Post Corona FOMO dreigt

Het gaat de goede kant op! De beperkingen op sporten in groepen worden afgebouwd en de evenementen organisaties beginnen alweer te werven op de sociale media. Zelfs wedstrijden in het buitenland gaan mogelijk weer door. Met allerlei (voorjaars)evenementen die uitgesteld zijn naar later in het jaar dreigt de kalender vanaf eind juni helemaal vol te lopen. Alle loopvrienden op Facebook berichten over de wedstrijden die ze willen gaan doen of waar ze voor ingeschreven hebben. De keuze wordt reuze en FOMO ligt op de loer.

FOMO betekent Fear Of Missing Out, het beschrijft het gevoel dat je bekruipt als je weer een aankondiging van een super leuk evenement langs ziet komen. Het gevoel dat het een te leuk evenement is om te missen. Je moet je gewoon inschrijven. Daar heb ik normaal al wat last van, maar na zo’n lange periode zonder echte evenementen komt dat extra hard aan. Het gevoel dat je van alles moet gaan ‘inhalen’ maakt de FOMO nog erger en voor je het weet schrijf je je in voor nog een extra evenement. Het ene weekend na het andere wordt gevuld met trailloopje hier, bergwedstrijdje daar, helemaal top toch?

Er liggen een aantal gevaren op de loer, afgezien van het feit dat alle evenementen net zo vrolijk weer afgeblazen worden als er een Covid variant weer de kop opsteekt. Naast het feit dat het thuisfront het ook misschien wel eens leuk vindt om je een keer te zien in het weekend, zonder dat je uitgeput op de bank ligt, moet je ook een beetje aan jezelf denken. Weekend na weekend evenementen lopen die pittig tot super zwaar zijn gaat je na verloop van tijd opbreken. Tijd van herstel is er nauwelijks waardoor blessures op de loer liggen en bijna onvermijdelijk worden. Maar niet alleen fysiek, ook mentaal kun je na een periode met veel evenementen mentaal opgebrand raken. En dat herstel kan soms nog langer duren dan een fysieke blessure.

Het is dus van belang om niet alleen in je agenda te kijken of er al wat gepland staat voor je je inschrijft, maar ook in de gaten te houden of het een beetje past in de grote lijn. Werk toe naar een paar grote evenementen waar je echt wilt presteren, maar plan ook rustweekenden. En wil je toch leuke evenementen niet missen, denk er dan eens over om je in te schrijven voor een kortere afstand of loop lekker relaxed met een paar vrienden. Gewoon lopen voor de lol, daar was het in eerste instantie toch allemaal om begonnen?

Een hulpmiddel wat je kunt gebruiken om de balans te houden is een eenvoudig jaaroverzicht in Excel. Je maakt kolommen met maanden en weeknummers en zet daar de evenementen in die je gaat lopen. Met diverse kleuren kun je aangeven of het een wedstrijdweek is of juist rust/taper. Eventueel kun je aangeven of het evenement een hoge of lage prioriteit heeft. Op die manier kun je heel snel zien of dat evenement in de Ardennen met 3000 hoogtemeters in 30 km past in je kalender of dat je misschien toch verstandiger moet zijn en voor de bambinirace moet kiezen…

Waypoint Social Challenge Wekeromse Zand

Na maanden zonder echte evenementen en alleen hooguit in tweetallen lopen ben ik een echte fan geworden van de Viking Waypoint Challenge. Coördinaten zoeken in de mooiste gebieden van Nederland. En afgelopen week werd dat op het Wekeromse Zand gecombineerd met een ‘social trail’. Wedstrijden mogen nog niet, maar met een groepje samen naar de Waypoints zoeken mag wel weer! Rik, Angelique en ik stapten zaterdag 5 juni bijtijds in de auto om naar Parkeerplaats het Wekeromse Zand te rijden. Daar zouden we om 9:00 uur een aantal andere Waypoint Challenge fanaten ontmoeten om samen een ronde door een voor mij onbekend gebied te lopen.

