Klein Zwitserlandtrail-experience in Luxemburg

(door Eric Hoogerbrug)
Bij deze een verslag van de Klein Zwitserlandtrail-experience.
Als ‘s morgens om 4:30 uur de wekker gaat om voor een trail van 21,5km naar Luxemburg af te reizen, vraag je je af of anderen dan toch gelijk hebben dat je “het good wies kapot hebt”. Maar goed, niet piepen en d’ran! Om effe voor 5:30 uur staan Linda & Martijn voor de deur om op pad te gaan. Ondanks het feit dat Martijn door een enigszins stevige omhelzing van een stukje buitengebied van Aalten niet mee kan lopen, gaat hij toch mee als chauffeur. En gaat hij daar een stuk aan de wandel.

Na 3,5 uur rijden komen we (uiteraard als eersten) aan op het startpunt bij camping “officiel” in Echternach. Alwaar langzamerhand iedereen binnen druppelde en Dorethea (volgens de ingewijden zoals wel vaker) nèt iets later onder licht commentaar haar entree maakte.  Dit uiteraard tot vermaak van iedereen. Na een soort van briefing ging de hele groep inclusief 6 cani-trailers (wat een onwijs mooie, en vooral enthousiaste dieren waren dat) op pad voor wat een supergave trail zou worden. Na een meter of 300 was het voor mij de lange reistijd en het vroeg opstaan al ruimschoots waard! Ik kan jullie verzekeren dat de foto’s het nog niet voor 50% laten zien hoe indrukwekkend was in het echie!

De ene mooie rotspartij volgde de andere op, en de vergezichten, ondanks dat het bewolkt en heiig was, logen er ook niet om. Dorethea had iedereen gewoon vrij gelaten in of mensen sneller of langzamer wilden lopen en of mensen ook door de kloven en grotten onderweg wilden gaan.Dit resulteerde in een groep die alleen maar opsplitste omdat de honden nietoveral door of over konden en de cani-trailers een alternatieve route liepen. De andere groep bleef telkens weer op elkaar wachten  en bleef dus mooi bij elkaar. Geweldig om tussen steeds nauwer wordende kloofjes door te kruipen, met één kloof die zelfs maar 30 cm breed was. Dan heb je het voordeel dat je niet stevig gebouwd bent, en er gewoon tussendoor past. Ook een gangetje dat behoorlijk kruip door -sluipdoor was kon niet worden overgeslagen door mij en een medetrailer (zijn naam ben ik ff vergeten. Sorry, niks nieuws voor mij). De grot was geen probleem, maarde klim terug naar boven over gladde keien en bladeren was de echte uitdaging.Toen ik boven kwam en achter mij iets naar beneden hoorde stuiteren was hetgoed schrikken. Gelukkig was het niet de andere klimmer, maar een kei die hij vastpakte en losschoot.

Gezamenlijk kon de groep dus gelukkig weer verder via allerlei mooie single-tracks. Bleef wel oppassen met al dat blad op keitjes en boomwortels. Een loopster verzwikte haar enkel, maar kon gelukkig (met wat moeite) wel tot het eind mee. Sommige passages konden alleen via trappen worden genomen. Maar dan ook in iedere vorm. Steen, klei, hout, staal en ook in iedere (on)mogelijke combi van deze materialen. Met name het “rovershol” was geweldig met z’n stalen ladders en “echte mensenbotten”. Na 14 km was het tijd voor lunch in restaurant de Trail-inn (waar anders), alwaar de cani-trailers op ons wachtten.Na een paar koppen slappe koffie (het koffie apparaat had kuren, waar deeigenaar zich uitgebreid voor excuseerde) ging het weer verder. Onder het genot van de zang van een van de dames (nooit geweten dat de tekst van band aid was:  let them know it’s crisis time again) ging het even vol gas over asfalt de bult af, en daarna weer het bos in.

Hier volgden nog meer single tracks en heul veul, maar dan ook écht heul errug veul trappetjes elkaar op. Zelfs toen Dorethea een deel van de route bestempelde als beter niet ivm de veiligheid werd er unaniem besloten om rivierbedding die verwoest was door een vloedstroom in juni toch te proberen en als iemand het niet zag zitten gezamenlijk terug te keren. Dit werd naar mijn (on)bescheiden mening één van de mooiste delen van de route! Daarna nog even een lange trap naar boven voor het uitzicht op de camping waar we vertrokken en via een alternatief paadje weer terug naar de auto’s. Helaas waren de honden niet welkom in het nabij gelegen Youth hostel en werd er voor het eten gekozen voor terugkeer naar de Trail-inn. Daar werd er gezamenlijk nog even de dag door genomen en was iedereen meer dan dik tevreden! Complimenten voor de organisatie van Dorethea Bil dus!!

Montferlandtrail verkenning

Pling…Ik ga ook graag mee….Pling…Wij komen met zijn vieren… De replies stromen binnen nadat ik een uitnodiging op Facebook en WhatsApp  heb gezet. Ik had bedacht om het parcours van de Montferlandtrail te gaan verkennen, liefst met wat gezelschap. Want samen genieten van de natuur is nog leuker dan in je eentje trailrunnen. En daar waren meer mensen het mee eens, maar liefst 17 personen verzamelden zich op de parkeerplaats bij ’t Peeske in Beek afgelopen zondag.

Het was even kennismaken van tevoren, want er waren naast mijn AVA-clubgenoten ook een viertal van buurtclub Archeus en een aantal losse lopers. Er was zelfs een deelnemer uit Kleve, wat het meteen een internationaal gezelschap maakte. Het weer was super zonnig en het dreigde weer een hete zomerdag te worden, maar in het bos is het altijd beter. We spraken van tevoren af dat we het rustig aan zouden doen en netjes op de minst snelle zouden wachten indien nodig, daarna konden we los.

Een aantal mensen was al wel vaker in het Montferland geweest, maar kenden het bos niet aangezien ze altijd de Montferlandrun deden. Ook een mooie wedstrijd, maar dan mis je wel het mooiste gedeelte… Een mooie gelegenheid om dat goed te maken dus. Ik had de route van de Montferlandtrail van vorig jaar gepakt en een gedeelte van de 30 km wedstrijd in mijn handheld GPS gezet.

Meteen na de start ging het even steil heuvelop, ik hoorde het ineens stil worden achter me… Maar eenmaal bovenop ging de babbel al weer aan. We liepen in de schaduw van het bos en daar viel het nog mee met de temperatuur. Het was een heel diverse groep, zowel qua persoonlijkheden als loopvermogen. Maar dat maakt het juist zo leuk. Je kletst eens met iemand anders dan de mensen waar je normaal mee loopt. En aangezien je allemaal dezelfde hobby hebt is er genoeg om over te praten om een aantal uren te kunnen vullen.

De route liep heuvelop, heuvelaf door de Montferlandse heuvels. Niet supersteil, maar over het algemeen mooie glooiingen en af en toe een vinnig stukje. Je kon wel merken dat het al lang niet meer geregend had. Sommige paden waren heel erg mul en waar normaal de varens zo uitbundig groeien dat het bos een jungle look heeft, was het nu al bruin aan het worden. Als we een beetje vlot afdaalden hadden we zelfs een stofwolk achter ons. Net alsof we heel hard gingen…

De route was goed te volgen met mijn GPS, maar af en toe konden we de ingang van een klein paadje niet vinden en moesten we even zoeken. Dat was dan meteen een mooie gelegenheid om even te drinken, want de temperatuur liep behoorlijk op en het was erg dorstig weer. Ook konden degenen die het wat moeilijker hadden dan even uitpuffen. Twee dames besloten de route toch maar in te korten, maar over het grote geheel liep iedereen tot in de laatste kilometers lekker mee.

Een paar dames die meeliepen als marathonvoorbereiding hadden nog nooit over hele smalle singletracks gelopen en dat vonden ze best spannend. Het grootste gedeelte liepen we over iets bredere paden en kon iedereen makkelijk lopen. Het aantal struikel- en valpartijen bleef dan ook heel beperkt, zelfs ik bleef op de been.

Na een uur en drie kwartier hadden we de ronde er op zitten. Voor de liefhebbers had ik nog een kort lusje om de hoogtemeters wat op te krikken bedacht. De zandbult bij het Peeske is normaal al een uitdaging, maar nu leek het wel een woestijnduin. Omhoog voelde je de hitte door je schoenzolen branden, naar beneden veroorzaakten we een kleine zandstorm. De stof bleef lekker aan de bezwete benen plakken en veroorzaakte nog meer dorst.

De koffie met gebak na afloop op het terras van ’t Peeske smaakte na de inspanning dan ook heerlijk. We kletsten nog even lekker na terwijl we in de schaduw over de visvijver konden kijken. Het vakantiegevoel zat er goed in, maar we besloten toch maar naar huis te gaan voordat we aan bier of cocktails konden beginnen en de boel helemaal uit de hand zou lopen. Bedankt iedereen die mee heeft gedaan en tot de volgende keer.

Meer foto’s op Facebook

Vakantie trainingsloopjes

Mijn zomervakantie zit er al weer op. Deze keer een mooie autorondreis met het gezin gemaakt. Overdag rondrijden en van alles bekijken en ’s avonds overnachten in een hotelletje. Uiteraard gingen de sportspullen ook mee, er is immers geen betere manier om onbekend gebied te ervaren dan (hard)lopend. Deze keer had ik niet zulke grote trainingsplannen, ik had namelijk al een paar weken last van PHPD (pijntje hier, pijntje daar). Wat  looprust in de vakantie zou dus misschien best goed zijn. Lekker genieten van de rust en de omgeving en wat kortere trainingen stond er dus in mijn planning.

Na een eerste overnachting in Dachau kwamen we aan in Umag, in het noorden van Kroatië aan de kust. Met een temperatuur van een graad of dertig leek het me een goed idee om maar vroeg op te staan en een mooi duurloopje te doen in plaats van in de middag of avond. Na een stukje langs de haven en het oude stadscentrum trok ik het binnenland in. Met hulp van mijn handheld GPS kon ik de kleine paadjes volgen zonder te verdwalen. Het was een mooie omgeving, met verrassend rode aarde.  Vrij vlak gebied, dus veel kleinschalige landbouw met een grote diversiteit aan producten die geteeld werden. De zon deed goed zijn best en het zweet gutste al snel van mijn hoofd. Ik was blij dat ik ruim water meegenomen had in mijn trailvest. De boeren konden ook wel een beetje regen gebruiken volgens mij (maar dat kwam ’s avonds en de volgende dag helemaal goed met een enorm buienfront waaruit een flinke bak water viel). Na een kleine 15 km was ik weer bij het hotel, mooi op tijd voor het ontbijtbuffet.

Na een paar dagen relaxen aan de Kroatische kust gingen we via een geweldige toeristische route naar Plitvice Jezera, de meren en watervallen daar zijn wereldberoemd. Hier had ik gedacht ’s avonds nog even een rondje om één van de meren te rennen, maar de ticket office zat al dicht. Op mijn laptop zag ik echter een mooi stippellijntje door het bos aan de overkant van de weg dat wel open was voor toegang. Het bleek een bestaande uitgepijlde hiking route te zijn, maar niet veel gebruikt. Een prachtig smal trailtje voerde door een oeroud bosgebied. Vinnige klimmetjes en een overwoekerd pad met stenen en wortels maakte de route tot een flinke technische uitdaging.

Ik genoot met volle teugen, maar had wel afgesproken om redelijk op tijd voor het eten terug te zijn.  Even een berichtje sturen dat het een kwartiertje later zou worden dan maar. De tweede helft was beter begaanbaar en voornamelijk downhill, even lekker op snelheid afdalen dus. Vol concentratie en gaan, alleen maar kijken naar waar je je voeten neer kunt zetten en vooral niet kijken naar de dingen waarover je kunt vallen. Geen mens in het bos gezien, alleen vogels gehoord en een heleboel insecten. Prachtig rondje van 10 km (met 350 hoogtemeters). Mijn herstelbiertje was zeker verdiend voor die avond.

De volgende dag stond in het teken van de Plitvice meren en watervallen. Een echte aanrader voor iedere natuurliefhebber. De meren hebben hele mooie kleuren en de ene waterval na de andere waterval  stort zich naar beneden. Sommige een klein stukje en andere zijn metershoog. We zouden wandelen afwisselen met stukjes met een toeristentreintje, maar het ene treintje liep nog niet zo vroeg in het seizoen. Dat zorgde er voor de de te lopen afstand van 9 km naar 12 steeg. Een lekker flesje fris en een kipburger ging er daarna wel in.

Het tweede treintje zou ons naar het verste punt van het tweede grote meer brengen waarna we terug zouden lopen. Na vijf minuten sloegen de remmen van het treintje vast in de afdaling en de chauffeur kreeg er geen beweging meer in. Lopen maar weer dus. Het was een onwaarschijnlijk mooie route en we hadden het echt niet willen missen, maar toen we eindelijk weer terug in het hotel waren hadden we in plaats van de oorspronkelijk bedachte 9 km maar liefst 20 km gelopen. De behoefte aan een extra trainingsrondje was daarmee ook wel over…

 

De volgende dag ging de reis verder naar Bohinjska Bistrica in het Triglav Nationaal Park in Slovenië. Weer een dagje rijden door een mooie omgeving, heerlijk weer. Vakantiegevoel op zijn best. Vanuit het hotel keken we uit op een berghelling met wat kleine skipistes. Mooi om even naar boven te lopen. Met dank aan de gratis Open Topo Maps voor mijn Garmin GPS kon ik de kaart van Kroatië verwisselen voor die van Slovenië en op weg gaan. Eenmaal uit het dorp bleek de enige route te bestaan uit een klein asfaltweggetje dat alleen geschikt was voor voertuigen met vierwielaandrijving. Het hardlopen ging meteen over met een hellingspercentage van 15 tot 20% en een temperatuur van bijna 30 graden.

Na een flinke hike kwam ik aan bij de skipiste en wilde ik recht omhoog. De boer die aan het hooien was zwaaide vriendelijk en ik ging voortvarend omhoog door de wei. Na een kwartiertje hield het stuk op waar de boer gemaaid had en begon een kruiden weide waar doctor Vogel blij mee zou zijn. Ik liep me helemaal vast in allerlei planten die tot kruishoogte kwamen. Ondertussen kwamen er ook donderwolken over de berg heen. Tijd voor een strategische terugtocht… Recht over de skipiste weer helemaal naar beneden, tot vlak bij het dorp duurde maar een derde van de tijd die ik nodig had gehad om boven te komen. Ruim zes kilometer, maar wel 270 koogtemeters op de teller.

In Cortina (Italië) was ik een paar jaar geleden al eens eerder voor een wedstrijd. Een mooie gelegenheid om weer even wat herinneringen op te halen tijdens een trainingsrondje. Helaas was het zicht de hele dag al slecht door regenbuien, maar ’s avonds klaarde het wat op. Na een flinke klim door het bos kwam ik op een plek waar het zicht op de toppen  mooi was. De Dolomieten op zijn best. Weer een kort rondje, bijna 7 km deze keer, met 360 hoogtemeters. En de terugweg steil langs het onderhoudspad van de kabelbaan naar beneden, dus flink stijve spieren de volgende dag.

Het laatste trainingsloopje tijdens onze reis liep ik in Ruggell (Liechtenstein). Het had de hele dag geregend, maar ’s avonds klaarde het net op tijd op.  Een heuvelruggetje vergelijkbaar met de Lochemse Berg lag op korte afstand van het hotel  en werd dus mijn doel van de dag. Het bleek inderdaad een mooie heuvel te zijn, maar wel iets hoger dan ik dacht. Des te meer plezier dus, maar mijn benen begonnen wat tegen te sputteren. Rustig aan doen dus maar.

Prachtige oude bossen met veel wild. Reeën, roofvogels, ooievaars, van alles zag ik op mijn tripje. Mijn route voerde langs  wat eeuwenoude resten van een versterkte vesting en oude boerderijen. Mooi om ook wat cultuur mee te pakken tijdens een loopje. Bijna 14 km met 360 hoogtemeters deze keer.

Toch weer mooi een aantal landen toegevoegd aan het lijstje met landen waar ik ooit gelopen heb. Niet dat ik echt een lijstje heb wat ik af wil werken, maar het is wel een leuk idee. Een heleboel nieuwe indrukken opgedaan en genoten van de vele uitzichten en het natuurschoon onderweg. Naast het lopen uiteraard ook nog een heleboel andere leuke dingen gedaan. Naar een spectaculair waterglijbanenpark geweest, voor het eerst wezen suppen, prachtige grotten bekeken in Slovenië. Gewoon een mooie vakantie gehad dus.  Van mijn klachtjes had ik minder last dan ik gedacht had tijdens het lopen, dat is mooi natuurlijk. Hopen dat ik weer op kan bouwen naar een mooie wedstrijd binnenkort.

 

 

 

Hermannsweg wordt Hermannsweggetje

(door Henrie Drenthel)

Een paar maanden geleden gaf Heini Rave aan wel eens een keer de Hermannsweg te willen lopen, een lange-afstandpad in het Teutoburgerland van Rheine naar Leopoldstal over een afstand van een kleine 160 km. Nu kwam er bij mij qua planning en rooster ineens het Hemelvaartweekend naar voren en de plannen voor de vrijdag na Hemelvaart waren al gauw gemaakt. Vrijdagmorgen om 6.00 uur zouden we starten in Rheine en dan doorlopen tot het eindpunt in Leopoldstal om daar de trein weer terug naar Rheine te nemen.


Echter, afgelopen woensdag gaf Heini al aan wat last te hebben van een onwillige lies, en donderdag kwam het vervelende bericht dat hardlopen, zelfs dribbelen, niet mogelijk was. Dan kun je zo’n tocht echt wel vergeten.
Wat nu? Gauw maar even André benaderd, want hij door allerlei omstandigheden niet de mogelijkheid om de hele geplande route mee te gaan maar misschien was hij wel te porren voor een korter stuk. Duurde niet lang, of het aangepaste plan lag voor. André gaf aan wel 30 à 40 km te willen lopen en ikzelf dacht toen nog wel aan minimaal 80 km.
We gaan starten om 8.00 uur in Bad Iburg en volgen de route dan zuid-oostelijk richting Borgholzhausen. Circa 20 km heen en via dezelfde weg weer terug kom je op zo’n 40 km als je weer bij de auto’s bent.
Klokslag 8.00 uur lopen we weg en eerst gaat het een stukje door Bad Iburg, lekker vals plat naar beneden tot we naar anderhalve kilometer het bos in duiken. Daar klimmen we gelijk naar de bovenzijde van de graat waar de Hermannsweg hoofdzakelijk uit bestaat. Het gaat op en af, de ondergrond ligt bezaaid met allerlei vervelende, puntige stenen, maar eigenlijk raak je daar ook wel weer snel aan gewend.


Ik had mij echt voorgenomen het toch vooral rustig aan te doen om de geplande 12 tot 15 uur eens lekker door te komen. De poging was er wel maar de uitvoering was achteraf toch onvoldoende zou blijken.
Na een kilometer of 10 komen we bij een tankstelle in het plaatsje Hilter am T.W. en trakteren ons daar op een lekkere Kaffe-to-Go, die we wandelend bergop mooi op kunnen drinken. Ik zie dat na deze koffiepauze en twee sanitaire stops ons gemiddelde nog op 7,5 km/uur ligt. Oftewel een stuk hoger dan mijn vooraf geplande 6 km/u. Maar ja, het gaat (nog) lekker, dus zal het wel meevallen.


Bij 17 km komen we bij Fernsehturm Dissen, deze is toegankelijk voor publiek, dus wat doe je dan? Natuurlijk, je klimt via een lange spiltrap naar de top om daar van een prachtig uitzicht te genieten. Hierna gaat het verder richting Borgholzhausen en nemen we op een splitsing een kleine pauze en eten en drinken wat voor de terugweg. Hier hebben we de kans om een afwijkende route te nemen en dat gaat best goed totdat het pad dat op een afkorting lijkt er niet meer is. Dus dan maar even een stukje Bushwacking, ook altijd leuk. Verderop passeren we de toren weer en na het afwisselend heel warm en dan weer koud te hebben lopen we weer richting ‘ons’ tankstation. Toch maar weer even een koffie mee pakken, want er wacht ons een lange klim van ruim 1,5 km. Al keuvelend komt bij ons beide het gevoel naar boven dat het beste er wel af is. De klimmetjes moeten nu echt allemaal gewandeld worden. Eindelijk komt daar Bad Iburg in zicht en wat vanmorgen nog een lekkers stuk vals plat was is nu in omgekeerde richting een vervelende rotklim.
Na exact 6 uur zijn we weer terug bij de auto en hebben er ca 41 km opzitten. Tijd voor een goede pitsstop. André gaat omgekleed huiswaarts want hij heeft nog andere verplichtingen en na een kwartiertje rust en een droog shirt vervolg ik mijn weg weer de Hermannsweg op in westelijke richting.


Pfoeh, dat valt niet mee zeg. De benen stijf na de pauze en de eerste twee kilometer gaan alleen maar omhoog. Ik ken dit stuk nog van de Teutolauf die ik daar al een paar keer gelopen heb en weet nu waarom het daar in de race altijd zo makkelijk ging, is namelijk precies tegengesteld en dus lekker bergaf. Met een uurtje kom ik langs Waldrestaurant Malepartus, maar ik heb nu nog geen trek en besluit deze de terugweg te nemen.
Ondertussen ga ik verder maar het wil voor geen meter meer. Het speed-hiken gaat nog wel maar dribbelen lukt alleen nog bergaf. Voor de rest eigenlijk geen klachten dus maar gewoon doorgaan. Na een kleine twee uur vind ik het wel mooi geweest, heb geen zin meer nog helemaal richting Tecklenburg te gaan en besluit terug te gaan. Via een afwijkende route en een lusje kom ik uitteindelijk bij Malepartus aan. De zon schijnt nog lekker op het terras en ik doe me tegoed aan een alcoholvrije Radler en een Pfannkuchensuppe, heerlijk, daar knap je van op.


Het laatste stukje terug naar Bad Iburg is weer goed te doen, gaat hoofdzakelijk bergaf.
Bij de auto geeft de Garmin ca 61 km aan, heb ik nog mooi extra 20 km gepakt die volgens zeggen van André mentaal dubbel tellen. Ik geloof het direct maar in m’n benen tellen ze wel driedubbel.


Het blijkt toch maar weer dat je het enthouiasme in begin moet temperen om later niet jezelf tegen te komen. Het was weer een goed leermoment en je bent nooit te oud om een beginnersfout te maken. Al met al een heerlijke trainingsdag met perfect loopweer, wat wil je nog meer.

Genieten in het hoogveen (deel 1)

In mijn trainingsgebied bevinden zich een paar heel bijzondere stukjes natuurgebied waar ik altijd enorm van kan genieten. Het gaat hier om een paar van de zeldzame stukjes hoogveen-gebied die nog te vinden zijn in de Achterhoek en Twente. Hoogveen was tot pakweg een eeuw geleden overal te vinden in Twente en de Achterhoek, maar is door turfwinning en ontginningen ten behoeve van de landbouw grotendeels verdwenen. Verdroging door afwatering en verbossing zorgden er voor dat de overgebleven stukjes zwaar in de verdrukking kwamen.

