Xtrails Vaals 2015

frontbuttonlogoXtrailsVaals2015

 

Na het mooie trailweekend vorig jaar bij de Xtrails Houffalize hadden we dit jaar voor de eerste editie van de Xtrails Vaals gekozen. Het programma zag er behoorlijk pittig uit met een proloog op vrijdagavond van 8 km, Zaterdagmorgen 25 km, ’s avonds een nighttrail van 15 en dan zondag de kers op de taart: 53 km. Wilde je meedoen voor het hoofdklassement dan moest je zondags de 30 km doen, maar Henrie en ik kozen natuurlijk eigenwijs voor de langste afstand. Met routes die zowel door Nederland, Duitsland als België voerden meteen de meest internationale trail die ik ooit gelopen heb.

Vrijdags waren Henrie en ik al bijtijds met de camper aangekomen op campinghoeve de Gastmolen te Vaals. Een mooie, rustige en sfeervol gelegen camping met voornamelijk vijftigplussers als gast werd dit weekend ‘overvallen’ door een horde trailrunners, want gedurende de dag kwamen er nog behoorlijk wat lopers binnen op de camping. De Achterhoekse (of eigenlijk Aaltens/Grolse) enclave werd ’s middags nog aangevuld met Eric en Anja, de volgende dag zouden Christian, Yvette en Linda ook nog komen. Met zijn viertjes gingen we eerst even lekker wat eten bij een plaatselijke gelegenheid. Het was met ruim 30 graden zo heet dat het eten niet eens afkoelde, en dan moesten we nog lopen ook. Gelukkig voelden we ons wel erg welkom in Vaals.

DSC06264

Het afhalen van de startnummers, start en finish van de proloog van de 8 km waren bij de Wilhelminiatoren bij het Drielandenpunt. Aangezien dat een stukje verder was, met nog een klimmetje ook, besloten we lekker lui met de auto er naar toe te gaan. Eric en Anja zouden met de fiets komen om ons aan te moedigen. Dat laatste bleef helaas bij een goed voornemen, halverwege werd de klim naar het hoogste punt van Nederland toch een tikje te zwaar voor een gewone stadsfiets…. Ondanks de hitte liepen Henrie en ik een lekkere proloog door het bos. Zwetend als een otter en wat aan de vlotte kant gezien wat er nog moet volgen, maar een prima begin. De finish bovenop de 35 km toren werd nog vooraf gegaan door een helling die minstens even hoog en steil als de toren was. Handen op de knietjes en door stampen dus.

DSC06276

Na een nachtrust, die wat werd onderbroken door het gekletter van een flinke regenbui en wat lekkage in de camper, konden we ons voorbereiden met een rustig ontbijtje. De start was om half elf en de temperatuur was een stuk aangenamer. De gezichten van de deelnemers aan de start begonnen ons inmiddels als bekend voor te komen en het was dan ook weer heel gemoedelijk op het startterrein. De route voerde deze keer door een gebied dat minder bosrijk was en voor een gedeelte langs het riviertje de Geul voerde. Niet erg zwaar terrein en regelmatig een stukje asfalt. We lieten ons dus toch weer verleiden tot een tempo dat eigenlijk  niet passend was bij een meerdaags evenement. Maar het was weer ontzettend mooi, met glooiende weides langs de beek, vol met bloemen en vruchtbomen.

DSC06288

Na het eerste uur of anderhalf kwam het zonnetje er door en werd het wat warmer. Maar gelukkig niet zoals de vrijdag, gewoon lekker warm zomerweer. We liepen gewoon te genieten alsof we vakantie hadden 😉 Af en toe een kort kletspraatje met medelopers en verzorgingsposten.

DSC06289

Na afloop wandelden we weer naar de camping, waar Christian inmiddels aangekomen was. Ik moest me even verontschuldigen om ‘even’ heen en weer naar Hoofddorp te rijdenwegens het NK turnen van mijn dochter. Ondertussen kwamen ook Linda en Yvette op de camping en werden de boodschappen gehaald voor de BBQ de volgende dag. Ik was net op tijd weer terug om te kunnen starten bij de Nighttrail, een mooi moment voor een groepsfoto dus. De Nighttrail was één van de afstanden waar ook niet-klassementslopers voor in konden schrijven en we stonden dan ook met zijn allen aan de start.