Nadat we onze auto, ergens in the middle of nowhere, geparkeerd hadden maakten we kennis met de dames die al klaar stonden. Hoewel de groep niet groot was voelde het toch even als wennen, maar op een leuke en positieve manier. Na een korte kennismaking gingen we gezamenlijk op weg. Het was behoorlijk benauwd weer en het zweet brak ons al snel uit. Het natte gras en de natte bladeren die op de smalle trails tegen ons aankwamen zorgden voor wat verkoeling, maar zeker de mensen met bril (zoals ik) moesten regelmatig even stoppen om de beslagen glazen te poetsen. Gelukkig was dat vaak te combineren met het maken van de verplichte foto als we weer een Waypoint gevonden hadden.

Het was al snel duidelijk dat de kans op het spotten van wild niet heel groot zou zijn. Er werd druk gekletst en allerlei ervaringen werden uitgewisseld tijdens het lopen. Het was gelukkig verder heel rustig in het bos zodat er weinig mensen door ons gestoord zullen zijn. Bij de Waypoints werden de mascottes gebroederlijk op de foto gezet wat soms tot grappige taferelen leidde. Zo waren er bij het middelpunt van Nederland diverse mensen die verbaasd zaten te kijken naar die hardlopers die wel knuffels op de foto gingen zetten maar zelf niet zo nodig op de foto hoefden.

Dat we rond het middelpunt van Nederland liepen was overigens een nieuwtje voor me. Ik had van tevoren geen idee dat daar het officiële middelpunt van Nederland lag. Daarnaast werd ook regelmatig gewezen op andere bijzondere dingen in de prachtige omgeving. Mooie single tracks door dichtbebost gebied werden afgewisseld met stukken open gebied. Het Wekeromse Zand heet niet voor niets zo…

Gelukkig bleef het ploeteren door het mulle zand beperkt tot korte stukken en konden we daarna weer lekker draven over de paadjes. Het verschil in getraindheid en snelheid binnen de groep werd opgevangen door regelmatig even te stoppen voor wat eten, drinken en de nodige geintjes tussendoor. Zo was er bijvoorbeeld best tijd om de organisator Peter even een dramatische foto te sturen met een berichtje dat we de verzorgingspost echt gemist hadden….

Het was dus een bijzonder gezellige social trail. Wat hebben we dat gemist het laatste jaar! Ik hoop dat we nog heel veel van dit soort loopjes en ook echte evenementen kunnen gaan doen komende tijd.

Berkel Waypoint Challenge: Zutphen-Barchem

Nadat Rik en ik een paar weken geleden onze eerste etappe van de Berkel Waypoint Challenge gelopen hadden (van Oldenkotte aan de grens naar Barchem) was het nu tijd voor deel twee. Logischerwijs zou je zeggen dat we nu van Barchem verder stroomafwaarts naar Zutphen zouden lopen tot het punt waar de Berkel in de IJssel uitkomt.

Maar aangezien het qua logistiek handiger was om met de trein naar Zutphen te reizen en dan via de Berkel naar Barchem te lopen zaten wij ’s morgens om 8:30 in een bijna leeg boemeltje. Na afloop met je zweterige en modderige hardloopkloffie aan in de trein zitten maak je immers niemand blij mee. Halverwege onze treinreis kletterde de regen tegen de ramen van onze wagon. Een blik op Buienalarm leerde ons dat we beter eerst rustig een bak koffie konden halen op station Zutphen. Daarna zou het hopelijk de hele dag droog zijn.

Na onze bak koffie deden we de overbodige kleding in onze rugzakken en liepen we eerst naar de monding van de Berkel. Dat bleek niet meer te zijn dan een stuw in de havenkade, maar het was toch even een momentje. We zetten onze GPS aan en liepen een stukje door de oude Hanzestad Zuthpen. De Berkel is tegenwoordig blijkbaar meer een soort stadsgracht, terwijl er vroeger echt op gevaren werd met de befaamde berkelzompen. De karakteristieke Hanzepanden vind je meer in de oude binnenstad, maar een stuk van de oude stadsmuur was meteen ons eerste waypoint.