Door ingrijpen van natuurorganisaties wordt de waterstand nu hoog gehouden en verdere verdroging tegen gegaan. Hierdoor groeit de laatste jaren het veenmos weer langzaam terug en zie je de variatie in flora en fauna weer toenemen. Prachtige gebieden om rond te lopen, hoewel het vaak relatief kleine rondjes zijn, aangezien deze natuurgebieden maar klein zijn.

Net over de grens met Duitsland bij Groenlo bevind zich het Zwillbrocker Venn. Vanaf de parkeerplaats bij het beroemde barokkerkje in Zwillbrock ben je zo op het ‘rondje Zwilbrocker Venn’, een wandelroute om het veen. Je kunt hier op diverse plekken ook informatie vinden en in uitkijkpunten rustig kijken naar de grote hoeveelheden meeuwen die in het voorjaar in grote getale aanwezig zijn. Ook is hier de enige kolonie flamingo’s te vinden die hier in het voorjaar broeden. Ik combineer het rondje om het veen altijd met een rondje Leemputten aan de Nederlandse kant van de grens. Dit natuurgebiedje met waterplassen is ontstaan nadat er gestopt is met de afgraving van leem voor de steenfabrieken en ligt meteen naast het Venn. De route zie je hier op Strava.

Erg mooi rondje in alle jaargetijden. Dit fotoalbum op FB maakte ik eens in de herfst. Dan zie je vaak ook enorm veel trekvogels die even een tussenpauze houden. Diverse soorten ganzen, eenden  en andere watervogels kun je dan zien. De meeuwen en flamingo’s verdwijnen in het begin van de zomer al weer, nadat ze hun jongen grootgebracht hebben.

Mijn rondje om het Venn en de Leemputten is ongeveer 11 km. Voordeel is dat je door sommige lussen vaker te lopen (of in tegengestelde richting nog eens) de training kunt uitbreiden qua lengte zonder dat het vervelend rondjes rennen wordt. Tip: op zondag na kerktijd wandelen er veel Duitse gezinnen rond. Wil je een rustig rondje lopen, ga dan eerder of op zaterdag.

In een volgend stukje wil ik de grens naar Twente oversteken en het Buurserzand en Haaksbergerveen onder de aandacht brengen. In een vorig stukje kwam het Korenburgerveen/Vragenderveen al aan de orde

 

 

 

Trailtraining met AVA-LAG groep

 

Afgelopen zondag hebben we een mooie ronde over de Posbank gelopen met een grote groep AVA-langeafstand liefhebbers. Voor sommigen de eerste kennismaking met een trail in heuvelig gebied. En een pittige kennismaking was het, we hadden grofweg het parcours van de Klein Zwitserlandtrail. Pittig rondje door het bos dus. Nadat de groep van de kortste afstand door Henrie terug naar de parkeerplaats gebracht werd, liep de rest verder op zoek naar de bloeiende heide die beloofd was. En ook die werd gevonden en uitgebreid bewonderd.

Ergens bovenop een heuvel in de heide vonden we Henrie terug. We hadden een mooi gezelschap, maar slechts een klein gedeelte er van pakte ook de laatste lus nog mee om de 30 km vol te maken. De rest ging naar de koffie en het appelgebak. Jammer want nu hebben ze wel onze ontmoeting gemist met een flinke slang (adder denk ik) De slang maakte dat hij weg kwam, aangezien Erwin er bijna bovenop viel.

Ondanks wat vallen en struikelpartijen kwamen we toch uiteindelijk weer op de parkeerplaats uit waar onze auto’s stonden. Uiteraard mochten wij ook nog even de verloren calorieën aanvullen voor we weer naar huis gingen. Wat een prachtige dag! Dat moeten we vaker doen.

 

Paarse Trail, ontspannen lopen op de Sallandse heuvelrug

Wat een kleine oproep op Facebook al niet teweeg kan brengen. Stella Petric zag dat de heide begon te bloeien en vroeg wie er een mooie route over de hei wist. Bertus van Elburg, organisator van de Sallandtrail, meldde zich en binnen de kortste keren was er een spontaan evenement ontstaan: de Paarse Trail. Op 6 augustus kwamen er op die manier zomaar rond de 70 personen samen bij het Buitencentrum Sallandse Heuvelrug in Nijverdal om samen een mooie tocht over de heide te maken.

Het weer was prima, het zou een graadje of 20 worden en de zon scheen volop. Ideale omstandigheden dus. De groep werd verdeeld in een snellere die 25 km ging lopen en een groep die iets rustiger liep en 20 km zou afleggen. Op die manier zouden we ongeveer tegelijk weer bij de finish zijn. Ik voelde me goed genoeg om met de 25 mee te kunnen en mocht daarom met het groepje van Bertus en Stella mee. Met een flinke groep vertrokken we, meteen het bos in.

Het bos zat maximaal in het blad, niet veel last van de zon dus. Mooie smalle paden en wat bredere paden voerden ons in de richting van de heide. Intussen werden er al volop gekletst. Oude bekenden konden even lekker bijpraten en daarnaast werden er ook volop nieuwe kennissen gemaakt. Met dezelfde gezamenlijke hobby praat het immers heel makkelijk. Kans op het zien van reeën en ander wild was wel tot een minimum beperkt door het kleurrijke lint van lopers dat al keuvelend door het bos trok.

De heide was nog niet volop in bloei, daarvoor was het nog net te vroeg. Maar in het zonlicht kleurde de heide al wel behoorlijk paars, waardoor het toch een echte  Paarse Trail werd. Op diverse plekken werd er even gestopt, om de lopers weer te verzamelen en om iedereen even te laten genieten van het uitzicht over e Sallandse heuvelrug. Genieten in optima forma.

