Uplandsteig met een oranje tintje

Op Koningsdag is er van alles te doen: spelletjes, muziek,  rondjes rennen in het centrum van Aalten en vooral bier drinken. De volgende dag helemaal brak wakker worden en je afvragen of je het niet beter wat rustiger aan had moeten doen. Maar je kunt het natuurlijk ook helemaal anders aanpakken: met je loopmaatje een tripje maken naar Willingen in het Duitse Sauerland en daar een mooie wandelroute lopen. Henrie had tijdens een eerdere vakantie de Uplandsteig ontdekt, een driedaagse wandelroute van zo’n 65 km. Een mooie uitdaging om dat in één dag te doen, op een Koningsdag bijvoorbeeld.

Zo gezegd, zo gedaan. Op woensdagavond vertrokken we met de camper, aangezien we liefst om een uur of zeven de volgende dag wilden starten. Dan waren we ’s avonds ook nog een beetje op tijd weer thuis. Tot onze verbazing werd tijdens de laatste kilometers het steeds witter, tot op de plek van bestemming alles bedekt was met een laagje sneeuw. Op de campingplaats waren slechts een stuk of drie campers te bekennen en niemand bij de ontvangst. We zetten de camper op een vrije plek en gingen op zoek naar een café om nog even wat koolhydraten te scoren. Na een lekkere Kaisersmarn en een paar biertjes zetten we de wekker en doken we de slaapzak in.

De volgende ochtend 7:15 stonden we naast de camper in ons loopkloffie en konden we op zoek naar het begin van de route. Deze was duidelijk aangegeven met stickers met een witte U op een zwarte achtergrond en waren met Duitse Gründlichkeit geplaatst. Mijn Garmin GPS handheld had ik dan ook maar zelden nodig. Het was gewoon pijltje volgen tot je eind van de dag weer bij het begin was. Het was fris, net onder het vriespunt, maar de zon scheen en het onverwachte winterlandschap was fantastisch.

Al snel bleken de heuvels best hoog en de hellingen lang en vaak net te steil om hard te lopen. De afdalingen daarentegen waren vaak ook lekker lang en nodigden uit om je lekker naar beneden te laten rollen. Maar heel stiekem werden de bovenbenen daardoor op den duur behoorlijk gesloopt.  Om het af te wisselen zaten er ook regelmatig hele steile klimmen in, waar je jezelf met de handen op de bovenbenen en weg naar boven moest banen. Doordat het inmiddels behoorlijk dooide werd het ook al snel redelijk modderig, maar de zon scheen en maakte dat het lopen ontzettend lekker.

Na een kilometer of 20 kwamen we in een dorpje. Daar hadden we gepland om een broodje te scoren bij een bakker of een Kaffee und Kuchen in een café. Helaas bleken beide reeds jaren gesloten, het dorpje was redelijk aan het uitsterven. We moesten op onze eigen voorraden teren tot we wel ergens iets vonden. Maar water zou geen probleem zijn, aangezien er overal stroompjes smeltwater van de rotsen stroomden.

Na een kilometer of 30 waren we er wel achter dat het nog een hele klus zou worden om de hele ronde vrolijk uit te hobbelen. De bovenbenen begonnen al wat strammer te worden en dat was eigenlijk wat vroeg. Zeker als je nagaat dat we nog niet eens halverwege waren. De sfeer was echter nog prima en we genoten volop.

Het landschap varieerde van bossen en boerenland tot hoogveen. Daar viel genoeg inspiratie uit te halen. Rustig aan verder, gewoon op karakter verder waar de benen niet willen. De lange klimmen hiken in een vlot tempo en de afdalingen proberen zo soepel mogelijk beneden te komen en zo weinig mogelijk energie te verspillen.

We werden mentaal gered door een berghut op ongeveer 45 km. Daar konden we even bij de kachel lekker bijkomen met een cola en een grote bak goulash-soep. De voorraad in de rugzak weer bijgevuld, nieuwe batterijen in de GPS en daar gingen we weer. Maar helemaal vanzelf ging dat nu ook weer niet. Henrie had last van het eten en kon echt niet lekker meer hardlopen. Maar heel erg was dat niet, we gingen gewoon in een rustiger tempo door. Na de goulash weer er uit gekiept te hebben ging het weer beter en ging het  tempo weer iets omhoog. Inmiddels konden we ok al aftellen naar de finish. Het ging nog wel een uur of wat duren, maar we gingen er wel komen.

De route had op het laatst nog een flinke berg waar we overheen moesten en waarvan het pad ook behoorlijk slecht was. Modder, rotsen, wortels, alles probeerde onze voortgang te vertragen, maar we gingen stug door. Met wat grappen en grollen onderweg hielden we de moed er in. Het duurde nogal voor we bovenaan waren, maar vandaar af was het voornamelijk nog een lange afdaling. Niet dat ik daar nu heel vrolijk van werd. Helemaal stuk zat ik. Met pap in de bovenbenen kilometers afdalen over een pad met allerlei stenen waar je over kunt struikelen tot je denkt dat je benen uit elkaar spatten. Dat was niet fijn. Maar het was wel goed voor het wegtikken van de kilometers.

En eindelijk zagen we Willingen weer in beeld komen. De skiliften, de zomerrodelbaan en jawel… daar was het hotel waar de camper achter geparkeerd stond. We hadden het gered. Zo’n 67 km en een bak hoogtemeters weggetikt. Wat een zware route.  Een goed bestede dag in de buitenlucht. Een perfecte training voor de Game of Stones in juni en eigenlijk een hele mooie dag waar we gewoon enorm van hebben genoten. En die spierpijn? Die gaat weer over om nog sterker te worden.

De route die wij gelopen hebben op Strava.