Eenmaal buiten Zutphen verandert het aangezicht van de Berkel regelmatig. Op sommige plekken is het een smal riviertje dat door bomen geflankeerd wordt en op andere plekken wordt ze breder en stroomt ze rustig tussen de weilanden door. Vroeger was deze streek erg in trek bij de adel en de rijken. Tal van buitenhuizen en kastelen zijn er te vinden, Een mooi voorbeeld hiervan is huize de Voorst, tegenwoordig eigendom van de Politie. Nu ook een Viking Waypoint, dus even een foto schieten als bewijs.

Hoewel het niet regende en er ook geen neerslag meer verwacht werd bleven we niet helemaal droog. De paden en maaipaden langs de Berkel waren op sommige plekken behoorlijk nat en modderig. We hielden de voeten in ieder geval de hele weg niet droog. Maar de temperatuur was prima om te lopen en aangezien we de wind in de rug hadden leek het prima voorjaarsweer. Ook de watervogels hadden geprofiteerd van het voorjaar. Overal zagen we zwanen, ganzen, eenden en waterhoentjes met jongen zwemmen. Altijd een mooi gezicht.

Zo onderweg kom je nog eens mensen tegen en maak je af en toe een praatje. Zo kwamen we iemand tegen die spontaan vroeg of we wel eens van de Berkel Waypoint Challenge gehoord hadden…. Ik viel zowat achterover. Wat is de kans dat je iemand tegenkomt die daar van gehoord heeft? Na een leuk gesprekje liepen we weer verder langs de meanderende Berkel bij Almen. De rivier is hier echt mooi in oude staat hersteld. Ter hoogte van de Velhorst maakten we even een kleine detour en maakten we een lus over het landgoed. Op zich een mooie toeristische lus, maar wat mij betreft hadden we ook gewoon langs de Berkel verder mogen gaan. Maar we vermaakten ons prima en we tikten de kilometers rustig weg. De waypoints waren ook goed te vinden en zo schoten we lekker op.

Het stuk van de Velhorst naar Lochem was eigenlijk heel simpel de oever van de Berkel volgen. Wel een stuk waar ik nog nooit geweest was en bijzonder rustig. Het stuk van Zutphen tot Almen kende ik eigenlijk al van de MST route Ruurlo-Zutphen, maar hier kwamen we op relatief onbekend terrein. Grasland en bosjes aan beide kanten van de Berkel met koeien en schapen. Grasland dat wuifde in de wind klaar om gemaaid te worden en mais die ook al overal net boven de grond uitkeek. Kivieten scheerden over ons hoofd om ons van het nest weg te lokken. Als rasachterhoeker voelde ik me helemaal thuis.

Bij Lochem was het even gedaan met de natuur. Via een villawijk en wat nieuwbouw werden we door de stad geleid langs allerlei koloniale panden om daarna pas weer bij de Berkel terecht te komen. De Cloese hadden we vorige keer ook gezien dus we wisten dat we alleen nog maar de Lochemse Berg over hoefden te steken om bij eetcafé de Kale Berg uit te komen. Ook deze keer weer onze finish waar na bijna 30 kilometer lopen wat loopvrienden ons op zaten te wachten. Heerlijk nakletsen met vrienden op het overdekte terras onder de heater met een warme chocolademelk met slagroom, kun je een betere afsluiting wensen? De hele Berkel in Nederland hebben we nu afgelopen. Het volgende deel zal even moeten wachten tot de Covid maatregelen in Duitsland ook teruggedraaid worden,

Uitbreiding route Heikamp

Een tijdje geleden kwam Achterhoek Outdoor met een mooie route vanaf de Heikamp in Ruurlo. Een prachtige route, maar met 15 km wat aan de korte kant voor de liefhebbers van de lange afstand. Nu loop ik ook nog wel eens over het Hengelse Zand. Dat gebied grenst eigenlijk aan de route vanaf de Heikamp. Ik had in het verleden ook al wel eens gedacht om hier één mooie lange ronde van te maken, maar daar was het nog nooit van gekomen.