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

De Nighttrail begon wat laat, 22:00 uur, omdat het anders niet donker genoeg zou zijn. Toch hoefden we pas nadat we al een tijdje onderweg waren de koplampjes aan te doen. Het begin van de Nighttrail was weer een redelijk eenvoudig niveau, veel brede harde paden. Wel een mooi gezicht weer om de vele lampjes als een lang lint door de heuvels te zien gaan. Het tweede deel werd een stuk mooier met mooie stukken bos, een afdaling door een soort afwateringsgeul en smallere paden. Nu werd het echt trailen. Henrie had er echter niet veel oog voor, die wilde zo snel mogelijk over zijn en vlot naar bed om uit te rusten voor de laatste trail. Gevolg was dat we weer te snel liepen… 1:41 uur over ruim 16 km in het donker rennen. Dat voorspelde niet veel goeds voor de zondag.

DSC06277

Zondags stonden Henrie, Christian en ik al bijtijds op. 8 Uur starten, dan moet je dus om half zeven opstaan om te eten, aan te kleden en voor te bereiden. Eric, Yvette en Linda hoefden pas later te starten en mochten dus lekker uit blijven slapen. Het was al weer een stralend weer. Bij de start was het nu toch flink drukker dan de voorgaande dagen. Voor een eerste editie mag de organisatie dan ook zeker tevreden zijn. Er stonden meerdere snelle mannen en vrouwen aan de start, maar wij zochten een rustig plekje ergens achterin het veld. Christian ging aan zijn eerste ultratrail beginnen en Henrie en ik voelden de benen al van de voorgaande stages. Al kort na de start hadden we het gevoel dat we het succes van de afgelopen dagen niet gingen evenaren, sterker nog, het was pay day. Alles wat we te snel gelopen hadden gingen we nu weer inleveren, met rente…

DSC06293

We besloten Christian lekker te laten lopen en ons eigen plan te trekken. Overleven en over de streep komen was het motto vanaf de start. Een oude, maar beproefde strategie werd maar weer eens tevoorschijn getrokken. Alles wat steiler is dan een viaduct wandelen en de rest (in een rustig tempo) hardlopend afleggen. Doordat er vele klimmetjes waren die zo steil waren dat de meeste anderen ook moesten wandelen leverde dat relatief gezien niet eens veel tijdverlies op. En daarnaast waren er vele stukken die lekker lang naar beneden liepen, gratis kilometers maken is dat. We konden zelfs nog gewoon genieten van het bezig zijn in de natuur, de typische holle wegen en het uitbundige groen in deze tijd van het jaar.

DSC06301

Na ongeveer iedere 10 kilometer kwamen we weer bij een verzorgingspost, dat was steeds weer iets om naar uit te kijken. Water, sportdrank, cola en een grote variatie aan dingen om te eten en te snoepen stond er klaar voor de lopers. De hartelijkheid waarmee de crews de lopers steeds ontving was bovendien de beste reclame voor Limburg die je maar kunt wensen. Maar ondanks dat bleef het ploeteren en was het een kwestie van wilskracht en eigenwijsheid om de finish te halen. Toch was er op een gegeven moment bij een splitsing waar we  nog hadden kunnen kiezen om af te korten naar 30 km geen enkel moment van twijfel. We gingen het gewoon halen. Dat oude vrouwtjes met nordic walking stokken ons bijna inhaalden maakte niets uit.

DSC06294

En dat deden we dan ook, na bijna 54 km en 7:12 uur stonden we weer op dezelfde plek als waar we ’s morgens begonnen waren. Behoorlijk uitgewoond qua energie, iets aangebrand door de zon en ik iets gehavend door een te innig contact met de Limburgse bodem, maar we waren er. Zielsgelukkig dat we het weer gered hadden.

Nadat we onze spullen verzameld hadden en even bijgekomen waren, strompelden we terug naar de camping. Daar zaten de anderen al achter een welverdiend flesje (alcoholvrij) bier. Wij sloten ons daar natuurlijk snel bij aan en onder het genot van een glas werden de eerste sterke verhalen uitgewisseld. Christian had zijn eerste ultra gehaald, hoewel ook hij het niet gemakkelijk had en was dus ook een gelukkig mens. Eric, Yvette en Linda hadden samen opgetrokken en ook zij hadden intens genoten van de natuur. De Limburgse hellingen waren iets waar voorlopig nog vele nachtmerries over zullen volgen, maar ze zijn allemaal bedwongen.

