FOMO strikes again…

Trailrunning is hotter dan hot, wedstrijden schieten uit de grond als schimmel op een vergeten stuk kaas in de koelkast en het aantal trailrunners groeit explosief. De kalender op bijvoorbeeld MudSweatTrails.nl groeit bijna elke week met een aantal nieuwe evenementen, de één nog woester en ruiger (en dus verleidelijker) dan de ander. En het gekke is dat je voor steeds meer wedstrijden al maanden van tevoren moet inschrijven omdat het anders vol zit. En als je dan aan het plannen bent kijk je eens naar filmpjes en enthousiaste verhalen van deelnemers van vorig jaar. Loopmaatjes vragen via Facebook en andere media of je al ingeschreven bent voor die loop daar en deze bergrace daar. Voor je het weet heb je het ineens te pakken: een aanval van FOMO. En als ik zo om me heen kijk en mijn oor te luisteren leg op de moderne media, als Facebook, Twitter en allerlei blogs, dreigt FOMO een epidemie te worden in de trailwereld. Tijd om dit eens onder de aandacht te brengen.

fomo-480x230

Ik las een paar jaar geleden voor het eerst over FOMO in het boek Relentless Forward Progress van Byron Powell. Fear Of Missing Out, de angst om iets te missen. In het boek omschrijft Bryon het als volgt;
FOMO is a frequent cause of fatique and burnout in the ultrarunning community.
As you become aware that you’re capable of running fast distances, especially through gorgeous locales or with new and interesting running companions, you may continually add outings and events to indulge your physiological, spirutual, and social desires.
While such desires are wonderfull motivators, FOMO can you leave you taking on additional events without consideration of training benefit or adequate consideration of physiological cost. If you find yourself unable to decline invitations for a group run, you might have FOMO. if you’re unable te resist signing up for every race, you might have FOMO. If you miss a holiday meal to run, you might have FOMO, beware of FOMO.

Er eens over nadenkend tijdens een rustig trainingsloopje, realiseerde ik me dat het een wel heel herkenbaar syndroom is. Waar het destijds nog meeviel met het aanbod van  trailwedstrijden in Nederland, bleek het soms toch al wel heel moeilijk om niet na een wedstrijd die er stevig in gehakt had meteen weer in te schrijven voor een minstens zo mooie wedstrijd (ook al was die slechts twee of drie weken later). Het was gewoon te mooi om te laten lopen. En zo trapte ook ik in de val, uiteraard niet zonder daar de prijs voor te betalen. Pijntjes hier, pijntjes daar, een wat langer durende blessure, intense vermoeidheid.

Eigenlijk is het ook gek, waar het bij marathonlopers een gegeven is dat er één of hooguit twee snelle marathons in een jaar gelopen kunnen worden, vinden we als (ultra)trailers dat datzelfde pas geldt voor wedstrijden van 75 km of meer. Een trailmarathon lopen we immers als lange trainingsloop…. En als je een 50 km wedstrijdloop gedaan hebt moet de volgende minstens zo lang zijn natuurlijk. En door het steeds groeiende (en extreem aanlokkelijke) aanbod van wedstrijden lopen we soms bijna ieder weekend een wedstrijd, aan echte rust kom je bijna niet meer toe. Je zou immers zo maar een geweldige trail mis kunnen lopen…. Ik denk dat dit gevoel veel lopers eigenlijk best heel bekend voorkomt. FOMO slaat namelijk sneller toe dan je denkt en komt denk ik ook vaker voor dan gedacht wordt.

Door tijdig het gevaar van dreigende overtraining te onderkennen viel het bij mij gelukkig allemaal nog best mee en loop ik nog steeds met veel plezier lange en korte trailwedstrijden. Ik probeer echter wel vast te houden aan een goede verdeling over het jaar, met een variatie in grotere en kleinere wedstrijden en belangrijke en minder belangrijke wedstrijden. En ook heel belangrijk, ik probeer regelmatig een periode van (relatieve) rust in te plannen. En (het is een cliché maar toch) luisteren naar mijn lichaam, hoe lastig dat soms ook is. Als ik me echt zwaar vermoeid voel neem ik gewoon een paar dagen langer rust dan op mijn schema staat. En dan begin ik weer fris en fruitig aan het volgende trainingsloopje, waarbij ik geniet van alles wat de natuur te bieden heeft.

Belangrijker dan het zo snel mogelijk afwerken van je bucketlist en Facebook te overspoelen met foto’s van de mooiste wedstrijden, is het genieten van trailruns op de lange termijn. Ook over een (groot) aantal jaren wil ik namelijk nog steeds lekkere lange afstanden in de natuur kunnen lopen en genieten. Dat ik daar nu af en toe, met frisse tegenzin, moet besluiten om een wedstrijd te laten schieten neem ik dan maar voor lief. Make a plan, stick to it, last longer.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *