Slangenburgtrail 2019

(door Bianca Ruesink)

Ik heb al langer de wens gehad om een keer een trail te lopen.  Als ik zo de verhalen aan hoorde van andere ervaren traillopers hoe mooi het wel niet is om door de prachtige natuur te lopen die Nederland te bieden heeft en hoe fijn het wel niet is om niet op tijd te lopen, maar puur op gevoel en ondertussen ook nog te kunnen genieten van de natuur en van de rust om je heen en de vogels te horen fluiten. Alleen dat stukje al van ‘niet op tijd te hoeven lopen’, dat leek me al heerlijk!

Begrijp me niet verkeerd, ik loop graag wedstrijden maar ik kan ook enorm genieten van dit soort loopjes! Even niet te hoeven horen, welke tijd denk je te gaan lopen of wat is je pr op deze afstand? Ergens voel je dan toch wel een beetje die druk om te moeten presteren. Al leg ik die druk mezelf op want uiteindelijk MOET ik natuurlijk helemaal niks!

Toen ik de inschrijving voor de Slangenburgse trailrun voorbij zag komen dacht ik gelijk …..ja leuk , voor deze ga ik me inschrijven! Mooi dichtbij en een mooi begin om eens te proeven wat dat trailen nou precies inhoud. De afstand was voor mij ook geen twijfel, dat zou de 21km worden. Beetje uitdaging hou ik dan wel van. 😉

Gelijk daarna m’n ‘hardloopmoatie’ ge-appt of hij ook zin had om mee te gaan. Tenslotte is het met z’n twee altijd leuker als alleen!  Wel onder 1 voorwaarde om deze niet als wedstrijd te lopen, maar gewoon lekker kalm aan. Gelukkig kreeg ik hem zo gek om mee te gaan.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Op de valreep nog even een trailrugzakje besteld bij de Decathlon want het is toch wel fijn om je telefoon, een jasje, wat water en een gelletje mee te kunnen nemen. Deze kon ik dan ook gelijk uit testen. Het was effe zoeken met de auto maar uiteindelijk een half uur voor de start aangekomen bij de Pokkershutte in Ijzevoorde. 

Eenmaal binnen zagen we al een boel andere avajanen..waaronder Rinke ter Haar, Gerdy Hoornenborg, Angelique Vrijdag, Judith Huitink , Marieke ter Beeke en onze ultra trailloper Henrie Drenthel. Ik denk als Henrie er is dan moet het wel een hele mooie zijn! Oh zegt Henrie, deze is mooi maar ook een makkie. Ok denk ik das mooi, zeker om te beginnen hoeft het voor mij ook niet al te moeilijk haha. 

Startnummer opgehaald, rugzakje vast geklikt, nog een beetje kletsen met de rest en om iets over half 2 ging het startschot. Gaan met die banaan! De startnummers waren in groepjes gedeeld waardoor het geen massale start werd, lekker rustig.

We hadden er zin in! Temperatuur was prima, 15 graden dus de kleding keuze was vrij makkelijk. Korte broek en shirt en lange compressiekousen voor toch iets meer ondersteuning aangezien bijna alles onverhard is, dus ongelijk en nog een beetje modderig door de regen van de afgelopen dagen. 

De route was voor ons een echte verrassing.. stukjes langs de beek, singletracks door de bossen, drassige modderpaden, over boomstammen springen, onder de boomstammen door, ja ik kan niet overal overheen springen he! Soms was het even zoeken waar je moest lopen dan was het geen pad maar gewoon een heel struikenparade waar je door heen moest worstelen om de gele lintjes te volgen. Ik hoor nog achter me.. ‘man man dit is toch geen route!’  haha Ja Arno dat noemen ze dus een trail!

Genietend van de omgeving vlogen de eerste 10 km’s voorbij. En daar was de pauzeplek, een tafel vol met bekertjes water, bananen en stukjes koek lagen er.  Ik hoorde Henrie nog zeggen ..we nemen altijd rustig de tijd…even wat drinken en eten tussendoor. 

Dus wij dachten ook uitgebreid even te gaan ‘lunchen’ daar…’t is tenslotte geen wedstrijd toch? Tot dat de volgende lopers er aan kwamen  en snel naar de bekertjes vlogen..hup slok naar binnen, banaantje naar binnen propten en weer snel doorliepen! Arno en ik keken elkaar aan…oh gaat dat zo hier ! haha Dus besloten we om de lunch toch maar wat in te korten en ook weer gang te maken voor de volgende 11 km. 

Gelijk weer dravend door mooie zandpaden kwamen we Marieke en judith nog even achterop die ook gestaag door gingen met z’n 2. Nog even succes gewenst met de laaste loodjes en weer door. 

Toen langs het prachtige Kasteel van Slangenburg…ik denk ah weer een herkenbaar stukje. Voor de rest is het veel draaien en keren door het landschap niet wetend waar je in vredesnaam bent, nog meer boomstammetjes..struiken.. waar we bijna kruipend overheen moeten. Je moest goed kijken waar je je voeten neer zette. Zou wat zijn als je je enkel nog even omzwikt. Daarna weer proberen om je ritme te vinden om weer fijn door te kunnen lopen. 

M’n benen werden wel steeds zwaarder en kreeg steeds meer respect voor de trail lopers die regelmatig zulke afstanden lopen of nog vele km’s langer met zulke hindernissen. Toch wel lastiger dan ik dacht ,vooral om steeds weer je ritme te zoeken. En de zachte ondergrond maakt het ook best zwaar. 

Maar gelukkig konden we ook nog genieten al kletsend verder en een paar stops gemaakt om wat foto’s te schieten! Ook leuk voor je strava natuurlijk! De laaste 5km kreeg ik nog even onverwacht effe een klaai modder in m’n gezicht van de lange drel die zich even niet kon inhouden, dus daar had ik nog effe een appeltje mee te schillen. Hoppatee modder zat in de buurt dus flats ook zijn gezicht even van een moddermasker voorzien.  Wat zullen we straks stralend over de finish komen. 😊

Dikke schik met z’n 2 maar daardoor was de gang er wel helemaal uit. Effe ons zelf wat moed inpraten, kom op nog effe doorzetten. En ja hoor daar zagen we de finish!! yess we made it! Mijn eerste trail en die van Arno ook..ruim 20 km in the pocket! Wat was hij mooi en zeker voor herhaling vatbaar en goed georganiseerd!  Nu op zoek naar een andere mooie trail …suggesties zijn welkom!

