Grizzly-100 Griezelig geweldig

(door Henrie Drenthel)

De beer is los! Na een door een voetblessure ingekorte 100 km run van de La Chouffetrail in juli besloot ik een tijdje rustig aan te doen om in het najaar weer eens richting de 100 km te gaan. Oorspronkelijk stonden de Infinityloops op het programma maar door een minimale vooraanmelding en een concept van 7 herstarts zag ik dat toch niet zitten en besloot ik dat het toch maar een ééndaagse moest worden. Periode oktober beviel vorig jaar met de Bergischer Ultra ook prima dus na even zoeken kwam ik uit op de Bear Trail. Een ruim opgezet evenement met diverse afstanden, 16-25-39-58-83 km en voor de Die-Hards 100 km, oftewel de Grizzly-100. De start is zaterdag 27 oktober om 6.00 uur ’s ochtends en de maximale looptijd bedraagt 18 uur, oftewel 0.00 uur zondagmorgen.

Start en finish zijn in St Gravenvoeren in de Belgische Voerstreek ietsje ten zuidwesten van Maastricht. Het parkoers liep eerst ‘bovenlangs’ in oostelijke richting naar het Drielandenpunt in Vaals alwaar er een omloop van 18 km over Duits grondgebied gemaakt moest worden en daarna weer westwaarts richting de finish.

Vrijdag 26 oktober:

Na een langdradige reis met veel oponthoud en file parkeer ik omstreeks 18.30 uur op de parking bij de voetbalclub SK Moelingen en installeer direct alles voor de nacht. De organisatie is al druk bezig met opbouwen en ik heb geluk nu al mijn startnummer etc. op te kunnen halen, scheelt morgen vroeg weer wachten. Inmiddels is het gaan regenen en voelt het guur aan. In een nabij gelegen Vlaamse pub hebben zich al meer lopers getroffen en eet ik even een lekker Limburgse pasta en wat plaatselijke biertjes waarna ik rond 10.00 uur onder de wol kruip, het is immers om 4.30 uur weer dag.

Zaterdag 27 oktober:

De wekker loopt af en echt overdreven warm heb ik het niet. Even de neus buiten de deur en ik weet direct dat het jasje aan kan met de start. M’n drop-bag had ik al klaar gemaakt dus die kon ik om 5.45 uur snel afgeven en daarop is het nog maar kort tot de start om 6.00 uur.

124 lopers stonden er op de startlijst. In het donker is het slecht te zien hoeveel het er echt zijn want ook de 83 km start gelijk met ons. Vanaf het begin loop ik heel relaxed met de rem er op in het donker en blijf mijzelf in prenten vooral rustig te blijven want om mij heen vliegt iedereen naar voren. Ik weet uit de vele beginnersfouten die ik al heb gemaakt dat ik hier nu niet aan mee moet gaan doen.

In het donker gaat het gestaag op en af en we komen door enkele kleine plaatsjes als Sint-Martens-Voeren, De Plank, Teuven waarbij de laatste na ruim 25 km de eerste verzorgingspost is ingericht. Ik klok ongeveer 3.20 uur, en dat is ongeveer wat ik verwacht had.

Verder gaat het richting Drielandenpunt en het parkoers wordt behoorlijk heuvelachtig. Lijkt veel op de Koning van Spanje en de X-Trails Vaals. Niet gek natuurlijk, want dat is in dezelfde streek. Het gebied is veel natuurlijker en bosrijker geworden. Prachtig. De zon komt er langzaam flauwtjes door maar echt warm wordt het niet. Ten noorden van Gemmenich staat de tweede (en derde) verzorgingspost. Heerlijk in een grote partytent met allerlei lekkers; soep, koffie, Chouffe, pasta en een hete lucht kanon. Ook mijn drop-bag ligt hier en ik besluit even een droog shirtje en dun jasje aan te trekken en het eerste, nat bezweette setje uit te doen. Dat ging allemaal nog best soepel en ik begin aan het Drielandenpunt-lusje van 18 km. Ken het hier een beetje en weet dat er redelijk wat hoogtemeters aan komen dus doe rustig aan. Toch nog even een giga-dip waar ik na een half-uurtje en wat Beef-Jerky doorheen ben. Het 50 km punt passeer ik na 7.12 uur. Op de helft dus en op de terugweg.

Bij de tweede keer Gemmenich neem ik wat meer pauze; kleed mij om naar lange tight en thermoshirt. Ook weer koffie en soep en verder gaat het weer. Mijn loopmaatjes uit de eerste helft zijn al iets eerder vertrokken maar ik besluit toch mijn eigen tempo te volgen.

Na een km of 68 loop ik zo’n 100 meter achter een andere loper en blijf hem braaf volgen. Totdat hij bij een parkeerplaats komt en in z’n auto stapt. Het was gewoon een loper die lekker op zaterdagmiddag in het bos liep. Of het een dip was of een black-out weet ik niet maar plotseling was ik de blauwe markeringen kwijt. Pak gauw mijn GPS en zie al gauw dat ik mooi op de paarse lijn loop, gelukkig. Een kwartiertje verder bij Cottessen komt mij de omgeving wel heel erg bekend voor, hier heb ik vanmorgen ook nog gelopen??!! Zoom uit op mijn GPS en zie het al, heb de verkeerde richting van de paarse lijn gevolgd en zodoende een stuk van de ochtendroute tegengesteld gelopen, sukkel! Gelukkig kun je met zo’n GPS ook weer redelijk gemakkelijk de juiste route terug vinden en probeer redelijk op gevoel weer op de juiste afstand in te voegen. Na een uurtje is dit ook gelukt en kan ik de oorspronkelijke route weer volgen.

Richting laatste verzorgingspost in Veurs loop ik via een boerenerf waar de koeien op springen staan na blijkt. Direct achter mij doet de boer in overleg met de organisatie het pad dicht en mogen Bertha 11 t/m 57 eerst richting melkrobot voordat de lopers weer verder mogen. De ‘verloren’ tijd wordt door de organisatie hersteld naar blijkt.

Bij de laatste verzorging begint het behoorlijk donker te worden en is het nog maar een graad of 4. Ik besluit mijn regenjas er bij overheen te doen en steek mijn hoofdlamp aan. Het gevoel is nog goed. Nog ruim 15 km te gaan en ik weet eigenlijk al dat ik het, normaal gesproken,  ga halen. De meeste hoogtemeters hebben we wel gehad. Heuvelop gaat het stevig doorstappend in het donker en de afdalingen gaan voorzichtig dribbelend want er liggen erg veel keien onder het herfstblad. Wil ook nog niet vlak voor het eind uitvallen. Loop in op twee Belgen en de laatste 5 km lopen we samen. Nu blijkt de laatste 5 km ook nog eens 500 meter langer te zijn en prachtig is het om te zien hoe een ultraloper zich daar druk om kan maken.

Uiteindelijk komen we gedrieën binnen in 14 uur en 53 minuten waarbij ik de tweede 50,5 (😊)km in 7.41 uur heb afgelegd, oftewel een verval van 29 minuten. Dik tevreden duik ik met een “Bere”-grote medaille onder de warme douche.

Site van de organisatie
Uitslagen staan hier
Filmpje Marek Vis

Haat-liefde verhouding met Trail des Fantomes

(door Pascal Schepers)

Voor de vierde keer sta ik in La Roche-en Ardenne aan de start dit jaar. Nu wel aan de ultra trail van 100km die eens in de drie jaar georganiseerd wordt. De jaren daarvoor liep ik de 50km maar had toen te weinig inhoud en kilometers in de benen en het was zwaar. In 2015 meegedaan aan de 33km die toen erg goed ging, zo goed dat ik nog overhad bij de streep en ik als 6e finishte. En vorig jaar weer de 33km gedaan. Dat was een hele gave trail omdat het stuivertje wisselen was voor de top posities in een sterk deelnemersveld. De top 10 lag heel dicht bij elkaar maar maagkrampen in het de laatste fase zorgde ervoor dat ik flink gas moest terugnemen en niet bij de eersten kon eindigen. Ondanks de drie eerdere deelname blijven delen van het parcours van de Trail des Fantomes (TDF) uitdagend. Ik weet dus wat me te wachten staat.

Na een vervelende blessure in het voorjaar kwam de vorm langzaam terug. Tijdens de OHM Trail in juni (50km 2400+) ging het al stukken beter al miste ik toen wat inhoud om het laatste gedeelte sterk te kunnen uitlopen. De afgelopen maanden heb ik lekker doorgetraind en de zondag voor de trailrun de laatste prikkel gehad bij de Bergrun in Winterswijk. Het was lekker om nog een keer te knallen voor TDF en het leverde ook nog eens de eerste plaats op. Een goede generale dus!

