Bloeiende heide op de Posbank

Afgelopen zaterdag liepen we met een groepje op de Posbank. De heide stond in bloei, een mooie gelegenheid om naar de Posbank te gaan. We besloten al bijtijds te starten aangezien de bloeiende heide een toeristische trekpleister van jewelste is. Om iets voor 9:00 stonden we op de parkeerplaats bij het Paviljoen. Op dat moment was het zeker nog niet druk.

We hadden een route van 28 km op het programma staan, bestaande uit drie lussen. Deze routes had ik van de site van Viking Adventure Sports gehaald en een beetje aangepast omdat het anders net te ver werd. De eerste lus liepen we eigenlijk geheel door het bos en daar was het heerlijk koel na de hittegolf van de afgelopen week. Ook erg rustig, slechts hier en daar kwamen we wat wandelaars tegen. We hadden nieuwe navigatoren deze keer, die nog wat wilden oefenen voor de Achterhoek-ultra. Daar moet je immers ook zelf de route zoeken aan de hand van een gpx. Maar het ging best goed, maar een paar keer dat we twijfelden.

Na de eerste lus kwamen we terug bij de auto en konden we even de kofferbak als verzorgingspost gebruiken. Erg prettig dat je dan niet zo heel veel hoeft mee te sjouwen onderweg. Het stond inmiddels al redelijk vol op de parkeerplaats en er kwamen nog steeds mensen bij. Wat een verschil met de rust in het bos. De tweede lus hadden we een mooie afwisseling van bos en heide stukjes. De stemming zat er goed in en het tempo was dusdanig dat er naar hartenlust gekletst kon worden. Dat was maar goed ook want dan werden de wilde zwijnen mooi op tijd gewaarschuwd. Op sommige stukken was de bodem omgewoeld alsof er met een tank rondgereden was, maar we zagen geen enkel zwijn.

Na het tweede lusje kwamen we weer bij de auto. Terwijl we rustig wat aten en dronken werden we bijna weggekeken door mensen die graag een plekje wilden op de parkeerplaats, maar wij gingen nog een rondje doen. Het laatste rondje ging over het hoogtepunt van de heide. Vooral dichtbij het Paviljoen en de parkeerplaats was het dan ook erg druk met dagjesmensen. Je moest goed opletten om niemand omver te lopen die ineens stopte voor een selfie in de bloeiende heide. Gelukkig waren we maar met een kleine groep en konden we zonder al teveel problemen doorlopen. Ondertussen keken we zelf natuurlijk ook naar de heide en de prachtige uitzichten. Ik zou er nog veel meer van genoten hebben als het wat minder druk was.

Na ruim 25 kilometer en best wat hoogtemeters waren we klaar met onze training en dachten we van een welverdiende koffie met gebak te kunnen genieten. Maar bij het Paviljoen stond inmiddels een rij van zo’n honderd mensen die zich wilden registreren. Daar hadden we geen zin in. Het kostte zelfs een kwartier om alleen al van de parkeerplaats af te komen, zo druk was het inmiddels. Een terrasje in Rheden was ook al vol, maar een ijsje bij de ijscoboer lukt nog net. Om het toch goed af te sluiten werd er daarom een gebakje gehaald bij de bakker. Bij Henrie thuis op het terras hebben we daar nog heerlijk van genoten.

Gear review: UD Adventure Vest 5.0

Hoe herken je een loper in het bos als trailrunner? Juist, aan zijn rugzakje. Nu zijn die rugzakken er in allerlei soorten en maten, voor iedere situatie is er een ‘beste keus’. Zo heb ik een racevest waar ik het gros van mijn trainingen en wedstrijden mee loop: Inov-8 Race Elite Vest. Die gaat al een jaar of 7-8 mee. Voor langere lopen, of meer zelfvoorziendende lopen heb ik de Inov-8 Race Ultra 10 liter, gaat ook al jaren mee. Goed spul van Inov-8, super duurzaam.

Nu loop ik met mijn maatjes af en toe ook wel eens een heel lang evenement waarbij je vrijwel selfsupported op GPS je weg moet vinden. Voorbeelden daarvan zijn de Taunus trail of de Games of Stones. Dan moet je dus eten en drinken genoeg mee moet nemen voor de hele route. In de zomer kan dat aardig oplopen qua liters water. In de winter moet je bijvoorbeeld rekening houden met allerlei weersomstandigheden en dus regenkleding en extra droge lagen mee nemen. het pakvolume loopt dan dus aardig op.