De originele route zoals je die ook op Gpsies.com kunt vinden en downloaden

 

 

 

Trailrunning weekend Collado Villalba (Spanje)

Collado Villalba is een stadje in Spanje, een 40 km rijden ten noordwesten van Madrid. Afgelopen weekend was ik dankzij mijn werkgever in de gelegenheid om er wat rond te rennen. Het weer was geweldig en de natuur overweldigend. Topgebied om in het voorjaar alvast aan de zomer te ruiken.

Mijn werk als applicatiebeheerder houdt normaal gesproken in dat ik het grootste deel van de dag op mijn werkplek achter mijn beeldscherm zit. Heel af en toe echter mag ik naar één van onze dochterbedrijven in het buitenland voor een upgrade of iets dergelijks.  Als je heel veel geluk hebt vallen de werkzaamheden dan mee en heb je ook nog wat tijd over om wat van de omgeving te bekijken. In mijn geval ga ik het liefst in mijn trailkloffie de natuur in.

Afgelopen week was ik hierdoor in de gelegenheid om de omgeving van Collado Villalba in Spanje te bekijken. Dit stadje ligt een kilometer of 40 ten noordwesten van Madrid en ligt pal aan een prachtig bergachtig natuurgebied. Ik had via Wikiloc een paar uitdagende routes als gpx weten te downloaden. Mijn Garmin GPSMap64S had ik voorzien van de OpenTopo kaart van Spanje zodat ik niet zou verdwalen in dit ruige gebied.

Zaterdagmorgen vertrok ik uit mijn hotel voor de eerste tocht van ongeveer 20 km. Het was fris, een graad of 6, maar de zon scheen al volop. De temperatuur zou naar verwachting een graad of 23 worden, dus ik had een liter water mee. Indien nodig was er vast nog wel een stroompje te vinden om bij te vullen. Via een stukje door een woonwijk zou ik op een pad komen die me bij het begin van de route zou brengen. Dacht ik, maar ineens was het pad weg en versperde een flink hek de weg. Terug en via een omweggetje naar het beginpunt was het enige wat er op zat.

Eenmaal op de route ging het meteen omhoog. Eerst nog via een zandpad, maar al snel werd het steiler en werd het zandpad door een singletrack opgevolgd. Het isoshirtje dat ik er nog onder had kon al snel uit. Ruig struikgewas en rotsen kenmerkten het landschap en het enige wat ik hoorde waren vogels en insecten. En mijn eigen gehijg natuurlijk, want het ging flink omhoog.

Af en toe was het pad behoorlijk technisch en ik verbaasde me erover dat ik nog steeds het spoor van banden zag. Hoe iemand met de ATB daar omhoog kon komen was me een compleet raadsel. Af en toe stopte ik even om te genieten van het uitzicht en om een foto te maken. Het was heerlijk in het zonnetje, maar nog niet te warm om te lopen. Ik genoot volop.

Na bijna twee uur was ik op de top en had ik een geweldig uitzicht over de hele streek. De afdaling bleek echter niet zo gemakkelijk als ik in gedachten had. Het eerste steile stuk naar beneden voerde de route namelijk via een erosiegeul vol rotsen. Of het pad nu uitgespoeld was, of dat de route voor het gemak door een bestaande erosiegeul voerde was me niet duidelijk. Nadat ik de rotsen een keer van dichtbij bekeken had werd ik meteen een stuk voorzichtiger… De eerste kras op het schermpje van mijn GPSMap64 was een feit en de zoveelste deuk in mijn ego ook.

In het laatste uur van mijn route kwam ik ook meer trailrunners tegen. Blijkbaar was dat stuk populairder omdat het wat toegankelijker was. Een oude knar die me passeerde terwijl ik even op mijn kaartje tuurde liet me ook nog even zien dat je als vlakkelander geen enkele kans maakt tegen een inboorling. Op zijn gemak dribbelde hij naar boven. Ik zag hem uit mijn beeld verdwijnen, maar kon niet aanklampen. Na 3:40 uur en bijna 25 km was ik weer bij het hotel. Ruim 800 hoogtemeters omhoog en weer naar beneden volgens mijn Garmin. Een mooie tocht was het. De route op Strava kun je hier vinden.

Zondagmorgen had ik een tocht gepland die iets korter was, maar die zo mogelijk nog uitdagender was. Vanuit het hotel liep ik via een singletrack een stukje  langs een een grote weg. Nadat ik die overgestoken was moest ik door een hek en kwam ik in een natuurgebied. Vanaf dat moment was het pad eigenlijk weg en werd het meer een spoor waar de koeien lopen. In een bijna rechte lijn ging het vervolgens de berg op. Zo steil als een trap, maar dan zonder tredes. Door ruige bosjes die probeerden krassen in je vel te maken en rotsen waar je omheen of tussendoor moest werd het tempo zo mogelijk nog meer gedrukt.

Hardlopen was er al lang niet meer bij. Nog net niet op handen en voeten werkte ik me omhoog naar de top. Maar eenmaal daar aangekomen was het uitzicht weer geweldig en ik nam even de tijd om bij te komen en te genieten van het uitzicht en het zonnetje. In de wetenschap dat ik dezelfde top nog een keer op zou moeten ging ik daarna op weg voor een lus die me door een iets vriendelijker gebied voerde.

Dacht ik tenminste op de kaart gezien te hebben. Eerst moest ik me nog weer een weg naar beneden zien te vinden via een helling die bezaaid lag met scherpe rotsen. Ook hier zag ik sporen van fietsbanden. Petje af voor degene die hier met de fiets naar beneden kan, ik moest al flink oppassen dat ik zonder kleerscheuren te voet naar beneden kwam.