Korte nacht

Het is 03.00 uur als de wekker gaat. Een paar uur daarvoor 22.30 uur was ik de tent ingekropen om een paar uurtjes te slapen al was het lastig. Luidruchtige campinggasten en een blaffende hond hebben het korte nachtje ook nog eens nog korter gemaakt. Na een aantal minuten begin ik me iets meer wakker te voelen en begin met wat te eten en aan te kleden. Gelukkig word ik door Lucas gebracht naar de start. Daar zie ik al een klein clubje trailers staan, anders dan andere jaren want er doen er slechts een stuk of 90 lopers mee. Jeroen Vink zie ik al wat nerveus staan te wachten. We kletsen wat ik haal mijn startnummer, eet nog wat en lever de dropbag in voor het verzorgingspunt op 59km. Een minuut of 5 voor dat we los mogen ga ik bij Jeroen in het startvak staan. Afgelopen week hebben we via whatsapp wel eens gesproken over samen finishen Het is ook voor hem de eerste 100km na zijn 95km die hij heeft behaald bij de 100mijl van Spa. Rustig starten, goed doseren en blijven eten is het doel. Een goede klassering staat op het tweede plan maar speelt altijd mee in het achterhoofd.

De start om 04.00 uur in La Roche-en Ardenne

De hoofdlampjes staan aan en we beginnen over de weg richting het bos waarna een goede kilometer de eerste lange klim is.  Jeroen en ik lopen samen de eerste kilometers op en ik rem hem wat af om niet geparkeerd te komen staan over een aantal uren. Een groepje gaat al vooruit en na 8/9 kilometer beginnen we al wat lopers in te halen. Bij sommige ziet het er loop-technisch niet fantastisch uit en we gokken dat ze te hard zijn gestart. Ondanks de korte nacht voelen de benen fris. We komen op stukken die ik niet ken van de eerder gelopen 33km en 50km.  Het oriënteren in de nacht gaat heel makkelijker met de reflecterende pijlen, foutlopen kan eigenlijk niet. Na een goed uur lopen sluiten we bij André aan nadat hij ons daarvoor heeft ingehaald. Met zijn drieën lopen we de vroege ochtend in richting het eerste verzorgingspunt op 20km.

Het parcours is inmiddels weer bekend aan het worden. De typische TDF passages zitten erin zoals ‘de klim met het bankje bovenop’  en vlak na de verzorgingspost de klim over de stenen met de ijzeren ketting om je aan vast te houden en natuurlijk het gekronkel over technische paden langs rivier de Ourthe. Het pad bestaat afwisselend uit gladde keien, boomstronken en omgevallen bomen. Dan weer iets omhooglopen en dan weer over de stenen omlaag. Het tempo is goed en zeker niet te zwaar, ondanks het parcours blijft de snelheid toch erin. Na het tweede verzorgingspunt wordt het iets vlakker en makkelijker beloopbaar. Het tempo van Jeroen en mij ligt hoger dan dat van André en we gingen met zijn tweeën door. Af en toe met een gekletst onderweg over de trail, de gelletjes maar ook over niet trail gerelateerde onderwerpen. De Stealth gelletjes die ik een week daarvoor bij Sport-Balance heb gekocht bevallen onderweg goed. Ze zijn op waterbasis en niet te zoet, want zoet is iets waar ik na een paar uur lopen al snel genoeg van krijg. Er zit ook een kleine bite in wat lekker is. De verschillende smaken zorgen voor wat afwisseling en voorkomen uitstellen van voeding innemen.

Impressie van de parcours langs rivier de Ourthe

Richting het 59km punt worden de benen al wat zwaarder. Toch vallen de pijntjes allemaal mee. Uit de dropbag vul ik alleen de gelletjes aan en laat schoenen en een droog shirt erin zitten. Jeroen zet nog een standaard rechtop en hangt de scanner op die was omgewaaid. Zo worden de startnummers onderweg gescant. Ik eet een paar stukjes banaan en een plakje chocolade cake en we gaan samen weer door naar het volgende punt op 83km. Bij 71km geeft Jeroen mij een high five omdat ik voorbij mijn langste afstand ben die ik vorig jaar tijdens Olne-Spa-Olne heb gelopen. De mijlpaal vandaag moet natuurlijk de 100km worden en we zijn goed op weg. Na 9 uur lopen begint mijn maag te schudden tijdens het lopen en ga ik het eten uitstellen. Dit is natuurlijk niet goed waardoor de maagkrampen heftiger worden. Een tweede sanitaire stop en hapje voor hapje een Snickers opeten tijdens het lopen over de keien langs de Ourthe werkt gelukkig. Ik moest denken aan de reclame op tv, want vrij snel daarna begin ik me beter te voelen. Gelukkig maar want het is vanaf hier toch nog goede 25 kilometer te gaan.

Bijna binnen

Richting Maboge, het laatste klim en verzorgingspunt op 95km schud mijn maag nog steeds maar het gaat al beter.  Een paar kilometer voordat we nog steeds samen richting Maboge lopen weten we het allebei dan ‘ie binnen is’. Het is druk bij de verzorgingstafels want ook de andere afstanden komen hier voorbij. Jeroen is wat aan het kletsen en ik roep hem om door te gaan, een klein stukje is het inmiddels nog. Jeroen krijgt vleugels van het idee dat hij bijna binnen is en verhoogd nog het tempo. Iets te snel voor mijn benen en hij neemt wat gas terug. Bij het bos aangekomen waar je zigzaggend naar beneden gaat om vervolgens de laatste rivier oversteek te maken richting de finish word ik nog bijna omver gelopen door wat lompe gasten. Ze moesten eens weten dat we al 12 uur op de been zijn. Richting de finish lopen we gebroederlijk naast elkaar alsof finishen alsof het een teamtrail is.  Blij dat we er zijn en dik tevreden met onze gedeelde 4e plaats na 12 uur, 17 minuten en 34 seconden. Job done!

 

 

 

 

OHM-trail Aywaille 2017

door Martijn van Dijk

Op basis van het enthousiasme waarmee Linda vorig jaar thuiskwam over de Ohm trail was het na overleg dit keer mijn beurt. Als je zo enthousiast bent dan moet het haast wel geweldig zijn. Op vrijdagmiddag zijn we afgereisd naar Aywaille in België om wat nu blijkt een geweldig trail weekend te starten samen met Linda, Joëlle en Silke en een dag later Eric, Henri en Claudia. Dit weekend startte Claudia, Eric en ikzelf op de 20km en Henri op de 50km. Op zaterdag rond de middag kwamen onze mede trailers Claudia, Henrie en Eric ook aan op de camping. Die avond gezellig gegeten en grote verhalen gedeeld, een top avond dus!

Zondag morgen begon met een ontbijt en was iedereen redelijk relaxt. Vandaag starten we tijdens de 12e editie van deze inmiddels legendarische OHM trail benoemd als de moeilijkste trail in België! Een trail die zeer gevarieerd en technisch is en tijdens de trail ontdek je de prachtige streek en natuur van Aywaille op een parcours dat bestaat uit 90% boswegen. Zoals de organisatie omschrijft “Ontdek onze sprookjesachtige landschappen … Al lijdend!” Dus is relaxt goed of moeten we toch een beetje gespannen worden….

Allereerst ging Henri om 9:00 uur van start voor de 50km terwijl wij ons aan het voorbereiden waren voor onze trail. Daarna zijn we relaxt naar start/finish gelopen om onze startbewijzen op te halen voor de 20km. Het startnummer ophalen was goed georganiseerd, diverse tafels met een bepaalde letters gaf aan in welke rij je moest gaan staan. Ik ging in de rij van de D staan, uiteindelijk was ik aan de beurt want de rij was enorm. Ja hoor ik stond niet op de lijst en in mijn beste Frans mijn volledige naam opgegeven. Aha, uw naam is van Dijk, ja klopt, dan moet u zich melden bij de tafel waar ze startnummers uitgeven voor de letter V, ok helder……

Om 10:30uur was de start van Claudia, Eric en mijzelf voor de 20km die uiteindelijk gratis, zoals de speaker zei, 24,2km is geworden. We begonnen redelijk vlak vanuit het dal en liepen langzaam omhoog, de eerste 10km verliepen prima. Technische klimmetjes en dalingen maar mijn gevoel zei dat er meer ging komen op basis van de verhalen van de avond ervoor. Door de regen van de dagen ervoor was het parcours op sommige delen modderig en glad. De eerste verzorgingspost was op 9km en kort daarna begint het parcours technischer te worden. Tijdens één van de dalingen gaat het mis wanneer ik Claudia netjes gevraagd had om haar voorbij te mogen gaan. De ondergrond bestond uit grond en losse stenen maar kort daarna rots. Ik ging steeds harder naar beneden en toen gleed ik voorover de struiken en boom in, je lag er mooi bij zei Claudia! Tja die ga ik morgen wel voelen maar zoals het nu voelt gaan we gewoon door.

De klimmetjes worden extremer en houden langer aan, een kwartier voor een klim is niks. Ons was ook 1100 hoogtemeter beloofd dus al met al was er nog voldoende te verwachten. Ook de dalingen werden technischer en de ondergronden en bos varieerden ook. Ik moet denk ik naar ander schoeisel op zoek want ik had vaak net te weinig grip.

Onderweg veel mooie vergezichten, bossen en water. Op het laatst komen er nog twee viaducten die over de dalen in de omgeving van Aywaille lopen. Aan de ene kant naar beneden en andere kant weer naar boven, pittig maar goed te doen. Nu nog een klein stukje naar beneden en dan langs het water terug naar de Start/Finish. Hier moest ik lossen omdat ik door de val waarschijnlijk toch iets meer last had van mijn kuit dan dat ik verwacht had, iedere keer dat ik probeerde aan te zetten schoot de kramp er bijna in. Na een beetje rekken en strekken ging het weer prima en kon ik door. Uiteindelijk hebben Claudia, Eric en ikzelf er rond de 4 uur over gedaan.