Met de 10 liter Race Ultra was dat regelmatig een kwestie van flink stouwen, maar was het iedere keer weer een crime als ik iets zocht in mijn rugzak. Soms moest ik er zelfs een extra tasje aanknopen met bijvoorbeeld regenkleding. Eigenlijk wilde ik een grotere rugzak waar ik mijn spullen voor lange avonturen op verschillende manieren kwijt kon terwijl die dan toch makkelijk te bereiken bleven onder het lopen. En uiteraard moest die ook lekker comfortabel zitten.

Tijd om weer eens bij Sport-Balance.nl rond te snuffelen. Je kunt hier ook gewoon rustig even zo’n rugzak aandoen, volproppen en even rondlopen om te voelen hoe dat zit. Dat is echt heel belangrijk, want iedereen is anders. Met diverse merken en types op voorraad heb je dan ook wat te vergelijken en met een bak koffie erbij kun je dan een weloverwogen keuze maken. Het kost immers niet niks en je schaft iets aan waar je jaren plezier van hoopt te hebben.

Inov-8 had weliswaar met zijn All-Terrain serie grotere rugzakken die ook heel comfortabel zitten, maar die missen helaas vakken voor bidons etc. op de schouderstraps. Een ouder model van RaidLight zat helaas net niet helemaal lekker bij mij. Maar de Ultimate Direction Adventure Vest 5.0 leek bijna alle vinkjes op mijn wensenlijstje te vullen.

Allereerst is de pasvorm geweldig, met lekker brede schouderstraps en een soort van mesh rug om zweet goed weg te kunnen ademen. Met twee straps die op verschillende hoogtes kunnen worden gezet kun je altijd een fijne fit krijgen. Door de grote sluiting kun je evt. zelfs met handschoenen je rugzak nog af krijgen. Aan de onderkant bij de rug hebben ze een zgn. Comfort Cinch. Door links en rechts de bungycord iets aan te trekken of losser te maken kun je zelfs onder het lopen de boel nog iets finetunen, hoewel ik dat eigenlijk zelden doe.

Bovenop de schouderstraps zit links een vakje waar je een GPStracker kunt stoppen. Heel handig bij onze evenementen. Rechts zit een vakje waar je een GPSMap kunt stoppen, is er voor gemaakt. In de praktijk is die er dan niet handig uit te krijgen en alleen geschikt als je die als GPStracker gebruikt. Maar dan bonkt die de hele tijd op je schouderspier, heel irritant. Je kunt de vakjes ook (zoals ik doe) vullen met wc-papier, autosleutels, winegums etc. Lekker licht en meteen bij de hand.

Op de schouderstraps zelf zitten heerlijk veel vakken, één voor een softflask (bijgeleverd) rechts en een zgn. burritozak rechts. Dat vond ik eerst vreemd. Waarom geen twee softflasks zoals ieder ander pack? Maar in de praktijk stop ik extra softflasks achterin een open vak en vervang ik die als degene voor leeg is. De burritozak is wat vreemd van vorm, maar hier kun je echt van alles in kwijt, veilig achter een ritsje. Meestal heb ik hier mijn Garmin GPS Map of een telefoon.

De telefoon kan ook nog in een vak met rits verder naar beneden, net als handenvol gels, repen etc. Links zit ook zo’n strech vak maar dan zonder rits. Op de Schouderstraps zitten bovendien ook nog elastische lussen om poles aan vast te maken, maar ik gebruik die veel om mijn actioncam met selfiestick in weg te steken. Ideaal.

Achter heb je een groot vak met rits, hier kan eventueel ook een 3 L waterzak in. Ook een kleiner vak met rits en diverse stretch mesh vakken om bijvoorbeeld (regen)jack, handschoenen en dergelijke snel weg te steken. Met een elastisch bungycord kun je het geheel vastzetten om schudden en rammelen tegen te gaan. Aan extra lussen kun je ook nog eens van alles bevestigen en er zit een regenafstotende hoes in het grote achtervak waardoor je niet alleen tegen regen bescherming hebt, maar het helpt ook tegen het verliezen van dingen uit de open zakken.

Allemaal mooi natuurlijk, maar hoe bevalt het in de praktijk? Bij de Game of Stones waren we de hele dag onderweg. Overdag een graadje of 24, zonder verzorgingspost. Ik had twee liter water in een waterzak, een 500 ml softflask met ranja, nog een 500 ml flesje met ranja en twee blikjes cola. Daarnaast repen en andere etenswaren, ehbo-kitje en jackje.