Eindelijk werd de route inderdaad weer ‘runnable’ en kon ik onder het lopen wat verder kijken dan de meter grond voor me. Koeien en paarden liepen in stukken land die door muren van gestapelde stenen omheind werden. Diverse soorten roofvogels zag ik rondvliegen, altijd een mooi gezicht. Ooievaars zag er ook veel van, die komen veel voor in deze streek. Kinderrijk gebied blijkbaar.

De tweede beklimming van de top was met voorsprong de lastigste van het hele weekend. Klauteren in een rechte lijn omhoog. Met de handen op de knieën drukkend en af en toe op handen en voeten klauterend werkte ik me een weg omhoog. Af en toe even uitpuffen en weer verder. Hoewel de berg maar iets over de 1300 meter boven zeeniveau kwam leek de lucht af en toe toch redelijk dun. Of was het toch nog wat vermoeidheid van de vorige dag?

Eenmaal weer bij de top zag ik een groepje fietsers lachen en flauwekullen. Helmen, elleboog- en kniebeschermers, bodyarmour, dit waren serieuze bikkels dat was duidelijk. Ik begon voorzichtig aan de laatste afdaling. Super technisch over de rotsen met veel los zand/gravel. Binnen 10 minuten zat ik al twee keer onvrijwillig op mijn achterwerk op de stenen. En toen kwamen ineens die bikers met veel lawaai in een stofwolk naar beneden denderen. Geweldig gezicht, maar ik zou het in mijn broek doen als ik daar op de ATB naar beneden moest.

Ik liep rustig verder, maakte nog even gezellig een praatje met een trailrunner die ik tegenkwam en werd ook nog eens afgelebberd door een flinke hond die helemaal blij was om me te zien. Vrouwtje stond erbij en keek ernaar. Met nog eens 760 hoogtemeters en ruim 18 km op de teller stond ik na 3:20 uur weer op de stoep van het hotel. De route op Strava vind je hier.

Wat een geweldig gebied om te lopen! En volgens de trailrunner die ik sprak had ik nog niet eens door het mooiste gebied in de buurt gelopen. Helaas had ik geen gelegenheid om die uitspraak te testen, er moest immers ook nog gewerkt worden tijdens mijn verblijf.

 

Borkener Traum Trail Lauftreff

Via Facebook kreeg ik een uitnodiging van Stefan Beckmann om mee te doen aan een Lauftreff die hij organiseerde met zijn loopgroep. Een mooi stukje trailen in hun Duitse achtertuin, net achter Borken. Slechts een half uurtje rijden, maar ik was er nog nooit geweest, dus het leek me leuk om daar het gebied een beetje te verkennen met een leuke groep mensen.

Linda en Eric gingen ook mee vanuit Aalten, en ter plekke troffen we ook Bertil (Winterswijk) en uit Nijverdal kwamen Bertus en Salif ook nog. Verder waren er een kleine 60 mensen uit de omgeving, maar ook uit het Ruhrgebied op komen dagen op het industrieterrein waar we startten. De stemming zat er al meteen goed in ondanks de regen.

Er werd een verdeling gemaakt op basis van afstand (11 of 21km) en snelheid. Ik koos voor de snellere groep van 21km, tot mijn verbazing bleek dat de grootste groep te zijn. Gelukkig hield het bijna meteen nadat we door een gat in het hek gekropen waren op met regenen en al snel kon het regenjackje in de rugzak.

De route slingerde via allerlei prachtige singletracks door het bos en al snel had ik geen idee meer van welke kant ik vandaan kwam. Gelukkig kende onze gids het terrein op zijn duimpje en wist hij iedere mogelijke hoogtemeter in het parcours te verwerken. Op de helft van het parcours werden we voorzien van een alcoholvrij biertje of wat water en daarna ging het weer vrolijk verder. Het viel me overigens wel op dat Duitse trailrunners bang zijn voor water… waar ik vrolijk de kortste weg door de plassen en de modder nam, probeerden onze oosterburen dat steeds te vermijden.

Aan de achterkant van het kleurige peloton dat door het bos draafde begon het langzamerhand wat stil te worden en af en toe vielen er gaten tijdens de klimmetjes. Het tempo zat er dan ook goed in. Maar dan wachtten we gewoon weer even op elkaar en ging het gezamenlijk verder. De vermoeidheid sloeg toe maar de stemming leed er helemaal niet onder. Ik kletste wat met mijn medelopers in mijn beste Duits. Hardlopers onder elkaar begrijpen elkaar al snel en ik had een super gezellige trainingsloop.

Tegen de tijd dat we weer bij de auto’s kwamen stond er al weer een Finisherbier te wachten in de achterbak van de auto van Stefan. Helaas begon het flink te regenen en werd dat stuk vrolijkheid ingekort. Wij trokken snel wat droogs aan en vluchtten naar de Bäckerei voor een welverdiende Kaffee mit Kuchen. Een mooi slot aan een mooie Lauftreff.

De route

Meer foto’s van Stefan op zijn Facebookpagina

 

 

GPS-trainingsloop Teutoburgerwald

Het Teutoburgerwald is een heuvelachtig gebied, ruim een uur over de grens bij Enschede. Goed te bereiken dus vanuit de Achterhoek. Steeds meer Nederlandse trailrunners zijn hier dan ook regelmatig te vinden in de weekenden. Het gebied bestaat eigenlijk uit een vrij smalle heuvelrug, maar is behoorlijk lang. De Hermannsweg is een wandelroute van 156 km lang die over de hele lengte van het gebied loopt. Het gebied bestaat uit vele heuveltoppen en dus veel klim en daalwerk. De Teutolauf en de Klippenlauf zijn bekende loopwedstrijden die in deze regio gehouden worden. Deze worden echter geen trail genoemd, maar vallen in Duitsland onder de noemer Landschaftslauf. In Nederland zouden we het gewoon een trailrun noemen.