Nadat we allemaal gefinisht zijn voor de 24,2km hebben we later Henrie proberen binnen te halen maar wat bleek hij was al gefinisht, wij waren te laat dus! Henrie heeft er 7:33:23 over de 50km gedaan, weer een geweldige prestatie!

Die avond het weekend afgesloten met een goed verzorgde BBQ! Het was in één woord geweldig en zeker een aanrader!

Link naar de 24,2km route: https://www.relive.cc/view/1020854546

Handige links,

Camping: http://www.dieupart.be/

Evenement site: http://eventstrail.be/nl/ohmtrail/

 

Cretes de Spa 2017

Deze keer een verslag over de Cretes de Spa van één van de beste, zo niet de beste, trailrunners uit de Achterhoek: Pascal Schepers. Bedankt Pascal!

Toen in november bekend werd dat  Cretes de Spa een van de twee WK kwalificatiewedstrijden waren begonnen kwam ik direct een dubio. Ik had mij net ingeschreven voor mijn eerste ‘weg’ marathon in Rotterdam twee weken later maar die kwam toch al gauw op plan B te staan. In Spa zullen er vast meer snelle(re) mannen aan de start staan maar ik verwacht op een parcours als deze meer kans te maken dan in het hooggebergte omdat ik hiervoor simpelweg te weinig ervaring in heb.  Bovendien heb ik vorig jaar een paar lekkere trails van dit kaliber gelopen in België zoals de OHM trail 5e plaats, een 11e plaats in een sterk bezet deelnemersveld bij Olne-Spa-Olne (OSO) en een 4e plaats bij Cretes de Spa zelf.

Het plan was eind december gemaakt om naar de wedstrijd toe te werken met crossjes in Beek als opbouw om vervolgens het langere trailwerk op te pakken. Tot de Jutbergtrail begin februari verliep alles volgens plan daarna kwam de klad erin omdat de spieren in de kuiten en rug muurvast zaten. De maandag voor de wedstrijd met een duurloopje met heuvels in het Montferland voelde de benen nog steeds niet fit.  Helaas heb ik ook ruim een maand geen enkel tempo werk gedaan alleen wat rustige duurloopjes met regelmatig heuvels erin om toch nog specifiek te trainen. Na een paar dagen niet hardlopen en de 4e dry needling behandeling op woensdag voelde eind van de week alles weer wat soepeler aan.  De spullen werden gepakt en ik had er zin in!

Vrijdag in de auto gestapt om eerst oud studiegenoot Lucas op te halen die mij op de MTB gaat ondersteunen om vervolgens door te rijden naar Spa. Het was lekker zonnig weer op het terras en eind van de middag zijn we naar het startpunt gewandeld net buiten Spa om het startnummer op te halen voor morgen.  Van de vorige editie wist ik nog dat het best druk is dus we waren zaterdag op tijd gegaan. Bij het ophalen van de logger, die de Nederlanders om hadden zodat men later bij twijfel kunnen checken of het parcours helemaal is gelopen, kwam ik  Peter en Dominique al tegen. Van Peter hoorde ik dat Tim Pleijte niet zal starten. Heel lullig voor hem maar in mijn ogen was hij dé top kandidaat om een van de twee WK plaatsen te pakken dus was er iets meer kans. Eenmaal bij de start aangekomen wikkelt Kim Mulder nog even mijn logger goed om mijn rugzak zodat die niet bij elke stap een uur of 5 lang tegen m’n rug aan botst. Ik besluit toch iets op te schuiven richting Peter en Dominique om te proberen om in hun tempo mee te komen.

De start is zoals altijd snel en naar een kleine kilometer komt Zac Freudenburg voorbij dansen om aan te sluiten bij de eerste mannen. Zac, Geordie en Dominique zijn normaal te snel voor mij op de trails in Nederland maar zo’n Ardennen trail is toch andere koek en wie weet kan ik profiteren van een mindere dag van hen.  Peter moet al snel lossen en na een kilometer of 5 laat ik het gaatje richting Dominique groter worden. Het hartslag dat zo hoog is ga ik het vandaag niet volbrengen in dit tempo en schakel bewust een tandje terug in de hoop om in een goed ritme en een groepje te komen.

Bij de eerste skipiste word ik bovenaan ingehaald door Geordie. Hij is verstandiger gestart en heeft een goed tempo. Als je dit tempo volhoud loop je het gat wel dicht roep ik hem na. Ik kom in een groepje met Belgen terecht waarvan ik twee lopers herken van OSO die net voor mij waren gefinisht. Nu even aanhaken en over het dode punt proberen te komen dacht ik bij mijzelf. Tijdens een modderige afdaling waarin een heel treintje van 6 lopers moesten uitwijken voor een brokkenpiloot als afdaler, schoot ik in een spagaat waarin de hamstrings al in protest gingen.  Andere lopers moesten door de struiken uitwijken.  Oef, dit is geen goed voorteken.

Tot verzorgingspost 1 ging het best prima al merkte ik dat het conditioneel zwaar was en was mijn hartslag behoorlijk hoog. Laurens gaf aan dat ik 2 minuten achter Geordie lag dus ondanks dat het zwaar voelde was het gat niet echt heel groot geworden. Naast dat ik achter lag op de eerste Hollanders lag ik ook achter op schema met het eten en drinken. De extra energie had ik goed kunnen gebruiken want er volgde een lange klim waarin het hele groepje powerhikend omhoog ging. Richting het einde van de klim viel het groepje uit elkaar en moest ik 3 man laten gaan. Daarop volgde direct een korte afdaling naar de 2e skipiste. Vorig jaar was het helemaal wit van de sneeuw en nu was het een groene heide waar mijn stramme kuiten en hamstrings geen zin hadden om tegenop te lopen. Vorig jaar liep ik hier nog vrij goed omhoog, nu was het hartslag sky high en kon ik ook niet goed herstellen in de afdaling die hierop volgde. De zware benen en steken in m’n bovenlijf wouden op te rem dus zo verdween ook de laatste loper van het groepje al snel uit het zicht.

Onderaan bij verzorgingspost 2 stond opnieuw Laurens en de uitgestapte Huub. Bij deze post de tijd genomen om wat te extra te drinken en te eten.  Er volgde direct een overstroomd pad met keien omhoog waarop ik het tempo redelijk kon vasthouden. Ik probeerde uit de wedstrijdmodus te stappen en meer te genieten van de zonnige dag, de uitzichten op de skipiste waar ik nog lopers in een lint omhoog zag zwoegen en te focussen op het verbeteren van de tijd van vorig jaar. Bij VP 1 lag ik 20 minuten voor op de tijd van vorig jaar en bij VP 2 nog een kwartier. Ondanks dat er op sommige stukken veel modder lag was het parcours verder beter beloopbaar waardoor een snellere tijd zeker in moet zitten. Net toen ik dat dacht begon het lijf weer flink te protesteren bij de afdaling en in plaats van lekker stevig door rennen moest ik weer terugschakelen.  Bij het beklimmen van skipiste 2 voelde het al alsof ik klom als een hoogbejaarde man, nu voelde ook het omlaag en zelfs het vlak lopen zo aan. Op 35km kwam ik eindelijk Lucas tegen die mij nog wat mentale support gaf. Een paar kilometer later had m’n linker hamstring en genoeg van en schoot in de verkramping. Nu ik net weer fitter begin te worden was het voor mij niet de moeite waard om nog verder door te lopen.  Helemaal omdat ik door het lagere tempo veel tijd had verloren en bijna niet meer op schema lag voor een snellere tijd dan vorig jaar. Na het mooie stuk langs het riviertje en de bruggetjes daaroverheen ging ik bij ravito 3 lekker in de zon op het bankje zitten. Het was goed zo, het zit er gewoon niet in. Niets meer forceren en eerst maar eens fatsoenlijk gaan trainen dacht ik.

Een minuut of 5 later kwam Peter eraan die nog de benen voelde van vorige week en stopt ook.  We stapte niet veel later de bus in die ons in 10 minuten naar Spa bracht. In onze ‘pre-trailrun carrière’ leerde ik Peter kennen bij de Lochem trail. Nu gaf die mij een box omdat het voor ons beide de eerste DNF was. Delen we weer samen een moment in de trail carrière. Aangekomen in Spa lekker de modder van me afgespoeld en met Lucas een bokworst gegeten. Niet veel later komt Geordie aan die met een grote smile en veel krassen op zijn knieën en heeft zijn wk-ticket te pakken. Hij had in de laatste kilometers Zac nog bijgehaald en finisht knap als 4e. Zac strompelt niet veel later van de trap af, soms lijkt hij net superman maar deze trail was ook zwaar voor hem.  We gaan nog even in het gras zitten en zien de eersten lopers nog binnen komen. Het groepje waarin ik liep was behoorlijk uit elkaar gevallen en finishten tussen plaats 7 en 25. Sommige waren dus nog wat opgeschoven en anderen behoorlijk teruggevallen.