Nog ruimte zat over in mijn rugzak, maar een behoorlijk gewicht. Door het slim in te pakken en aan te snoeren zat het prima op mijn rug, geen schuur- of drukplekken. Het bleek wel handig dat ik van tevoren al meerdere keren met deze rugzak had gelopen en een soort van routine had ontwikkeld wat in welk vakje zit. Met zoveel vakken en mogelijkheden kun je aan het zoeken komen. Doordat ik mijn camera en GPSMap steeds makkelijk weg kon steken had ik mijn handen vrij om met poles te kunnen lopen.

Samenvattend is het een prima rugzak voor de lange avontuurlijke evenementen waarbij je veel spullen mee moet nemen. Het zit prima en is makkelijk af te stellen of bij te stellen onder het lopen naarmate je rugzak leger wordt. Voor de doorsnee trailrunner volkomen overbodig qua volume, maar juist voor mensen die net als ik af en toe net even iets gekker doen is het een prima oplossing.

Positief effect Corona crisis

De eerste helft van 2020 zit er al weer op. Een bijzondere helft waarin alle plannen op trail en andere gebieden rücksichtslos van tafel werden geveegd door de Coronauitbraak. Maar zoals een bekende Nederlander zei: elk nadeel heb zijn voordeel. Door te kijken naar wat wel kan bleek er toch heel veel mogelijk.

De clubtrainingen gingen niet meer door, lopen met mijn loopmaatjes ook niet. Maar het lopen ging gewoon door, sterker nog, het werd nog meer. Aangezien het sociale leven heel beperkt werd was er ruimte in de agenda om heerlijk om ’s avonds en in het weekend mijn kilometers op de paadjes te maken. Daar kwam ik normaal gesproken toch zo goed als niemand tegen, dus ook geen stress over besmetting of zo. Het leven in de Achterhoek heeft zo zijn voordelen.

Toen ook nog de Duivelse Uitdaging en de Viking Waypoint Challenge gestart werden als virtuele evenementen werd ik eigenlijk alleen maar gestimuleerd om nog meer te gaan lopen dan anders. En aangezien je niet hoefde te taperen voor wedstrijden (of er van herstellen) groeide het aantal kilometers voorspoedig. Het werd slechts beperkt door mijn fysieke herstelvermogen, de leeftijd begint daar wat mee te spelen.

Meer kilometers gelopen dan in voorgaande jaren, vaker gelopen en daarnaast ook meer gefietst. Alleen wat minder hoogtemeters gehaald, doordat er geen evenementen of tripjes naar het buitenland in zaten tijdens de crisis. Eigenlijk kom ik in een hele goede vorm de crisis uit, hoe gek dat ook klinkt. Nu maar eens kijken of we de trend ook vast kunnen houden nu de clubtrainingen en de evenementen zoetjes aan weer opgestart zijn.

Hardrocken in de Pfalz

De bosrijke bergen in de Pfalz hadden na de Game of Stones 2017 een warm plekje in ons hart gekregen. Mooi om hier na een lange periode zonder evenementen weer samen met Henrie aan de startlijn te staan. Nou ja startlijn, door de Corona maatregelen was de Game of Stones in de Duitse Pfalz uitgesmeerd over vijf weekenden en verschillende startplekken. Het kwam er op neer dat we de GPStracker waarmee we gevolgd konden worden ophaalden bij de organisator thuis en vervolgens naar een toegewezen startplek reden. In ons geval het plaatsje Ramberg, in het oosten van de Pfalz.

Bij de Game of Stones ging het er dit jaar om zoveel mogelijk Rittersteine te ‘verzamelen’ in 24 uur (van 11:00 zaterdagochtend tot 11:00 zondagochtend). Vanuit de startlocatie moest je minimaal 5 stenen verzamelen, daarna mocht je eventueel eenmaal verplaatsen naar een nieuwe locatie om daar verder te gaan. Met de GPStracker werd op een speciale website automatisch bijgehouden bij welke stenen je was geweest. Simpele regels dus eigenlijk, met heel veel ruimte voor eigen invulling. Van tevoren hadden we dan ook een flink aantal routes uitgewerkt met veel stenen, verspreid over de hele Pfalz. Die routes en ook de locaties van de Rittersteine waren al ingeladen op onze GPS handhelds. Nu was het hopen op een gunstige startlocatie. Aangezien we in het laatste weekend startten wisten we dat we meer dan 39 stenen zouden moeten verzamelen, liefst een aantal extra omdat er ook nog een team zou starten.

