Slangenburgtrail 2019

(door Bianca Ruesink)

Ik heb al langer de wens gehad om een keer een trail te lopen.  Als ik zo de verhalen aan hoorde van andere ervaren traillopers hoe mooi het wel niet is om door de prachtige natuur te lopen die Nederland te bieden heeft en hoe fijn het wel niet is om niet op tijd te lopen, maar puur op gevoel en ondertussen ook nog te kunnen genieten van de natuur en van de rust om je heen en de vogels te horen fluiten. Alleen dat stukje al van ‘niet op tijd te hoeven lopen’, dat leek me al heerlijk!

Begrijp me niet verkeerd, ik loop graag wedstrijden maar ik kan ook enorm genieten van dit soort loopjes! Even niet te hoeven horen, welke tijd denk je te gaan lopen of wat is je pr op deze afstand? Ergens voel je dan toch wel een beetje die druk om te moeten presteren. Al leg ik die druk mezelf op want uiteindelijk MOET ik natuurlijk helemaal niks!

Toen ik de inschrijving voor de Slangenburgse trailrun voorbij zag komen dacht ik gelijk …..ja leuk , voor deze ga ik me inschrijven! Mooi dichtbij en een mooi begin om eens te proeven wat dat trailen nou precies inhoud. De afstand was voor mij ook geen twijfel, dat zou de 21km worden. Beetje uitdaging hou ik dan wel van. 😉

Gelijk daarna m’n ‘hardloopmoatie’ ge-appt of hij ook zin had om mee te gaan. Tenslotte is het met z’n twee altijd leuker als alleen!  Wel onder 1 voorwaarde om deze niet als wedstrijd te lopen, maar gewoon lekker kalm aan. Gelukkig kreeg ik hem zo gek om mee te gaan.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Op de valreep nog even een trailrugzakje besteld bij de Decathlon want het is toch wel fijn om je telefoon, een jasje, wat water en een gelletje mee te kunnen nemen. Deze kon ik dan ook gelijk uit testen. Het was effe zoeken met de auto maar uiteindelijk een half uur voor de start aangekomen bij de Pokkershutte in Ijzevoorde. 

Eenmaal binnen zagen we al een boel andere avajanen..waaronder Rinke ter Haar, Gerdy Hoornenborg, Angelique Vrijdag, Judith Huitink , Marieke ter Beeke en onze ultra trailloper Henrie Drenthel. Ik denk als Henrie er is dan moet het wel een hele mooie zijn! Oh zegt Henrie, deze is mooi maar ook een makkie. Ok denk ik das mooi, zeker om te beginnen hoeft het voor mij ook niet al te moeilijk haha. 

Startnummer opgehaald, rugzakje vast geklikt, nog een beetje kletsen met de rest en om iets over half 2 ging het startschot. Gaan met die banaan! De startnummers waren in groepjes gedeeld waardoor het geen massale start werd, lekker rustig.

We hadden er zin in! Temperatuur was prima, 15 graden dus de kleding keuze was vrij makkelijk. Korte broek en shirt en lange compressiekousen voor toch iets meer ondersteuning aangezien bijna alles onverhard is, dus ongelijk en nog een beetje modderig door de regen van de afgelopen dagen. 

De route was voor ons een echte verrassing.. stukjes langs de beek, singletracks door de bossen, drassige modderpaden, over boomstammen springen, onder de boomstammen door, ja ik kan niet overal overheen springen he! Soms was het even zoeken waar je moest lopen dan was het geen pad maar gewoon een heel struikenparade waar je door heen moest worstelen om de gele lintjes te volgen. Ik hoor nog achter me.. ‘man man dit is toch geen route!’  haha Ja Arno dat noemen ze dus een trail!

Genietend van de omgeving vlogen de eerste 10 km’s voorbij. En daar was de pauzeplek, een tafel vol met bekertjes water, bananen en stukjes koek lagen er.  Ik hoorde Henrie nog zeggen ..we nemen altijd rustig de tijd…even wat drinken en eten tussendoor. 

Dus wij dachten ook uitgebreid even te gaan ‘lunchen’ daar…’t is tenslotte geen wedstrijd toch? Tot dat de volgende lopers er aan kwamen  en snel naar de bekertjes vlogen..hup slok naar binnen, banaantje naar binnen propten en weer snel doorliepen! Arno en ik keken elkaar aan…oh gaat dat zo hier ! haha Dus besloten we om de lunch toch maar wat in te korten en ook weer gang te maken voor de volgende 11 km. 

Gelijk weer dravend door mooie zandpaden kwamen we Marieke en judith nog even achterop die ook gestaag door gingen met z’n 2. Nog even succes gewenst met de laaste loodjes en weer door. 

Toen langs het prachtige Kasteel van Slangenburg…ik denk ah weer een herkenbaar stukje. Voor de rest is het veel draaien en keren door het landschap niet wetend waar je in vredesnaam bent, nog meer boomstammetjes..struiken.. waar we bijna kruipend overheen moeten. Je moest goed kijken waar je je voeten neer zette. Zou wat zijn als je je enkel nog even omzwikt. Daarna weer proberen om je ritme te vinden om weer fijn door te kunnen lopen. 

M’n benen werden wel steeds zwaarder en kreeg steeds meer respect voor de trail lopers die regelmatig zulke afstanden lopen of nog vele km’s langer met zulke hindernissen. Toch wel lastiger dan ik dacht ,vooral om steeds weer je ritme te zoeken. En de zachte ondergrond maakt het ook best zwaar. 