Kan een afbeelding zijn van buitenshuis


Nu had ik dan een mooie aanleiding. Afstandmeten.nl is mijn vaste tool om routes te creëren en na een uurtje puzzelen had ik een mooie extra lus over het Hengelse Zand bedacht. Met als extra voordeel dat je nu ook kunt starten vanuit Veldhoek of het eetcafé de Veldhoek als pauzeplek kunt gebruiken. Uiteraard met wat loopmaatjes de extra lus ook even in het echt geprobeerd en nog wat finetuning gedaan. De extra lus is bijna 100% onverhard en loopt voor het grootste deel door het bos. Ik ben er zelf heel tevreden mee.

De uiteindelijke route is ongeveer 28 km in totaal, maar je kunt hem natuurlijk ook in delen lopen.
De route staat hier op afstandmeten.nl
Op Komoot staat de route hier

Berkel Waypoint Challenge:Oldenkotte-Barchem

Door de Coronacrisis is het aantal trailevenementen tot een minimum beperkt. De Waypoint Challenges van onze Viking vrienden zijn dan ook een welkome uitdaging. Eén van de nieuwste ideeën is de Berkel Waypoint Challenge. De Berkel is een riviertje met de oorsprong in het Duitse Billerbeck en mondt uit in de IJssel bij Zutphen. De rivier had ooit als enige doel om Achterhoekers en Tukkers uit elkaar te houden, maar werd daarnaast ook gebruikt voor vervoer over het water met de beroemde Berkelzompen. In het verleden is de Berkel sterk gekanaliseerd om water zo snel mogelijk af te voeren. Sinds enkele tientallen jaren zijn de ideeën daarover nogal veranderd en wordt er veel geld en energie gestoken in het herstellen van de natuurlijke loop en bijbehorende biotoop.

Voor de Challenge zijn er overal langs de Berkel waypoints uitgezet die gevonden moeten worden. Je kunt hiervoor gebruik maken van allerlei paadjes die de Berkel volgen of simpelweg het maaipad volgen langs het water. De waypoints zijn vaak typische punten in het landschap en meestal best fotogeniek. Ik nam mijn cameraatje dus maar weer mee. Aangezien Duitsland nog ontoegankelijk is wegens de Coronamaatregelen besloten Rik en ik eerst maar eens de etappe van Oldenkotte aan de grens tot aan Barchem te lopen. 35 Km genieten van het voorjaar langs het water, eendjes kijken. Het beloofde een mooie dag te worden.

Nadat we gedropt waren in Oldenkotte liepen we de eerste kilometers te genieten. De oude waterloop is weer teruggebracht in oude glorie en de oevers zijn prachtig. Helaas zijn er ook nog stukken die nog de gekanaliseerde versie zijn, maar ook daar is de natuur al stukken mooier dan ik me weet te herinneren uit mijn jongere jaren. En ook langs de rivier is van alles te zien wat het de moeite waard maakt om je een dagje uit te sloven. Via de Mallumse Molen in Eibergen liepen we naar het Hambroek bij Borculo. Onderweg namen we steeds de tijd om wat te eten en te drinken en natuurlijk wat foto’s te maken.

Het weer veranderde onderweg zo ongeveer iedere tien minuten. Van een prachtige lentezon tot zwaar bewolkt en een koude wind recht van voren. Prachtige Hollandse wolkenluchten waar een oude meester blij mee zou zijn, maar waar ook regelmatig wat uit kwam vallen. Maar de paar druppels die vielen mochten de pret niet drukken. Het lopen van waypoint naar waypoint leidde de aandacht ook mooi af van het feit dat het voor Rik de verste afstand was die hij dit jaar tot nu toe gelopen had.

Het venijn zat deze etappe echter in de spreekwoordelijke staart. Nadat we een foto van de Cloese gemaakt hadden mochten we in één lijn de Lochemse berg op naar de Belvedère. Een mooie klim, maar de benen waren het er niet meer mee eens…. Gelukkig mochten we daarna de afdaling naar eethuis de Kale Berg, waar we opgehaald zouden worden. Tot onze verassing werden we opgewacht door een paar loopmaatjes en konden we onze tocht afsluiten met een gezellige nazit op het terras. Lekker dat dat weer mag.