DSC06300

Na een eerste drankje en een korte douche werd de skottelbraai aangestoken en werd de inwendige mens weer lekker aangevuld. Daar knapt een mens dan toch weer vlot van op. Na het eten moesten Christian, Linda en Yvette weer naar huis. Wij konden nog lekker een nachtje blijven en flink uitslapen om weer wat bij te trekken. Na bijna het klokje rond geslapen te hebben ging het dan eigenlijk wel ook best wel weer aardig goed. Wat een heerlijk weekend. Je bent een paar dagen weg, maar het voelt als een korte trailvakantie.

De diverse uitslagen staan hier
Mijn foto’s op Facebook

De routes van de proloog, de tweede etappe, de nighttrail, en de laatste etappe kun je bekijken via mijn Garmin Connect

 

 

Trail des Fantomes 2014 – deel 2

henrie3

De Dikke van Dale zegt er het volgende over: fan·toom (het; o; meervoud: fantomen)

1: angstwekkend droombeeld; spook (zelf  toegevoegd: naargeestig, monsterlijk L)

Zoals vele jaren al te doen gebruikelijk is probeer ik aan het eind van de zomervakantie nog ergens een leuke trail te plannen. Na de afgelopen jaren oa de Trail de La Roche, de Swiss-Alpinerun en de Trail du Val Heure te hebben gelopen stond nu de Trail des Fantomes op het programma. Keuze was er genoeg; 13, 26 en 50 km. Voor het eerst was er dit jaar de Ultra Trail des Fantomes over 100 km. Deze wordt 1x in de 3 jaar georganiseerd is de bedoeling. Hoewel ik wist uit voorgaande trails (La Roche en Houffalize) dat het een pittig parkoers zou zijn heb ik besloten mij toch (in wellicht een vlaag van verstandverbijstering) hier voor in te schrijven. Ach, 100 km hier zal wel niet veel anders zijn dan 100 km in het Sauerland. Nou, wel dus!

Vol goede moed op vrijdagmorgen met André Bleumink vertrokken naar camping Floreal in La Roche-en-Ardenne. Een camping direct naast het prachtige hotel Floreal waar in de tuin de start en finish zou zijn. Na een voorspoedige reis staan wij op de camping al direct vast in het gras. Door de overvloedige regenval de afgelopen weken was de hele camping zompig en zakte de camper tot aan zijn assen weg. Met behulp van wat sterke buren en stalen rijplaten de boel weer vlot getrokken en het geheel maar even wat tactischer neergezet. We willen tenslotte zondag ook weer weg kunnen. Even een terrasje gepakt in La Roche en wat paste gegeten waarna we onze startnummers op konden halen. André had besloten de 50 km te doen welke om 11.00 uur zou starten. Ikzelf mocht er om 3.00 uur uit en om 4.00 uur te beginnen. Dus niet te laat pitten. 22.00 uur gingen de luiken dicht maar helaas toch nog weer iets te vaak open omdat flinke buien neerdaalden op het dak van de camper. Dat beloofd niet veel goeds.

Na een klein ontbijtje met wat koffie gaat het naar de start. André was toch wakker en loopt even mee om wat foto’s te maken en alvast wat sfeer te proeven. 150 trailatleten hebben zich ingeschreven voor de 100 km, maar ik kan bij de start niet echt inschatten of ze er ook allemaal zijn. Het is in ieder geval een mooie bonte groep met alle hoofdlampen etc. op. Ik begin met een dun jasje (kon ook niet anders want mijn regenjas lag nog in Aalten), maar het voelde niet koud. We beginnen met een stukje vals plat omhoog en na 500 meter schieten we het bos in om gelijk flink te klimmen. Blij dat ik m’n stokken bij me heb. Gezien het tijdstip is mijn biologische ritme nog wel enigszins verstoort en dat houdt in een sanitaire stop na 4 km waarbij ook gelijk het jasje al uit kan. ’T is warm zat.

henrie

Tot zover ging het nog wel redelijk maar wat daarna kwam is met geen pen te beschrijven. Ongelooflijk steile klimmen en nog veel steilere (lees: gevaarlijker) afdalingen over scherpe rotsen die besmeurd zijn met modder en drek en dat allemaal in het stikkedonker. Inderdaad het heeft helemaal niets meer met hardlopen te maken. Het lijkt een combinatie van een stormbaan en een mudrace voor blinden en slechtzienden. In 10 km tijd ga ik vijf keer onderuit wat enkele schaafwonden en een nat pak oplevert. Verder geen noemenswaardige ongemakken.