Maar gelukkig konden we ook nog genieten al kletsend verder en een paar stops gemaakt om wat foto’s te schieten! Ook leuk voor je strava natuurlijk! De laaste 5km kreeg ik nog even onverwacht effe een klaai modder in m’n gezicht van de lange drel die zich even niet kon inhouden, dus daar had ik nog effe een appeltje mee te schillen. Hoppatee modder zat in de buurt dus flats ook zijn gezicht even van een moddermasker voorzien.  Wat zullen we straks stralend over de finish komen. 😊

Dikke schik met z’n 2 maar daardoor was de gang er wel helemaal uit. Effe ons zelf wat moed inpraten, kom op nog effe doorzetten. En ja hoor daar zagen we de finish!! yess we made it! Mijn eerste trail en die van Arno ook..ruim 20 km in the pocket! Wat was hij mooi en zeker voor herhaling vatbaar en goed georganiseerd!  Nu op zoek naar een andere mooie trail …suggesties zijn welkom!

Nu beentjes hoog en lekker nagenieten! 

4 Parken CityNighttrail

Donderdag 17 oktober een berichtje van Yvette: zullen we vanavond een rondje doen. Zelf ben ik niet zo’n fan van de baantraining (sorry trainers ligt niet aan jullie en ik weet dat het goed voor je is), dus de schoenen aan en op de fiets naar Yvette. Snel de hoofdlamp op en lopen maar. Al snel hebben we het over de 4 Parken CityNighttrail die voor de laatste keer gehouden wordt. Lijkt ons wel leuk om die een keer te lopen, het is in Arnhem dus redelijk dichtbij. Thuisgekomen snel overlegd en de afspraak staat.

Zondag avond 18.00 uur komt Yvette me ophalen en rijden we richting Arnhem. Na wat zoeken hebben we de startlocatie gevonden, net op het moment dat de canitrailers vertrekken voor hun 16 km. Er staan ongeveer 10 mannen en vrouwen bij de startstreep en we vragen of we nog mee mogen doen. Het mag, maar ze hebben geen blanco nummers  meer, dus starten we onder een andere naam: Patrick en Patrick. Schijnbaar zijn die niet op komen dagen.

We kleden ons om op de parkeerplaats, het is niet echt warm maar het is gelukkig wel droog. Dat was die middag wel anders .Dorothea Bil is de organisator van deze trail en dat kan ze goed. Samen met een hele schare vrijwilligers heeft ze een pracht loopje opgezet. Na wat welkomstwoorden kunnen we vertrekken. Het is allemaal heel losjes, geen startschot of tijdsregistratie. Nadat Yvette ook GPS verbinding heeft vertrekken wij voor de 16 km. We hebben ook al gelijk gezelschap van de achterloper, maar dat is niet erg. Ik heb haar als eens eerder ontmoet toen ik in december vorig jaar met Dorothea in Luxemburg heb gelopen.

Al kletsend gaan de eerste kilometers onder onze voeten heen. Heuveltje op, trapje op, er zit van alles in de route. Op een geven moment loop ik verkeerd en komen we een groepje met 3 lopers achterop. Al snel hebben we ze ingehaald. De achterloper blijft bij hun zoals het hoort en wij lopen samen verder. We steken een weg over met een verkeersregelaar als we opeens een lampje snel dichtbij zien komen, het is de achterloper. Het groepje mensen die wij ingehaald hadden waren van de 8 km en waren te vroeg gestart, dus sluit ze weer bij ons aan.

Dan ben ik Yvette en de achterloper opeens kwijt. Yvette was de grond van dichtbij aan het bekijken… Kan gebeuren, verder niks aan de hand dus we lopen rustig verder. Het is genieten, een prachtige route met goed verzorgde posten onderweg. Na ruim 2 uur komen we weer bij de finish onder luid gejuich van Dorothea.We praten nog wat na met andere deelnemers en nemen ons voor om de route ook nog eens overdag te lopen. Onderweg in de auto zeggen we dat we toch vaker een nighttrail moeten gaan lopen, het is echt leuk in het donkere bos.


Tot de volgende trail,
Groet Patrick en Patrick! (Yvette en Linda) 

Airborne Freedom Trail

Run to remember Freedom

14 september 2019.
Aan de rand van de bossen bij Papendal in Arnhem staan groepen mannen en vrouwen te wachten. Er wordt gezellig gekletst. Velen staan licht gespannen te wachten op wat komen gaat. In groepen van 60 personen tegelijk worden de deelnemers van de 18 en 28 km Airborne Freedom Trail uitgenodigd naar binnen te gaan in een bruine legertent. Binnengekomen volgt een korte uitleg. Een routebordje wordt getoond. De instructies zijn duidelijk. Niets is aan het toeval overgelaten. Er kan weinig misgaan.


Dan wordt de tent aan de voor- en achterkant gesloten. Het is nu donker. Er volgt een geluidsfragment. Ronkende vliegtuigmotoren. In een kort verhaal worden we meegenomen in het hoofd, de gedachten en het gevoel van een 18 jaar jonge parachutist op 17 september 1944. Boven bezet Nederland, een voor hem onbekend land, sprong hij uit het vliegtuig. Zoals hij waren er velen,  jonge jongens nog, ze vervulden hun plicht voor onze vrijheid. Ze sprongen, niet wetend waar naartoe en of er nog een morgen zou zijn.