Onderweg heb ik weer opnames gemaakt met mijn cameraatje en het resultaat zie je hieronder. Deze keer zonder muziek, de geluiden van de vogels en het water spreken voor zich zelf.

Heikamp natuurtrail

Op de site van Outdoor Achterhoek is er weer een nieuwe trailrun route toegevoegd. Het gaat hier om een route van 15 km die via gpx gelopen kan worden door de bossen in de omgeving van Ruurlo. De Natuurtrail Ruurlo start bij de Heikamp en voert je door mooie bossen met loof- en naaldbomen, afgewisseld met heideveldjes. Veel hoogtemeters zul je niet maken, maar het is genieten van de mooie uitzichten en karakteristieke oude bomen. Rick Moezelaar heeft zijn best gedaan om de mooiste plekjes met elkaar te verbinden en dat is goed gelukt.

De route start en finisht bij de Heikamp, dus na afloop is er de gelegenheid tot het nuttigen van koffie met iets lekkers (nu nog To Go). In mijn ogen een pluspunt bij iedere route die met een groepje gelopen kan worden. Een stukje van de route liep ik afgelopen winter al eens, een korte impressie is in het filmpje hieronder te zien.

Online Coach nodig?

Al heel lang geleden sinds ik als trainer bezig ben geweest. Ik mis het ook best wel. Ik kan natuurlijk zelf lekker trainen, eventueel met een maatje, maar het begeleiden van een groep is ook erg leuk. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die wel een doel hebben gepland voor later dit jaar, als hopelijk de Covid-19 ellende wat minder is en er meer mogelijk is. Ik hoop tegen die tijd weer te starten met heuveltrainingen, stokkentrainingen, klim- en daalclinics, socialtrails etc.

Het lijkt me ook leuk om dan weer met een groep naar een mooi (ultra)doel te werken. Maar tot die tijd ben ik beschikbaar voor online begeleiding bij je training, het opzetten van schema’s etc. Zoek je dus een coach om naar een doel te werken of gewoon om je een virtuele schop onder je achterwerk te geven en weer in beweging te komen? Neem gerust contact met me op.

André

Gear review: Fusion S1 Run Jacket

Ik loop al bijna de hele winter met mijn Fusion S1 Run Jacket en ik moet zeggen dat ik nog steeds blij ben met mijn aankoop. Mijn oude jack was al bijna 8 jaar mijn vaste uitrustingsstuk op vele avonturen, maar die gaf het echt op. Ik heb best lang gezocht naar een jack dat lekker zat. Veel jacks waren te nauwsluitend of te krap in de schouders of waren alleen met capuchon te koop. De kleuren van afgelopen jaar waren ook niet echt geweldig in mijn ogen. Een flinke zoektocht dus. Na allerlei jacks online bekeken te hebben kwam ik bij mijn vaste trailwinkel Sport-Balance uiteindelijk de Fusion S1 Run Jacket tegen.

Deze zat eigenlijk meteen erg lekker, hoewel de stof een beetje dikker en dus stugger was dan mijn vorige jack. Maar dat komt doordat dit jack niet alleen winddicht is, maar ook waterafstotend. En ik moet zeggen dat dat laatste ook behoorlijk goed werkt. Niet dat je geen regenjack meer nodig hebt, maar wat spetters of zelfs lichte regen kan dit jack makkelijk aan.

En winddicht heb ik dit voorjaar ook goed kunnen testen met de voorjaarsstormen die we gehad hebben. Zelfs met harde wind tot stormachtig is dit jack een goede beschermlaag. Met alleen een basislaag er onder bij wat hogere temperaturen of met een thermo en een Inov-8 Long Sleeve mid layer bij 5 graden vorst, het jack bevalt prima in allerlei omstandigheden. Alleen bij stevige en langdurige regenbuien heb ik toch mijn echte waterproof regenjas tevoorschijn moeten halen.