Een paar weken geleden besloten Heini en ik er op een vroege zondagmorgen naar toe te rijden voor een mooie trainingstocht van een mooi aantal uren. Henrie kon wegens een blessure niet mee, maar had een route van internet geplukt en me de gpx gestuurd. Ik had deze op mijn Garmin GPSMap 64 geladen en daarmee moesten we de weg door het bos kunnen vinden. Geweldig dat technologie zo iets mogelijk maakt. Geen gedoe met kaarten in allerlei standen vouwen en zorgen dat ze niet nat worden etc., maar gewoon zo lopen dat het pijltje op het paarse lijntje blijft dat de route is. Uiteraard is het wel handig om zelf een beetje het algehele overzicht te houden, technologie blind vertrouwen is natuurlijk vragen om ellende.

Na een anderhalf uur rijden waren we in het plaatsje Lienen waar we de auto zouden parkeren. Meteen nadat we van de parkeerplaats het bos inliepen werden we al getrakteerd op een flinke klim. De toon de de rest van de dag was meteen gezet. Het was best koud, beetje mistig en echt zicht was er niet op de top van de heuvel. Echt herfst in het bos. We zagen echter al wat blauwige gaten in het wolkendek vallen en we hadden goede hoop op beter weer. Na een half uurtje lopen had ik het niet koud meer en kon mijn jack in de rugzak.

We genoten volop, zeker toen het zicht wat beter werd en we geweldige uitzichten over het dal kregen vanaf de toppen. Het mooiste stuk van de Teutolauf zat er ook in, een lang stuk met heel veel boomwortels over de graat van de heuvelrug. Prachtig om te lopen en heerlijk rustig. Ondanks dat het in Duitsland heel populair is om te wandelen op zondag kwamen we maar een paar mensen tegen. De heuvels zijn net even wat hoger dan in Nederland, waardoor je heerlijk lange klimmen en afdalingen kunt doen. Soms waren het Waldwege, goed onderhouden en begaanbare paden die ook met de ATB goed te doen zijn, maar vaak ook kleine trails met veel boomwortels en stenen. Een mooie afwisseling dus.

Lopen met een GPS geeft je de mogelijkheid om een stuk natuur te verkennen dat je helemaal niet kent, zonder dat je verdwaalt. Het betekent wel dat je regelmatig even op je schermpje moet kijken, dus even inhouden want lopen en kijken tegelijkertijd is niet het beste idee als je in een bos loopt met veel wortels en stenen… Dat kost natuurlijk tijd. De gemiddelde snelheid wordt een stuk lager. De route die we bedacht hadden was ook vrij optimistisch met een kilometer of 45.

Na een paar uur lopen hadden we wel in de gaten dat we het plan wat bij moesten stellen om voor het donker weer bij de auto te komen. Doordat het gebied vrij smal was, konden we relatief makkelijk na een uur of drie lopen een afkorting maken om een stuk af te snijden. Dat betekende wel dat we nog een paar flinke heuvels moesten overwinnen via de kortste weg. Dat was dus zo ongeveer recht omhoog…

Na een uur of 4 lopen en genieten stonden we weeer bij onze auto. Ruim 800 hoogtemeters in 32 km, klimmen, dalen, zoeken en dwalen. Geweldig lekker dagje buitengespeeld.

Handige site over het gebruik van een GPS handheld

Link naar de route op Gpsies.com

 

Herfst hoogtemeters maken

Soms heb je even mentaal en fysiek een dipje, niet gewoon een herfst dipje. Zo had ik afgelopen weekend even helemaal geen zin in weer een zware training. Na een zware wedstrijdmaand had ik even wat meer fun nodig om de batterij weer op te laden. Toevallig kreeg ik een appje met de vraag of ik mee wilde voor een training op de oude vuilnisbelt in Winterswijk. De weersvooruitzichten waren erg goed voor afgelopen zondag en met een leuk groepje is het altijd beter trainen. Ik stemde dan ook gretig toe.

Bij aankomst bleken er nog een aantal meer mensen mee te doen dan ik gedacht had, maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Aangezien ik heel regelmatig op de belt te vinden ben en wel een aantal mogelijkheden uit de mouw kon schudden, kreeg ik ineens een soort van leidersrol en werd het een soort informele clinic.

cb76df76-3ea8-48a1-b3a3-0ea9893c0fbf

Zo konden ze kennismaken met het klimmen en dalen op diverse manieren, van stevig hikend met de handen op de knietjes op de steilste hellingen tot lekker vlot naar beneden ‘rollen’ op de minder steile paden. De stemming zat er goed in en, ook al moest er af en toe even flink naar adem gehapt worden na een stevige klim, tot het eind werd er goed doorgelopen door iedereen. En er was ook volop ruimte om een geintje te maken en lekker te lachen.

10-10-2016-09-04-47

Zelfs de kinderen die mee ‘moesten’ hadden er plezier in en deden flinke stukken mee, vooral het afdalen ging ze geweldig goed af. Dat het lekker warm was in het zonnetje werkte daar natuurlijk goed aan mee. Tegen het eind van de training mochten ze spullen uit de auto halen en werd er een heuse picknickplek ingericht.

7ccfcd9b-26dc-4116-8534-b8921c0278ab

Een krat met koffie,water en een heleboel lekkers maakte het picknickfeestje compleet. Een groepje ATB’ers uit het grensgebied die ook een clinic op de belt deden keken enigszins jaloers toe terwijl wij ons in het zonnetje uitgebreid tegoed deden aan het lekkers. De calorieën die we in de training verbrand hadden werden meer dan goedgemaakt…

 

Duo Sommerlauf Dingdener Heide

In de zomer vind ik het ook heel leuk om tussen allerlei trails door aan allerlei zomerloopjes en dergelijke mee te doen. Lekker ontspannen sfeer, kort en dus vaak flink hard lopen. Een voorwaarde is wel dat het geen rondje door het dorp is en dat er in ieder geval stukken onverhard in moeten zitten. De Sommerlauf voldoet prima aan die eisen.