De Airborne Freedom Trail is een prestatietocht met een historische lading. Een moderne manier van herdenken. We lopen op zoveel mogelijk onverharde paden vanaf een ‘droppingszone’ naar het centrum van Arnhem. Je loopt daarbij over historische grond. Op veel plekken waar je loopt is geschiedenis geschreven. Je streeft een doel na (het behalen van de brug), je treedt in de voetsporen van de mannen die soms het hoogste offer hebben moeten leveren voor onze vrijheid (bron: programmaboek Airborne Freedom Trail)

De lopers verlaten de tent en verkennen in een rustig tempo rennend het parcours. Meteen al valt de gemoedelijke sfeer op. Hoewel de één gemakkelijker loopt dan de ander, laten de trailmannen- en vrouwen elkaar voorgaan op de steile helling in het begin. Bukkend door de spoortunnel, zoeken twee loopsters in het donker steun bij elkaar. De deelnemers er achter wandelen geduldig achter hen tot de het einde van de tunnel veilig is bereikt.


Tijd telt niet. De organisatie registreert de persoonlijke tijden niet. Belangrijker is de sfeer, het genieten van de natuur, de beleving, het in je opnemen van de historische plekken en het prettige gezelschap van bekenden en onbekenden waarmee ervaringen worden gedeeld. Zo is er een gesprek tussen twee clubgenoten over een op handen zijnde carrièreswitch. Vóór hen luisteren twee dames mee en op een haar na wordt een nieuw baan aangeboden: Linkedin in de bossen.

Na 12 km (van de 18 km-route) komen de lopers aan bij het Airborne War Cemetery. Wie dat wil kan hier het houten kruisje plaatsen op de begraafplaats om de in 1944 omgekomen militairen te gedenken. Eén voor één wandelen de lopers de begraafplaats op, staan even stil bij de graven om respect te tonen en vervolgen hun weg door de bossen rond Arnhem.

Over de bospaden moet nog even fors worden geklommen. Een enkeling probeert nog naar boven te dribbelen. De meeste lopers sparen de kuiten voor de laatste kilometers door de stad. Daar is meer publiek en de lopers worden aangemoedigd. Het laatste deel langs de terrassen lonken de biertjes in de handen van de toeschouwers.

De finish bij de John Frostbrug komt in beeld. Bijna elke loper wordt met name genoemd bij binnenkomst. Uiteraard is dat gemakkelijk gedaan, doordat de naam met koeienletters op het startnummer staat, maar het voelt toch of iedereen je kent. Je bent geen nummer maar een naam.
Met die gedachte dringt de gedachte aan de gebeurtenis die we vandaag herdenken zich vanzelf weer op. De velen die voor ons als naamloze het leven lieten.

Met 9 deelnemers mochten wij Archeus op zaterdag 14 september vertegenwoordigen. Lianne, Dian, Monique, Jelle en Saskia liepen de 28 km. Angelique, Edwin, Henriëtte en Henk de 18.
De ervaringen waren divers, maar we keerden allen voldaan en een ervaring rijker huiswaarts.

Voor één van ons was de voldoening van het uitlopen van de 28 km extra groot, vanwege het doorzettingsvermogen dat nodig was om vanaf km 12 met kramp in de kuiten toch de gehele afstand te volbrengen. Respect!!

Hieronder nog de ervaringen van twee anderen:

‘Vandaag liep ik de Airborne Freedom Freedom trail. 75 jaar na de luchtlandingen bij Arnhem.
Lopen geeft mij een enorm gevoel van vrijheid. Ik kan kiezen of ik ver ga of hard, of ik duurloop of sprint, of ik links ga of rechts.  Soms loop ik zo lekker, dan vergeet ik alles om me heen.
Jij gaf mij echte vrijheid. De mogelijkheid om mijn mening te uiten, mijn overtuigingen te volgen, om links te stemmen of rechts te stemmen. En, hoe lang geleden ook, dat is iets dat we niet licht mogen vergeten. Ik heb aan je gedacht onderweg. Ik weet niet wie je was, je zult gemist zijn thuis door degenen die je lief hadden. Ik dank je voor het offer dat je gebracht hebt, opdat ik uit liefde gemaakt kon worden, in vrijheid ben opgegroeid en de waarde van vrijheid door kan geven aan mijn kinderen.’

‘Onbeschrijfelijk indrukwekkende trail. Kippenvel van start tot finish. Beleven, herdenken en tijdens het hardlopen stilstaan bij hen die zich hebben ingezet voor onze vrijheid.’

En tot slot deze anekdote:
‘Ze liep al neuriënd in een constant dribbeltempo soms voor en soms achter me. Een kleine tengere dame die zichtbaar genoot maar ook moeite had met de pittige klimmetjes over de stuwwallen rond Oosterbeek. Een beetje een bijzonder type die haar herkomst overduidelijk prijsgaf toen ze bij de zoveelste klim in een onvervalst Brits accent riep: Blimey, Holland is supposed to be flat!’