Ondanks het uitstappen was het een mooie dag en ben ik nu alweer aan het kijken voor de volgende trail uitdaging. Wat is dit toch een geweldige sport en wat is de Ardennen een fantastisch gebied om een ‘paar uur’ doorheen te rennen.  To be continued.

 

 

Klavertje 4 2017

Op een donkere, koude winteravond in een café in Monchau  stonden 7 AVAjanen en 2 trouwe supporters samengepakt biertjes (en Apfelschörle) weg te drinken.
3 uur lang…
Waarom? Ze weten toch ook dat ze de volgende dag moeten knallen? En niet zomaar knallen. Nee, 40 km door weilanden , over steile paden bezaaid met keien, vastgevroren sneeuw en verraderlijk gladde ijsplateaus. Het jaarlijkse ‘Klavertje 4’ in Olne wachtte op ons.

Voor ons begint die jaarlijkse traditie trouwens hier, wij zijn dit jaar voor de eerste keer mee. Henrie, Walter, André, Angelique en Tracey zijn gepokt en gemazeld in het wegkauwen van deze kuitenbijters in de voorlopers van de Ardennen.

De cafébaas had het erg druk, de barjongen moest nog ingewerkt worden en er kwamen toch ineens veel meer gasten dan waar het café met zijn redelijk beperkte hoeveelheid tafels op gerekend had. Vandaar 3 uur. De magen begonnen te knorren, maar de gezelligheid leed er niet onder! De weg naar het café toe is trouwens ook het noemen waard; onder leiding van onze gids Walter liepen we al een soort oefentrail door de steile besneeuwde paadjes van de hoge heuvels naar het stadje in het dal. Prachtig was het.

Eerder die dag was dit kleurrijke gezelschap vanuit Aalten vertrokken naar een idyllische slaapplek in een kasteeltje (ons beloofd door vader van de AVAfamilie: Henrie Drenthel), wat in werkelijkheid een kliniek bleek te zijn, compleet met toegangspoort en deuren die achter je op slot gaan. Alhoewel het bordje met de pijl aan het begin van het landweggetje deed vermoeden dat we naar een Jugendherberge afreisden.

Het slaapkamertje van 4 bij 2 meter was steriel ingericht met 3 stapelbedden. Van het steriele karakter bleek niet veel meer over toen 1 van ons ‘s nachts na een toiletbezoekje de kamer van het 5-tal dames weer in wilde gaan. Het raam bleek dichtgedaan….

Hoewel in de kamer naast ons de mannen met 1 man minder bivakkeerden, nemen we aan dat de luchtkwaliteit daar niet veel beter was dan die in onze kamer. Toch zaten we allemaal op zondagochtend fris en vol nieuw opgedane energie aan het Frühstück.

Daarna was het nog even flink doorgaan om op tijd aan de start van onze trail te kunnen verschijnen. Wie verwacht er dan ook dat de parkeergelegenheid bomvol is en de bermen van alle aangrenzende landweggetjes vol hoog opgeschoven ijsgeworden sneeuw liggen? Menig haastig parkerende deelnemer reed hier zijn grill op kapot.

Maar trailrunners zijn relaxte mensen. Met starten werd gewoon gewacht tot iedereen zover was. Wij stonden in de startzone nog druk bezig selfies te maken in het dikke pak sneeuw, toen de meute in de verte in beweging bleek te zijn gekomen. “Oh, we zijn begonnen”, zeiden we tegen elkaar. En nog licht onwennig op het parcours begonnen we ons Klavertje-1.

Ja, sorry, vier lussen, dat is alleen  besteed aan Henrie, André en Walter. Op die ene lus pakten we al 355 hoogtemeters! Sneeuwheuvel na sneeuwheuvel tikten we weg. Het parcours was prachtig en de -6 graden Celsius deden daar zeker geen afbreuk aan. We genoten er enorm van om door de weidse natuur te rennen. Naar boven pokkelend of glibberend afdalend over een smal pad van bevroren sneeuw. Voor ons zagen we een lint van lopers die er al even ontspannen bij liepen. Hier en daar werd gestopt voor een fotootje, of een versnapering uit de rugzak. (Nee, wij niet, wij deden maar 1 lus.)

Toen we weer gedoucht en wel in de vrieskou bij de doorkomstlinten stonden, stapte Tracey net de uitpufzone in, na een knappe 22 km. Ze werd opgevangen door haar steun en toeverlaten; vriend Allard en haar ‘mom’. Ook Angelique wist een halve klaver te volbrengen.

Ondertussen passeerden ook de drie mannen de wisseltent. Ze propten zich vol met spekjes, tuc en sultana. Op naar de volgende ‘boucle’. En wij gingen op naar de terugreis. Al kletsend in de auto keken we terug op een supergeslaagde run-expeditie en lachten ons weer slap om Nieke die op haar ‘gewone’ hardloopschoenen een échte trail heeft gelopen!

Nieke en Chantal

Kraftman’s Marathon Trail run 2016

door Martijn van Dijk

De hele week al een beetje de weersvoorspellingen in de gaten gehouden om te kijken wat voor kleding ik zou aantrekken die zondag. Uiteindelijk werd het gewoon een hele tas volpakken met kleding want het was zo onvoorspelbaar dat je van alles kon meemaken. Tja het was bijna een jaar geleden dat ik een behoorlijke blessure had opgelopen tijdens een onschuldig Kerstdag loopje samen met mijn gezin en nu mijn eerste trail na deze blessure, ik had er geweldig veel zin in.

aebc132ce9-parcours%20kraftman%20marathon%20trail%202015

Zondagmorgen om 7:00 uur kwam Henrie ons ophalen om samen naar Maasmechelen in België af te reizen, sneller dan verwacht kwamen we aan in Maasmechelen en liepen we nadat we de auto geparkeerd hadden naar binnen om ons startnummer op te halen, Henrie liep de 42km en Linda, Angélique en ikzelf de 21km.

Het miezerde, er was laaghangende bewolking en het was behoorlijk fris. Om 7 minuten over 10 ging Henrie van start voor de 42km, het deelnemersveld bleek niet heel groot en precies een uur later gingen wij van start voor de 21 km, ons deelnemersveld was wat groter en er deden zelfs een paar canicross (hardlopen met hond) equipes mee.

img-20161114-wa0011

Vanaf de start gingen we direct het bos in waar we een combinatie van veel eikenblad, modder, wortels en stenen tegenkwamen. Na een aantal kilometers begonnen we wat heuvels tegen te komen en dat zette zich door tot een paar echte klimmen. Op een gegeven moment loop ik over een geweldig breed pad, mooi vlak, veel blad en één wortel die iets uitstak! Bam vol op mijn plaat, gauw opstaan en snel om me heen kijken of niemand me gezien had, gelukkig bleek ik de enige op dat stuk te zijn! Mijn ademhaling was effe helemaal van het rit door de harde val en moest me daardoor eerst weer even herpakken. Gelukkig kon ik al snel weer verder en had gelukkig geen schade opgelopen, behalve morgen wat meer spierpijn waarschijnlijk.

Nadat ik me weer volledig herpakt had kon ik weer lekker onderweg en lekker genieten van de rustige omgeving totdat ik behoorlijke kramp kreeg, in mijn maag! Toch maar effe verder het bos in gelopen om daarna weer opgelucht richting het pad terug te keren waar Linda en Angélique aan kwamen lopen, je had ze moeten zien hoe verbaasd ze keken toen ik het bos uit kwam lopen en ik me weer bij hun aansloot, hilarisch!

20161113_134349

Op naar de pauze want die moest ongeveer in de buurt zijn, op ongeveer kilometer 12. Na de korte pauze, goed verzorgd overigens, gelijk in een afdaling naar beneden met daaropvolgend diverse technische klimmetjes en afdalingen. Na verloop van tijd kwamen we op plekken waar we hele mooie vergezichten zouden kunnen zien als het niet zo enorm bewolkt was, maar dat maakte de directe omgeving weer goed. Het leek wel alsof je alleen op de wereld was!

Het finale stuk liepen we langs een stukje spoorbaan, netjes bewoord een niet zo’n prettig stuk……..! Op naar de finish en daar kwam ik Henri tegen die helaas moest uitstappen na meer dan één ronde (op zo’n 30 km) door een niet meewerkende knie.

Het was geweldig, mijn eerste trail na lange tijd samen met geweldige mensen op een veelzijdige trail, op naar de volgende!

Site van de organisatie

2daysultralongtrail-oriëntering en meer

Na het letterlijke trail hoogtepunt van Henrie Drenthel en mezelf tijdens de Cortinatrail in Italië hadden we eigenlijk nog een meerdaagse in de planning. De Druidenlauf in de Duitse Eifel werd echter afgeblazen vanwege het feit dat de natuurcamping, die als basis gebruikt zou worden, weggespoeld was in de overstromingen in het voorjaar. Op zoek naar een nieuwe uitdaging dus. Iets kleinschaligs en een hoge fun-factor zochten we, alleen maar zware wedstrijden lopen is immers ook niet vol te houden.