Op de laatste dag van Juli organiseerde Björn Weier voor de tweede keer de Duo Sommerlauf. Vorig jaar verdronk je bijna als je tijdens het lopen naar boven keek, zo hard regende het. Bij deze tweede editie leken we meer geluk te hebben. Het dreigde wel maar op een spatje na bleef het droog. De TomTom wist ons keurig de weg naar de kruising ergens in de binnenlanden achter Bocholt waar het allemaal ging gebeuren. Er stonden al enkele tientallen auto’s geparkeerd in de berm, dus de opkomst was ook heel redelijk.

EOS 700D_9654

Naast enkele tientallen Duitse lopers was er ondanks de vakantieperiode, trainingslopen etc. toch nog een mooi aantal Nederlanders aanwezig. Het was erg gezellig voor de start, geen enkele stress zoals je die bij normale wegwedstrijden ziet. Helaas had Björn nog een aantal bospaadjes uit het parcours moeten halen die te erg overwoekerd waren door braamstruiken en dergelijke. Niet slim volgens mij voor een winkel die volop loopkleding verkoopt, dit was een mooie gelegenheid geweest om wat omzet te creëren… Volgende keer een bon voor degene met de meeste gescheurde kleding Björn? Wel kon je ook Icebug trailschoenen gratis testen tijdens deze loop, daar werd ook gretig gebruik van gemaakt.

EOS 700D_9718

Na een korte uitleg over de linten en pijlen die gevolgd moesten worden klonk al snel een fluitje en waren we weg. Eric en ik wilden gematigd snel starten en ik zou proberen hem naar een redelijke tijd te hazen. Als duo moesten we in ieder geval bij elkaar blijven lopen. De eerste kilometer ging het meteen al lekker omhoog en werd het veld meteen uit elkaar geslagen. Toen we het eerste bosje indoken werd het verschil tussen de echte asfaltlopers en de trail- of survivalrunners meteen duidelijk. De eerste categorie probeerde ieder modderpoeltje te ontwijken, de laatste categorie koos meestal voor de kortste route. Overal dwars door de plassen leverde meters terreinwinst op.

We liepen inmiddels met het team Henk/Tom Mengers en vormden een mooi samenwerkend viertal. Ondanks dat het tempo er mooi inzat was er toch voldoende ontspanning om lekker  te flauwekullen en wetenswaardigheden uit te wisselen. Tijdens de bospassages hadden we alle aandacht nodig voor de boomwortels, braamstruiken en brandnetels, maar op de stukken asfalt konden we weer even bijkomen. Vals plat omhoog werd afgewisseld met lekkere afdalinkjes, een parcours met voor iedereen wat dus.

In de laatste afdaling zetten we nog even lekker aan en probeerden het tempo de laatste kilometer vast te houden tot aan de streep. De doelstelling van Eric werd in ieder geval gehaald, alles er uit gehaald wat er in zat. De eerste lopers hadden ondanks het pittige parcours behoorlijk scherpe tijden gelopen  en ook de overige lopers kwamen vrij vlot na elkaar binnen. Björn had zijn tafeltje in tussentijd vol gezet met bekertjes water, watermeloen en ander lekkers. Een gezellige bijeenkomst was het, prima geregeld door Björn.

Photo-2016-07-31-13-37-48_2016-07-31-PHOTO-00000389

Aangezien we er toch waren hadden Eric, Linda, Angelique en ik bedacht om nog een uurtje te trailen in het gebied. Om één of andere vage reden wilde verder niemand met ons mee. We reden daarom nog een klein eindje verder en slingerden onze rugzakjes met water, repen en dergelijke op de rug. Met behulp van mijn GPS handheld zochten we ons vervolgens de weg door alle kleine paadjes die we konden vinden. Daar waren vast ook de paadjes bij die uit het parcours gehaald waren. Af en toe liepen we ons helemaal vast in de braamstruiken en dergelijke en op een gegeven moment waren we helemaal van het padje. Met modder tot achter de oren baanden we ons een weg door het struikgewas, bushwacken van de eerste orde. Grote witte slakken, gebleekte schedels, rare halfbegraven constructies, Een mooie achtergrond voor horrorfilms was het.

Photo-2016-07-31-13-37-46_2016-07-31-PHOTO-00000382

Gelukkig vonden we het pad weer terug en konden we verder rennen. Eigenlijk een geweldig mooi gebied was het. Niet heel groot, maar met hele leuke paden en veel variatie in planten. Wel een beetje nat, hier en daar ontkwamen we er niet aan om door de lauwwarme poeltjes te lopen. Voelde een beetje aan als lopen door groentesoep. Na een uurtje waren we terug bij de auto met een grote grijns op het gezicht en onder de blubber. Wandelaars die toevallig aanwezig waren keken ons aan alsof we gek waren, maar wij hadden alles bij elkaar een geweldig leuke ochtend gehad.

Link naar de site van de organisatie

Link naar foto’s van de wedstrijd

 

 

 

 

GPS training Hohe Mark (DE)

De Hohe Mark, een klein stukje over de grens met Duitsland, was mij alleen bekend als een groene vlek op de kaart.  Een paar weken geleden werd ik door een Facebookberichtje van veelloper Stefan Beckman er op gewezen dat je er ook prima kunt trailen. Op Gpsies.com vond ik de linkjes naar de routes die ze gelopen hadden. Een mooie gelegenheid voor Henrie en mij om in de praktijk te oefenen met onze pas aangeschafte Garmin GPSMap 64s. Een handheld GPS ontvanger is immers pas nuttig als je er ook mee om kunt gaan.