Bron AV Archeus

Stoom, zon en zweten

Stoom, zon en zweten, dat zijn toch niet direct termen die je associeert met Vikingen. Het was denk ik ook niet helemaal de bedoeling van Viking Adventure Sports om zo’n tropische run te organiseren als afgelopen zondag. Het was in de basis een geweldig idee: de stoomtrein van de Veluwse Stoomtrein Maatschappij afhuren en deze vol met traillopers vanuit Dieren laten vertrekken. Onderweg stop je een keer om de kortere afstanden (10/15 km) er uit te laten in Eerbeek en de langere afstanden (25/42 km)mogen er in Beekbergen uit. Voor alle afstanden gold dat ze via een toeristische route weer terug naar Dieren mochten lopen. Lekker ontspannen, geen uitslagen, geen tijdsregistratie, gewoon lekker een middagje buitenspelen.

Henrie en ik deden weer eens de lange afstand, hoewel de laatste ervaringen op de Veluwe me nog vers in het geheugen stonden. De weersvoorspellingen waren met een temperatuur van boven de 30 graden niet optimaal… Rustig aan doen en het tempo aanpassen aan de omstandigheden was het devies. Bovendien hadden we gezien dat er naast de reguliere posten ook nog wat horeca gelegenheden aan de route lagen. De portemonne ging mee in de rugzak voor een colaatje of een ijsje onderweg.

Een hele groep clubgenoten en andere loopvrienden deden ook mee aan de kortere afstanden, het was dan ook heel gezellig op het start-/finishterrein. In de stoomtrein leek het wel een schoolreisje qua lawaai en of het toeval was of niet, maar wij bezetten met ons clubje zo’n beetje de hele restauratiecoupé. Helaas bleef de bar dicht tijdens de reis. Het was in ieder geval een hele belevenis om met het boemeltje naar de start te gaan, de stemming steeg net zo hard als de temperatuur.

Nadat in Eerbeek de lopers voor de korte afstanden gelost waren werd het rustig in de trein. In Beekbergen mochten we zelf uitstappen. De temperatuur was inmiddels al boven de 25 graden… Na een stukje gezamenlijk lopen tot de oversteek van de grote weg mochten we echt van start, het bos in. In een rustig dribbeltje begonnen we aan onze marathonafstand, geheel op GPS. Deze keer geen lintjes of bordjes, maar zelf de weg zoeken.

In het bos was het best lekker en nadat Henrie door wat opstartproblemen was begonnen we in een fijn ritme te komen. Op de vlaktes brandde de zon genadeloos en dat zou alleen maar erger worden. Niet overdrijven in het begin was dan ook het devies. De eerste post op bijna acht kilometer had alleen water, maar ik had nog bijna niets gedronken. Ik liep al wel vanaf het begin met waterkoeling: door een lekje in mijn waterzak werd mijn rug continu nat gehouden. Best lekker met dit weer, maar wel even in de gaten houden hoeveel ik dan in mijn bidons overhield.

De heide was prachtig paars en het was gewoon een genot om naar te kijken. Maar toch verlangde ik bij ieder heideveldje weer naar het bos en de schaduw. En ik was niet de enige. Al heel vroeg in de wedstrijd zag ik links en rechts al mensen wandelen om even de temperatuur te laten dalen of even wat water over het hoofd te gieten. Heel verstandig. Ons eigen hitteplan trad in werking bij de eerste de beste ijsverkoper langs de route. Het eerste ijsje van de dag was een feit.

De tweede verzorgingspost was bij de beroemde Brandtoren. Midden in een grote open vlakte. Het was ook meteen de splitsing tussen de 25 km en de 42. Hier namen we iets meer tijd om even te koelen en te drinken. Veel lopers besloten hier ook dat ze hun marathon gingen inkorten vanwege de hitte. Wij hadden het heet, maar voor ons gevoel hadden we het nog goed onder controle en besloten in een rustig ultrashuffletje de hele wedstrijd uit te lopen. Het was immers ook niet heel ver meer naar de Posbank. En daar was niet alleen een waterpost, maar ook horeca. Maar eerst nog maar zorgen dat we de vlakte zouden overleven.

Eindelijk kwamen we het bos weer in. Even bijkomen in de schaduw. Het meest loopbare stuk hadden we inmiddels gehad en nu begonnen we in ons favoriete deel te komen. Heuvel na heuvel, mooie afdalingen en klimmen met heel veel wortels. Heuvelop rennen was niet te doen zonder uit elkaar te ploffen van de warmte, naar beneden ging nog wel. Maar je voelde wel dat de hitte langzaam maar zeker alle reserves weggevreten had. Het werd steeds meer een strijd tegen de elementen.

Bij de Posbank was het een drukte van belang met toeristen die de paarse heide kwamen bewonderen, hordes fietsers en andere dagjesmensen. We kochten een flesje koude frisdrank en maakten uitgebreid gebruik van het ‘hondekraantje’ om water over ons heen te gieten en de bidons te vullen. Even goed koelen, heerlijk. De mensen keken ons lopers wel een beetje vreemd aan, geen idee waarom…

Waar we het stuk rondom de Posbank bijna struikelden over de dagjesmensen, werd het daarna weer snel eenzamer in het bos. Op een enkele medeloper voor of achter ons na zag je bijna niemand meer. Het struikelen ging nu voornamelijk over de boomwortels. Ook omgevallen bomen en dergelijke zorgden voor de nodige afleiding. De klimmetjes zogen inmiddels de laatste energie uit mijn benen, maar we schoten nog goed op.

Bij de Carolinahoeve kochten we maar weer een ijsje en een koudecola. De hondebak gebruikten we ook hier om water over ons heen te gieten. Als je maar doet alsof het normaal is vraagt niemand waar je mee bezig bent 😉 Nog even een praatje met de laatste verzorgingspost en wat snaaien en op naar de finish. Nog maar een uurtje doorbikkelen of zo…

Het nadeel van het feit dat we in dit gebied meer wedstrijden en trainingen gedaan hebben was dat we de weg wisten. Op onze gps konden we heel goed zien dat we allerlei lusjes liepen om aan de 42 km te komen. Meerdere keren wezen we elkaar op een afslag die vrijwel rechtstreeks naar de finish liep, maar we bleven eigenwijs vasthouden aan de route. Dat moest ook wel want Henrie zou bij het finishen de honderdste (ultra/trail)marathon bij kunnen schrijven. Afsnijden was dan ook geen optie.

Ik zat er inmiddels aardig doorheen door de zon en had al een tijdje een weeiig gevoel in mijn buik. Teveel water drinken is ook niet handig, dan krijg je een klotsbuik. Als het tempo te hoog werd kreeg ik het gevoel dat ik even over moest geven. Maar als het tempo dan weer even zakte ging het wel weer. Dan maar rustig aan.

Samen hobbelden rustig we de laatste kilometers naar de finish. Daar werden we hartelijk ontvangen door de organisatie en een handjevol lopers die er nog waren. Maar ze zouden blijven wachten tot iedereen binnen was. Wij gingen eerst maar eens rustig zitten bijkomen in de kleedkamer, lekker in de schaduw. Het feit dat uit de douche alleen nog maar lauw water kwam zagen we deze keer zelfs als pluspunt.

Het was een prachtig parours met een goede organisatie, echt een wedstrijd naar mijn hart. Gelukkig is het evenement niet afgelast vanwege de warmte, dan hadden we toch maar weer een geweldig avontuur gemist. . De temperatuur heeft niemand in de hand, daar moet je gewoon verstandig mee omgaan. En dat deed iedereen die ik zag onderweg ook. Een aantal mensen besloot niet te starten en ook een flink aantal stapte uit of kortte de route in. Heel verstandig, luisteren naar je lichaam.

meer foto’s op Facebook

Succesvolle premiere voor Groesbeektrail

Het gebied rond Groesbeek en Malden kende ik al wel een beetje, maar toen ik de aankondiging zag voor de Groesbeektrail werd ik toch nieuwsgierig. Vanuit de Achterhoek is het niet heel ver rijden en het was een mooie gelegenheid om een gedeelte van het gebied ten zuidoosten van Nijmegen wat verder te verkennen.

Daarnaast is Trailrunning.eu een organisatie die bekend staat om evenementen die heel kleinschalig zijn, maar super goed georganiseerd door echte liefhebbers. Groot voordeel was ook dat ik gewoon nog een weekje van tevoren kon inschrijven (of eventueel zelfs op de dag zelf). Geen medailles, geen tijdwaarneming, geen klassement. Alleen een mooie route en een speciaalbiertje bij de finish. Helemaal in mijn straatje dus.

Mijn trailmaatjes waren op vakantie, geblesseerd of hadden geen tijd. Ik moest het dus helemaal alleen doen. Maar helemaal alleen is een relatief begrip. Een kwartiertje na aankomst bij boscafé Zweef-Inn (waar de start was) zat ik al aan de koffie met een paar dames die ook veel te vroeg waren. Met trailrunning als gezamenlijke hobby is er natuurlijk altijd wel wat om over te kletsen. Het boscafé deed goede zaken overigens, het hele terras zat vol met lopers.

Na een korte briefing door organisatoren Cor en Geraldine kon het beginnen. Na een klein aanlooprondje om het startveld wat uit elkaar te trekken doken we het bos in. Mijn plan voor de dag was redelijk optimistisch. Na bijna een jaar door rugklachten geplaagd te zijn ging het de laatste paar maand eindelijk weer goed met trainen. Het tempo kwam er weer lekker in en ik had ook mijn lekkere tredje weer terug. Maar zou ik ook al weer genoeg vorm hebben om 24 km op tempo te kunnen lopen? Ik ging het proberen…

In het begin liep het lekker en ik genoot volop. De heideveldjes begonnen net in bloei te komen en we liepen in een lekker tempo over goed begaanbare paden. Af en toe een mooi stuk singletrack door het bos en eigenlijk was geen meter vlak. Continu glooiend terrein en afwisselend bos en heide maakte het een bijzonder boeiend parcours.

Ik liep in een klein groepje en het ging best vlot voor mijn doen. Maar het voelde goed en ik besloot het er gewoon op te wagen. Bij de eerste verzorgingspost nam ik een handje winegums en liep eigenlijk meteen door. Na acht km een verzorgingspost vond ik eigenlijk overdreven, maar ze hadden wel een heleboel lekkers. Door meteen door te lopen kwam ik wel alleen te lopen, maar nu het tempo er eenmaal in zat bleef het er goed in zitten.

Kort voor de tweede verzorgingspost werd ik ineens ingehaald door een treintje clubgenoten die de korte afstand deden. Ik wist niet eens dat die van plan waren mee te doen. Aanpikken was helaas geen optie, daarvoor liepen ze te hard. Bovendien had ik nog gauw een handje rozijnen en M&M’s bij de post meegegrist en mijn bidon bijgevuld, dat drukte het tempo wel even. Later bleken ze zelfs zo hard te gaan dat ze een afslag misten en een flinke lus extra liepen… Gelukkig waren er nog genoeg deelnemers bij me in de buurt om af en toe een paar woorden te wisselen.