Nu beentjes hoog en lekker nagenieten! 

Winter als voorbereidingsperiode

Voor de meeste trailrunners zit het trailseizoen er op. De stroom van plaatjes van mooie (berg)trails op sociale media begint wat op te drogen. De berichten over inschrijvingen voor wedstrijden die volgend jaar pas plaatsvinden nemen toe. Ik hoop altijd dat iedereen een mooi doel kiest op basis van wat haalbaar is, niet alleen op basis van hypes. FOMO is namelijk een bekend verschijnsel in de trailrunnerij. Met een doel in gedachten (of zelfs al ingeschreven) begint nu eigenlijk de voorbereidingsperiode voor volgend jaar. Herfst en winter als voorbereidingsperiode, wat ga je dan eigenlijk doen?

Na een lang en zwaar seizoen is het misschien een goed idee om even wat rust in te plannen. Lichaam en geest hebben even tijd nodig om weer op te laden voor de trainingsarbeid die nodig is om volgend seizoen beter voorbereid te beginnen. Een paar weken wat anders of zelfs even lekker niets doen doet wonderen, probeer het maar eens. Geniet van de extra vrije tijd, doe wat klusjes die al een hele tijd liggen te wachten, wat extra tijd om de sociale contacten weer aan te halen, noem maar op.

In het boek Training Essentials for Ultrarunning van Jason Koop wordt uitgebreid ingegaan op de planning voor het nieuwe seizoen. Het begint met een analyse. Wat heb je afgelopen jaar gedaan, ging dat goed of niet? Waar liggen je sterke punten en waar moet je nog aan werken. Maar ook: wat is het belangrijkste doel voor volgend jaar en wat heb ik daar specifiek voor nodig. Is het een zware bergrace met veel hoogtemeters of juist een vlakke ultraloop. Wat kom je tekort? Zijn het vaardigheden als klimmen voor een skyrace, ben je niet sterk genoeg voor heel veel hoogtemeters of niet heel handig in technische afdalingen?

Belangrijk voor periodisering is dat je de minst specifieke training het verst van de wedstrijd af plant en steeds specifieker naarmate je dichterbij de wedstrijd komt. Het meest specifiek voor een ultratrailer is dat je lange afstanden loopt in een relatief laag tempo, door terrein dat zoveel mogelijk gelijk is aan dat van de wedstrijd. De herfst/winter ligt nog heel ver van bijvoorbeeld je gekozen bergtrail af, hier moet je dus vooral basisvaardigheden trainen.

Lunges

Uitgaande van een gemiddelde Nederlandse trailrunner die een bergtrail wil gaan lopen (of een lange technische trail in de Ardennen) kun je in ieder geval twee belangrijke tekortkomingen constateren. We zijn gewoon niet sterk genoeg voor de vele meters klimmen en dalen en we kunnen snelheid op vlak gebied niet omzetten naar genoeg ‘vermogen’ om op tempo door heuvels en bergen te lopen.

Backsquat

De winter is eigenlijk een ideale periode om te werken aan kracht. De koude, donkere en vaak natte avonden zijn bij mij tenminste vaak niet erg motiverend. Het moment dus om tijdelijk één of twee looptrainingen in de week te vervangen door krachttraining in een fitnesscentrum (of gewoon in je eigen garage of keuken). Persoonlijk vind ik trainen in een fitnesscentrum prettiger. Je betaalt er voor, dus heb je meer een stok achter de deur om toch te gaan. Maar ook thuis kun je prima oefenen, hier een mooi voorbeeld van een circuitje dat heel goed thuis kan.

Boxjumps

Naast krachttraining is dit de uitgelezen periode om wat meer op snelheid te trainen. Niet zo zeer om bloedsnel te worden (tijdens lange trails loop je zelden bloedsnel), maar vooral om je VO2 Max te vergroten. Hoe groter het vermogen om zuurstof op te nemen per minuut, hoe beter je straks die bergen op komt. Na een seizoen waarin je vooral lange langzame trails loopt (en weer herstellen moet) kan die VO2 Max vaak wel een boost gebruiken. Naast intervallen en tempolopen kun je hiervoor ook prima het cross seizoen gebruiken. Voor een trailrunner is een crossloop natuurlijk erg kort en hevig, maar het past wel bij trailrunning.

Waar je ook goed op kunt trainen in deze periode is op vaardigheden als afdalen over technische paadjes, (indoor)klimmen, navigatie met kaart en kompas of op GPS. Uiteindelijk is het de bedoeling dat je sterker, sneller en als een completere loper kunt beginnen aan de volgende voorbereidingsperiode die begint in het vroege voorjaar. Dan gaat de snelheid in de training weer naar beneden en ga je de afstanden weer uitbouwen naar (ultra)wedstrijd niveau.

4 Parken CityNighttrail

Donderdag 17 oktober een berichtje van Yvette: zullen we vanavond een rondje doen. Zelf ben ik niet zo’n fan van de baantraining (sorry trainers ligt niet aan jullie en ik weet dat het goed voor je is), dus de schoenen aan en op de fiets naar Yvette. Snel de hoofdlamp op en lopen maar. Al snel hebben we het over de 4 Parken CityNighttrail die voor de laatste keer gehouden wordt. Lijkt ons wel leuk om die een keer te lopen, het is in Arnhem dus redelijk dichtbij. Thuisgekomen snel overlegd en de afspraak staat.

