Gear review: Inov-8 Roclite G 290

Het is al een hele tijd geleden dat ik een review heb geplaatst over de schoenen waar ik mee loop. Tijd om er weer eens mee te beginnen. Onlangs kocht ik bij Sport-Balance.nl, mijn vaste leverancier van trailspullen de Inov-8 Roclite G 290. De oude Roclite 290 is jarenlang mijn vaste trailschoen geweest. Ik was er zo tevreden over dat ik nog gauw een aantal paren heb gekocht toen ik hoorde dat er een vernieuwde versie op de markt zou komen. Ik denk dat ik er zeker wel een paar of 6 van versleten heb.

Bij het aantrekken van de nieuwe versie van de schoen voelden ze best heel vertrouwd. In ieder geval de hiel en het middenstuk sloot lekker aan zoals ik het gewend was. De voorvoet was ietsje wijder ten opzichte van de oude versie. Maar dat vind ik als minimalistische loper juist erg prettig. De tenen hebben dan de ruimte om te spreiden en hun natuurlijke functie uit te voeren. Maar ze zijn weer niet zo wijd als bijvoorbeeld Hoka’s of Altra’s.

De veters zijn nu dunner ten op zichte van de oude versie en ook de oogjes waar de veters doorheen gaan zijn aangepast. Dit zou een verbetering moeten geven in hoe de schoen aansluit. Ik voel weinig verschil, ook de oude versie sloot als een comfortabele slof om mijn voeten. Wel heb ik het gevoel de de veters niet meer zo snel losgaan als eerder. Door gebruik te maken van de heel lock vetermethode blijft de voet ook bij afdalen en dergelijke goed achterin de schoen.

De upper van de schoen sluit lekker soepel aan en is goed ademend. Het materiaal neemt geen water op, dus hoewel je snel natte voeten krijgt met deze schoenen zijn ze ook zo weer droog. Ook na uren lopen vind ik de schoen nog steeds comfortabel zitten. Ik hoop dat het materiaal ook wat slijtvaster is, want meestal is het de upper die bij mij kapot gaat in plaats van de zool die verslijt.

Nu zal het verslijten van de zool nog moeilijker worden, als ik Inov-8 mag geloven. Doordat ze grafeen gebruiken is de zool nog slijtvaster. Ook een stukje asfalt kun je dus rustig meepakken zonder meteen de 6 mm noppen weg te slijten. Na een paar honderd kilometer zie ik inderdaad nog geen noemenswaardige slijtage van de noppen. Die noppen zijn overigens verder hetzelfde gebleven en daar ben ik blij om. De grip is namelijk geweldig goed op allerlei ruig terrein.

De middenzool is ook verbeterd volgens de specs, maar daar merk ik ook eigenlijk weinig verschil. Ook niet nodig overigens, het was al goed. De schoen voelt met 4 mm drop heel soepel en snel aan. Het grondgevoel is ook geweldig goed in mijn ervaring. Je voelt alles terwijl je toch wel wat bescherming hebt tegen puntige stenen.

Samenvattend is het een prima trailschoen voor iemand die van wat minimalistischer schoenen houdt. Comfortabel en licht als een paar sloffen, maar toch met wat bescherming tegen puntige stenen. En het lijkt er op dat deze versie nog iets slijtvaster zijn, dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Fit Scale3
Drop4mm
Footbed6mm
Lug Depth6mm
MidsolePOWERFLOW
Midsole StackHeel 11mm / Forefoot 7mm
ShankMETA-PLATE
Sole CompoundG-GRIP
Product Weight290g / 10.15oz

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

FKT Montferlandse Toppen Route

Pascal Schepers uit Doetinchem zag zijn voorjaarsseizoen in het water vallen qua wedstrijden door de Corona-crisis. Maar dat was geen reden om bij de pakken neer te zitten. Integendeel, volgas op naar de Skyrace in Brevon in de Franse Alpen. Zo pakte hij 21 maart heel onopvallend, maar met overmacht, een nieuwe FKT op de Montferlandse Toppen Route. Met een tijd van 2:08:21. De oude Fastest Known Time stond overigens ook al op zijn naam. Nu maar hopen dat die Skyrace wel doorgaat. Klik hier voor de route op Strava

Achterhoek Ultra 10-10-2020

Ateletiekvereniging AVA’70 bestaat 50 jaar en dat mag gevierd worden. En hoe doe je dat het best? Juist met een loopfeestje!  Helaas gooit het Corona virus nogal roet in het eten waardoor de jaarvergadering, de T&F Cross en de 10×5 Tour d’AVA uitgesteld moeten worden. Maar uitstel is nog geen afstel, hopelijk zien we die later in het jaar weer terug op de kalender.