Ondertussen begon het steeds benauwder te worden qua weer. Een paar druppels regen brachten geen verkoeling, maar zorgden er voor dat de luchtvochtigheid nog verder omhoog ging. Het leek wel of we door Burgers Bush liepen. Het was in ieder geval regelmatig een echte bush, want naast bredere bospaden had de organisatie de mooiste singletracks in het parcours weten op te nemen. Ook werd het parcours in de tweede helft nog heuveliger.

Met nog een kilometer of vijf te gaan begon mijn vorm van de dag een beetje door de assen te zakken. De combinatie van te vlot van start en het warme weer begon zijn tol te eisen. De hamstrings begonnen te protesteren bij ieder klim en ik herstelde maar matig in de afdalingen. Rustig aan, op survivalmodus naar de finish dan maar. Ik was ook niet de enige die moeite begon te krijgen, maar dat hielp me verder ook niets. Doorlopen!

In de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van een Italiaanse dame die het ook niet makkelijk had en wel toe was aan een goed gesprek. Al snel bleek vermoeidheid en converseren in het Engels ook een negatief effect te hebben op mijn alertheid ten opzichte van de omgeving. Een boomwortel over het hoofd gezien en daar lag ik. Bloederige knie, deuk in mijn ego. Dat kon er ook nog wel bij.

Uiteindelijk kwam ik na bijna 25 km (met toch nog 350 hoogtemeters) over de streep. De eindtijd werd niet bijgehouden, maar die vond ik toch al niet meer interessant. De tafel met lekkers en cola bij de finish trok me veel meer. Nog even gezellig nakletsen op het terras van boscafé Zweef-inn maakte het evenement echt af. En het speciaalbiertje dat iedereen bij de finish kreeg moest nog even dicht blijven omdat ik met de auto was, maar smaakte me ’s avonds prima.

Al met al een evenement zoals ik ze graag zie. Kleinschalig, georganiseerd door mensen met liefde voor de trails en met een geweldig mooie route. Meer hoeft het niet te zijn. Een echte aanrader dus!

Devils Trail Maasduinen

(door Eric Hoogerbrug)

Vandaag was het de primeur van de Devil’s Trail Maasduinen.
Vanuit het immer pittoreske Arcen (uiteraard bekend van de tuinen en ook van een of ander biermerk) was een ivm de temperatuur langgerekt parcours uitgezet. Dit gaf eenieder de gelegenheid om bij verschillende “raakpunten” de route wat in te korten. Dat hiervan regelmatig gebruik werd gemaakt (onder andere door ondergetekende) was niet verbazingwekkend.

De start was weer in de categorie typische trail starts. Kort voor de start werd iedereen naar de startboog bij de brouwerij van Hertog Jan geroepen voor een korte briefing over het parcours en het niets van rotzooi achterlaten op je pad. Op de vraag of er mensen waren die daar hun eerste trail gingen doen werden twee handen opgestoken. Deze mensen kregen een spontaan applaus van de andere deelnemers. Het is tenslotte niet effe een rondje park, zo’n 33km trail… Hierna werd het traditionele “running with the devil” van Van Halen ingezet en konden we vertrekken voor een qua gevoelstemperatuur voorbode van het vagevuur.

Het eerste stuk ging langs weilanden met een redelijk verkoelend windje. Daarna in het bos kon je nog was gebruik maken van de schaduw. Na de eerste drankpost op 4,5km (lijkt overdreven vroeg, maar was zeker niet overbodig) ging het afwisselend door bos en over de hei. Wat. Een. Plörishitte. Daar. Soms geen zuchtje wind, maar wel volle bak in de zon. Bospaadjes en lange (soms tergend lang in mijn beleving) paden over de hei met afwisselend hard zand, mul zand en nóg muller zand wisselden elkaar af.

Na 8km begon de hitte, de buurtbbq van gisteren, slechte nachtrust door de Zeehondjes-griep (als je gaat liggen blaf je zo hard dat je bang bent dat ze je naar Pieterburen brengen) en een voorhoofdholte vol met niet te vertrouwen rommel zich te wreken. Hoofdpijn en stramme spieren gingen van af en toe afwisselen naar een geweldige samenwerking om het plezier in de loop stevig te vergallen.

Na de tweede verzorgingspost op 10km dan toch maar (voor de tweede keer dit jaar, ja mensen er is nog hoop….) een verstandig besluit genomen en de route van de 22km te volgen. De terugweg liep zonodig nog waardeloze dan de heenweg. Iedere lange helling (lees vals plat stukje) ging moeizaam en de wandelingetje werden steeds frequenter. Maar het genieten van de omgeving bleef ik gelukkig wel doen. Je komt iedere keer net weer een ander landschap tegen. Niet zo mooi en afwisselend als onze eigen Achterhoek, maar toch….

Met de finish in zicht rustig doorgehobbeld en eenmaal binnen was er een “cold-tub” en een koude douche waar je je even kon opfrissen. Dat was wel welkom na de uiteindelijk 23 km en een lichaamsgeur die niet echt meer naar bosviooltjes rook… Ook het finish drankje was goed geregeld. Je kon uit een aantal Hertog Jan biertjes kiezen, koffie, thee of frisdrank. Zelf heb ik het bij een Hertog Jan Bastaard (Radler) gehouden. Mein Gott wat smaakte die lekker….