Vanuit Aalten was het maar zo’n 45 minuten rijden naar een parkeerplaats in the middle of nowhere in de Hohe Mark. We hadden bedacht om een lus van de 30 km route te lopen, dat was een kleine 20 km, eventueel konden we dan de andere lus van de route er nog achteraandoen, als we ons goed voelden. Na een zware trainingsweek en Henrie maar een week voor een stevige wedstrijd in België leek het ons beter een ontsnappingsmogelijkheid in te bouwen.

kaartje

Het was prachtig weer en het bleek een prachtig bosrijk stuwwalgebied, met veel meer heuvels dan we van tevoren gedacht hadden. Het leek wel wat op de Veluwezoom qua heuvels en bos. In het begin zaten we nog volop te prutsen met de instellingen van onze handheld. Een nieuw apparaat kun je wel op de bank in je woonkamer instellen, maar in het echt moet je toch even ervaren wat werkelijk handig is. Qua kilometers en gemiddelde snelheid schoot dat natuurlijk niet op, maar lachen was het wel.

DSC06869

Het bos bleek van allerlei uitdagingen te hebben, lang aanhoudende hellingen, korte steile hellingen, technische stukjes met volop uitstekende boomwortels. Tussendoor ook mooie uitzichten over weilanden en akkers, waar we lekker in het zonnetje van genoten. Door simpelweg het pijltje op het streepje van de route te houden op onze handheld kwamen we op allerlei plekken waar we anders nooit gekomen waren.

DSC06871

De vogels floten volop en het lentegroen was al volop zichtbaar in het struikgewas en de bomen. Uiteraard betekend dat zondags in Duitsland dat er dan ook volop gewandeld wordt. We kwamen dan ook regelmatig overal in het bos mensen tegen. Zelfs opvallend ver in het bos, waar je in Nederland op meer dan een half uurtje van een parkeerplaats niemand meer tegenkomt. Vriendelijke mensen overigens die allemaal netjes teruggroeten.

DSC06873

Na verloop van tijd bleken de steilere hellingen stevig in mijn onderstel te bijten, super goed trainingsgebied dus. Maar deze dag net even te veel van het goede na de stevige trainingen van afgelopen week… we besloten het dan ook na de eerste lus voor gezien te houden. Met ruim 18 km in iets meer dan twee uur was het een prima training. Gezien het feit dat we maar een klein stuk van het gebied gezien hebben, en dan nog het gebied dat regelmatig grenst aan akkers en weilanden, hebben we het vaste voornemen om hier nog vaker heen te gaan. Het lijkt enorm veel potentieel te hebben als gebied om flink heuvels te trainen, en dat eigenlijk zo dichtbij.

Gpsiesroute 20 km

Gpsiesroute 30 km

Onze uiteindelijke gelopen route

Wandelen tijdens het trailen

Wandelen tijdens een trailrun. Voor vele hardlopers is het woord wandelen gebruiken in één zin met hardlopen ongeveer hetzelfde als vloeken in de kerk. Een marathon uitlopen telt bijna niet eens als je een stukje hebt gewandeld… Bij ultralopen en trailrunning ligt dat vaak toch iets genuanceerder. Het doel is zo snel mogelijk over de finish komen. Als de afstanden extremer worden, en vooral bij trails de hellingen steiler en het parcours technischer wordt zie je echter dat zelfs professionals regelmatig een stukje wandelen of hiken. Om energie te sparen of even rustig te eten en drinken.

Niets om je voor te schamen dus, sterker nog, tijd om je er eens verder in te verdiepen. Als je van tevoren weet dat wandelen een deel is van de wedstrijd, waarom zou je dat dan niet opnemen in je trainingsstrategie? Je wordt immers beter in dat wat je traint, trainingsspecificiteit noemen we dat. Wat je echter vaak ziet in wedstrijden is dat lopers blijven rennen tot ze niet meer kunnen rennen, dan gaat het koppie naar beneden en de schouders omlaag en wordt het sjokken in plaats van een powerwalk. Probeer het maar eens op een vastgestelde afstand, eerst een keer wandelen alsof je aan het winkelen bent. Daarna dezelfde afstand met focus, rechtop, armen erbij en in een stevig tempo doorstappend. Dat maakt een behoorlijk verschil in tijd.

Als je van tevoren weet dat er gedeeltes wandelen in zullen zitten, moet je dat dus liefst gepland en met focus doen. Bij extreem lange afstanden kan het zijn dat je iedere x minuten een eet- of drinkmoment hebt ingepland. Dat zijn de momenten die je heel goed in een vlotte wandelpas/powerhike kunt doen. Je kunt makkelijker eten en drinken zonder je te verslikken en je lichaam heeft even een rustmomentje. Dat kan wonderen doen op een lange afstand. Er is zelfs een hardloopmethode die het Run,Walk,Run principe hanteert als basismethode om lange afstanden te overwinnen.

emilie

Heuvel op lopen is zwaar, dat weet iedereen. Hier worden tijdens (berg)trails vaak ook de toppers van de ‘gewone’ lopers gescheiden. Toppers kunnen, doordat ze er heel veel specifiek op trainen, veel langer omhoog blijven rennen en ook steilere hellingen rennend bedwingen. Grootste fout die je als platlander kunt maken is dan ook om gewoon mee te gaan met de inboorlingen… Als je in de eerste helft van de wedstrijd al je kruit verschiet door lange en steile hellingen omhoog te rennen, zul je dat in de tweede helft flink bezuren. Opgeblazen bovenbenen kun je bijna niet meer van herstellen in een wedstrijd, al je energie heb je verbruikt. Dan is het nog een heel eind naar de finish. Wat is dan wel de juiste methode?