Zondag avond 18.00 uur komt Yvette me ophalen en rijden we richting Arnhem. Na wat zoeken hebben we de startlocatie gevonden, net op het moment dat de canitrailers vertrekken voor hun 16 km. Er staan ongeveer 10 mannen en vrouwen bij de startstreep en we vragen of we nog mee mogen doen. Het mag, maar ze hebben geen blanco nummers  meer, dus starten we onder een andere naam: Patrick en Patrick. Schijnbaar zijn die niet op komen dagen.

We kleden ons om op de parkeerplaats, het is niet echt warm maar het is gelukkig wel droog. Dat was die middag wel anders .Dorothea Bil is de organisator van deze trail en dat kan ze goed. Samen met een hele schare vrijwilligers heeft ze een pracht loopje opgezet. Na wat welkomstwoorden kunnen we vertrekken. Het is allemaal heel losjes, geen startschot of tijdsregistratie. Nadat Yvette ook GPS verbinding heeft vertrekken wij voor de 16 km. We hebben ook al gelijk gezelschap van de achterloper, maar dat is niet erg. Ik heb haar als eens eerder ontmoet toen ik in december vorig jaar met Dorothea in Luxemburg heb gelopen.

Al kletsend gaan de eerste kilometers onder onze voeten heen. Heuveltje op, trapje op, er zit van alles in de route. Op een geven moment loop ik verkeerd en komen we een groepje met 3 lopers achterop. Al snel hebben we ze ingehaald. De achterloper blijft bij hun zoals het hoort en wij lopen samen verder. We steken een weg over met een verkeersregelaar als we opeens een lampje snel dichtbij zien komen, het is de achterloper. Het groepje mensen die wij ingehaald hadden waren van de 8 km en waren te vroeg gestart, dus sluit ze weer bij ons aan.

Dan ben ik Yvette en de achterloper opeens kwijt. Yvette was de grond van dichtbij aan het bekijken… Kan gebeuren, verder niks aan de hand dus we lopen rustig verder. Het is genieten, een prachtige route met goed verzorgde posten onderweg. Na ruim 2 uur komen we weer bij de finish onder luid gejuich van Dorothea.We praten nog wat na met andere deelnemers en nemen ons voor om de route ook nog eens overdag te lopen. Onderweg in de auto zeggen we dat we toch vaker een nighttrail moeten gaan lopen, het is echt leuk in het donkere bos.


Tot de volgende trail,
Groet Patrick en Patrick! (Yvette en Linda) 

Lekker buitenspelen weekend Luxemburg

Lekker Buitenspelen is de naam van onze Whatsapp groep. De naam dekt de lading, lekker buitenspelen is namelijk precies wat ons groepje het liefst doet. Sommigen lopen lange trails, andere kortere, maar we hebben allemaal verschrikkelijk veel plezier in trailrunning. Via Whatsapp spreken we vaak af voor trainingen of wedstrijden. Al een hele tijd hadden we het er over om een keer een heel weekend met zijn allen er op uit te gaan. En nu kwam het er dan eindelijk van.

Enkele dames namen samen de organisatie in handen en regelden een bijzonder mooi onderkomen vlak bij het Müllertal in Luxemburg. Een oude verbouwde watermolen bleek niet alleen pittoresk te zijn, maar ook ruim, netjes en voorzien van alle gemakken. Een ruime keuken met voldoende koeling voor de meegebrachte versnaperingen in vaste en vloeibare vorm, barbecue, zelfs wifi was voorhanden. De locatie was ook ideaal centraal ten opzichte van de Müllertaltrail, waarvan we enkele delen wilden lopen.

Na aankomst vrijdagmiddag werd er eerst een rondje losgelopen om de omgeving te verkennen. De boerderijhond was wel in voor een rondje en draafde vrolijk mee. De partners, die ook mee waren, konden ondertussen mooi kennismaken. Het loslooprondje bevatte de nodige klimmen en bleek een goede voorbode van het weekend. Na terugkomst werd er gedoucht en gegeten en daarna werd het onder het genot van een drankje of wat een dolle boel. De toon was gezet…

De volgende ochtend werd er stevig ontbeten want er stond het één en ander op het programma. Henrie had een ronde van 38 km voor de die-hards bedacht en eentje van 20 km werd door de overige lopers gekozen. Er werd ook gefietst en gewandeld, volop buitenspelen dus. Het was er ook een prachtige dag voor met een temperatuur die boven de 20 graden zou komen.

Ik liep mee met de 20 km en het was een geweldige route. Indrukwekkende rotspartijen, kloven, kabbelende waterloopjes en heerlijke paadjes door het bos vormden het thema van deze dag. De gpstrack bracht ons op paadjes die al lang geen paadjes meer waren en op andere paadjes die niet eens op de kaart stonden. We genoten volop, buitenspelen ten top was het. Klimmen en klauteren, stenen, boomwortels, zelfs regelmatig een stukje bushwacken om weer op de route te komen kon de pret niet drukken.

Na een uurtje of vier trailplezier waren we weer bij de auto. Het was een prachtige nazomermiddag en we konden nog lekker even buiten in de tuin zitten na het douchen. Nog snel even boodschappen doen en toen kon de barbecue aan (en de drank op tafel). Sterke verhalen werden uitgewisseld. Soms onderbouwd met foto’s als bewijs, maar even vaak alleen als sterk verhaal.

De volgende ochtend werd ook weer begonnen met een goed ontbijt en een overleg over wie welke activiteit ging doen. Er werden groepjes gevormd en iedereen ging weer op weg voor weer een mooie nazomerdag buitenspelen. Ik deed weer een route van 20 km, eentje die Linda en Eric al eens gedaan hadden. In een rustig tempo gingen we van start zodat iedereen mee kon komen. Een pittig rondje met veel klimmetjes, maar spectaculair mooi zeiden ze.

En daar was niets van gelogen. Spectaculaire rotspartijen met spleten waar je net tussendoor kon. Ontelbare trappetjes omhoog en omlaag, maar dan zonder ook maar één recht treetje. Maar na zo’n uitdagende klim kwam er dan steeds weer een geweldig uitzicht over prachtige dalen die door de nazomerzon in een warme gloed gezet werden. Met hardlopen had het niet veel te maken als je naar de gemiddelde snelheid kijkt, maar met genieten des te meer.

Ruim vijf uur rondhobbelen en genieten zette 20 km op de teller. Ruim 800 hoogtemeters maakten het tot een pittige tocht. Terug bij onze uitvalsbasis waren de praatjes een stuk minder dan de dag er voor. Al die frisse buitenlucht doet wat met een mens… ’s Avond werd de inwendige mens versterkt door een bezoek aan een Italiaans restaurant waar ze de heerlijkste pizza’s op tafel wisten te zetten. De avond werd afgesloten met nog wat versnaperingen, maar het overschot aan frisse lucht en beweging maakte dat de één na de ander al vroeg het bed opzocht.

Maandagochten was het weer helemaal omgeslagen. Een grauwe ochtend met miezerregen werd voorspeld. Unaniem werd besloten de wandeling die gepland was na de schoonmaak af te blazen. Met vereende krachten werd er schoongemaakt na het ontbijt en werden de auto’s weer volgeladen. Nog snel de tank volgooien met goedkope Luxemburgse benzine en op weg naar huis. Een hoofd vol mooie herinneringen, spierpijn in mijn kaken van het lachen en een paar stramme pootjes gingen mee naar huis. Gelukkig hebben we de foto’s nog…. Op naar een volgend weekend!

Wat een geweldig weekend. Niet alleen sportief gezien bijzonder geslaagd, maar ook de gezelligheid en samenhorigheid binnen de groep maakten het tot een top weekend. Het feit dat de partners mee waren maakte het extra leuk. In mijn ogen eigenlijk veel leuker dan een trailwedstrijd ergens lopen. Het komt zeker in aanmerking voor een vervolg.

De video die ik gemaakt heb staat hier

Airborne Freedom Trail

Run to remember Freedom

14 september 2019.
Aan de rand van de bossen bij Papendal in Arnhem staan groepen mannen en vrouwen te wachten. Er wordt gezellig gekletst. Velen staan licht gespannen te wachten op wat komen gaat. In groepen van 60 personen tegelijk worden de deelnemers van de 18 en 28 km Airborne Freedom Trail uitgenodigd naar binnen te gaan in een bruine legertent. Binnengekomen volgt een korte uitleg. Een routebordje wordt getoond. De instructies zijn duidelijk. Niets is aan het toeval overgelaten. Er kan weinig misgaan.


Dan wordt de tent aan de voor- en achterkant gesloten. Het is nu donker. Er volgt een geluidsfragment. Ronkende vliegtuigmotoren. In een kort verhaal worden we meegenomen in het hoofd, de gedachten en het gevoel van een 18 jaar jonge parachutist op 17 september 1944. Boven bezet Nederland, een voor hem onbekend land, sprong hij uit het vliegtuig. Zoals hij waren er velen,  jonge jongens nog, ze vervulden hun plicht voor onze vrijheid. Ze sprongen, niet wetend waar naartoe en of er nog een morgen zou zijn.

De Airborne Freedom Trail is een prestatietocht met een historische lading. Een moderne manier van herdenken. We lopen op zoveel mogelijk onverharde paden vanaf een ‘droppingszone’ naar het centrum van Arnhem. Je loopt daarbij over historische grond. Op veel plekken waar je loopt is geschiedenis geschreven. Je streeft een doel na (het behalen van de brug), je treedt in de voetsporen van de mannen die soms het hoogste offer hebben moeten leveren voor onze vrijheid (bron: programmaboek Airborne Freedom Trail)

De lopers verlaten de tent en verkennen in een rustig tempo rennend het parcours. Meteen al valt de gemoedelijke sfeer op. Hoewel de één gemakkelijker loopt dan de ander, laten de trailmannen- en vrouwen elkaar voorgaan op de steile helling in het begin. Bukkend door de spoortunnel, zoeken twee loopsters in het donker steun bij elkaar. De deelnemers er achter wandelen geduldig achter hen tot de het einde van de tunnel veilig is bereikt.


Tijd telt niet. De organisatie registreert de persoonlijke tijden niet. Belangrijker is de sfeer, het genieten van de natuur, de beleving, het in je opnemen van de historische plekken en het prettige gezelschap van bekenden en onbekenden waarmee ervaringen worden gedeeld. Zo is er een gesprek tussen twee clubgenoten over een op handen zijnde carrièreswitch. Vóór hen luisteren twee dames mee en op een haar na wordt een nieuw baan aangeboden: Linkedin in de bossen.

Na 12 km (van de 18 km-route) komen de lopers aan bij het Airborne War Cemetery. Wie dat wil kan hier het houten kruisje plaatsen op de begraafplaats om de in 1944 omgekomen militairen te gedenken. Eén voor één wandelen de lopers de begraafplaats op, staan even stil bij de graven om respect te tonen en vervolgen hun weg door de bossen rond Arnhem.

Over de bospaden moet nog even fors worden geklommen. Een enkeling probeert nog naar boven te dribbelen. De meeste lopers sparen de kuiten voor de laatste kilometers door de stad. Daar is meer publiek en de lopers worden aangemoedigd. Het laatste deel langs de terrassen lonken de biertjes in de handen van de toeschouwers.

De finish bij de John Frostbrug komt in beeld. Bijna elke loper wordt met name genoemd bij binnenkomst. Uiteraard is dat gemakkelijk gedaan, doordat de naam met koeienletters op het startnummer staat, maar het voelt toch of iedereen je kent. Je bent geen nummer maar een naam.
Met die gedachte dringt de gedachte aan de gebeurtenis die we vandaag herdenken zich vanzelf weer op. De velen die voor ons als naamloze het leven lieten.

Met 9 deelnemers mochten wij Archeus op zaterdag 14 september vertegenwoordigen. Lianne, Dian, Monique, Jelle en Saskia liepen de 28 km. Angelique, Edwin, Henriëtte en Henk de 18.
De ervaringen waren divers, maar we keerden allen voldaan en een ervaring rijker huiswaarts.

Voor één van ons was de voldoening van het uitlopen van de 28 km extra groot, vanwege het doorzettingsvermogen dat nodig was om vanaf km 12 met kramp in de kuiten toch de gehele afstand te volbrengen. Respect!!

Hieronder nog de ervaringen van twee anderen:

‘Vandaag liep ik de Airborne Freedom Freedom trail. 75 jaar na de luchtlandingen bij Arnhem.
Lopen geeft mij een enorm gevoel van vrijheid. Ik kan kiezen of ik ver ga of hard, of ik duurloop of sprint, of ik links ga of rechts.  Soms loop ik zo lekker, dan vergeet ik alles om me heen.
Jij gaf mij echte vrijheid. De mogelijkheid om mijn mening te uiten, mijn overtuigingen te volgen, om links te stemmen of rechts te stemmen. En, hoe lang geleden ook, dat is iets dat we niet licht mogen vergeten. Ik heb aan je gedacht onderweg. Ik weet niet wie je was, je zult gemist zijn thuis door degenen die je lief hadden. Ik dank je voor het offer dat je gebracht hebt, opdat ik uit liefde gemaakt kon worden, in vrijheid ben opgegroeid en de waarde van vrijheid door kan geven aan mijn kinderen.’

‘Onbeschrijfelijk indrukwekkende trail. Kippenvel van start tot finish. Beleven, herdenken en tijdens het hardlopen stilstaan bij hen die zich hebben ingezet voor onze vrijheid.’

En tot slot deze anekdote:
‘Ze liep al neuriënd in een constant dribbeltempo soms voor en soms achter me. Een kleine tengere dame die zichtbaar genoot maar ook moeite had met de pittige klimmetjes over de stuwwallen rond Oosterbeek. Een beetje een bijzonder type die haar herkomst overduidelijk prijsgaf toen ze bij de zoveelste klim in een onvervalst Brits accent riep: Blimey, Holland is supposed to be flat!’

Bron AV Archeus

Stoom, zon en zweten

Stoom, zon en zweten, dat zijn toch niet direct termen die je associeert met Vikingen. Het was denk ik ook niet helemaal de bedoeling van Viking Adventure Sports om zo’n tropische run te organiseren als afgelopen zondag. Het was in de basis een geweldig idee: de stoomtrein van de Veluwse Stoomtrein Maatschappij afhuren en deze vol met traillopers vanuit Dieren laten vertrekken. Onderweg stop je een keer om de kortere afstanden (10/15 km) er uit te laten in Eerbeek en de langere afstanden (25/42 km)mogen er in Beekbergen uit. Voor alle afstanden gold dat ze via een toeristische route weer terug naar Dieren mochten lopen. Lekker ontspannen, geen uitslagen, geen tijdsregistratie, gewoon lekker een middagje buitenspelen.

Henrie en ik deden weer eens de lange afstand, hoewel de laatste ervaringen op de Veluwe me nog vers in het geheugen stonden. De weersvoorspellingen waren met een temperatuur van boven de 30 graden niet optimaal… Rustig aan doen en het tempo aanpassen aan de omstandigheden was het devies. Bovendien hadden we gezien dat er naast de reguliere posten ook nog wat horeca gelegenheden aan de route lagen. De portemonne ging mee in de rugzak voor een colaatje of een ijsje onderweg.

Een hele groep clubgenoten en andere loopvrienden deden ook mee aan de kortere afstanden, het was dan ook heel gezellig op het start-/finishterrein. In de stoomtrein leek het wel een schoolreisje qua lawaai en of het toeval was of niet, maar wij bezetten met ons clubje zo’n beetje de hele restauratiecoupé. Helaas bleef de bar dicht tijdens de reis. Het was in ieder geval een hele belevenis om met het boemeltje naar de start te gaan, de stemming steeg net zo hard als de temperatuur.

Nadat in Eerbeek de lopers voor de korte afstanden gelost waren werd het rustig in de trein. In Beekbergen mochten we zelf uitstappen. De temperatuur was inmiddels al boven de 25 graden… Na een stukje gezamenlijk lopen tot de oversteek van de grote weg mochten we echt van start, het bos in. In een rustig dribbeltje begonnen we aan onze marathonafstand, geheel op GPS. Deze keer geen lintjes of bordjes, maar zelf de weg zoeken.

In het bos was het best lekker en nadat Henrie door wat opstartproblemen was begonnen we in een fijn ritme te komen. Op de vlaktes brandde de zon genadeloos en dat zou alleen maar erger worden. Niet overdrijven in het begin was dan ook het devies. De eerste post op bijna acht kilometer had alleen water, maar ik had nog bijna niets gedronken. Ik liep al wel vanaf het begin met waterkoeling: door een lekje in mijn waterzak werd mijn rug continu nat gehouden. Best lekker met dit weer, maar wel even in de gaten houden hoeveel ik dan in mijn bidons overhield.

De heide was prachtig paars en het was gewoon een genot om naar te kijken. Maar toch verlangde ik bij ieder heideveldje weer naar het bos en de schaduw. En ik was niet de enige. Al heel vroeg in de wedstrijd zag ik links en rechts al mensen wandelen om even de temperatuur te laten dalen of even wat water over het hoofd te gieten. Heel verstandig. Ons eigen hitteplan trad in werking bij de eerste de beste ijsverkoper langs de route. Het eerste ijsje van de dag was een feit.

De tweede verzorgingspost was bij de beroemde Brandtoren. Midden in een grote open vlakte. Het was ook meteen de splitsing tussen de 25 km en de 42. Hier namen we iets meer tijd om even te koelen en te drinken. Veel lopers besloten hier ook dat ze hun marathon gingen inkorten vanwege de hitte. Wij hadden het heet, maar voor ons gevoel hadden we het nog goed onder controle en besloten in een rustig ultrashuffletje de hele wedstrijd uit te lopen. Het was immers ook niet heel ver meer naar de Posbank. En daar was niet alleen een waterpost, maar ook horeca. Maar eerst nog maar zorgen dat we de vlakte zouden overleven.