Met Ramberg hadden we het aardig getroffen, slechts een paar kilometer verwijderd van één van de routes die we hadden voorbereid. Het plan was om deze route zo ver mogelijk te volgen en dan ergens af te korten om net voor het donker weer bij de auto te zijn. Aangezien het midzomer was konden we een flinke afstand halen voor het donker. Dan zouden we naar de meest optimale route rijden, een paar uur slapen in de auto en dan bij het eerste licht weer beginnen met de tweede ronde.

Op het kleine parkeerplaatsje net buiten het dorpje pakten we onze rugzakken in met wat we nodig dachten te hebben qua eten en drinken. Dat woog nog best veel, maar we verwachtten maar enkele plekken waar we wat konden kopen. We laadden de juiste route in de GPS handheld en een papieren kaart ter ondersteuning. Onze enige tegenstander die dag kwam toevallig ook aan op dezelfde parkeerplaats, maar die zouden we de hele dag niet meer zien. Iets na elven drukten we onze horloges aan en waren we gestart.

Het begon meteen al goed met een lange steile klim vanuit Ramberg naar de eerste steen, bovenop de berg. In een straf wandeltempo ging het bergop. De eerste steen was makkelijk te vinden en met wat improviseren kwamen we al vrij snel aan op de route die we van tevoren bedacht hadden. Een mooie cluster van stenen die verwezen naar militaire schansen uit de Erster Koalitionskrieg (1792-1797) lag hier dicht bij elkaar. Een goed begin is het halve werk, vol goede moed gingen we dan ook verder in onze ultra modus. Bergop hiken en naar beneden in een ontspannen dribbel. Vlak was het nergens 🙂

Het weer was prima, zo’n 20-25 graden, maar in de schaduw van het bos was het prima te doen. De ene steen na de andere werd gevonden en we vermaakten ons prima. De organisator Michael had nog gevraagd of ik wat mooie panorama’s op de foto kon zetten voor zijn website, maar het Pfälzerwald zat goed in het blad. Echt mooie uitzichten over het dal hadden we daarom eigenlijk nergens, hoewel de toppen toch ruim boven de 600 meter lagen. Opvallend was ook dat het bos hier veel meer uit loofbos bestond, waarschijnlijk omdat het toch wat zuidelijker ligt. De grote hoeveelheden dode naaldbomen door de letterzetter kever in Nederland zagen we hier dan ook niet. Wandelaars eigenlijk ook maar heel weinig, alleen in de buurt van parkeerplaatsen zagen we enkele mensen.

Halverwege de middag kwamen we aan bij een Berghütte. Het meegebrachte gezichtsmasker was noodzakelijk om op het terras te mogen komen en een grote Kaffee und Kuchen te bestellen. Dat smaakte prima natuurlijk en we namen er rustig de tijd voor. Met de kaart op tafel werd het vervolg van de route doorgenomen. We moesten ergens onze route afsnijden om niet in het donker te komen lopen aangezien we onze koplampen in de auto achtergelaten hadden om gewicht te besparen. Maar dat mocht ook weer niet teveel stenen kosten. Nadat we de strategie bepaald hadden ging het weer verder.

We hadden een mooi ritme te pakken waarin we al hikend/hardlopend de kilometers onder onze voeten wegtikten. Doordat je steeds alleen maar bezig was om van steen naar steen te komen maakten de kilometers, of de snelheid eigenlijk helemaal niets uit. We waren gewoon lekker bezig met onze favoriete hobby, heerlijk. Zo af en toe namen we een momentje om weer even naar het grote geheel op de kaart te kijken en even te evalueren waar we zaten en wat we nog moesten en dan ging het weer verder.

Toch bleek onze strategie wel doeltreffend, maar niet altijd de beste te zijn. Zo hadden we bedacht om een stuk van de route af te snijden. Op de kaart leek dat in eerste instantie vrij simpel, maar in de praktijk bleek er een berg in de weg te zitten. De enige paden die er waren zigzagden over de berg omhoog en omlaag. Daarmee werd de afstand ruim verdubbeld en bleef er van het afsnijden eigenlijk niet eens heel veel meer over. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, hierdoor kwamen we wel in het begin van de avond langs een bergrestaurantje midden in het bos. Een prima plek voor een grote cola en een heerlijke Flammkuchen op het terras in het zonnetje.

Met het buikje vol vertrokken we voor het laatste stuk van de dag. Nog een paar uur lopen met stevige klimmen en wat bushwacken om goed verstopte stenen in het bos te achterhalen. Inmiddels begonnen de benen toch wel wat te protesteren. Gelukkig mochten we de laatste twee kilometer naar de auto afdalen. Hoewel, 250 meter afdalen in twee kilometer is zeker niet lekker comfortabel uitlopen als je al zo’n 50 km gelopen hebt. Tussenstand: 30 stenen in ruim 51 km met 1655 hoogtemeters.