Wat in ieder geval op de kalender staat (en we gaan er van uit dat tegen die tijd alles weer wat normaler is) is de eerste Achterhoek-Ultra op 10-10-2020. Een idee dat al langer in onze hoofden speelde, maar nu hebben we een goede reden om het echt op poten te zetten. Bij een 50 jarig jubileum ligt een afstand van 50 km natuurlijk voor de hand. Een mooie instap-ultra om het zo maar te noemen. Iedereen die een marathon kan lopen op wedstrijdtempo, kan op een rustige tempo een ultra van 50 km uitlopen zonder daar heel veel extra voor te trainen. En voor de mensen die die afstand niet aan kunnen hebben we de mogelijkheid om met teams van drie lopers deel te nemen (zo’n 17 km per loper dus). Een mooie uitdaging voor alle lopers die hun voorjaarsmarathon helaas niet door zien gaan.

De route start en finisht bij AVA en voert door het mooie Achterhoekse coulissenlandschap met bossen, houtsingels die weilanden en akkers omzomen etc. We proberen er zoveel mogelijk mooie (zand)paden door de natuur in te stoppen en zo weinig mogelijk asfalt. Maar aangezien we toch redelijk wat klinkerweggetjes en stukjes asfalt als verbindingweg tussen de natuurgebiedjes hebben is het zeker geen trail te noemen.  Laten we het op een landschapsloop houden of een Naturlauf zoals de Duitse buren het noemen. Een beetje zoals de Slingetrail een aantal jaren geleden ook was.

Omdat we er een kleinschalig evenement van willen maken gaan we de route niet uitpijlen of wegen afzetten, geen verkeersregelaars. We gaan ook niet elke 5 km een waterpost neerzetten, we hebben maar twee verzorgingsposten. Maar daar gaan we dan ook uitpakken met allerlei lekkers naast de normale water/sportdrank. Je kunt hier bidons bijvullen etc. Dat zijn dan ook de wisselpunten voor de teams. Verder is iedereen zelfvoorzienend en ook verantwoordelijk voor zijn eigen veiligheid als verkeersdeelnemer.

Hoe gaat het dan met die route als die niet uitgepijld wordt? We stellen de route ongeveer een week voor de start beschikbaar als gpx bestand. Die kun je downloaden en op je sporthorloge/gpshandheld of via een smartphone app (bijvoorbeeld Komoot) volgen. Eventueel kun je de route ook printen en dan met behulp van de kaart lopen. Lijkt je dat heel moeilijk? We gaan deze zomer naast een aantal lange duurlopen ook een aantal ‘workshops’ plannen om daar wat ervaring in op te doen. Het is ook toegestaan om in groepjes te lopen zodat mensen die er handig in zijn anderen kunnen gidsen. Spoorzoeken voor volwassenen wordt het dus, dat maakt het nog mooier.

Is het een feestje alleen voor AVA-leden? Hoewel we het een kleinschalig evenement willen houden lijkt het ons zeker leuk om ook andere lopers (uit de regio en daarbuiten) de kans te geven om te genieten van onze route. Meer dan 100 individuele lopers en 50 teams willen we echter niet, dan wordt de inschrijving gesloten.

Meer informatie is te vinden op onze site www.achterhoek-ultra.nl. Hier staat ook het promofilmpje dat Joppe Roos voor ons gemaakt heeft en waarmee we op de ledenvergadering van AVA’70 de premiere wilden doen.
Uiteraard is het in deze onzekere tijden niet helemaal duidelijk of tegen die tijd alles wel door kan en mag gaan. We hopen natuurlijk van wel en gaan daarom door met alle voorbereidingen. Maar als je je opgeeft en het gaat onverhoopt toch niet door vanwege Corona, dan krijg je gewoon je inschrijfgeld terug.

AVA’70 delegatie blijkt modderproof

door Frank Roos

 “De Jutbergtrail in Dieren is een prachtige route, die grotendeels gaat over onverharde bospaden door de bossen van de Veluwezoom. Deze trainrun moet je gelopen hebben….!” De organisatie van AV Gelre wist met deze wervende tekst een mooie en bovenal ijzersterke delegatie van AVA`70 uit te dagen om deel te nemen.

Het evenement past prima in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, aldus coach Wim Brinkman en daarom stonden er dan ook 12 AVA-janen aan de start. Sommigen hadden al wel wat ervaring op het gebied van trailen en draven door de bossen, anderen beleefden hun vuurdoop en dat levert natuurlijk wel een klein beetje wedstrijdspanning op.

de AVA ’70 delegatie

Eigenlijk was het betreden van het sportpark al direct een verademing. Talloze vrijwilligers zijn nog druk aan het werk met de voorbereidingen. De soep is in de maak en blikken vol met knakworsten verdwijnen in de pan. De sfeer is uiterst relaxed, maar trailrunners vormen eigenlijk ook wel een apart volkje. Wat ze gemeen hebben is vooral de ontspannen wijze waarop er naar de start wordt toegewerkt.