Bij kilometer 15 kom ik Leonie vd Haak achterop. Nederlands Recordhouder 24-uurs loop en Ultrafanaat (liefst asfalt en vlak). Ze scheldt en tiert op de omstandigheden en zegt dat ze bij de eerste verzorging (19 km) er mee kapt. Is er helemaal klaar mee. Even later is de 1ste van vier doorsteken door de rivier de Ourthe en het begint ook gelijk ongenadig hard te regenen. Kan er ook nog wel bij. Eindelijk de 1ste verzorging na 19 km; bijna 3 ½ uur!! Vol goede moed verder. Eerst even samen met een Nederlander gelopen maar al gauw geeft hij aan dat ik maar door moet gaan, hij heeft last van een teen. Bij 23 km is er de splitsing; 50 km rechts af over de brug en de 100 km rechtdoor. Twijfel even. Als de 50 en de 100 km gelijk gestart waren had ik het wel geweten. Nu ga ik rechtdoor en ben gelijk al een beetje trots.

Dat duurt maar even. Ik hoor ineens muziek. Kijk achterom en zie daar een loper met koptelefoon aankomen met het volume nogal hoog. Wil weer doorlopen, draai me om en knal!, vol met m’n kop tegen een omgevallen boom die het pad kruist. Ik hoor het kraken en ga met rondvliegende stokken onderuit. De muzikale Belg achter mij helpt me overeind en onderzoekt m’n hoofd. Gelukkig geen wond maar wel een bult die snel groter wordt. Het kraken zal de tak wel geweest zijnJ. Niet getreurd, gewoon weer verder en loop samen met een Vlaming (Filip) naar de verzorging bij La Chouffe. Daar moeten we nog een lusje lopen waarin zomaar de enige kilometer ligt die we compleet konden blijven rennen. Joepie!

Ondertussen moeten we het tempo er aardig inhouden want ze hadden ons verteld dat de cut-off tijd bij de tweede keer La Chouffe om 12.00 uur zou zijn. Om 11.40 uur, na 7.40 uur koers, waren we er en bleek de limiet op 12.30 uur te liggen. Ruim drie kwartier dus nog over. Van hieruit gaat het richting Houffalize waar op 57 km de volgende verzorging is.

We hebben beide onze klim- en daalprobleempjes en houden het nog tot 50 km samen uit dan verkrampt Filip enigszins en geeft hij aan dat ik maar alleen door moet en dat hij bij Houffalize gaat stoppen. Rondom Houffalize ken ik de omgeving van de onlangs gehouden X-Trails in juli en ik merk dat dit toch een zekere rust geeft. De beklimmingen en afdalingen zijn hier niet zo extreem als richting La Roche. Na een kleine 10 uur ben ik bij de stop waar je een tas met spullen kon laten neerzetten. Trek een schoon/droog shirt aan, neem een shake en zoek de wagen van het Rode Kruis op om m’n blaren aan de tenen te laten verzorgen. Dit gaat niet zonder slag of stoot. De Franstalige Belgische madam weigert Nederlands te spreken en zodoende kon ik zelf met een geleende speld van een startnummer en wat desinfecteerspul de blaren doorprikken. Onder de voorvoet was het alleen wel een allergaartje geworden. Door alle nattigheid en doorsteken waren m’n voeten zo week geworden dat complete plooien onder de voorvoet losgescheurd waren. Een pleister oid bleef niet zitten dus toch maar weer de schoenen strak aan en een pijnstiller erin.

henrie2

De volgende verzorging was 18 km verder, dus een lange weg voor de boeg. Samen met een gewonde Belg aan dit traject begonnen maar al gauw geeft hij dat ik maar door moet lopen. Het klimmen en dalen gaat inmiddels al echt niet meer. Naar boven voorzichtig op de voorvoet en dalen maar op de zijkanten om de voeten zoveel mogelijk te ontzien. Op een gegeven moment krijg je zelfs hier een ritme in en is het een kwestie van gewoon doorgaan.

Bij 65 km gaan we voor de derde keer de Ourthe door en vanaf daar werd de pijn alleen maar erger. Nog maar een Paracetemolletje erin en hopen dat het weer net zo wegtrekt. Dat valt tegen en het begint ook weer te plenzen. We komen weer op een heel lastig stuk onder langs de rivier met allemaal rotsen en wortels. De kilometers gaan 13-14 minuten duren en de fun is ver te zoeken. Even later kom ik bij de brug waar vanmorgen (het leek wel gisteren) de splitsing was. We moeten nog twee kilometer tot de verzorgen bij 75 km en ik weet het nu zeker. Ik stop! Het hele parkoers heeft me murw gebeukt. Alles doet zeer, de coördinatie is weg en ik zie het niet zitten om straks weer m’n hoofdlamp op te moeten doen voor nog 2 uur levengevaarlijke omstandigheden. Goed is goed. 75 km is meer dan voldoende in dit terrein onder deze omstandigheden. 13.04 uur is de uiteindelijke looptijd als ik de organisatie doorgeef: nr 35 DNF. Voor mijn gevoel één van de beste (wijste) beslissingen van de afgelopen jaren en ik heb er geen moment spijt van. Doorgaan was onverantwoord en ook met 75 km ben ik dik tevreden.

Nu twee dagen later is de spierpijn en vermoeidheid nog zo groot dat ik zeker weet dat ik deze week niet loop. Nog nooit heb ik zo’n pijn en vermoeidheid gevoeld, zelfs niet na mij Mont Blanc avonturen. Uiteindelijk zijn er 94 finishers, waarvoor hulde. André is het wel gelukt de 50 km geheel af te ronden in 8.32 uur, proficiat, zodat we nog ongeveer tegelijkertijd weer op de camping arriveerden.

De komende maanden staan er wat kortere en minder zware wedstrijden op het programma (Marathon Winterswijk,Teutolauf,  Devil’s Trail) en natuurlijk de geweldige primeur van de eerste trail in de Oost-Achterhoek, De Slingetrail op zondag 9 november met afstanden van 8, 18 en 34 km.

Groeten,

Henrie Drenthel

Trail des Fantomes 2014

kaart

De Trail des Fantomes bij La Roche-en-Ardenne in België staat bekend als één van de zwaarste trails in de Ardennen, een echte uitdaging dus. Na het geslaagde weekend van de meerdaagse Xtrails in Houffalize een tijdje geleden vonden Henrie en ik dat wel wel weer een uitdaging aankonden. Onder het motto ‘Vaak bu’j te bange’ schreef Henrie zich in voor de Ultra afstand van 100 km, ik hield het bij een iets bescheidener 50 km. Vrijdags reden we al bijtijds richting La Roche, waar we een campingplek hadden op nog geen 200 meter van de start en finish. We hadden de hele middag om het stadje te bekijken en de tourist uit te hangen.

DSC05936

Nadat we eind van de middag nog lekker gegeten hadden in één van de plaatselijke Italiaanse restaurantjes en een paar Chouffes kabouter gemaakt hadden haalden we onze startnummers op. Het start- en finishterrein was inmiddels behoorlijk druk met deelnemers en we ontmoetten dan ook weer veel bekenden. Altijd gezellig om wat bij te kletsen met mede-trailrunners. Daarna kropen we vroeg onder de wol, aangezien Henrie om 4 uur mocht starten. Het slapen viel wat tegen door het gekletter van een aantal flinke buien op het dak van de camper. Om 3 uur stonden we weer op en kon Henrie zich voorbereiden, het was gelukkig inmiddels droog. Na de start van de 100 km kroop ik weer in bed om te proberen nog even wat slaap te pakken.

DSC05940

Tegen een uur of 9 werd ik weer wakker, ditmaal door kinderen die buiten speelden. Tijd genoeg om rustig te ontbijten en mijn spullen te pakken. Het weer was inmiddels een stuk opknapt en ik hoopte dat Henrie al een mooi eind op weg was. Iets voor elven ’s ochtends was het een stuk drukker dan het ’s nachts was. De standjes werden goed bezocht en de dixies maakten overuren door alle wedstrijdzenuwen.

DSC05945

Na de start ging het al snel heuvelop, maar de eerste kilometer of 5 was het prima te doen. Ik deed mijn isoshirtje er maar eens onderuit, de temperatuur werd prima om te lopen met een graadje of 16. Vrij plotseling was het echter gebeurd met de intro en begon de echte wedstrijd. Steil omhoog via kleine paadjes die modderig en glibberig waren door de overvloedige regenval van de afgelopen tijd. De vele boomwortels en rotsen maakten het nog extra uitdagend. De stokken kwamen goed van pas om me een weg naar boven te banen. Eenmaal boven aangekomen was het even genieten van het prachtige uitzicht over het dal, met in de diepte de Ourthe.