Bij de auto trokken we snel droge spullen aan en aten we even wat. Het begon al snel donker te worden. Tijd om te vertrekken naar de parkeerplaats waar we wilden overnachten en de volgende ochtend vroeg weer op pad wilden gaan. Toch nog een uurtje rijden over de slingerweggetjes door de Pfalz. Inmiddels was het helemaal donker. De parkeerplaats was leeg op een gedumpte caravan na. We aten en dronken nog wat en probeerden daarna zoveel mogelijk rust te pakken. Echt diep slapen mag je het niet noemen op een naar achteren geklapte stoel.

’s Morgens half vijf was ik al wakker gemaakt door de vogels. Henrie sliep nog maar die werd al snel wakker door mijn gerommel met eten en drinken. Om iets na zessen waren we alweer op pad. Het was lekker fris, de zon kwam net boven de heuvels en scheen prachtig door het bladerdek. Een geweldige start van de dag, afgezien van het feit dat we met een stel stijve pootjes meteen weer steil de heuvel op moesten.

De ronde die we gingen doen was eigenlijk niet zo lang, eigenlijk was het één lus van een achtje dat we gepland hadden. Maar er zaten maar liefst 16 stenen in op 18 km lopen, een goudmijntje qua stenen dus. De heuvels waren wel wat steiler dan de dag er voor, maar het kan ook zijn dat het zo voelde…

Bij de start op de vroege zondagmorgen voelden we ons eigenlijk relatief goed. De rust had ons goed gedaan en wel liepen vol vertrouwen in een lekker tempo door. Maar na een uurtje of twee was dat gevoel al weer weg. Je kon merken dat we al weer uit de reserve tank aan het putten waren en de pootjes begonnen steeds meer te protesteren. Maar doordat we steeds weer een steen konden scoren bleef het nog steeds leuk. Ook het idee dat we na hooguit uurtje of vier lopen al weer klaar zouden zijn was best een goede motivator om door te lopen. Zo’n goede motivator dat we met 3:16 uur al weer bij de auto stonden. 16 Stenen in 19 km met 529 hoogtemeters, best aardig voor de zondagmorgen.

Na even opfrissen op de parkeerplaats reden we eerst naar de dichtstbijzijnde mogelijkheid om een Kaffee und Kuchen ontbijt te scoren. Op de Games of Stones website zagen we dat de enige tegenstander die nog liep in het uurtje dat nog restte ons nooit in zou kunnen halen. De virtuele lauwerkrans en eeuwige roem was dus voor ons! Team Achterhoek rules!

Game of Stones dag 1
Game of Stones dag 2

MST Montferland Toppenronde

Een tijdje geleden werd ik benaderd door Marc Weening van Mud Sweat Trails of ik nog een paar mooie routes wist in de Achterhoek. Hij was namelijk gevraagd door Achterhoek Toerisme om mee te werken aan uitbreiding van hun route aanbod.

Als trotse Achterhoeker werk ik natuurlijk gaag mee aan een stuk promotie. Eén van de routes die ik uitgewerkt heb is een route in het Montferland, één van mijn vaste trainingsgebieden. Losjes gebaseerd op de bekende Montferlandse Toppen Route, een goed uitgepijlde wandelroute. Het nadeel van deze wandelroute is dat je regelmatig een stuk bebouwde kom door moet. Voor een trailroute is dat niet wenselijk en daar zijn alternatieven voor bedacht.

De Montferland Toppenronde blijft dus voornamelijk op de paden door de natuur. Brede en smalle paden, mooie single tracks, klimmen en dalen, het is best een uitdagende route geworden met een behoorlijk aantal hoogtemeters. Om het een Achterhoekse ronde te houden en de kilometers onder de 30 te houden heb ik de lus naar Hoch Elten er ook afgehaald.

De route is best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Hoewel de route gedeeltelijk de pijltjes van de Montferlandse Toppen Route volgt is er verder niets te vinden aan pijltjes of bordjes. Je moet de route als gpx bestand downloaden en dan kun via een app op je telefoon, je sporthorloge of gps handheld de route volgen. Het eindresultaat is door MST en Achterhoek Toerisme voorzien van een mooie tekst en geweldige foto’s en is hier te vinden.

De start en finish is op parkeerplaatsen die goed te bereiken zijn, maar je kunt ook starten bij ‘t Peeske (Beek) of Broods (Zeddam). Dan kun je na afloop nog even de verloren calorieën op een heel prettige manier aanvullen.