De Sallandse heuvels zorgden met hun pittige klimmetjes regelmatig voor het uiteenvallen van de groep. Voorin werd er stevig doorgelopen, waardoor minder ervaren klimmers op achterstand kwamen. Maar iedere keer werd er keurig gewacht of  ‘stofgezogen’ zodat de groep weer bijeen kwam. De stemming bleef dan ook opperbest.

Tegen het eind van de 25 km was het toch al wel flink warm geworden in de zon. Het voelde een stuk warmer dan de 20 graden die voorspeld waren. Links en rechts begonnen mensen door het water te raken, maar we hoefden toen gelukkig niet ver meer en het liep lekker naar beneden. Weer aangekomen bij het buitencentrum zagen we ook de groep van de 20 km weer. Even een droog shirtje aan en daarna naar het terras. Even lekker genieten van een koffie met een heerlijk appelgebakje, zelfs de eerste biertjes werden al besteld. De dames van de bediening waren er maar druk mee. Gezelligheid ten top dus. Eigenlijk vind ik dit soort spontane evenementen nog leuker dan wedstrijden.

Er zijn veel foto’s gemaakt door de diverse deelnemers. Een verzameling hiervan is te vinden op deze pagina
De route op Strava

 

 

 

Uplandsteig met een oranje tintje

Op Koningsdag is er van alles te doen: spelletjes, muziek,  rondjes rennen in het centrum van Aalten en vooral bier drinken. De volgende dag helemaal brak wakker worden en je afvragen of je het niet beter wat rustiger aan had moeten doen. Maar je kunt het natuurlijk ook helemaal anders aanpakken: met je loopmaatje een tripje maken naar Willingen in het Duitse Sauerland en daar een mooie wandelroute lopen. Henrie had tijdens een eerdere vakantie de Uplandsteig ontdekt, een driedaagse wandelroute van zo’n 65 km. Een mooie uitdaging om dat in één dag te doen, op een Koningsdag bijvoorbeeld.

Zo gezegd, zo gedaan. Op woensdagavond vertrokken we met de camper, aangezien we liefst om een uur of zeven de volgende dag wilden starten. Dan waren we ’s avonds ook nog een beetje op tijd weer thuis. Tot onze verbazing werd tijdens de laatste kilometers het steeds witter, tot op de plek van bestemming alles bedekt was met een laagje sneeuw. Op de campingplaats waren slechts een stuk of drie campers te bekennen en niemand bij de ontvangst. We zetten de camper op een vrije plek en gingen op zoek naar een café om nog even wat koolhydraten te scoren. Na een lekkere Kaisersmarn en een paar biertjes zetten we de wekker en doken we de slaapzak in.

De volgende ochtend 7:15 stonden we naast de camper in ons loopkloffie en konden we op zoek naar het begin van de route. Deze was duidelijk aangegeven met stickers met een witte U op een zwarte achtergrond en waren met Duitse Gründlichkeit geplaatst. Mijn Garmin GPS handheld had ik dan ook maar zelden nodig. Het was gewoon pijltje volgen tot je eind van de dag weer bij het begin was. Het was fris, net onder het vriespunt, maar de zon scheen en het onverwachte winterlandschap was fantastisch.

Al snel bleken de heuvels best hoog en de hellingen lang en vaak net te steil om hard te lopen. De afdalingen daarentegen waren vaak ook lekker lang en nodigden uit om je lekker naar beneden te laten rollen. Maar heel stiekem werden de bovenbenen daardoor op den duur behoorlijk gesloopt.  Om het af te wisselen zaten er ook regelmatig hele steile klimmen in, waar je jezelf met de handen op de bovenbenen en weg naar boven moest banen. Doordat het inmiddels behoorlijk dooide werd het ook al snel redelijk modderig, maar de zon scheen en maakte dat het lopen ontzettend lekker.

Na een kilometer of 20 kwamen we in een dorpje. Daar hadden we gepland om een broodje te scoren bij een bakker of een Kaffee und Kuchen in een café. Helaas bleken beide reeds jaren gesloten, het dorpje was redelijk aan het uitsterven. We moesten op onze eigen voorraden teren tot we wel ergens iets vonden. Maar water zou geen probleem zijn, aangezien er overal stroompjes smeltwater van de rotsen stroomden.

Na een kilometer of 30 waren we er wel achter dat het nog een hele klus zou worden om de hele ronde vrolijk uit te hobbelen. De bovenbenen begonnen al wat strammer te worden en dat was eigenlijk wat vroeg. Zeker als je nagaat dat we nog niet eens halverwege waren. De sfeer was echter nog prima en we genoten volop.

Het landschap varieerde van bossen en boerenland tot hoogveen. Daar viel genoeg inspiratie uit te halen. Rustig aan verder, gewoon op karakter verder waar de benen niet willen. De lange klimmen hiken in een vlot tempo en de afdalingen proberen zo soepel mogelijk beneden te komen en zo weinig mogelijk energie te verspillen.

We werden mentaal gered door een berghut op ongeveer 45 km. Daar konden we even bij de kachel lekker bijkomen met een cola en een grote bak goulash-soep. De voorraad in de rugzak weer bijgevuld, nieuwe batterijen in de GPS en daar gingen we weer. Maar helemaal vanzelf ging dat nu ook weer niet. Henrie had last van het eten en kon echt niet lekker meer hardlopen. Maar heel erg was dat niet, we gingen gewoon in een rustiger tempo door. Na de goulash weer er uit gekiept te hebben ging het weer beter en ging het  tempo weer iets omhoog. Inmiddels konden we ok al aftellen naar de finish. Het ging nog wel een uur of wat duren, maar we gingen er wel komen.