Na wat zoeken vonden we op de kalender van MudSweatTrails iets bijzonders, de 3 Days of Limburg oriëntatiewedstrijd in Belgisch Limburg. Naast de 3-daagse oriëntatiewedstrijd organiseerden ze ook een 2-daagse trailoriëntatieloop. Daarbij kon je dan tegen een gereduceerd tarief ook op de maandag nog een echte oriëntatieloop meedoen. Een emailtje naar de organisatie leerde ons dat het tijdens de trail-oriëntatie wedstrijden redelijk eenvoudig kaartleeswerk zou worden. Een tweedaagse trail waarbij je de route van de kaart moest lezen in plaats van een lijntje op de GPS-handheld, dat moest toch lukken. We konden ook nog eens als duo inschrijven, twee keer zoveel lol onderweg dus en twee keer zoveel kans om ook de finish te vinden.

DSC07008

Zo vertrokken we vrijdagmiddag richting België om ons basiskamp op de camping in te richten, op de grote speelplaats/sportveld van een typisch Belgische basisschool in Eisden-Maasmechelen. Het was daar al een drukte van belang. De leden van de organiserende vereniging Omega kampeerden ook ter plekke en niet alleen hun kinderen liepen overal rond. Ook deelnemers uit meerdere landen hadden vaak hun kinderen bij zich. We hadden geen idee dat orientatielopen zo’n familiegebeuren was, maar er bleken klasses deelnemers te zijn in leeftijden variërend van 10 tot 80 jaar. Een apart wereldje, maar wel lekker ontspannen qua sfeer. We voelden ons al snel thuis.

’s Avonds gingen we maar eens een Kompel biertje proeven bij de organisatie om nog wat informatie los te peuteren hoe één en ander in zijn werk ging. De informatie die we hadden gekregen was nogal karig en bij een biertje praat het wat makkelijker. Zo kwamen we er achter dat de afstand van 2×30 km een benadering was, als je alles goed liep. We gingen ons daar niet druk over maken als het maar een mooi parcours was, wat ze heel plezant vonden. Over de optionele wedstrijd van maandag deden ze wel wat lacherig, geen idee wat er nu zo grappig was.

DSC07009

Na een campingavondje met een paar biertjes en Olympische Spelen op tv lagen we er bijtijds in. De start zou zaterdagmorgen best op tijd zijn en een goede voorbereiding is het halve werk nietwaar. ’s Morgens na het ontbijt was het inpakken van de rugzak het grootste probleem. Aangezien het best mooi weer zou worden en er geen verzorgingsposten onderweg waren, moest je alle eten en drinken voor onderweg zelf meesjouwen. Teveel weegt  flink door, maar te weinig wil je zeker niet.  De kleding was een stuk makkelijker aangezien het lekker weer werd.

Na de start lag het kleine startveld al snel uit elkaar en liepen we met zijn tweetjes de weg te zoeken op de kaart. Het was even wennen met een echte kaart van 1:15000, maar al snel begon het te wennen. Het kompas kon rustig in de rugzak blijven en het genieten kon beginnen. Het tempo lag laag in verband met een kleine blessure bij Henrie, maar het ging verder gestaag. Wat een mooi gebied, niet heel heuvelig, maar van het ene mooie bos ging je zo het andere mooie bos in. Zoekend naar de checkpoints op de kaart waar electronisch ‘geklokt’ moest worden liepen we de kilometers eigenlijk vrij gemakkelijk weg. Af en toe werd je door een uitroeptekentje op de kaart geattendeerd op een oversteek. Dat kon dan zomaar een drukke vierbaansweg zijn, maar ook een spoorweg. Eigen verantwoording was het  devies.

DSC07023

Na een kilometer of 30 genoten te hebben van niet al te moeilijk terrein hadden we het eind al weer in zicht op de kaart. Niet helemaal duidelijk was echter wat de witte vlekken waren die op de kaart stonden, het leek een afgraving of zo. Tot onze verbazing was het eigenlijk het tegendeel van een afgraving. Een aantal zogenoemde terrils doken voor onze neus op. Reusachtige heuvels van 60 tot 80 meter hoog, bestaand uit afval van de mijnen van vroeger. Inmiddels overgroeid en met kronkel paadjes die naar en over de toppen voerden. Uiteraard mochten we daar overheen, en toen nog een keer en nog een keer. Steunend en kreunend in de toch wel warme middagzon sleepten we ons naar boven. Om er bij de laatste achter te komen dat we er eigenlijk ook tussendoor hadden gekund als we slimmer waren geweest.

Na ruim 36 km en en ruim 4 1/2 uur kwamen we over de streep. Derde in onze categorie, luid gejuich van het publiek was ons deel. Wisten zij veel dat er maar drie teams waren in onze categorie. Wij hadden lekker gelopen en mochten nu ook nog even bijna twee kilometer terugwandelen naar de camping. Het Competition Centre waar we de finish hadden lag immers midden in de bush ergens op een pas gemaaid grasveld. Mooi stukje uitlopen dus.

DSC07030

De volgende ochtend mochten we nog vroeger uit de veren, we zouden al vroeg met een busje naar de start gebracht worden. De wekker op kwart over zes om alles klaar te kunnen hebben en op tijd bij het gezamenlijke ontbijt te zijn. Daar bleken we een stukje briefing gemist te hebben, de langzaamste teams van de dag ervoor werden een ur later pas weggebracht. Hadden we dus nog even kunnen blijven liggen. Maar het was een mooie gelegenheid om wat te kletsen met onze medestrijders en de organisatie. Geen enkele stress te bekennen.

Na ruim een half uur rijden mochten we onze kaart in ontvangst nemen en zagen we de route terug naar de finish. Het zou een warme zonnige dag worden en ik zag vooral veel heidevelden waar we doorheen mochten. De zwarte teamshirtjes die we hadden uitgekozen ‘omdat die zo lekker slank afkleden’ konden  wel eens een verkeerde keuze zijn. Het is echter zoals het is en we gingen weer in een lekker rustig tempo op weg. Het vinden van de route en de punten koste weinig moeite, maar op één punt moesten we even echt zoeken naar het juiste pad. Verder was het vooral erg mooi en heel erg rustig op de bloeiende heide. Af en toe zagen we wandelaars, waaronder meerdere keren een aantal collega-deelnemers die de 2×15 km versie al wandelend deden.

Halverwege kruiste ons pad een camping waar we gelukkig onze watervoorraad weer konden bij vullen bij een kraantje. We zweetten immers de hele dag als een paar otters in de zomerzon en onze waterzakken raakten vlotter leeg dan gedacht. Met volle waterzakken en nieuwe moed gingen we weer op weg richting finish.  Het rustige starttempo bleek een gouden zet, we konden het tot op het laatst volhouden zonder echte problemen. Na bijna 4 1/2  uur en bijna 34 km kwamen we weer over de streep. Weer derde in onze categorie, en dus ook derde in het eindklassement  😉

’s Avonds na een bezoekje aan de Pizzahut maar weer eens met de organisatie een biertje gedronken. We snapten namelijk helemaal niets van de oriëntatiewedstrijd vande volgende dag waar we ons voor opgegeven hadden. Gelukkig was er iemand om ons meer uitleg te geven over de IOF kaarten die gebruikt zouden worden en de diverse techieken en tacktieken die er waren. Wij wisten immers nergens van, totaal onwetend. Stikkend van de lach over die Hollanders  die gewoon zo lang mogelijk onderweg wilden zijn schreven ze ons in voor de Long Difficult versie van wel 7 kilometer. Daar zouden we toch zeker een uurke of anderhalf mee bezig zijn… voor mezelf deed ik dat maar keer twee. We mochten gelukkig wel samenlopen en dat vergrootte de kans op succes.

Bij de start stelden we de volgende ochtend nog wat domme vragen aan de mevrouw die de kaarten uitreikte. Ze schudde het grijze hoofd over zoveel onwetendheid, maar liet ons toch maar vertrekken. Het eerste punt vinden was meteen erg moeilijk. De kaart was 1:10000 en heel erg gedetailleerd. Maar dat moet je dan wel in het echt weten om te zetten naar een gebied met dichtbegroeide bosjes, rotsen, gaten en heuvelruggen. Toen we na 17 minuten punt 1 gevonden hadden van  de 19 keken we elkaar zuchtend aan. Waar waren we aan begonnen. Gaandeweg kregen we het spelletje door en begonnen we slimmer gebruik te maken van onze sterke punten. Wel vaak wat verder omlopen, maar daardoor beter uitkomen bij het volgende punt.

DSC07036

Het bleek razend moelijk te zijn om sommige punten te vinden, terwijl andere redelijk eenvoudig waren. Uiteindelijk was er maar eentje die we zelfs na meer dan een half uur nog niet konden vinden. Op de steile helling van één van de terrils vonden we allerlei punten, maar geen eentje met het goede nummer. Uiteindelijk moesten we opgeven en de rest van de punten gaan zoeken. Ik denk niet dat de organisatie verwacht had dat we op één na alle punten zouden vinden, maar wij hadden onderweg eigenlijk de grootste lol. Het was 3 1/2 uur ouderwets spoorzoekertje spelen in het bos, waarbij je gewoon dwars overal doorheen mocht banjeren. Kom daar in Nederland maar eens om.

DSC07037

Een geweldig weekend was het uiteindelijk. Veel nieuwe mensen ontmoet en veel geleerd over orientatielopen en het gebruik van kaart en kompas. Zeker de moeite waard, ook voor trailrunners. Blijkbaar zijn er in Nederland ook diverse clubs en mogelijkheden om wedstrijden te doen. Op de site van de NOLB is meer informatie hierover te vinden.

Route dag 1

Route dag 2

Route dag 3

Mijn foto’s op Facebook 

Winterse omstandigheden bij Klavertje 4 in Olne (BE)

Het Klavertje 4 in Olne, Trèfle a Quattre Feuilles in het Waals, begint voor ons langzamerhand een echte traditie te worden. Het is dan ook een mooi concept: vier verschillende routes van rond de 10 kilometer die steeds weer bij start/finish uitkomen. Je beslist zelf of je stopt of doorgaat. Als je alle klaverblaadjes verzameld hebt zit er een marathon op, en dat voor slechts een tientje inschrijfgeld. Voor iedereen zit er dus wel iets bij wat te  doen is, ideaal om met een groepje naar toe te gaan voor een leuk weekend. Met maar liefst acht personen uit Aalten en Groenlo gingen we dit jaar de Achterhoekse eer hooghouden.

DSC06706

Met twee auto’s vol geladen vertrokken we zaterdagmiddag richting zuiden, een beetje zenuwachtig wegens de weersvoorspellingen. De dag ervoor was het een enorme chaos in de Ardennenregio door veel sneeuwval en gladheid op de wegen. Temperaturen zouden tot ruim onder het vriespunt kunnen dalen, hoewel er geen sneeuw meer voor de zondag voorspeld werd. De sporttassen zaten dan ook vol met allerlei extra shirts, handschoenen, buffs en mutsen. Het paste allemaal maar net in de kofferbak.

Gelukkig viel het reuze mee op de weg, pas in de laatste kilometers zagen we wat sneeuw in de weilanden liggen. Veel te vroeg waren we bij het multisport centrum waar de organisatie Courir pour le Plaisier. Het was nog dicht en alleen organisator Felix was wat linten aan het ophangen. Met ons schoolfrans snapten we nog net dat de startnummers pas over een paar uur uitgegeven zouden worden. Tijd om ons te melden bij ons onderkomen voor de nacht, die startnummers konden ook de volgende ochtend nog wel. Het onderkomen was zoals gebruikelijk kasteel Wégimont, een echt kasteel waar je voor een habbekrats kunt overnachten.

DSC06691

Het uitzoeken en indelen van de kamers was zo gebeurd en, hoewel het uitkiezen en opmaken van de bedden een hoog schoolreisjeslol-gehalte had, waren we daar ook zo mee klaar. Tijd om de plaatselijke gelegenheden te bezoeken om ons vochtgehalte op peil te brengen voor de inspanningen van de volgende dag. De enige gelegenheid bleek ook nog eens open te zijn. Toen we binnenstapten in het café leek het wel of we een jaar of dertig teug in de tijd gingen. Tegelvloer, flipperkasten en biljarttafels en een donkerbruin interieur. Aan de tap hingen een paar mannen die er uitzagen alsof ze bij het interieur hoorden en een enigszins verlepte bardame. Een paar lokale Sjonnies hingen aan de flipperkast alsof het hun vriendin was. We werden vol verbazing bekeken, waarschijnlijk waren we de eerste gasten van buiten de plaats in maanden.

DSC06694

We maakten het ons gemakkelijk en genoten van een drankje of wat. De bardame begon steeds vriendelijker te worden, waarschijnlijk maakte ze door ons een topomzet voor een doorsnee zaterdagmiddag. Na een paar uur konden we even de straat oversteken en aanschuiven bij restaurant la Plume, ons vaste Italiaanse restaurantje als we naar Olne gaan. Ook het enige restaurant in de hele plaats overigens… Verbazingwekkend goede kwaliteit eten overigens en heel erg gezellig. Het hele restaurant puilt op traildagen in Olne normaal gesproken uit zijn voegen door alle lopers die ook in de buurt blijven overnachten.

Het slapen bij een overnachting is vaak problematisch voor me, allerlei onbekende geluiden houden me wakker. Deze keer kwam daar nog een keiharde matras bij, zelfs de biertjes hielpen niet om de slaap de vatten. Desondanks was ik toch redelijk fris aan het ontbijt. De zon kwam op boven de besneeuwde Ardense heuvels, de temperatuur viel eigenlijk nog wel mee en ik begon er gewoon zin in te krijgen. Ook de rest van het gezelschap had er zin in. Voor Henrie en mij was het niet de eerste keer in Olne, maar voor de rest was het een primeur.

DSC06703

De gebruikelijke chaos en drukte bij het uitreiken van de startnummers was ook dit jaar was ook dit jaar weer volop aanwezig maar uiteindelijk hadden we allemaal een nummer en stonden we klaar voor de start. Inmiddels hadden we gezelschap gekregen van Anke, die om kwart over vier opgestaan was om even naar Olne te rijden. Om tien uur stonden we buiten klaar voor de start, maar daar leek het nog even niet van te komen. Een kwartiertje later liep ineens iedereen naar voren en bleken we zomaar gestart te zijn. Met een kleine 900 deelnemers liepen we in het begin natuurlijk van de ene opstopping in de andere, maar niemand maakte zich druk.

DSC06711

Henrie, Anke en ik vormden als snel een groepje die, al genietend van de omgeving, in een rustig tempo doorakkerden. Angelique, Yvette en Linda vormden ook een gezellig groepje en Rik, Eric en Lars liepen ook lekker samen. Het parcours bestond uit besneeuwde heuvels, doorsneden door smalle paadjes. Soms konden we lekker lopen, maar vaak ook was het ploeteren door de dikste modder die je je kunt voorstellen. Na de steile klimmetjes kon je even genieten van de vergezichten, om je vervolgens weer aan een glibberige afdaling te wagen.

DSC06718

Na iedere ronde kwam je weer bij start en finish en kon je even wat eten en drinken. Als je er genoeg van had kon je meteen door naar de douche. Na de eerste en behoorlijk pittige ronde was de grootste drukte dan ook over en bij het ingaan van de derde ronde werd het zelfs rustig. We vroegen ons onderweg wel af hoe onze trailmaatjes het er af zouden brengen, of ze hun plannen gingen volbrengen of niet.

DSC06727

De derde ronde gaat eerst een heel stuk lekker heuvelaf en de neiging om te vlot te gaan is moeilijk te onderdrukken. Dat er daarna een stuk komt dat zo lang steil is dat het bijna een kwartiertje wandelen is, is genoeg om de laatste energie uit de benen te zuigen. De vele stukjes asfalt zijn weliswaar van zo slechte kwaliteit dat dat ook best onder de noemer trail mag vallen, maar toch ook door opvriezen akelig glad. De noppen van mijn trailschoenen, die in de modder perfecte grip boden, konden daar niets mee beginnen. Door het geglibber de hele tijd raak je bovendien neller door je energie heen dan gedacht en beginnen de benen steeds gevoeliger te worden.

DSC06720

De laatste ronde gingen we echter ook vol goede moed in. Nog maar een kilometer of 9, zo erg kon dat toch niet zijn. In survivalmodus maakten we het gezamenlijk af. De korte klimmen werden welkome wandelingetjes waarna we dan, met steeds meer piepende en krakende spieren, in een meer of minder vlot dribbeltje de meestal glibberige afdaling aflegden. De Courir was nog volop aanwezig, maar de Plaisir viel langzamerhand een beetje in de modder zullen we maar zeggen. Door af en toe zelf maar wat grappen en grollen te verzinnen hielden we de moed er toch in tot het eind.

kaartje

De marathonafstand haalden we net binnen de 5 uur zwoegen, maar de finish was nog een minuutje verder. Na 5:01 uur konden we elkaar de hand schudden. De broodjes worst waren al lang op, maar warme thee was er nog en ook ons welverdiende T-shirt. De eerste marathon van dit jaar zat er weer op, tijd voor een lekker warme douche en daarna eens te informeren naar de rest van de groep. Lars, Rik en Angelique hadden twee rondes gedaan, Yvette, Linda en Eric hadden drie rondes volbracht en Henrie, Anke en ik hadden alle vier rondjes afgelegd.

Op de terugweg naar huis maakten we nog even gebruik van de gelegenheid om bij een Raststätte de verloren calorietjes weer aan te vullen. De Plaisir was inmiddels ook weer terug. Een geweldig weekend zat er weer op, voldoende inspiratie opgedaan om de komende verjaardagen weer sterke verhalen te vertellen… Volgend jaar weer?

 

 

 

Henrie Drenthel loopt Trail des Fantomes in La Roche(B)

Na een geslaagde Eigertrail (zie deel 1) trokken we vanuit Zwitserland via Liechtenstein en Noord-Italie door naar Oostenrijk. Hoofdstop van onze vakantie aan de prachtige Faaker See op ca. 500 meter hoogte. Rondom volop bergen dus er kunnen lekker veel hoogte meters gemaakt worden in voorbereiding op de Trail des Fantomes (TdF) wat de afsluiting van de vakantie zou worden. Ik had daar nog een revanche in gedachten na de DNF bij 75 km vorig jaar. Tussen de beide wedstrijden in heerlijk zo’n 225 kilometer afgelegd met ruim 11.000 hoogtemeters. Als dat geen voorbereiding is. Via het onderkomen van Hitler in Berchtesgaden, het Bayrische Wald en het Schwarzwald komen we donderdags voor de TdF aan in La Roche op de camping. Op vrijdag alvast een gedeelte van de route verkend, start en finish gedeelte over ca 15 km en het parkoers ligt er (nog) goed bij.