In het voorjaar heb ik een filmpje gemaakt van de route terwijl ik die aan het scouten was. Het geeft een aardig beeld van de route.

FKT Scholtenpad

(Door Bart Wijnands)
Met de komst van het Coronavirus werd mijn hardloopkalender zoals bij zoveel lopers in korte tijd volledig schoongeveegd. De Sallandtrail, die gepland was op de zaterdag na de afkondiging dat eventementen verboden werden, was de eerste die sneuvelde. In rap tempo kwamen de Rotterdam Marathon, de Corfu Mountain Trail en de RopaRun daar achteraan. De grote vraag was: Hoe blijven we gemotiveerd in in vorm voor het hoofddoel van dit seizoen: de Val d’Aran, een race over 162km met 11.000 hoogtemeters die bij finishen tevens een startplek voor de UTMB volgend jaar geeft? 

In de whatsapp-groep met Maarten van Halderen en Adriaan Pandelaers opperde Adriaan het idee van een FKT.  Maarten en Adriaan kennen elkaar van de UTMB-TDS in 2018 (TDS is nog steeds de naam van onze whatsappgroep) en Maarten en ik zouden in juli samen naar Spanje gaan voor de Val d’Aran. 

Op fastestknowntime.com checkte is welke FKT’s er in Nederland geregistreerd waren en ik kwam tot de conclusie dat daar wel kandidaten bij zaten die scherper konden. Het Scholtenpad was er één van en bovendien een mooie lengte voor een “unsupported” poging. Bovendien ook nog in een heel mooie omgeving. Maarten had wel zin om mee te doen.

Tweede paasdag leek een prima dag voor een poging FKT-poging te worden. Het zou een bewolkte, winderige en frisse dag worden met mogelijk een klein drupje regen. Na alle zonnige dagen ervoor zou het dus geen dag zijn waarin mensen massaal de natuur in zouden gaan. Voor een FKT-poging zou de koelere temperatuur echter perfect zijn en de wind zou ook weer niet onstuimig hard zijn. 

Maarten en ik hadden afgesproken bij het Scholtenpad zelf en waren er – netjes volgens de coronaregels – ieder met de eigen auto naartoe gereden. Om kwart voor negen gingen we monter op pad. Het was inderdaad fris, maar eenmaal in beweging ging het extra laagje kleding al snel in de rugzak. Het tempo lag aardig hoog: rond de 4:30/km, maar het voelde comfortabel. Genietend van het Coulissenlandschap vlogen de kilometers voorbij. Bij de 25km zeiden we tegen elkaar dat het misschien verstandig zou zijn om het tempo wat naar beneden te brengen. We lieten het tempo afzakken naar 5:15, maar twee kilometer later zaten we alweer op 4:45 en dat hebben we maar zo gelaten. 

Bij de 40km hadden we een stop gepland om wat uitgebreider te eten. Voor Maarten was het een welkome onderbreking, want hij had last van zijn schoenen. Zijn oude Altra’s waren tot op de draad versleten, dus hij had kort voor onze FKT-poging nieuwe schoenen aangeschaft. Aangezien bij alle shops de Altra’s in zijn maat waren uitverkocht had hij een ander merk schoenen aangeschaft. Een race op nagelnieuwe schoenen lopen is natuurlijk geen goed idee, maar de oude schoenen waren ook geen optie meer. Maarten had dus de gok genomen en moest nu op de blaren zitten, of beter: lopen. Er zat een ruw lipje bij de hiel van de schoen, die inmiddels een open blaar op de hielen van Maarten had opgeleverd. 

Na wat te hebben gegeten en de blaren te hebben verzorgd gingen we weer op pad. Het tempo ging al meteen weer onder de 5:00/km en de kilometers gingen vlotjes voorbij. Na de 50 km ging het tempo wat naar beneden, maar we hadden ruimschoots speling en we zaten nog steeds onder de 5:35, het gemiddelde tempo van de FKT van Mathias Weltz. Rond de 55km  kreeg ik zelf een flinke dip. Ik was ineens niet meer vooruit te branden. Na een gelletje en even later nog een, was de dip redelijk snel gefixt en kwam de flow weer terug. Maarten liep echter steeds moeilijker en zat duidelijk diep in de “pain cave”. Het tempo liep gestaag verder terug tot boven de 6:00 voorbij de 70km.  Het eind kwam echter in zicht en het was duidelijk dat er een flinke hap uit de FKT zou gaan!