De route had op het laatst nog een flinke berg waar we overheen moesten en waarvan het pad ook behoorlijk slecht was. Modder, rotsen, wortels, alles probeerde onze voortgang te vertragen, maar we gingen stug door. Met wat grappen en grollen onderweg hielden we de moed er in. Het duurde nogal voor we bovenaan waren, maar vandaar af was het voornamelijk nog een lange afdaling. Niet dat ik daar nu heel vrolijk van werd. Helemaal stuk zat ik. Met pap in de bovenbenen kilometers afdalen over een pad met allerlei stenen waar je over kunt struikelen tot je denkt dat je benen uit elkaar spatten. Dat was niet fijn. Maar het was wel goed voor het wegtikken van de kilometers.

En eindelijk zagen we Willingen weer in beeld komen. De skiliften, de zomerrodelbaan en jawel… daar was het hotel waar de camper achter geparkeerd stond. We hadden het gered. Zo’n 67 km en een bak hoogtemeters weggetikt. Wat een zware route.  Een goed bestede dag in de buitenlucht. Een perfecte training voor de Game of Stones in juni en eigenlijk een hele mooie dag waar we gewoon enorm van hebben genoten. En die spierpijn? Die gaat weer over om nog sterker te worden.

De route die wij gelopen hebben op Strava.

De originele route zoals je die ook op Gpsies.com kunt vinden en downloaden

 

 

 

Trailrunning weekend Collado Villalba (Spanje)

Collado Villalba is een stadje in Spanje, een 40 km rijden ten noordwesten van Madrid. Afgelopen weekend was ik dankzij mijn werkgever in de gelegenheid om er wat rond te rennen. Het weer was geweldig en de natuur overweldigend. Topgebied om in het voorjaar alvast aan de zomer te ruiken.

Mijn werk als applicatiebeheerder houdt normaal gesproken in dat ik het grootste deel van de dag op mijn werkplek achter mijn beeldscherm zit. Heel af en toe echter mag ik naar één van onze dochterbedrijven in het buitenland voor een upgrade of iets dergelijks.  Als je heel veel geluk hebt vallen de werkzaamheden dan mee en heb je ook nog wat tijd over om wat van de omgeving te bekijken. In mijn geval ga ik het liefst in mijn trailkloffie de natuur in.

Afgelopen week was ik hierdoor in de gelegenheid om de omgeving van Collado Villalba in Spanje te bekijken. Dit stadje ligt een kilometer of 40 ten noordwesten van Madrid en ligt pal aan een prachtig bergachtig natuurgebied. Ik had via Wikiloc een paar uitdagende routes als gpx weten te downloaden. Mijn Garmin GPSMap64S had ik voorzien van de OpenTopo kaart van Spanje zodat ik niet zou verdwalen in dit ruige gebied.

Zaterdagmorgen vertrok ik uit mijn hotel voor de eerste tocht van ongeveer 20 km. Het was fris, een graad of 6, maar de zon scheen al volop. De temperatuur zou naar verwachting een graad of 23 worden, dus ik had een liter water mee. Indien nodig was er vast nog wel een stroompje te vinden om bij te vullen. Via een stukje door een woonwijk zou ik op een pad komen die me bij het begin van de route zou brengen. Dacht ik, maar ineens was het pad weg en versperde een flink hek de weg. Terug en via een omweggetje naar het beginpunt was het enige wat er op zat.

Eenmaal op de route ging het meteen omhoog. Eerst nog via een zandpad, maar al snel werd het steiler en werd het zandpad door een singletrack opgevolgd. Het isoshirtje dat ik er nog onder had kon al snel uit. Ruig struikgewas en rotsen kenmerkten het landschap en het enige wat ik hoorde waren vogels en insecten. En mijn eigen gehijg natuurlijk, want het ging flink omhoog.

Af en toe was het pad behoorlijk technisch en ik verbaasde me erover dat ik nog steeds het spoor van banden zag. Hoe iemand met de ATB daar omhoog kon komen was me een compleet raadsel. Af en toe stopte ik even om te genieten van het uitzicht en om een foto te maken. Het was heerlijk in het zonnetje, maar nog niet te warm om te lopen. Ik genoot volop.

Na bijna twee uur was ik op de top en had ik een geweldig uitzicht over de hele streek. De afdaling bleek echter niet zo gemakkelijk als ik in gedachten had. Het eerste steile stuk naar beneden voerde de route namelijk via een erosiegeul vol rotsen. Of het pad nu uitgespoeld was, of dat de route voor het gemak door een bestaande erosiegeul voerde was me niet duidelijk. Nadat ik de rotsen een keer van dichtbij bekeken had werd ik meteen een stuk voorzichtiger… De eerste kras op het schermpje van mijn GPSMap64 was een feit en de zoveelste deuk in mijn ego ook.

In het laatste uur van mijn route kwam ik ook meer trailrunners tegen. Blijkbaar was dat stuk populairder omdat het wat toegankelijker was. Een oude knar die me passeerde terwijl ik even op mijn kaartje tuurde liet me ook nog even zien dat je als vlakkelander geen enkele kans maakt tegen een inboorling. Op zijn gemak dribbelde hij naar boven. Ik zag hem uit mijn beeld verdwijnen, maar kon niet aanklampen. Na 3:40 uur en bijna 25 km was ik weer bij het hotel. Ruim 800 hoogtemeters omhoog en weer naar beneden volgens mijn Garmin. Een mooie tocht was het. De route op Strava kun je hier vinden.

Zondagmorgen had ik een tocht gepland die iets korter was, maar die zo mogelijk nog uitdagender was. Vanuit het hotel liep ik via een singletrack een stukje  langs een een grote weg. Nadat ik die overgestoken was moest ik door een hek en kwam ik in een natuurgebied. Vanaf dat moment was het pad eigenlijk weg en werd het meer een spoor waar de koeien lopen. In een bijna rechte lijn ging het vervolgens de berg op. Zo steil als een trap, maar dan zonder tredes. Door ruige bosjes die probeerden krassen in je vel te maken en rotsen waar je omheen of tussendoor moest werd het tempo zo mogelijk nog meer gedrukt.