Zaterdags vanaf 14.00 uur het startnummer ophalen en als ik die rond 15.00 uur in mijn bezit heb begint zo’n beetje ook de grote, lange regen. Bah, het is weer hetzelfde als vorig jaar toen André en ik ook de middag er voor in de regen zaten. In tegenstelling tot vorig jaar houdt de regen nu rond 22.00 uur op en wordt het (gelukkig) droog. Dit jaar is er niet de 100 km (had ik anders toch ook maar niet gedaan), die is er maar eens in de drie jaar, maar gekozen voor de 53 km met ruim 2000 hoogtemeters. Dus ook nog knap wat arbeid te verzetten.

henrie1

Zondagmorgen 7.00 uur is het vertrek vanuit de tuin van hotel Floreal en ik begin behoudend aan de race. Weet wat er nog komt dus niet te veel energie aan het begin verspillen. Het gaat als een tierelier en de eerste twee uur vliegen om. Juist op dat moment bedenk ik me dat ik hier vorig jaar nog in het donker liep en dat het nu toch wel een stuk eenvoudiger is met daglicht. Heb het nog niet gedacht of ik schiet onderuit op een grote glibberige rots en val op m’n rechterzij en schiet door tot tegen een boom. Moet er kolderiek uitgezien hebben denk ik maar na wat poetswerk valt de schade gelukkig mee. Licht gekneusde ribben, zwaar gekneusd ego en wat schaafwonden. Had erger gekund.

Het verdere afdalen gaat na deze smakkerd niet veel vlotter en gaat nog houteriger en voorzichtiger, ik zal dat dus wel nooit leren.

Plotseling beginnen enkelen uit het groepje waar ik achteraan in mee loop zich op de benen te slaan en ook ik voel ineens dat ik op m’n kuit gestoken wordt en mep net zo hard mee. Bleek een zwerm horzels of aardwespen te zijn geweest die aardig agressief waren. De steek jeukt enorm en tijdig wordt de aandacht voor de zere rib en het moeilijke ademhalen verlegd naar de kuit. Gelukkig komt vlak hierna de eerste doorwading door de Ourthe, wat verfrissend is voor de beentjes en de jeukende plek.

Hierna komt het middelgedeelte van de trail. Op papier/profiel het gemakkelijkste maar in de praktijk uiterst moeizaam. Korte steile klimmetjes en afdalingen (40%!), glibberige boomwortels in combinatie met rotsen/stenen. Kortom, net als vorig jaar schiet dat niet op.

henrie2

Na zo’n 4 ½ uur kom ik op het punt aan waar ik vorig jaar de strijd heb moeten staken. Voelt nu een stuk beter al voel ik langzamerhand wel alle (hoogte)meters van de afgelopen weken en weet dat het nog een taai stuk wordt. Nog 25 km te gaan met daarin eerst nog een stuk langs de Ourthe en daarna nog een viertal steile beklimmingen (en dus ook afdalingen).

Het stuk is inderdaad niet zo moeilijk als de eerste helft en ik kan redelijk blijven gaan en kom redelijk fris bij de laatste verzorging in Maboge aan. Hier wacht de laatste serieuze klim van vandaag, de ‘Muur van Maboge’. Volgens vele Facebook-verhalen van deelnemers met stukken van 40%. Wat het precies was weet ik niet maar dat het steil was en pijn deed weet ik nog wel. Eindelijk boven moet ik even uithijgen en begin aan het laatste stuk over de bergkam richting finish. Dit ken ik nog van de wandeling van vrijdag en weet dat het meeste leed geleden is. Even nog een mooie afdaling in het bos bij de camping en dan de Ourthe voor de laatste keer over.

Aan de overzijde staat mij een verassing te wachten; Claudia met hond wachten me op bij de tuin van Floreal, dus nog even een eindsprintje voor de foto. Eindtijd 8.30 uur en een plaatsje in de middenmoot. Ben best tevreden, maar mijn lievelingsparkoers zal het wel nooit worden. Na afloop even lekker een cooling-down met een biertje in de Ourthe en een BBQ als afsluiting van de vakantie. Nu eerst twee weekjes rustig aan doen en dan nog het najaarsprogramma met een viertal trail-marathons waarover later meer.

Groeten,  Henrie

 

Vaalserbergtrail

kop1

In het begin van het jaar heb ik een planning gemaakt van trails die ik wilde en zou kunnen gaan doen in 2015. Dit jaar moest er maar eens een opbouw zijn naar een ultraloop. Een keer 50 km of meer lopen leek me een geweldige uitdaging. Speuren op de trailagenda die o.a. op de site van MudSweatTrails staat zag ik de X-trails Vaals staan. Een trailweekend begin juni met 4 etappes waarvan de zondag bestond uit de 1ste Vaalserbergtrail.  Op 3 mei stond voor mij de Koning van Spanje trail op de agenda. Een trail van 36 km over de Gulpener berg.  Voor ons plattelanders is dat al een trail waarin al behoorlijk wat hoogtemeters in zitten. Dit kon ik dan mooi als opmaat maken naar de 53 km die in Vaals op me stond te wachten. Als ik dan een trail boven de 50 ga doen dan ook maar een met veel hoogtemeters. Gewoon om mezelf uit te dagen. Het uitlopen van zo een tocht is en blijft het uitgangspunt.

De trials worden verzorgd door de zelfde organisatie van de X-trail Houffalize in België. Hier hadden André Bleumink en Henri Drenthel al eens aan meegedaan en waren hier erg enthousiast over. Bleek dat zij ook dit weekend geboekt hadden met het verschil dat zij wel alle etappes gingen doen oftewel vrijdag een proloog van  7 km met een laatste beklimming van de Wilhelminatoren bij het drielandenpunt. Een tweede etappe op de zaterdagmorgen van 25 km en diezelfde dag nog een nachttrail van 15 km en dan zondags de afsluitende 53 km. Ik hield het maar bij de 53 km.
Van AVA waren er nog 3 lopers die in dat weekend gingen lopen en al snel werd er door Henri campingplekken geregeld.

Na een redelijke voorbereiding en op 3 mei de ervaring van de Koning van Spanje trail meenemend met goede moed op zaterdag  6 juni naar Vaals vertrokken.  In de dagen ervoor gaf André te kennen dat hij na de zaterdagochtend etappe naar Hoofddorp moest voor het NK turnen van zijn dochter. Als hij het niet kon redden kon ik zijn nr. wel krijgen voor de nachttrail, mede i.v.m. het klassement.  Vanaf dat moment  bleef de opmerking van de zwarte cross van een aantal jaren geleden steeds in mijn gedachten hangen; Vaak bu’j te bange!!  Beslissen van wel of niet kon ik daar nog wel.  Dus mijn auto met kampeerspullen en trialnoodzakelijkheden vol gegooid en op zaterdag 6 juni om 9.45 uur vetrokken.  Om 12.00 uur kon ik het terrein van camping de Gastmolen op rijden. Een mooie kleine camping op loopafstand van de startplekken.

20150606_134027

Zo een beetje o20150606_163403m de plek heen aan het struinen kwamen er Eric en Anja Hoogerbrug uit de camper gezet en werd er kennis gemaakt. Na een lekkere kop koffie kwamen André en Henri terug van de ochtendetappe. André ging snel douchen en vertrok richting Hoofddorp.  Nadat we het verhaal van Henri gehoord hadden en ook het gekreun, gezucht  etc  nog een kop koffie gedronken en werd het tijd om mijn tent op te zetten. Met behulp van enkele reserve stokken van Henri was mijn slaapstulpje snel klaar. Aangezien we tijd genoeg hadden en ik alleen maar hoefde af te wachten of André het zou redden kon ik lekker in het zonnetje van een voor mijngevoel mini vakantie genieten. Daar hoort uiteraard een lekker drankje bij. Ditmaal maar wel bij alc vrij gehouden.
Later die middag zouden ook nog Linda de Vries en Yvette Heusinkveld arriveren.  Eric, Yvette en Linda hadden zich ook voor de nachttrail ingeschreven. Het begon toen al een beetje te kriebelen om toch de nachttrail te gaan doen. Vaak bu´j te bange……zullen we maar zeggen en ik ben nu toch hier en waarom zou ik niet van zo een omgeving moeten gaan genieten.
Nadat de twee dames ook gearriveerd waren hebben Anja en ik boodschappen gedaan voor de afsluitende bbq op de zondagmiddag. En op de terug weg maar de meest ´ultieme sportvoedsel´ meegenomen: Een grote zak patat met a20150606_214504llerlei snacks!

Tijdens het eten bleek dat André het wel zou kunnen halen.  Intussen tijd had ik al besloten om toch ook de nachttrail mee te pakken en heb me snel een eigen startbewijs gehaald.  De starttijd werd i.v.m. het lang licht zijn verplaatst naar 22.00 uur ´s avonds. Bij het avondrood liepen we gezamenlijk naar de start plek gelegen op het Landal´park Hoog Vaals. Vijf minuten voor de start kwam André aanwandelen. Mooi uitgekiend!