Clubkleding zie je maar weinig en is vervangen door bijzonder fleurige tights en jasjes. De sportschoenen zien er ook anders uit, een enkeling loopt zelfs op blote plarkens en het gros heeft op zijn rug een tasje met proviand. Hier wordt je dan als hardloper in het opvallende AVA-gele wedstrijdshirt toch wel ietske onrustig van. Wat staat ons te wachten, de komende uren?


Om half 11 staat het startschot gepland en dit gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als bewijsmateriaal moeten dienen.


Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan, waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11 kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes banaan vinden gretig aftrek.

Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon daad werkelijk in zicht. 


De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De 4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en wist daar dan ook wel raad mee.

Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een klasbak is dat!


Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee. Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest wandelen, daar baalde hij zelf  na afloop gruwelijk van.

Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur.

Theo kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend, verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer, maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.    
Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs Oosterholt in het vizier.

Iedereen was in de veronderstelling dat de sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond de deelname aan de dikke 30 (!) kilometer trail in de weg. Na een voortvarende start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! 

Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15 kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan. De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best had gedaan.


Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… 

De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker op weg naar Rotterdam! 

Vikingen in het Sauerland

Vikingen in het Sauerland? Romeinen misschien, maar Vikingen? Toch waren ze er en niet eens heel lang geleden…. Viking Adventure Sports, ook bekend van de Vikingtrail en de Steamtrail, organiseerde van 7-9 februari een Viking Wintertrail weekend in het Duitse Sauerland. Met 50 enthousiaste trailrunners, inclusief organisatie, een weekendje lekker rennen in de besneeuwde bergen. Mooier kan je het bijna niet bedenken.

Vanuit de Achterhoek waren we met liefst 9 man/vrouw vertegenwoordigd. Aangezien we de kortste aanrijtijd hadden van alle deelnemers hadden we het plan opgevat om wat eerder te vertrekken op vrijdagmorgen. Dat gaf ons de mogelijkheid om alvast een mooie ronde te lopen voor we ons later in de middag zouden melden bij ons hoofdkwartier voor het weekend.


Henrie had een ronde van 17 km uitgezet via afstandmeten.nl, met een Kaffee und Kuchen mogelijkheid onderweg. Het was fris bij de start van ons rondje, maar de zon scheen en het was prachtig in het besneeuwde bos. Pittige heuvels en mooie afdalingen wisselden elkaar vlot af. We deden het rustig aan en genoten volop van de uitzichten. ‘s Avonds stond er ook nog een korte nighttrail gepland, dus nadat we onderweg in het bijzonder pittoreske en traditionele café genoten hadden van typisch Duitse Kaffee und Kuchen stapten er een aantal lopers in het busje. Met drie man maakten we ook de laatste zeven kilometer vol. 17 km met zo’n 520 hoogtemeters, die waren alvast binnen.

Een beetje stinkend naar zweet, maar bijzonder opgewekt na ons ‘eigen’ rondje meldden we ons vervolgens bij het vakantiehuis dat door de organisatie afgehuurd was. Het was een soort van jeugdherberg, met slaapzalen vol stapelbedden. Het schoolreisjesgevoel sloeg meteen nog meer toe. Niet dat we er meteen een warm gevoel van kregen, de eigenaar had de boel niet opgestookt van tevoren en voor zo’n groot gebouw op temperatuur is ben je uren verder. Dat kon de pret niet drukken, de koffie was warm. We maakten kennis met onze loopmaatjes voor dit weekend. Al snel bleek dat we weliswaar heel verschillend waren, maar door onze gezamenlijke hobby toch al snel iets van een band hadden.

Na het inrichten van de slaapzaal en de eerste gezamenlijke maaltijd stond de reflectortrail op het programma. In het licht van de hoofdlampjes konden we de reflectoren goed zien, maar de pijlen voor de richting wat minder. Met een goede groepssamenwerking vonden we de weg echter iedere keer terug. We hadden de krap acht kilometer en 200 hoogtemeters al weer achter ons voor ik het in de gaten had. De avond werd afgesloten met een paar hersteldrankjes, voornamelijk gerstesmoothies….

Na het ontbijt zaterdag maakten we ons klaar voor de ‘Hagar’ route, de lange route van de dag. 28 km met bijna 900 hoogtemeters zonder verzorgingspost, de rugzakken werden dus goed gevuld. We reden eerst met de auto richting Winterberg naar de start. Het was helaas een stuk bewolkter dan de dag er voor, maar in ieder geval droog en op de hoger gelegen delen lag redelijk wat sneeuw. Aangekomen bij de start verdeelden we ons in een snelle en een minder snelle groep. De route werd onder begeleiding gelopen, we bleven als groep dus de hele tijd bij elkaar.