Een compliment voor de organisatie van de Devil’s Trail, hij was eigenlijk zoals al hun evenementen weer strak voor elkaar! Netjes bepijld en met linten aangegeven. Erg vriendelijke en vooral positieve vrijwilligers (had ik af en toe best nodig) bij de verzorgingsposten en de verkeersregelaars. Super gedaan dames en heren! Hopelijk volgend jaar weer deze in het rijtje en dan hoop ik dat het 10graden minder warm is.

Tropische uitdaging Veluwezoomtrail

“Serieus? Met dit weer?” De monden van de wandelende mannen met de grote rugzakken valt zover open dat het zand van de Veluwezoom er zowat binnenkomt. Ik heb ze net verteld dat de rennende mensen waarschijnlijk de 30 km lopen en de wandelende sportievelingen hoogstwaarschijnlijk de 60 km hopen te volbrengen. Zelf hoopten ze in het hele weekend 40 km af te leggen, maar of dat ging lukken met die blakerende zon wisten ze nog niet. Ik wenste ze succces en probeerde weer een dribbel in te zetten in het mulle zand.

’s Morgens begon de Veluwezoomtrail al bijtijds. Zeven uur startnummer ophalen en half acht starten, op tijd uit bed dus. Maar goed dat Dieren niet zo ver rijden is. Het tienjarig bestaan van de Veluwezoomtrail werd op gepaste wijze gevierd met een trailweekend waarin van alles mogelijk was. Kort, lang, meerdere wedstrijden, alles kon. Met een expo terrein waar allerlei trailgerelateerde zaken bekeken en gekocht konden worden en waar een superrelaxte sfeer hing was het ondanks het vroege uur best feestelijk.

Ik had voor de 60 km ingeschreven, een beetje vanuit een ingeving omdat ik het weekend ervoor zo lekker liep. Maar in de loop van de week liep de temperatuur van de weersvoorspelling steeds verder op…. Dat, in combinatie met het feit dat de Veluwezoomtrail normaal goed ‘renbaar’ is, in tegenstelling tot zo’n beetje iedere wedstrijd die ik de laatste tijd gedaan heb, baarde me toch enigszins zorgen. Maar met de Achterhoekse slogan ‘Vaak bu’j te bange’ in het achterhoofd toch vol goede moed gestart.

Het eerste uur verliep een beetje rommelig voor mijn gevoel en ik had wat moeite om in mijn ritme te komen. Ruim gedronken van te voren, dus twee keer binnen een half uur na de start even een plaspauze. De drukte lokte me steeds weer naar een tempo dat eigenlijk net te hoog was en toen viel ik ook nog eens wat ongelukkig waardoor een tussenribspiertje een uur lang bleef zeuren.

Na verloop van tijd werd het echter rustiger op het parcours en ook in mijn hoofd. Ik kwam beter in mijn ritme en liep rustig te genieten van de mooie paadjes in de natuur. Ik probeerde mijn eigen tempo te lopen en met niet teveel door anderen te laten beïnvloeden. Dat lukte aardig, soms haalde ik mensen in en later haalden dezelfde mensen mij weer in na een korte eet- en drinkstop. De zon scheen al voordat we gestart waren maar op de open vlaktes begon de temperatuur nu toch aardig op te lopen.

De extra drankposten waren dan ook niet overbodig. Ik had weliswaar redelijk wat reserve water bij me, maar even wat vers en vooral koeler water was welkom. Ook de cola die op sommige posten aanwezig was ging er vlot in. Helaas hadden ze niet op alle posten cola, daar loop ik nl. op als een tierelier. Maar wel genoeg andere lekkere dingen en vooral veel hartelijkheid en opbeurende woorden van de vrijwilligers.

Op de 30 kilometerpost had ik al een aantal keren stuivertje gewisseld met Bertus, Anne en Elsa. Bertus stopte hier en ik liep vanaf toen een heel eind met de dames mee. De hitte begon zijn tol te eisen. De lange paden in de zon op de vlaktes hadden mij al doen besluiten om maar gewoon stukken te wandelen onm mijn temperatuur omlaag te krijgen en te houden. Ook Anne had last van de hitte en zo konden we mooi elkaar ondersteunen. Elsa had niet zoveel last en liep dan ook vrolijk fotograferend rond. Een aantal van haar foto’s heb ik dan ook gebruikt in dit verslag. Bovendien had ze net voor de 30 kilometerpost ook nog eens toevallig mijn Garmin GPSmap gevonden die bij een struikeling uit mijn rugzak gevallen was.

In de bossen was het een stuk lekkerder en daar konden we nog redelijk doorlopen zonder ons op te blazen. Maar op een gegeven moment begon ik wat in de problemen te komen met drinken en eten. Het leek wel alsof ik het niet meer opnam en ik liep een aantal kilometer met een nare klotsbuik aan de ene kant en dorst en energiegebrek aan de andere kant. Aangezien we in het laatste derde deel weer meer heuvels voor de kiezen kregen moest ik even passen en de dames laten gaan.