Hardlopen was er al lang niet meer bij. Nog net niet op handen en voeten werkte ik me omhoog naar de top. Maar eenmaal daar aangekomen was het uitzicht weer geweldig en ik nam even de tijd om bij te komen en te genieten van het uitzicht en het zonnetje. In de wetenschap dat ik dezelfde top nog een keer op zou moeten ging ik daarna op weg voor een lus die me door een iets vriendelijker gebied voerde.

Dacht ik tenminste op de kaart gezien te hebben. Eerst moest ik me nog weer een weg naar beneden zien te vinden via een helling die bezaaid lag met scherpe rotsen. Ook hier zag ik sporen van fietsbanden. Petje af voor degene die hier met de fiets naar beneden kan, ik moest al flink oppassen dat ik zonder kleerscheuren te voet naar beneden kwam.

Eindelijk werd de route inderdaad weer ‘runnable’ en kon ik onder het lopen wat verder kijken dan de meter grond voor me. Koeien en paarden liepen in stukken land die door muren van gestapelde stenen omheind werden. Diverse soorten roofvogels zag ik rondvliegen, altijd een mooi gezicht. Ooievaars zag er ook veel van, die komen veel voor in deze streek. Kinderrijk gebied blijkbaar.

De tweede beklimming van de top was met voorsprong de lastigste van het hele weekend. Klauteren in een rechte lijn omhoog. Met de handen op de knieën drukkend en af en toe op handen en voeten klauterend werkte ik me een weg omhoog. Af en toe even uitpuffen en weer verder. Hoewel de berg maar iets over de 1300 meter boven zeeniveau kwam leek de lucht af en toe toch redelijk dun. Of was het toch nog wat vermoeidheid van de vorige dag?

Eenmaal weer bij de top zag ik een groepje fietsers lachen en flauwekullen. Helmen, elleboog- en kniebeschermers, bodyarmour, dit waren serieuze bikkels dat was duidelijk. Ik begon voorzichtig aan de laatste afdaling. Super technisch over de rotsen met veel los zand/gravel. Binnen 10 minuten zat ik al twee keer onvrijwillig op mijn achterwerk op de stenen. En toen kwamen ineens die bikers met veel lawaai in een stofwolk naar beneden denderen. Geweldig gezicht, maar ik zou het in mijn broek doen als ik daar op de ATB naar beneden moest.

Ik liep rustig verder, maakte nog even gezellig een praatje met een trailrunner die ik tegenkwam en werd ook nog eens afgelebberd door een flinke hond die helemaal blij was om me te zien. Vrouwtje stond erbij en keek ernaar. Met nog eens 760 hoogtemeters en ruim 18 km op de teller stond ik na 3:20 uur weer op de stoep van het hotel. De route op Strava vind je hier.

Wat een geweldig gebied om te lopen! En volgens de trailrunner die ik sprak had ik nog niet eens door het mooiste gebied in de buurt gelopen. Helaas had ik geen gelegenheid om die uitspraak te testen, er moest immers ook nog gewerkt worden tijdens mijn verblijf.

 

Borkener Traum Trail Lauftreff

Via Facebook kreeg ik een uitnodiging van Stefan Beckmann om mee te doen aan een Lauftreff die hij organiseerde met zijn loopgroep. Een mooi stukje trailen in hun Duitse achtertuin, net achter Borken. Slechts een half uurtje rijden, maar ik was er nog nooit geweest, dus het leek me leuk om daar het gebied een beetje te verkennen met een leuke groep mensen.

Linda en Eric gingen ook mee vanuit Aalten, en ter plekke troffen we ook Bertil (Winterswijk) en uit Nijverdal kwamen Bertus en Salif ook nog. Verder waren er een kleine 60 mensen uit de omgeving, maar ook uit het Ruhrgebied op komen dagen op het industrieterrein waar we startten. De stemming zat er al meteen goed in ondanks de regen.

Er werd een verdeling gemaakt op basis van afstand (11 of 21km) en snelheid. Ik koos voor de snellere groep van 21km, tot mijn verbazing bleek dat de grootste groep te zijn. Gelukkig hield het bijna meteen nadat we door een gat in het hek gekropen waren op met regenen en al snel kon het regenjackje in de rugzak.

De route slingerde via allerlei prachtige singletracks door het bos en al snel had ik geen idee meer van welke kant ik vandaan kwam. Gelukkig kende onze gids het terrein op zijn duimpje en wist hij iedere mogelijke hoogtemeter in het parcours te verwerken. Op de helft van het parcours werden we voorzien van een alcoholvrij biertje of wat water en daarna ging het weer vrolijk verder. Het viel me overigens wel op dat Duitse trailrunners bang zijn voor water… waar ik vrolijk de kortste weg door de plassen en de modder nam, probeerden onze oosterburen dat steeds te vermijden.

Aan de achterkant van het kleurige peloton dat door het bos draafde begon het langzamerhand wat stil te worden en af en toe vielen er gaten tijdens de klimmetjes. Het tempo zat er dan ook goed in. Maar dan wachtten we gewoon weer even op elkaar en ging het gezamenlijk verder. De vermoeidheid sloeg toe maar de stemming leed er helemaal niet onder. Ik kletste wat met mijn medelopers in mijn beste Duits. Hardlopers onder elkaar begrijpen elkaar al snel en ik had een super gezellige trainingsloop.

Tegen de tijd dat we weer bij de auto’s kwamen stond er al weer een Finisherbier te wachten in de achterbak van de auto van Stefan. Helaas begon het flink te regenen en werd dat stuk vrolijkheid ingekort. Wij trokken snel wat droogs aan en vluchtten naar de Bäckerei voor een welverdiende Kaffee mit Kuchen. Een mooi slot aan een mooie Lauftreff.

De route

Meer foto’s van Stefan op zijn Facebookpagina