Eindelijk kwamen we het bos weer in. Even bijkomen in de schaduw. Het meest loopbare stuk hadden we inmiddels gehad en nu begonnen we in ons favoriete deel te komen. Heuvel na heuvel, mooie afdalingen en klimmen met heel veel wortels. Heuvelop rennen was niet te doen zonder uit elkaar te ploffen van de warmte, naar beneden ging nog wel. Maar je voelde wel dat de hitte langzaam maar zeker alle reserves weggevreten had. Het werd steeds meer een strijd tegen de elementen.

Bij de Posbank was het een drukte van belang met toeristen die de paarse heide kwamen bewonderen, hordes fietsers en andere dagjesmensen. We kochten een flesje koude frisdrank en maakten uitgebreid gebruik van het ‘hondekraantje’ om water over ons heen te gieten en de bidons te vullen. Even goed koelen, heerlijk. De mensen keken ons lopers wel een beetje vreemd aan, geen idee waarom…

Waar we het stuk rondom de Posbank bijna struikelden over de dagjesmensen, werd het daarna weer snel eenzamer in het bos. Op een enkele medeloper voor of achter ons na zag je bijna niemand meer. Het struikelen ging nu voornamelijk over de boomwortels. Ook omgevallen bomen en dergelijke zorgden voor de nodige afleiding. De klimmetjes zogen inmiddels de laatste energie uit mijn benen, maar we schoten nog goed op.

Bij de Carolinahoeve kochten we maar weer een ijsje en een koudecola. De hondebak gebruikten we ook hier om water over ons heen te gieten. Als je maar doet alsof het normaal is vraagt niemand waar je mee bezig bent 😉 Nog even een praatje met de laatste verzorgingspost en wat snaaien en op naar de finish. Nog maar een uurtje doorbikkelen of zo…

Het nadeel van het feit dat we in dit gebied meer wedstrijden en trainingen gedaan hebben was dat we de weg wisten. Op onze gps konden we heel goed zien dat we allerlei lusjes liepen om aan de 42 km te komen. Meerdere keren wezen we elkaar op een afslag die vrijwel rechtstreeks naar de finish liep, maar we bleven eigenwijs vasthouden aan de route. Dat moest ook wel want Henrie zou bij het finishen de honderdste (ultra/trail)marathon bij kunnen schrijven. Afsnijden was dan ook geen optie.

Ik zat er inmiddels aardig doorheen door de zon en had al een tijdje een weeiig gevoel in mijn buik. Teveel water drinken is ook niet handig, dan krijg je een klotsbuik. Als het tempo te hoog werd kreeg ik het gevoel dat ik even over moest geven. Maar als het tempo dan weer even zakte ging het wel weer. Dan maar rustig aan.

Samen hobbelden rustig we de laatste kilometers naar de finish. Daar werden we hartelijk ontvangen door de organisatie en een handjevol lopers die er nog waren. Maar ze zouden blijven wachten tot iedereen binnen was. Wij gingen eerst maar eens rustig zitten bijkomen in de kleedkamer, lekker in de schaduw. Het feit dat uit de douche alleen nog maar lauw water kwam zagen we deze keer zelfs als pluspunt.

Het was een prachtig parours met een goede organisatie, echt een wedstrijd naar mijn hart. Gelukkig is het evenement niet afgelast vanwege de warmte, dan hadden we toch maar weer een geweldig avontuur gemist. . De temperatuur heeft niemand in de hand, daar moet je gewoon verstandig mee omgaan. En dat deed iedereen die ik zag onderweg ook. Een aantal mensen besloot niet te starten en ook een flink aantal stapte uit of kortte de route in. Heel verstandig, luisteren naar je lichaam.

meer foto’s op Facebook

Succesvolle premiere voor Groesbeektrail

Het gebied rond Groesbeek en Malden kende ik al wel een beetje, maar toen ik de aankondiging zag voor de Groesbeektrail werd ik toch nieuwsgierig. Vanuit de Achterhoek is het niet heel ver rijden en het was een mooie gelegenheid om een gedeelte van het gebied ten zuidoosten van Nijmegen wat verder te verkennen.

Daarnaast is Trailrunning.eu een organisatie die bekend staat om evenementen die heel kleinschalig zijn, maar super goed georganiseerd door echte liefhebbers. Groot voordeel was ook dat ik gewoon nog een weekje van tevoren kon inschrijven (of eventueel zelfs op de dag zelf). Geen medailles, geen tijdwaarneming, geen klassement. Alleen een mooie route en een speciaalbiertje bij de finish. Helemaal in mijn straatje dus.

Mijn trailmaatjes waren op vakantie, geblesseerd of hadden geen tijd. Ik moest het dus helemaal alleen doen. Maar helemaal alleen is een relatief begrip. Een kwartiertje na aankomst bij boscafé Zweef-Inn (waar de start was) zat ik al aan de koffie met een paar dames die ook veel te vroeg waren. Met trailrunning als gezamenlijke hobby is er natuurlijk altijd wel wat om over te kletsen. Het boscafé deed goede zaken overigens, het hele terras zat vol met lopers.

Na een korte briefing door organisatoren Cor en Geraldine kon het beginnen. Na een klein aanlooprondje om het startveld wat uit elkaar te trekken doken we het bos in. Mijn plan voor de dag was redelijk optimistisch. Na bijna een jaar door rugklachten geplaagd te zijn ging het de laatste paar maand eindelijk weer goed met trainen. Het tempo kwam er weer lekker in en ik had ook mijn lekkere tredje weer terug. Maar zou ik ook al weer genoeg vorm hebben om 24 km op tempo te kunnen lopen? Ik ging het proberen…

In het begin liep het lekker en ik genoot volop. De heideveldjes begonnen net in bloei te komen en we liepen in een lekker tempo over goed begaanbare paden. Af en toe een mooi stuk singletrack door het bos en eigenlijk was geen meter vlak. Continu glooiend terrein en afwisselend bos en heide maakte het een bijzonder boeiend parcours.