DSC05952

Normaal gesproken is het altijd een fijn idee dat na een steile klim weer een afdaling volgt. Even wat  ‘gratis kilometers’ maken door de zwaartekracht het werk te laten doen. In de Trail des Fantomes wordt er echter bijna niets weggeven… Iedere steile klim werd even vaak gevolgd door een net zo steile of nog steilere afdaling. Modder, rotsen en boomwortels maakten het afdalen op zijn zachts gezegd lastig, soms moest je half glijdend naar beneden. Een flinke aanslag op de beenspieren.

jeroen

Tussen de klimmen en dalen mochten we grote gedeeltes langs de oever van de Ourthe lopen, maar wie dacht dat er een fijn wandelpad liep waar je even kon relaxen en genieten van de voorbijvarende kano’s kwam bedrogen uit. Het pad was een extreme singletrack, waarschijnlijk alleen in deze wedstrijd in gebruik. Continu klimmen over grote glibberige rotsblokken en over en onder omgevallen bomen kruipen maakten het lastig om hard te lopen en de vele uitstekende boomwortels maakten het regelmatig erg lastig om een plek te vinden waar je veilig je voeten neer kon zetten. Prachtig natuurgebied, echt genoten van alle mooie plekjes, maar wel erg opletten geblazen dus.

DSC05954

Een mooie doorsteek door het snelstromende water leverde, naast natte voeten, ook hilarische taferelen op en voor menigeen een nat pak. Gelukkig bleef ik deze keer op de been en kon ik aan de andere kant mijn weg vervolgen. Niet dat het daar makkelijker liep overigens. Het bleef een kwestie van zo snel mogelijk wandelen over de onbegaanbaardere delen en proberen voorzichtig hard te lopen op de makkelijker delen. De stokken kwamen hier ook goed van pas om te helpen bij het bewaren van het evenwicht en als extra steuntje om niet de rivier in te vallen.

Na de eerste twee verzorgingsposten waren net over de helft en hadden we er al heel wat klim- en klauter werk op zitten. Niet iets wat we veel kunnen trainen in NL en ik begon de benen al wat te voelen.  Eten en drinken ging nog prima dus geen reden tot paniek. Nog maar wat voorzichtiger op de afdalingen, veiligheid voor alles immers. Niet dat het altijd goed ging overigens, meerdere keren uitgegleden en gevallen. In de meeste gevallen was het resultaat gelukkig alleen nog meer modder op mijn kleding en reden tot lachen.

1743482_551999441571471_1444257996454204801_n

Na weer een stevige afdaling ging het echter een beetje mis en duikelde ik hals over kop de helling af richting Ourthe. Gelukkig werd mijn val gebroken door een paar stevige braamstruiken, maar helaas stond ik nu vast in de stekels met acute kramp in beide kuiten. Eerst maar eens de kramp rustig eruit rekken, voor ik weer omhoog klom. Het Ca va? en Gaat het? van medelopers was niet van de lucht, maar ik moest toch echt zelf even een meter of 4 naar boven klauteren door de braamstruiken…

Na dit incidentje raakte ik helaas niet echt meer op gang. Bij iedere onverwachtse beweging dreigde de kramp weer in kuiten en hamstrings te schieten. Eerst maar een stuk stevig door wandelen om de spieren weer wat op orde te krijgen en dan op de beter begaanbare paden wat dribbelen leek me de enige optie. Met nog 20 km te gaan zou ik dus een hoop tijd verliezen, maar ik zag er nog steeds geen reden in om op te geven.

Na een half uur wandelen kwam ik weer wat op gang, maar helaas voor mij was na een kwartiertje lopen/dribbelen de volgende heuvelrug al weer aan de beurt om te beklimmen. Dat vonden de kuiten niet echt lekker en het tempo moest dan ook drastisch naar beneden. Op zich erg jammer aangezien ik me verder nog redelijk goed voelde. Mijn humeur bleef echter redelijk goed en ik had inmiddels regelmatig contact met lopers van de 26 en 16 km die nu op hetzelfde parcours kwamen.