Terug bij de auto klokten we af op 6:29:58. Nog net binnen de zeseneenhalf uur en ruim 23 minuten onder de vorige FKT! Om het te vieren had Maarten twee flesjes IPA meegenomen, die bijzonder goed smaakten na het lopen. 

Maartens hielen waren inmiddels een bloederige bende en hebben nog een paar weekjes herstel nodig gehad. Die pijn gaat echter voorbij, maar de voldoening van de prestatie blijft! Op naar een volgend project…

De route is te vinden op Strava
De FKT op het Scholtenpad wordt bijgehouden op Fastestknowntime.com en staat hier

Gear review: Inov-8 Roclite G 290

Het is al een hele tijd geleden dat ik een review heb geplaatst over de schoenen waar ik mee loop. Tijd om er weer eens mee te beginnen. Onlangs kocht ik bij Sport-Balance.nl, mijn vaste leverancier van trailspullen de Inov-8 Roclite G 290. De oude Roclite 290 is jarenlang mijn vaste trailschoen geweest. Ik was er zo tevreden over dat ik nog gauw een aantal paren heb gekocht toen ik hoorde dat er een vernieuwde versie op de markt zou komen. Ik denk dat ik er zeker wel een paar of 6 van versleten heb.

Bij het aantrekken van de nieuwe versie van de schoen voelden ze best heel vertrouwd. In ieder geval de hiel en het middenstuk sloot lekker aan zoals ik het gewend was. De voorvoet was ietsje wijder ten opzichte van de oude versie. Maar dat vind ik als minimalistische loper juist erg prettig. De tenen hebben dan de ruimte om te spreiden en hun natuurlijke functie uit te voeren. Maar ze zijn weer niet zo wijd als bijvoorbeeld Hoka’s of Altra’s.

De veters zijn nu dunner ten op zichte van de oude versie en ook de oogjes waar de veters doorheen gaan zijn aangepast. Dit zou een verbetering moeten geven in hoe de schoen aansluit. Ik voel weinig verschil, ook de oude versie sloot als een comfortabele slof om mijn voeten. Wel heb ik het gevoel de de veters niet meer zo snel losgaan als eerder. Door gebruik te maken van de heel lock vetermethode blijft de voet ook bij afdalen en dergelijke goed achterin de schoen.

De upper van de schoen sluit lekker soepel aan en is goed ademend. Het materiaal neemt geen water op, dus hoewel je snel natte voeten krijgt met deze schoenen zijn ze ook zo weer droog. Ook na uren lopen vind ik de schoen nog steeds comfortabel zitten. Ik hoop dat het materiaal ook wat slijtvaster is, want meestal is het de upper die bij mij kapot gaat in plaats van de zool die verslijt.

Nu zal het verslijten van de zool nog moeilijker worden, als ik Inov-8 mag geloven. Doordat ze grafeen gebruiken is de zool nog slijtvaster. Ook een stukje asfalt kun je dus rustig meepakken zonder meteen de 6 mm noppen weg te slijten. Na een paar honderd kilometer zie ik inderdaad nog geen noemenswaardige slijtage van de noppen. Die noppen zijn overigens verder hetzelfde gebleven en daar ben ik blij om. De grip is namelijk geweldig goed op allerlei ruig terrein.

De middenzool is ook verbeterd volgens de specs, maar daar merk ik ook eigenlijk weinig verschil. Ook niet nodig overigens, het was al goed. De schoen voelt met 4 mm drop heel soepel en snel aan. Het grondgevoel is ook geweldig goed in mijn ervaring. Je voelt alles terwijl je toch wel wat bescherming hebt tegen puntige stenen.

Samenvattend is het een prima trailschoen voor iemand die van wat minimalistischer schoenen houdt. Comfortabel en licht als een paar sloffen, maar toch met wat bescherming tegen puntige stenen. En het lijkt er op dat deze versie nog iets slijtvaster zijn, dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Fit Scale3
Drop4mm
Footbed6mm
Lug Depth6mm
MidsolePOWERFLOW
Midsole StackHeel 11mm / Forefoot 7mm
ShankMETA-PLATE
Sole CompoundG-GRIP
Product Weight290g / 10.15oz

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

FKT Montferlandse Toppen Route

Pascal Schepers uit Doetinchem zag zijn voorjaarsseizoen in het water vallen qua wedstrijden door de Corona-crisis. Maar dat was geen reden om bij de pakken neer te zitten. Integendeel, volgas op naar de Skyrace in Brevon in de Franse Alpen. Zo pakte hij 21 maart heel onopvallend, maar met overmacht, een nieuwe FKT op de Montferlandse Toppen Route. Met een tijd van 2:08:21. De oude Fastest Known Time stond overigens ook al op zijn naam. Nu maar hopen dat die Skyrace wel doorgaat. Klik hier voor de route op Strava