Ik liep in een klein groepje en het ging best vlot voor mijn doen. Maar het voelde goed en ik besloot het er gewoon op te wagen. Bij de eerste verzorgingspost nam ik een handje winegums en liep eigenlijk meteen door. Na acht km een verzorgingspost vond ik eigenlijk overdreven, maar ze hadden wel een heleboel lekkers. Door meteen door te lopen kwam ik wel alleen te lopen, maar nu het tempo er eenmaal in zat bleef het er goed in zitten.

Kort voor de tweede verzorgingspost werd ik ineens ingehaald door een treintje clubgenoten die de korte afstand deden. Ik wist niet eens dat die van plan waren mee te doen. Aanpikken was helaas geen optie, daarvoor liepen ze te hard. Bovendien had ik nog gauw een handje rozijnen en M&M’s bij de post meegegrist en mijn bidon bijgevuld, dat drukte het tempo wel even. Later bleken ze zelfs zo hard te gaan dat ze een afslag misten en een flinke lus extra liepen… Gelukkig waren er nog genoeg deelnemers bij me in de buurt om af en toe een paar woorden te wisselen.

Ondertussen begon het steeds benauwder te worden qua weer. Een paar druppels regen brachten geen verkoeling, maar zorgden er voor dat de luchtvochtigheid nog verder omhoog ging. Het leek wel of we door Burgers Bush liepen. Het was in ieder geval regelmatig een echte bush, want naast bredere bospaden had de organisatie de mooiste singletracks in het parcours weten op te nemen. Ook werd het parcours in de tweede helft nog heuveliger.

Met nog een kilometer of vijf te gaan begon mijn vorm van de dag een beetje door de assen te zakken. De combinatie van te vlot van start en het warme weer begon zijn tol te eisen. De hamstrings begonnen te protesteren bij ieder klim en ik herstelde maar matig in de afdalingen. Rustig aan, op survivalmodus naar de finish dan maar. Ik was ook niet de enige die moeite begon te krijgen, maar dat hielp me verder ook niets. Doorlopen!

In de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van een Italiaanse dame die het ook niet makkelijk had en wel toe was aan een goed gesprek. Al snel bleek vermoeidheid en converseren in het Engels ook een negatief effect te hebben op mijn alertheid ten opzichte van de omgeving. Een boomwortel over het hoofd gezien en daar lag ik. Bloederige knie, deuk in mijn ego. Dat kon er ook nog wel bij.

Uiteindelijk kwam ik na bijna 25 km (met toch nog 350 hoogtemeters) over de streep. De eindtijd werd niet bijgehouden, maar die vond ik toch al niet meer interessant. De tafel met lekkers en cola bij de finish trok me veel meer. Nog even gezellig nakletsen op het terras van boscafé Zweef-inn maakte het evenement echt af. En het speciaalbiertje dat iedereen bij de finish kreeg moest nog even dicht blijven omdat ik met de auto was, maar smaakte me ’s avonds prima.

Al met al een evenement zoals ik ze graag zie. Kleinschalig, georganiseerd door mensen met liefde voor de trails en met een geweldig mooie route. Meer hoeft het niet te zijn. Een echte aanrader dus!

Vakantietraining Zweden

Vorige week was ik op een roadtrip samen met mijn vader, even op familiebezoek in Zweden. Veel rondtoeren met de auto, bijkletsen met de familie, laat eten etc. Erg gezellig en zeker de moeite waard. Zweden heeft een schitterende natuur en het mooie weer maakte het tot een geweldige vakantietrip. Maar door het volle schema raakte het trainen wel wat op de achtergrond. En dat terwijl je als trailrunner hier echt je hart kunt ophalen.

Gelukkig wist ik toch nog een ochtend in te plannen om een mooie ronde te maken. Mijn zus had al een kaartje met een route uitgestippeld en ik had natuurlijk mijn GPS meegenomen voor de zekerheid. De route zou grotendeels over grusvegen voeren, onverharde achterafweggetjes die nog net met de (4×4)auto begaanbaar zijn. Mijn zus dacht dat een 20-25 km zou zijn, redelijk makkelijk te lopen. Singletracks kennen ze in dit gebied bijna niet, aangezien er te weinig mensen wonen om deze te vormen. Offtrack mag weliswaar in Zweden wegens het zgn. Allemansrecht, maar het werd me afgeraden dat te doen wegens de ondoordringbaarheid van het bos.

Met mijn racevest gevuld met water, reepjes, noodkit etc. begaf ik me op weg, maar eerst smeerde ik me nog even goed in met sterk antimuggenspul. In Zweden hebben ze namelijk muggen die gespecialiseerd zijn in het vergallen van de vakantiepret van toeristen…. Maar de zon scheen en er stond een beetje wind, daar houdt het rondvliegende ongedierte niet van.

Aangezien mijn tocht begon in het dal mocht ik eerst een flink eind klimmen. Vals plat omhoog afgewisseld met klimmetjes die nog net te doen waren brachten de hartslag en de temperatuur al snel omhoog. Het pad voerde me door het bos omhoog naar het meer dat bovenop de heuvel lag. De kwaliteit van het water van dit meer is zo goed dat het gewoon als drinkwater gebruikt wordt door de bewoners in het dal. Daarnaast levert het een prachtig panorama op als je er omheen loopt.

Om het meer liep een redelijk begaanbare grusweg, met enkele vakantiehuisjes. Maar aangezien ik al bijtijds op pad was sliepen de bewoners waarschijnlijk nog. Er was geen enkel menselijk geluid te horen. Geen auto, geen stemmen, helemaal niets. Alleen vogels, insecten en het geluid van de wind in de bomen, verder was het oorverdovend stil. Heerlijk.

Na langs het meer gelopen te hebben mocht ik een aantal kilometers heerlijk afdalen. Vals plat naar beneden, gratis kilometers! Alsof het geen enkele moeite kostte. Met een grote glimlach op mijn gezicht liep ik door het bos. Een blik op de kaart en mijn GPS bracht de harde werkelijkheid echter al snel weer in beeld….. Na iedere afdaling volgt immers weer een klim 🙂

Een stukje asfalt was de verbinding naar het tweede deel van mijn ronde. Maar mijn idee dat het even een relatief makkelijk stuk zou zijn werd meteen de bodem ingeslagen. Een paar kilometer lang liep het zo vals omhoog dat ik op mijn kleinste pasje iedere nog net hardlopend een eind omhoog kon komen. Maar powerhiken was net zo snel en dan kon ik weer even bijkomen. Inmiddels had ik de helft van mijn route er op zitten en was ik wel één auto tegengekomen, verder niets….