Velen van hen hadden het ook moeilijk, zeker heuvelop. Sommigen hadden duidelijk niet genoeg voorbereiding qua training. Maar eigenlijk had iedereen goede zin en waren er heel veel wel in voor een kletspraatje. Op die manier kwamen de kilometers toch op een redelijk plezierige manier aan het eind. De laatste 4 kilometers liepen ook weer lekker rustig af en kreeg ik zelf nog even het idee dat ik weer hard liep. Na de doorwading bij de camping hoefde ik nog maar een paar honderd meter en zo kwam ik uiteindelijk na 8:32 uur zwoegen en zweten over de streep. Ruim een uur later dan ik van tevoren gedacht had, maar toch een tevreden finisher gezien de omstandigheden. Achteraf bleek ik toch nog een man/vrouw of 40 achter me gelaten te hebben.

Helaas gold dat niet voor maatje Henrie, die was bij 75 km uitgestapt en inmiddels ook al gedoucht en aangekleed op de camping. Het leek hem verstandiger om uit te stappen voor hij uitgeput in het donker van een helling naar beneden zou storten. Een verstandig besluit gezien de zwaarte van het terrein.

henrie3

Na wat gegeten te hebben lagen we om 22:00 al op bed en wisselden we onze ervaringen uit, terwijl we op de achtergrond nog tot een uur of twaalf mensen binnen konden horen komen. Als we nog zo lang wakker gebleven waren tenminste. Over een dag of wat zal de spierpijn en de stijfheid wel weer verdwijnen, maar deze ervaring blijft voorlopig nog vers in het geheugen.

Site van de organisatie
Uitslagen

Foto’s:
Mijn Facebookalbum
Running-on-trails.be
Ludo Grafica

Xtrails Houffalize (België) 11-13 juli 2014

Begin januari was ik met trailmaatje Henrie de trailkalender aan het invullen, maar was het nog even zoeken naar een mooi doel in de zomer. Weer een extreme bergtrail als de Zugspitze Supertrail vorig jaar? Ineens zag ik een aankondiging van de zomereditie van de Xtrails in Houffalize, in het hart van de Belgische Ardennen. Een meerdaagse team-trail, zoiets had ik nog nooit gedaan. Iets meer dan 100 km, vijf wedstrijden in drie dagen… Het klonk als een flinke klus, maar een mooie uitdaging. Na een kort overleg met Henrie was de inschrijving al snel gedaan.

Bijkomend voordeel was dat er ook een mogelijkheid was om, naast de meerdaagse team-trail, ook individueel mee te doen aan één of meerdere van de wedstrijden. Een mooie gelegenheid om te proberen er een mooi weekend van te maken met een groepje liefhebbers. Na wat oproepen bleek er uiteindelijk een mooi groepje uit de Achterhoek naar de Ardennen te gaan om eens kennis te maken met een ‘echte’ trail.

DSC05878

Donderdag 10 juli vertrokken Henrie en ik met de camper, om ons rustig voor te bereiden en meteen alvast de tent voor de rest van de groep neer te zetten. In de middag nog even op de fiets naar het centrum om te kijken waar start en finish was. Op een terrasje genoten we van het gezelschap van een dames team uit Schoorl en het trailbiertje bij uitstek: la Chouffe. Nodeloos om te zeggen dat we onze daden wat overdreven tegenover ons charmante gezelschap, maar echt onder de indruk leken ze niet. Later bleken ze op de korte team-trail zelfs alle mannenteams voor te blijven…

DSC05889

De volgende ochtend een stevig ontbijt, sinaasappelsapje, koffie en op naar de eerste wedstrijd van de vijf. Het was rustig aan de start aangezien deze alleen voor de deelnemers aan alle wedstrijden was. Leuk om te zien dat je al snel een aantal bekende gezichten uit de Nederlandse en Belgische trailwereld weer tegenkomt. Lekker ongedwongen en vast van plan om ons niet gek te laten maken gingen we van start. Ik kwam echter maar niet lekker in mijn ritme, mijn hartslag bleef veel te hoog en mijn maag stond op kop. En was het nu echt zo’n benauwd warm weer? Waren het de Chouffes van gisteren of was het de jus bij het ontbijt? Niets van aantrekken, tempo wat rustiger en gewoon doorgaan en hopen dat het beter zou worden. Het terrein was ook zeker niet gemakkelijk en bij een aantal hellingen had ik het idee dat ik over mijn nek moest… Even tempo terug en proberen te genieten van de schitterende uitzichten, maar al te veel aandacht had ik er niet voor. De benen voelden verder best goed.  Henrie bleef gelukkig een beetje trekken en duwen en positief praten, zodat we uiteindelijk niet eens echt veel tijd verloren. Na bijna 25 km (600 hoogtemeters) en 2:48 uur kwamen we over de streep, gauw wat droogs aan en op het fietsje terug naar de camping om rust te pakken.