Achterhoek Ultra 10-10-2020

Ateletiekvereniging AVA’70 bestaat 50 jaar en dat mag gevierd worden. En hoe doe je dat het best? Juist met een loopfeestje!  Helaas gooit het Corona virus nogal roet in het eten waardoor de jaarvergadering, de T&F Cross en de 10×5 Tour d’AVA uitgesteld moeten worden. Maar uitstel is nog geen afstel, hopelijk zien we die later in het jaar weer terug op de kalender.

Wat in ieder geval op de kalender staat (en we gaan er van uit dat tegen die tijd alles weer wat normaler is) is de eerste Achterhoek-Ultra op 10-10-2020. Een idee dat al langer in onze hoofden speelde, maar nu hebben we een goede reden om het echt op poten te zetten. Bij een 50 jarig jubileum ligt een afstand van 50 km natuurlijk voor de hand. Een mooie instap-ultra om het zo maar te noemen. Iedereen die een marathon kan lopen op wedstrijdtempo, kan op een rustige tempo een ultra van 50 km uitlopen zonder daar heel veel extra voor te trainen. En voor de mensen die die afstand niet aan kunnen hebben we de mogelijkheid om met teams van drie lopers deel te nemen (zo’n 17 km per loper dus). Een mooie uitdaging voor alle lopers die hun voorjaarsmarathon helaas niet door zien gaan.

De route start en finisht bij AVA en voert door het mooie Achterhoekse coulissenlandschap met bossen, houtsingels die weilanden en akkers omzomen etc. We proberen er zoveel mogelijk mooie (zand)paden door de natuur in te stoppen en zo weinig mogelijk asfalt. Maar aangezien we toch redelijk wat klinkerweggetjes en stukjes asfalt als verbindingweg tussen de natuurgebiedjes hebben is het zeker geen trail te noemen.  Laten we het op een landschapsloop houden of een Naturlauf zoals de Duitse buren het noemen. Een beetje zoals de Slingetrail een aantal jaren geleden ook was.

Omdat we er een kleinschalig evenement van willen maken gaan we de route niet uitpijlen of wegen afzetten, geen verkeersregelaars. We gaan ook niet elke 5 km een waterpost neerzetten, we hebben maar twee verzorgingsposten. Maar daar gaan we dan ook uitpakken met allerlei lekkers naast de normale water/sportdrank. Je kunt hier bidons bijvullen etc. Dat zijn dan ook de wisselpunten voor de teams. Verder is iedereen zelfvoorzienend en ook verantwoordelijk voor zijn eigen veiligheid als verkeersdeelnemer.

Hoe gaat het dan met die route als die niet uitgepijld wordt? We stellen de route ongeveer een week voor de start beschikbaar als gpx bestand. Die kun je downloaden en op je sporthorloge/gpshandheld of via een smartphone app (bijvoorbeeld Komoot) volgen. Eventueel kun je de route ook printen en dan met behulp van de kaart lopen. Lijkt je dat heel moeilijk? We gaan deze zomer naast een aantal lange duurlopen ook een aantal ‘workshops’ plannen om daar wat ervaring in op te doen. Het is ook toegestaan om in groepjes te lopen zodat mensen die er handig in zijn anderen kunnen gidsen. Spoorzoeken voor volwassenen wordt het dus, dat maakt het nog mooier.

Is het een feestje alleen voor AVA-leden? Hoewel we het een kleinschalig evenement willen houden lijkt het ons zeker leuk om ook andere lopers (uit de regio en daarbuiten) de kans te geven om te genieten van onze route. Meer dan 100 individuele lopers en 50 teams willen we echter niet, dan wordt de inschrijving gesloten.

Meer informatie is te vinden op onze site www.achterhoek-ultra.nl. Hier staat ook het promofilmpje dat Joppe Roos voor ons gemaakt heeft en waarmee we op de ledenvergadering van AVA’70 de premiere wilden doen.
Uiteraard is het in deze onzekere tijden niet helemaal duidelijk of tegen die tijd alles wel door kan en mag gaan. We hopen natuurlijk van wel en gaan daarom door met alle voorbereidingen. Maar als je je opgeeft en het gaat onverhoopt toch niet door vanwege Corona, dan krijg je gewoon je inschrijfgeld terug.