De bergen in het Sauerland zijn echt wel een klasse hoger dan alles wat je in Nederland kunt tegenkomen. Lange klimmen werden door ons dan ook veelal hikend naar boven gelopen. Zeker voor degenen met weinig bergervaring was het best heel pittig. Echt vlak was het nergens, maar gelukkig ging het net zo vaak naar beneden als naar boven. De sneeuw op de hoger gelegen delen maakte het plaatje compleet, een echte wintertrail met kerstkaart-achtige uitzichten.

Halverwege de route had de organisatie toch nog een plekje bij een schuilhutje weten te vinden om een soort van verzorgingspost in te richten met warme bouillon en chips. Heerlijk! Na de korte pauze mochten we ook nog eens afdalen van een skipiste. Wat een lachen was dat, glijden en glibberen van de helling af. Sommigen gleden zelfs op de billen naar beneden.

De laatste 10 km werden wel wat zwaarder voor de minder getrainde deelnemers, maar iedereen bleef vol goede moed doorbuffelen. Pas op het laatst namen een paar lopers een afkorting. Die misten weliswaar nog een paar mooie klimmen en afdalingen, maar zaten wel een stuk eerder in het café waar ook de snellere groep inmiddels al een tijdje zat.

’s Avonds was het tijd voor bier, BBQ en een pubquiz. Het mag duidelijk zijn dat de winnaars van de pubquiz uit het oosten kwamen, daar komen de wijzen immers vandaan… Het was een hele gezellige avond en het was ook niet vroeg toen we de slaapzak in kropen. Maar we hoefden de volgende ochtend nog maar één loopje, dus kon dat best vonden we.

Aangezien we voor 12 uur vertrokken moesten zijn en er een flinke storm in Nederland voorspeld was vertrokken we bijtijds na het ontbijt voor het laatste rondje van het weekend. De organisatie had een rondje van 8 km, maar wij hadden zelf van tevoren een iets langere route van 15 km bedacht. Maar om toch nog te kunnen douchen hadden we die ingekort tot ruim 12 km. Er bleek nog best belangstelling te zijn van andere lopers om met ons mee te gaan en zo werd het toch een aardige groep onder aanvoering van Henrie. We genoten volop en pakten toch nog weer zo’n 340 hoogtemeters mee in de gauwigheid.

We waren precies op tijd terug om nog even te kunnen douchen, maar daarna stapten we al snel allemaal in de auto om te proberen voor de storm thuis te zijn. Het was een geweldig leuk weekend, goed geregeld allemaal, leuke mensen leren kennen. Eigenlijk precies zoals ik gehoopt had dat het zou worden en zeker voor herhaling vatbaar.

Een filmpje met onze avonturen is te vinden op Youtube

Trailen in het Buurserveen/Buurserzand

Het Buurserveen en het Buurserzand zijn twee natuurgebieden bij Buurse, in de buurt van Haaksbergen. Henrie en ik deden een mooie zwerftocht. Wat een rust en mooie weidse uitzichten over het winterse veen en de heidevelden. Het doet wel altijd een beetje doods aan al die bruintinten, maar ieder jaargetijde heeft zijn eigen charmes.


Gelukkig is het waterpeil al weer aardig op orde in het veen (hoewel ik het ook wel eens natter gezien heb). We hielden de voeten aardig droog omdat de paden goed begaanbaar waren. Langs de slootkanten kregen we ze echter wel nat. We maakten er een aardig filmpje van, die staat hier

Henrie’s ‘Taunus kidsrun’

Taunus Trail Ultra 2020, wat was het weer mooi maar toch ook weer rete-zwaar. Gepland was de 71 km maar door de 4-kleine-geblesseerde-negertjes besloten om toch maar de Kidsrun van ruim 55 km te doen. Voordeel daarbij is dat je met daglicht loopt en zodoende ook eens de finish kan zien wat de afgelopen twee edities niet mogelijk was. Heb de hele weg van zonsopgang tot zonsondergang alleen gelopen wat op zich niet eens zo verkeerd was. Was aan t eind wel aardig uitgepraat.

Twee koffiestops onderweg gepland naast de drie meer dan voortreffelijke verzorgingspunten. Het was lekker kleinschalig met 55 deelnemers op de beide afstanden en een prettig weerzien met de Taunus-familie wat het bijna is na drie jaar. Bert Kirchner en Jessyca hebben er wederom een prachtig, super georganiseerd evenement van gemaakt, hulde. Tot de volgende keer.