Bij de laatste verzorgingspost haalde ik ze weliswaar tijdelijk weer in doordat ik minder tijd nam bij de post en met mijn handen vol met appel en rozijnen doorwandelde. Al hikend at ik alles rustig op en nam nog een blikje warme cola uit mijn rugzak om het weg te spoelen. Het mocht niet veel baten. Mijn bovenbenen verkrampten behoorlijk en mijn kuiten begonnen ook wat spastisch te doen als ik een onverwachte beweging maakte. Rustig blijven hiken dus maar en waar het kon een dribbeltje inzetten tot de benen weer tegen begonnen te sputteren. Ik had echter geen moment het idee dat ik het op zou moeten geven. Ik kwam immers nog steeds vooruit.

Gelukkig was ik niet de enige die het moeilijk had. Ik werd weliswaar regelmatig ingehaald, maar meestal waren het deelnemers aan de 30 km. Verder werd er voor en achter me vooral veel gewandeld met af en toe een dribbeltje. Ik bevond met in goed gezelschap dus. Op een gegeven moment hoorde ik in de verte de speaker bij de finish, het eind was in zicht. Na het laatste stukje nog even aanzetten om vlot rennend over de streep te komen, kreeg ik dan eindelijk een welverdiend alcoholvrij biertje in de hand en een mooie medaille om de nek. Toch weer mooi 60 km weggetikt en dat met die warmte! Elsa en Anne bleken zo’n tien minuten voor me over de streep gekomen te zijn.

Na afloop vroegen meerdere mensen mij of het nu eigenlijk wel verantwoord was. Sprekend voor mezelf denk ik van wel. Het hoofd er goed bij houden en goed letten op de symptomen van oververhitting. Indien nodig je tempo aanpassen, zelfs als dat betekent dat je stukken moet wandelen of even stoppen bij een post in de schaduw om de temperatuur naar beneden te krijgen. Uiteindelijk moeten we allemaal gewoon de volgende dag weer naar het werk, dus als het dan iets meer tijd kost om te finishen op een gezonden manier heb ik daar geen problemen mee.

Uit het feit dat er maar een handvol mensen onderweg uitgestapt is blijkt ook dat het overgrote deel van deelnemers heel goed weet waar hij/zij mee bezig is. Ook door de professionaliteit van de organisatie en de vrijwilligers die heel veel moeite gedaan hebben om zelfs nog extra posten in het veld te krijgen was het mogelijk dit tot een goed eind te brengen. Nu eerst even herstellen en dan op naar de volgende uitdaging.

Stuwwaltrail 2019

(door Linda de Vries)

Een tijdje geleden had ik mij samen met Yvette ingeschreven voor de Stuwwaltrail in Oosterbeek. Zag er vaak mooie foto’s van, dus maar eens ingeschreven. Zaterdag ’s morgens eerst bij AVA ’70 het team van mijn dochter geholpen. Ze zijn trouwens 3e geworden met de Athletic Champs.

Kon de uitslag helaas niet afwachten want zo rond half 3 had ik met Yvette afgesproken. Maar die had die ochtend ook nog een afspraakje ergens in het westen, dus strakke planning. Dat ging niet helemaal lekker, dus ze was iets verlaat. Ik snel in haar auto acher het stuur zodat ze zich in de auto kon omkleden.

De rit erheen verliep vlot. Maar dan als we er bijna zijn houdt een verkeersregelaar ons tegen. Parkeerplaats vol! Snel een ander plekje zoeken dus. Het is inmiddels kwart over 4 en de start is om 5 voor half 5. Worden inmiddels toch wel een beetje zenuwachtig of we de start wel gaan halen… Snel schoenen aan bij de auto, tas mee en rennen naar de start. Nummer ophalen en tas in de opslag. Pff we hebben het gered! Ongeveer 1 min voor de start in het startvak.!

Toch wel een beetje gestresst door dit alles begonnen aan de trail, maar bij de eerste bocht was ik het wel weer kwijt. We beginnen in een soort parkachtige omgeving met mooie paadjes, later lopen we in de bossen. Ongeveer halverwege komen we bij de 21 km op de route en lopen de rest samen met hun.

Tussen de stevige klimmetjes door prachtige uitzichten op het rivieren gebied. Fijne verzorgingspost onderweg met alles aanwezig wat je maar wil. Dan komt langzaam de finishlijn weer dichter bij. Het was een prachtige route hebben er van genoten.

Bij de start/finish is van alles te doen:  muziek, bbq enz. Later op de avond is er ook nog een 5 km wegwedstrijd. Na een redelijke douche maar eens opzoek naar een eettentje. Google vond een leuke italiaan dus daar gingen we naartoe. Zag er leuk uit. We zijn buiten gaan zitten want binnen was vol. Er zat nog een andere tafel buiten. Na een tijdje toch maar weer naar binnen want er was nog geen bediening geweest

Komen we binnen een drukke eigenaresse tegen die zegt ons geen tijd meer te hebben om nog wat te maken voor ons, iets met stuwwal trail of zo. Komt ons bekend voor ha ha. Dus maar weer vertrokken aan de overkant van de straat zit ook een tentje. Ziet er leuk uit daar is nog plek. Alleen is het geen restaurant, maar kan je er wat drinken en diverse hapjes bestellen. Nou hebben inmiddels wel zin in iets. Na een paar kleine foutjes onze hapjes gekregen, bleek later dat het hun eerste avond open was. Dat verklaart een hoop.

Lekker gegeten en wat gedronken voldaan weer richting huis. Volgend jaar weer, maar dan de 21 km hebben we afgesproken. Yvette bedankt voor weer een gezellige dag.

Zie ook hier voor de foto’s van de Kiekjesdief