Ervaring is meestal een goede raadgever, maar bij gebrek aan echte bergen moet je vaak herhalingen doen op een (kunstmatige) heuvel. Zoek variatie in hellingsgraden om op te trainen, dat is ook wat je in het echt tegenkomt. Lange hellingen die niet steil zijn kun je vaak in principe nog wel rennend bedwingen, met een korte pas en een hoge frequentie. In de bergen kun je echter ook hellingen hebben die veel langer aanhouden dan je gewend bent, waardoor je helemaal buiten adem komt en alsnog moet wandelen. Oefen dus ook het wandelen/powerhiken op minder steile hellingen, evtentueel met wat extra gewicht in je rugzak. Ook het gebruik van Nordic Walking stokken is iets wat je hier prima bij kunt toepassen. Door de stokken op een actieve manier te gebruiken helpt het je om je vlotter omhoog/vooruit te bewegen. Iets om bij hele lange wedstrijden zeker mee te nemen (indien toegestaan).

stokken

Steile technische hellingen kun je ook met poles beter bedwingen, maar soms zitten die alleen maar in de weg. Bijvoorbeeld omdat je je handen ook nodig hebt om te klimmen. Dan is het veel handiger om gewoon voorover te buigen, handen op je bovenbenen/knieën zetten, grote passen en duwen met die armen om je beenspieren te ondersteunen. Het ziet er misschien niet charmant uit, maar het helpt enorm. Ook dit is iets wat je prima kunt trainen, tijdens een training op trappen bijvoorbeeld.

knietjes

Een voorbeeld van een training die ik op de vuilnisbelt in Winterswijk regelmatig doe, is een duurloop van een paar uur op het redelijk extreme MTB parcours. Hier zitten veel hellingen in van diverse hellingsgraden en eigenlijk geen enkel vlak stuk. De doelstelling is een duurloop, dus het tempo ligt niet hoog en alles wat een beetje steil is wordt met een vlotte pas wandelend gedaan. Hoewel het een duurloop is ligt de nadruk wel vooral op de hoogtemeters, veel hellingen pakken dus. De hoeveelheid wandelen is daardoor relatief hoog, hoewel het steeds maar kleine stukjes zijn.

trap

Een andere training is een echte klimtraining op de steile kant van de belt. Een uur lang 17 meter omhoog en omlaag via de trap of de helling is dan de hele training. Afstand is hierbij gering, vaak maar een kilometer of 7. Het gaat immers om de hoogtemeters. Omhoog zo vlot mogelijk wandelend, eventueel met hulp van de handen. Naar beneden doe ik dan vaak zo snel mogelijk om ook het afdalen specifiek te kunnen trainen.

Dit stukje is gebaseerd op een reeks artikelen van Ian Corless, het origineel kun je hier, hier en hier vinden

Trailrunning podcasts

Als je, zoals ik, dagelijks werkt achter een beeldscherm heb je in daar vaak in je vrije tijd helemaal geen zin meer in. Met vierkante oogjes van het beeldscherm turen kun je natuurlijk ook het best lekker de vrije natuur in gaan. Even al hardlopend lekker ver weg kijken naar vogels, heuvels of gewoon naar de bomen in het bos…

trn

Aan de andere kant kun je niet al je vrije tijd aan actief trailrunning spenderen, af en toe moet je ook herstellen nietwaar? En dan is het lekker om toch wat te lezen over trailwedstrijden, trainingsleer, schoenen en gadgets. Gelukkig is er naast de bak met informatie die er op allerlei websites te vinden is ook nog het verschijnsel podcast. Je kunt ze natuurlijk downloaden op je telefoon en al hardlopend er naar luisteren, maar ik kan niet lopen en luisteren en genieten van de omgeving tegelijk. Als ik loop wil ik rust om me heen. De podcasts luister ik vaak lekker languit liggend op de bank of in bad. Soms is het leerzaam en interessant, andere keren is het alleen amusant en ontspannend.

Knipsel

Persoonlijk ben ik een enorme liefhebber van onderstaande podcasts. Je kunt je er eenvoudig op abonneren en dan zie je vanzelf wanneer er weer een nieuwe uit is. Sommige uitzendingen duren uren (Talk Ultra bijvoorbeeld) en komen eens in de paar weken uit. Anderen zijn korter en komen wekelijks uit. Ik zou zeggen probeer het eens uit. Op de iPad, iPhone, Android tablets en telefoons zit standaard wel een podcast app en anders zijn ze makkelijk te installeren. Via de app kun je onderstaande podcasts makkelijk vinden, ik vind het stuk voor stuk aanraders!

Talk Ultra
Trail Runner Nation
UltraRunner Podcast
Ginger Runner Live (hoewel die beter via Youtube te volgen is)

Trailtraining Klippenlauf

Op een uur rijden van de Achterhoek ben je in het Teutoburger Wald, een lange smalle bergrug die van ongeveer Hörstel oostwaarts gaat. Een prachtig gebied om te wandelen, ATB’en en uiteraard ook om hard te lopen. Bij trailrunners uit het oosten van het land is het een steeds geliefdere bestemming om een dagje flink te keer te gaan op behoorlijke heuvels. Bij onze oosterburen is het al jaren een gebied waar vele evenementen georganiseerd worden, de Teutolauf bijvoorbeeld. Op 28 maart werd de Klippenlauf te Ibbenbüren georganiseerd, met een langste afstand over 25 km en zo’n 500 hoogtemeters. Geen kinderachtig loopje dus en blijkbaar een populaire loop, want loopmaatje Henrie en ik waren te laat voor de inschrijving. Twee andere leden van AVA70 deden wel mee, een alternatief plan was dan ook snel bedacht.