Nadat ik weer van het asfalt af was kreeg ik een stevige klim voor de kiezen. Daar kon alleen een 4×4 nog omhoog rijden volgens mij, maar toch was het de enige weg naar een verzameling huizen die zelfs nog een plaatsnaam hadden gekregen. Het gehucht leek een verlaten ghosttown uit een western, maar dan op zijn Zweeds. Al powerhikend bereikte ik de top van de heuvel (waarschijnlijk hoger dan de hoogste berg in NL, maar hier was het gewoon een heuvel).

Nadat ik even gezwaaid had naar auto nummer twee, met een paar nieuwsgierige inboorlingen, kon ik aan de lange afdaling beginnen. Volgens mijn kaartje kon ik nu kilometers dalen tot het einde van mijn ronde. Maar dat kaartje vertelde me ook dat ik nog wel een aantal kilometers meer moest dan de 20-25 km waar mijn zus het over had. Maar aangezien het downhill was ging dat wel lukken.

Ik liep in een lekker tempo bergaf en het leek wel of er geen eind kwam aan de afdaling. Genieten dus! Acht kilometer afdalen op een hellingspercentage wat nog precies lekker past bij je tempo. Tussendoor rustig rondkijken en af en toe stoppen voor een mooi uitzicht, dat dan weer wel.

Na ruim 3 uur lopen, 28,5 km en ruim 500 hoogtemeters stond ik weer bij het huis van mijn zus. Geen mug gezien, wel twee auto’s en één fietser die vriendelijk groetend voorbij gingen. Kraanvogels, ruigpootbuizerd, bonte kraaien gezien en een heleboel vogels die ik wel gehoord heb, maar niet gezien. Ook geen eland, wolf, lynx of bever die er wel voor schijnen te komen. Desondanks een onvergetelijke trainingsloop. Jammer dat ik er maar een paar dagen was.

Devils Trail Maasduinen

(door Eric Hoogerbrug)

Vandaag was het de primeur van de Devil’s Trail Maasduinen.
Vanuit het immer pittoreske Arcen (uiteraard bekend van de tuinen en ook van een of ander biermerk) was een ivm de temperatuur langgerekt parcours uitgezet. Dit gaf eenieder de gelegenheid om bij verschillende “raakpunten” de route wat in te korten. Dat hiervan regelmatig gebruik werd gemaakt (onder andere door ondergetekende) was niet verbazingwekkend.

De start was weer in de categorie typische trail starts. Kort voor de start werd iedereen naar de startboog bij de brouwerij van Hertog Jan geroepen voor een korte briefing over het parcours en het niets van rotzooi achterlaten op je pad. Op de vraag of er mensen waren die daar hun eerste trail gingen doen werden twee handen opgestoken. Deze mensen kregen een spontaan applaus van de andere deelnemers. Het is tenslotte niet effe een rondje park, zo’n 33km trail… Hierna werd het traditionele “running with the devil” van Van Halen ingezet en konden we vertrekken voor een qua gevoelstemperatuur voorbode van het vagevuur.

Het eerste stuk ging langs weilanden met een redelijk verkoelend windje. Daarna in het bos kon je nog was gebruik maken van de schaduw. Na de eerste drankpost op 4,5km (lijkt overdreven vroeg, maar was zeker niet overbodig) ging het afwisselend door bos en over de hei. Wat. Een. Plörishitte. Daar. Soms geen zuchtje wind, maar wel volle bak in de zon. Bospaadjes en lange (soms tergend lang in mijn beleving) paden over de hei met afwisselend hard zand, mul zand en nóg muller zand wisselden elkaar af.

Na 8km begon de hitte, de buurtbbq van gisteren, slechte nachtrust door de Zeehondjes-griep (als je gaat liggen blaf je zo hard dat je bang bent dat ze je naar Pieterburen brengen) en een voorhoofdholte vol met niet te vertrouwen rommel zich te wreken. Hoofdpijn en stramme spieren gingen van af en toe afwisselen naar een geweldige samenwerking om het plezier in de loop stevig te vergallen.

Na de tweede verzorgingspost op 10km dan toch maar (voor de tweede keer dit jaar, ja mensen er is nog hoop….) een verstandig besluit genomen en de route van de 22km te volgen. De terugweg liep zonodig nog waardeloze dan de heenweg. Iedere lange helling (lees vals plat stukje) ging moeizaam en de wandelingetje werden steeds frequenter. Maar het genieten van de omgeving bleef ik gelukkig wel doen. Je komt iedere keer net weer een ander landschap tegen. Niet zo mooi en afwisselend als onze eigen Achterhoek, maar toch….

Met de finish in zicht rustig doorgehobbeld en eenmaal binnen was er een “cold-tub” en een koude douche waar je je even kon opfrissen. Dat was wel welkom na de uiteindelijk 23 km en een lichaamsgeur die niet echt meer naar bosviooltjes rook… Ook het finish drankje was goed geregeld. Je kon uit een aantal Hertog Jan biertjes kiezen, koffie, thee of frisdrank. Zelf heb ik het bij een Hertog Jan Bastaard (Radler) gehouden. Mein Gott wat smaakte die lekker….

Een compliment voor de organisatie van de Devil’s Trail, hij was eigenlijk zoals al hun evenementen weer strak voor elkaar! Netjes bepijld en met linten aangegeven. Erg vriendelijke en vooral positieve vrijwilligers (had ik af en toe best nodig) bij de verzorgingsposten en de verkeersregelaars. Super gedaan dames en heren! Hopelijk volgend jaar weer deze in het rijtje en dan hoop ik dat het 10graden minder warm is.