Ik heb het jack in een soort ‘boswachtergroen’ gekocht omdat ik niet enorm hoef op te vallen in het bos. Met de neongele versie zie je zeker geen wild in het bos, die zien je dan al op een kilometer afstand aankomen. De pasvorm is prima en ook details als het zachte laagje in de kraag is erg fijn. Er zit één borstzak in waar net een telefoon in kan of je sleutels. Dat lijkt wat weinig, maar in de praktijk loop ik toch vaak met een rugzakje op de langere afstanden of met een heupgordeltje om wat spullen mee te nemen op de kortere afstanden. Ik stop dus eigenlijk bijna nooit wat in de zak van mijn jasje, dan kan het ook niet rammelen of hinderlijk schudden.

Er zijn maar een paar kleine negatieve puntjes in mijn ogen. Zo is de stof wat stug en ruw aan de oppervlak waardoor het meer schurend geluid maakt bij beweging dan bij hele dunne windjackjes. Maar die klapperen dan vaak weer in de wind. De ventilatie tijdens het lopen gaat het best door gewoon de rits een eindje los te doen. Ingebouwde ventilatie in dit soort jacks werkt alleen als je stilstaat of wandelt, maar niet als je aan het rennen bent. Maar uiteindelijk is dit een prima jack dat fijn zit en ik vind hem ook nog eens erg mooi van kleur. Ik ben erg heel tevreden mee.

Montferland Toppen Trail 2021

Omdat wedstrijden nog steeds niet mogen heeft ook MudSweatTrails naar mogelijkheden gezocht om toch iets te organiseren. Eén van de eerste initiatieven, de Montferland Toppen Trail, vindt plaats in ons eigen Montferland. Samen met Outdoor Centrum Markant en Outdoor Achterhoek hebben ze een aantal routes uitgewerkt (10 km, 16 km, 23 km of 40 km) die je op een select aantal datums kunt lopen.

Er is maar een beperkt aantal plaatsen beschikbaar per datum, dus wees wacht niet te lang met je inschrijving. De start en finish van alle afstanden is op het sfeervolle terrein van Outdoor Centrum Markant in Braamt. Door met tijdslots te werken (net als Click & Collect in winkels) kan iedereen daar Coronaproof ontvangen worden.

Voor veel mensen is Montferland nog een onbekend stukje Nederland. Dit gebied ligt bijna op de Duitse grens en heeft een afwisselend landschap van mooie paadjes en diverse toppen. Deze toppen hebben ze zoveel mogelijk in de “Montferland Toppen Trail” verwerkt. Je kan dus rekenen op een uitdagend parcours!

Naast een parcours door een indrukwekkend decor bieden ze ook een uitgebreid deelnamepakket aan:

  • Online instructie “Lopen met GPX” voor Polar, Garmin, Suunto en een app Topo GPS
  • Tijdregistratie
  • Online uitslagen beschikbaar met dagelijkse updates
  • Exclusieve medaille
  • Hapje en een drankje bij de finish
  • Een bevoorradingskist met water op de route

De eerste 50 aanmeldingen ontvangen ook een BUFF van Outdoor Achterhoek.


De data waarvoor je aan kunt melden voor de Montferland Toppen Trail zijn: 26, 27, 28 maart en 2, 3, 4, 5 april 2021.

Klik door voor meer informatie en aanmelden.

Elfbergenpad Ultra – trainen en doelen stellen in bijzondere tijden

Door: Ricardo Boerkamp

23 april 2020… Dennis appt me dat de Stubai Trail van 4 juli gaat niet door vanwege de Covid-19 maatregelen. Teleurstelling komt in me op en tegelijkertijd ontstaat een dubbel gevoel: vanwege mijn knieblessure zou ik toch niet op tijd klaar zijn voor dit avontuur. What’s next? Wat volgt is een zomer met wat wielrennen om fit te blijven en na de zomer volgt een periode met het langzaam wat uitbreiden van mijn loopafstanden. Dikwijls vraag ik me in deze periode af: waarom train ik zonder doel? Dan komt een nieuw doel in zicht: de Koning van Spanje Ultra in virtuele editie moet nog voor het einde van 2020 binnen geharkt worden voor de medaille. Op 19 december lopen Dennis en ik de 83km van de KVS over een super modderig parcours en dat avontuur staat als top-blij moment in mijn geheugen gegrift. Op deze manier heb ik voor mezelf van 2020 alsnog een tof trailjaar gemaakt!