DSC06193

Zo kwam Henrie me om 9:00 uur ophalen en reden we richting Ibbenbüren. We hadden een iets verkorte route van de Klippenlauf als GPX file gedownload en op een GPS-handheld bij ons voor het geval de route nog niet aangegeven was. De loop was immers pas ’s middags, maar we gingen hem alvast een keer in een touristisch tempo lopen. Na een middagpauze met Kaffee und Kuchen zouden we dan de wedstrijd in tegengestelde richting lopen. Het leek ons leuk om zo de wedstrijd op een paar plekken te kunnen volgen en onze AVA-maatjes aan te moedigen.

DSC06194

Na een uurtje parkeerden we de auto bij een visvijvertje vlak bij de route en maakten we ons klaar voor een lange trainingsdag. Het weer was mooier dan verwacht, de zon scheen zelfs en de temperatuur was al hoger dan ze voorspeld hadden. Voor de zekerheid ging er wel een windjackje in de rugzak, maar het leek niet echt nodig te zijn. Meteen na de start mochten we kennis maken met de heuvelrug, een stevige en hele lange klim leidde ons tot boven op de heuvelrug. De hartslag steeg meteen naar waardes ver in het rood. Eenmaal bovenop de heuvel kwamen we op de Hermannsweg, een lange afstandswandelroute die door het Teutoburgerwald loopt en een groot deel van de route van de Klippenlauf vormt.

DSC06198

En het was een geweldige route door een prachtig bosgebied. Op veel plekken breed genoeg om lekker naast elkaar te lopen kletsen, en niet al te modderig. Af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, maar het was zeker niet druk in het bos. Afgezien van de zwarte bordjes met de witte H van de Hermannsweg was er geen bordje van de wedstrijd te bekennen, maar onze GPS gaf keurig de goede weg aan. Hoewel we wel een aantal stevige klimmen hadden viel het eigenlijk nog wel een beetje mee, vooral veel lange stukken vals plat voerden ons door het gebied. Het leek hierdoor makkelijk, maar na verloop van tijd zouden de hoogtemeters vanzelf door beginnen te drukken.

DSC06192

Pas toen we aan het eind van onze ronde kwamen zagen we een paar fietsers met pijtjes en borden die druk bezig waren met het uitzetten van de route. We kwamen even met hen in gesprek en ze vonden ons plan om twee keer te lopen erg stoer. Dat vonden wij eigenlijk ook wel, vandaar dat we na onze eerste ronde maar even een lunchpauze gingen inlassen. Een grote Kaffee mit Kuchen ging er wel in.

WP_20150328_001

We zaten erg lekker en het weer dreigde steeds minder te worden. Hoogste tijd om weer in de benen te komen voor we het mentaal niet meer zouden kunnen… Het rugzakje weer bijgevuld en omgehangen en daar gingen we weer. De eerste kilometer piepte en kraakte het onderstel nog een beetje en moest de motor weer op gang komen, maar daarna ging het eigenlijk wel weer. Na een paar kilometer kwamen we bij een verzorgingspost van de Klippenlauf. Iedereen was er klaar voor, maar de eerste loper zou nog wel een tijd op zich laten wachten. Wij mochten echter best een bekertje warme thee en een stukje Kuchen van de enthousiaste vrijwilligers. Wat de verzorging betreft loop ik het liefst wedstrijden in Duitsland…

DSC06214

Even voorbij het verste punt (en weer een verzorgingspost verder) van de  route kwam ons de eerste loper tegemoet. Wat een tempo had deze loper, de voorfietser moest flink aan de bak om hem voor te blijven. De kop was al flink uit elkaar geslagen, maar daarna kwamen er vlot meer lopers en moesten we regelmatig aan de kant gaan om de lopers aan te moedigen. Gerrit zag er nog fris en monter uit en even later kwam ook Dennis lachend voorbij. Het duurde lang voordat iedereen voorbij was, veel meer mensen op toch een flinke afstand dan ik verwacht had. Trailrunning is ook hot in Duitsland.

DSC06204

 

Bij ons begonnen de hoogte meters wel door te drukken, maar we waren behoorlijk tevreden over het verloop van onze training. Beter in vorm dan tijdens de Sallandtrail, in ieder geval voor het gevoel. Tegen het eind van onze ronde besloten we een extra lus in de route over te slaan. Hier was het parcours smal en bestond het uit een paar flinke klimmen en afdalingen. Het leek ons niet verstandig of sportief om hier te lopen en zo de weg voor de wedstrijdlopers te blokkeren. In plaats daarvan wachtten we bij de volgende verzorgingspost even op de toplopers, onder het genot van een hausgemacht Nusseckchen van één van de medewerksters van de post. Een zoete koek met chocolade, die je wel even moest wegspoelen voor je weer wat kon zeggen. De koploper had minuten voorsprong op de nummer twee en zag er uit alsof hij een wegwedstrijdje aan het lopen was.

PIC_1533

We liepen daarna het laatste stukje samen op met de lopers van de korte afstand, maar sloegen iets eerder af naar onze auto die op de parkeerplaats stond. Gauw iets droog en warms aan en weer terug om te kijken of we Gerrit en Dennis nog een keer konden aanmoedigen. En dat lukte al snel, de mannen zetten een prima prestatie neer. Wij waren ook wel tevreden met onze prestatie. Alles bij alkaar 39 km met bijna 1000 hoogtemeters en een geweldige dag uit in het bos. Veel meer kun je toch niet wensen.

PIC_1537 PIC_1538

De site van de Klippenlauf met een prachtige beschrijving van de route