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

 

Na het startschot kon de meute aan de slag voor hun nachtelijk avontuur. De zon was net onder en in het schemerlicht was het bijzonder mooi om over de Limburgse heuvels en landschappen te kijken.  Na mijn eerste meters was ik al blij met mijn  beslissing om deze mee te pakken. Wat een genieten. Vooral toen we diverse bospaden in gingen. Vond het voor een trail toch iets te veel nog over asfalt en te brede paden gaan. Echter enkele bospaden, geultjes en hoge grasweilanden-bermen maakte een hoop goed. Ook blijft het een magnifiek gezicht om al die dansende lichtjes door het bos en over de weg te zien gaan. Bij 10 km stond een verzorgingspost waarbij je ook een soort jägerbitter kon nuttigen. Deze maar vriendelijk overgeslagen en het maar bij wat cola gehouden. Later vertelde André dat de borrel  best smaakvol was.  Op naar de laatste 5 km. Ik liep lekker dus kon er nog volop van genieten. Zo rond km 16 draaiden we het terrein van Landal op richting finish. Uiteindelijk was het 16,2 km en in 1.35 uur toch redelijk snel gelopen.  Ietsje laten waren André en Henri binnen en gezamenlijk zijn we al richting de camping gelopen. Snel douchen en het bed opzoeken omdat de wekker weer om 6.30 uur af zou gaan.  Net nadat wij gedoucht hadden kwamen Eric, Linda en Yvette ook terug. Nog even hun ervaringen gehoord en toen snel de slaapzak in.

Na een zeer koude nacht waarbij er midden in de nacht nog een autoalarm afging en een vogel om 3.45 uur al dacht dat iedereen van zijn geschetter wakker diende te worden om 6.30 uur er maar weer uit. Trail kleren aan en ontbijten met zijn drieën. Ik had er zin in maar de term ´er als  een berg tegen op zien´ gold ook wel een beetje.  Om iets over half acht richting de start gewandeld waar zich inmiddels al behoorlijk wat 53 km lopers zich gemeld hadden.  Om klokslag 8.00 uur startte de onderneming en ik dacht ik blijf bij de twee loopkompanen en dan moet dat goed komen vandaag. Na een rondje rondom de park vijver gingen we omhoog richting drielandenpunt. Direct al een paar leuke klimmetjes.

SAM_3460

Met enige regelmaat even achter om kijkend waar de twee heren waren. Bij de 1ste post op 5 km (drielandenpunt) even op beide gewacht en bij aankomst gaf Henri al aan dat zijn maag niet geheel lekker aan voelde en ik mijn eigen gang moest gaan. Na gezamenlijk nog even wat drinken heb ik mijn weg vervolgd en ze succes gewenst. Op naar de laatste 50 km. Onderweg nog een collega runningtherapeut tegen gekomen en nog even bij gekletst . Het liep heerlijk en de vals plat stukken kon ik nog mooi hardlopend naar boven. De meeste steile stukken hoef je niet te kiezen want dat is gewoon wandelen geblazen.  De lus door Duitsland was begonnen . Inmiddels werd het zonnetje steeds sterker en de temparatuur begon goed te stijgen.  Het lopen ging goed en ik liep met een leuk clubje mee. Na 15 km kwamen we weer bij het drielandenpunt aan en aldaar heerlijk me te goed gedaan aan wat chips, cola, water en winegums.  Na nog even een banaanstukje ook nog een gelletje  en een reep meegepakt. Wat verzorging betreft was het top geregeld. Er was meer dan voldoende te verkrijgen.  Ook deze loop was beker vrij en met zo een opvouwbare ecobekker is het goed bijvullen. Op naar de 2de lus door Duitsland. In dit rondje kwam ik wat meer alleen te lopen en kon nog steeds van alles genieten. Bergop wandelen en bergaf zo een tempo aanhouden dat het goed te doen was. Het was wel erg uit kijken met de boomwortels en losse keien.  SAM_3465
Ook na deze lus kwamen we met ong 25 km weer bij het drielandenpunt uit. Dat was dan voor de 53km lopers ook de laatste keer. Na me weer te goed te hebben gedaan aan versnapering en vooral  vocht kon ik aan de 1ste Belgische lus beginnen. Bij km 27 zag ik een man strompelen en vroeg hem of het ging. Het ging wel maar hij was uitgestapt en wandelde rustig terug. Nog geen 500 meter later ging een loper voor mij heel hard onderuit over een steen. Ik moest hem overeind helpen en samen even de schade opgenomen. Met wat water uit de bidon alles schoongeveegd en kon ik even later mijn weg vervolgen. Wel met de gedachte om te blijven opletten. Uiteraard gebeurde het mij ook en keer en stootte ik mijn rechter tenen aan een steen en kon tijdens het  struikelen net een extra pas maken om zo op de been te blijven.  Ik kreeg ook het gevoel dat alles steeds steiler werd en ik meer moest gaan wandelen. Berg af toch maar goed steeds beheerst blijven lopen. Op de ´plaat´ gaan was het laatste wat ik wilde. Na een prachtig rondje door België waarin ik wederom veel alleen heb gelopen nu aangekomen bij een nieuwe post zo rond de 35 km. Nog 20 te gaan en ik had er al meer dan de helft opzitten. Bij 36 km dacht ik nog aan de finish bij de koning van Spanje. Toen was ik er en kapot. Hoe zal dit nu aan het einde zijn.  Nu gewoon goed uitlopen. Met enkele flinke  steile afdalingen begon mijn rechterknie een beetje op te spelen maar kon er echter goed om doorlopen. En of de duivel er mee speelde stootte ik in dit rondje mijn linker tenen. Hier moest ik effen van bijkomen door met elke pas mijn tenen even in te trekken.  Ik was blij dat we in deze lus heerlijk in het bos liepen zodat we schaduwrijk konden lopen. De temperatuur en zon was rond het middaguur toch flink hoog en krachtig.  Mooie passages van natuurlijk geulen en dat leverde mooie plaatjes op.

SAM_3471

Na ongeveer de marathon afstand werkte mijn knie me steeds meer tegen en ben ik begonnen om mijn voet telkens iets anders neer te zetten bij de landing. Ook steeds goed kijken naar de vorm van de weg en de juiste kant van de heling te pakken bij het neerkomen van mijn rechtervoet. Hierdoor kon ik goed door blijven lopen. Bij de 45 km post wel even flink mijn benen gestrekt en rustig de tijd genomen.  Met nog een beker cola in de hand toch maar vast aan mijn laatste 8 km begonnen.  Bij de verzorgingspost gaven ze aan dat het vooral nog afdalen was. Dat klopte volledig, maar alvorens je kunt afdalen moest je eerst nog twee steile beklimmingen volbrengen waar geen einde aan leek te komen.  Een toepasselijk bord was daar dan ook bij gehangen.

SAM_3472

Toen toch het verwachtte afdalen.  Op een gegeven moment kwamen alle lopers van de diverse afstanden bij elkaar en mochten we nog afdalen in een knollenveld van heb ik jouw daar. Gezien mijn knie ben ik hier heel rustig naar beneden ´gestort´.  Hier mochten we dan ook nog even lekker door de modder. Dus meepakken die drek; vaak bu´j te bange.
Met het bordje nog 2 km was ik al blij maar met die van nog 1 km al helemaal. Blijdschap van het behalen van mijn 1ste ultra overheerste toch net iets meer dan de pijn die ik daar voor op de Vaalseberg heb achtergelaten.  Eenmaal op het park Hoog Vaals terug draaiend lopend en met gebalde vuist de finish over gegaan.  Yes!!!!! 53,6 km op de teller en 6.52 uur onderweg geweest. Wat een prachtige onderneming.

 

SAM_3474

Bij de finish nog wat eten en vooral drinken en op naar de camping. Daar waren Eric, Yvette en Linda al gedoucht en al aanwezig. Eric had zijn 30 km tijdens de loop aangepast naar 21 km. Ook de dames hadden uiteindelijk besloten om de 21 te doen.  Mede omdat Yvette flink onderuit was gegaan. Later bleek dat  André ook goed over een steen gestruikeld bleek tezijn en had ook flink wat ´oorlogswonden´ aan hand en knie.
Even flink bijkomen met zo links wat krampgevoelens  kwamen Henri en André ook op de camping aan. Heerlijk aansterken door o.a de fantastische cateraarster Anja. Nadat ik me weer in de benen geworsteld had lekker gaan douchen. Na de douche  was ik toch in beweging maar direct door mijn tent afbreken  en de boel in de auto gooien. Kon  ik nadien met de rest rustig bbq-en. Heerlijk gegeten met zijn allen. En ook heerlijk gelachen om alle verhalen.

Om 19.00 uur afscheid genomen van de rest en met een schat aan ervaringen  en een super goed gevoel van hetgeen behaald is terug gereden naar Groenlo. Yes I did it!!
Vaak bu´j te bange, maar nu niet!!

Op naar de volgende trail!!!!

Christian Reinders