En 2021 dan, waar richt ik me op? Samen lopen en ideeën maken met Dennis, maakt dat doelen en avonturen vanzelf opborrelen. Hij blijft maar bezig met die belachelijke Duivelse Uitdaging en daagt mij daarmee uit ook grenzen te verleggen. Dan komt Dennis zijn bericht voorbij: de inschrijving voor Stubai Trail 2021 op 3 juli gaat open… Inschrijven voor die 67km en 5.350 D+. Trainen…? “Kom, we gaan voor de 100+ km, push your limits!” plingt er op in WhatsApp van Dennis. Ik vind dat gaaf. Wat nou geen events?! Ik vind het erg jammer dat er geen georganiseerde evenementen kunnen plaatsvinden. Balen voor trailers en organisatoren en meer dan dat natuurlijk. De beste optie? Je eigen plan trekken. Sinds najaar 2020 heb ik misschien wel m’n leukste trailrun-periode gestart van de voorbije jaren. Routes in Nederland zoeken en maken, trail-maten opzoeken (binnen de mogelijkheden natuurlijk) voor gezamenlijke tochten en inspiratie vinden bij trailrunners om me heen en op de virtuele platforms. Dus wat wordt nu het plan?

Voordat ik een trail avontuur aanga, wil ik een beetje weten of ik het al kan. Stubai Trail in juli, betekent voor mij dat ik dan van te voren de km’s ruimschoots in de benen heb en dat ik in mei en juni wel die hoogtemeters ga trainen, waar dat tegen die tijd mogelijk is. Dus het zou mooi zijn als ik in april die 100+ km’s eens heb aangetikt. Vanuit de KVS ineens naar die 100km+, daarvoor voel ik me nog te onervaren op de ultra-afstand. Dus zeg ik tegen Dennis: “Eind februari nog een keer 50 mijl aantikken.” Ik zoek wat en zie op Strava bij Sjors een mij onbekende route: het Elfbergenpad op de Zuid Veluwe en de stuwwallen langs de Rijn, 86km en bekend als lange afstandswandelpad in 5 etappes. Elf “Dutch mountains” op de route, met als hoogste de Bilderberg van zo’n 60 meter.

Zaterdag 27 februari, half zeven ’s ochtends, een graadje of vier. Ik sta klaar op de parkeerplaats bij het hotel op de Wageningse Berg om te vertrekken. Hoofdlamp op, want het eerste uurtje lopen we in het donker. Voor de verandering is Dennis eens niet stipt op tijd en word ik niet geprankt door hem, met dat ‘ie op een andere plek klaar staat voor de start, hij is gewoon wat later. Om 6:37 uur starten we met een lekker tempo en gaan we al snel de eerste paden op. We hebben het luxe geregeld vandaag: mijn broer regelt verzorgingsposten bij km30 en km60, dat voelt comfortabel. We worden via mijn Garmin-tracker vandaag gevolgd door wat familie en trailvrienden, dat leek me leuk en zo voelt het toch als een soort event in een tijd dat een ‘gewoon’ trailevenement niet kan.

De route is nieuw voor ons en tot Ede gaat het door stille bossen over wat bredere paden. In Ede zijn we bij het mausoleum op de Paaschberg onder de indruk van wat hier gebeurd is in de Tweede Wereldoorlog en van de jonge leeftijd waarop de mensen die hier liggen het leven lieten. Een stuk erna gaan we over een mooi licht glooiend stuk van de Edese Heide, waar de zon z’n best doet door de bewolking te breken. Bij landgoed Kernhem worden we voor het eerst aangemoedigd onderweg door mijn broer en wat support. Dat geeft toch altijd een fijne boost, enthousiaste blije mensen die je avontuur toejuichen. Zo lopen we tot even voorbij de uitkijktoren op de Galgenberg, waar we op km 30 na 3 uurtjes de eerste verzorgingspost treffen. Prima route tot zover, het loopt lekker door en cola, chocolade en banaan zorgen voor een goeie oppepper. Aanmoediging van liefst vijf enthousiaste supporters doet me goed en ik realiseer me dat ik zoveel mensen al een tijdje niet zo bij elkaar heb gehad in Corona-tijd. Met veel ruimte hier in de buitenlucht, op een boeren zandweg bij Lunteren maakt dat dit prima is zo voor mij. Zo gezellig bij deze VP dat het natuurlijk net wat te lang duurt voordat we de tocht voortzetten.

Er volgt een mooi stuk van de route over de Goudsberg en langs het middelpunt van Nederland dat door een kei gemarkeerd wordt. Van daaruit gaat het over het Wekeromse Zand, een heel mooi deel van de route over een zandverstuiving en fraai omzoomd door dennenbos. Daarna volgt een stuk dat me bijstaat als saai, door brede zandpaden langs weilanden en stukken asfalt rondom Otterlo. De inmiddels goed schijnende zon en strak blauwe lucht maakt een boel goed en op deze manier merk ik bijna niet dat het tempo er na 50 km al wel aardig uit gaat. De route wordt weer fraaier bij de Planken Wambuis en bij de Ginkel en na het oversteken van de rijksweg wacht daar bij de Schaapskooi op de Ginkelse Heide op km 60 VP2. Het lijkt hier wel een klein trail-feestje voor ons: Campingstoelen staan voor ons klaar om even te relaxen midden in de zon, energie, vocht en zout wordt weer aangevuld met lekkers en we worden enthousiast en op safe distance verwelkomd en aangemoedigd door opgetrommelde familie en gezin. Wat een lekkere boost is dit, wat gaaf! Weer blijven we ongemerkt lekker lang hangen en kletsen voordat we onze tocht voortzetten, over een fraai stuk, de Zuid Ginkel.

Voordat Wolfheze in beeld komt, is rond km 66 de pijp opeens aardig leeg. M’n rechterknie voelt wat gammel, we hebben van te voren tegen elkaar gezegd dat we wandelen als het nodig is en we passen tempo redelijk ongemerkt aan elkaar aan. Ik mopper wat over mijn tempo en dit onaantrekkelijke deel van de route. In Oosterbeek heb ik me overgegeven aan het toch nodige wandelen en worden we bij het Airborne museum nog een keer toegejuicht door mijn ouders. Bij de Westerbouwing word ik weer blij van de hier voor mij bekende route en het uitzicht over de Rijn. Heveadorp door en dan worden we voor het opgaan van landgoed Duno verrast door Peter’s kofferbak-VP. Wauw, hij komt gewoon dat hele eind hiernaar toe gereden om ons nog even vooruit te helpen voor de laatste 10 kilometer! Hij heeft zelfs een biertje in de aanbieding voor ons, en verstandig genoeg laat ik die toch maar staan en neem graag die lekkere cola aan. Dankbaar en blij gaan we snel verder, wetend dat die laatste km’s nog net voor zonsondergang moeten worden afgelegd. Een mooi stuk over de stuwwallen en langs Kasteel Doorwerth volgen nog en dat stuk door Renkum vergeet ik gemakshalve maar even. Het laatste stuk over het Bergpad terug naar de Wageningse Berg leggen we af net nadat de zon de horizon prachtig oranje deed gloeien. Ik ben heel blij dat mijn auto met droge schone kleren in beeld komt op mijn laatste meters en verklaar Dennis voor gek. Hij loopt na 86 km op de parkeerplaats nog even wat extra voor het completeren van de afstand op 88,88 km voor zijn Duivelse Uitdaging.

Gefixt, gedaan, compleet, TOP! Het was een geweldige dag. Lekker getraind, goed avontuur beleefd en weer een etappe op weg naar het doel Stubai Trail 2021 afgestreept.

Bron: MudSweatTrails