DSC05892

Het weer was best lekker, beetje eten en drinken en in de zon rondhangen. Ik kreeg wel een beetje een topsporter gevoel op deze manier. Met wat meer rust in mijn maag zou het met de prestaties misschien ook nog wel goed komen. Gelukkig kwam tegen het eind van de middag de rest van de groep om ons met wat Achterhoekse nuchterheid weer met de pootjes op de grond te zetten. Al grappend en grollend werd het kamp ingericht en konden we even later nog gauw even een pastamaaltijd naar binnen schuiven in het campingcafé.

Hierna begon de groep toch wat stiller te worden (hoewel sommigen nooit stil te krijgen zijn). De eerste nachttrail voor de meesten en dan ook nog eens over een behoorlijk lastig terrein, dat was spannend. Bij de start was het een stuk drukker dan ’s morgens en overal zag je mensen die nog even hun koplampje testten of vergeleken met anderen. Half elf was het nog net niet pikdonker maar meteen na de start trok er een lang lint van lampjes door het bos. Vooral op de haarspeldbochten tegen de berg op was dat een geweldig gezicht. Niet dat je je daardoor erg af moest laten leiden, want een struikeling over een steen of boomwortel was zo gemaakt in de drukte.

Na een aantal kilometersviel het veld wat uit elkaar, zeker toen we het MTB circuit op mochten. Nu dacht ik dat het MTB-parcours op de vuilnisbelt in Winterswijk een lastige was, maar deze was echt op wereldbeker niveau. Levensgevaarlijke afdalingen die ik op de fiets echt niet zou durven mochten wij te voet in het donker met alleen een koplampje zien te bedwingen. Naar boven was het dus zweten van de inspanning en naar beneden vooral van de spanning. Maar verder was het enorm kicken en genieten van de geluiden van vogels, insecten en andere dieren en de geuren in de bossen en velden die bij een nachtloop horen. Ik voelde me ook een stuk beter dan ’s morgens, dat helpt natuurlijk ook. We hielden het tempo lekker ontspannen om energie te sparen, maar begonnen zoetjes aan toch mensen in te halen die duidelijk te hard gestart waren. Het is ook lastig om te bepalen hoe snel je gaat als je alleen op gevoel en het licht van een koplampje moet af gaan. Na 12,5 km en 485 hoogtemeters kwamen we in 1:44 uur tevreden over de streep.

Even goed en eten en drinken voor het herstel en onderuit hangend op een loungeset van het hotel wachtten we op de binnenkomst van de rest van de groep.  Op sommigen moesten we wat langer wachten dan anderen maar wat een enthousiasme. Iedereen had geweldig genoten. Ruim na middernacht kwamen we terug op de camping en moest er nog gedoucht worden. Ik ben niet zo’n nachtmens en kroop zo snel mogelijk onder de wol. De rest was te opgefokt door de ervaringen van de avond en bleef nog even op. De volgende ochtend was ik als eerste op en kon ik beginnen met drinken om het vochttekort door het uitbundige zweten van de vorige dag te compenseren. Er stond immers weer een flinke klus te wachten.

Na een uurtje rondwandelen en wat rekken en strekken terwijl ik af en toe een slok nam, begonnen mijn benen weer was losser te voelen en werd de rest ook wakker voor ontbijt. Deze dag sloeg ik voor de zekerheid de jus maar over en hield ik het veilig bij broodjes met jam en nutella. Ik voelde mijn benen wel wat, maar eigenlijk voelde ik me best goed. Goed genoeg voor de 29 km en de ruim 1000 hoogtemeters waar ze ons op wilden tracteren? Erik en Marieke waren in ieder geval ook klaar voor hun teamtrail en de rest zou na de start in Houffalize gaan shoppen en spullen voor de BBQ halen die we ’s avonds in gedachten hadden. Ze wilden wel proberen op tijd terug te zijn voor onze finish maar garandeerden niets…

nighttrail

Bij de start was het nu best druk, ook doordat er redelijk wat lopers ingeschreven hadden voor alleen deze wedstrijd. Een teamwedstrijd is immers niet iets wat veel georganiseerd wordt. Naast Frans, Engels, Vlaams klonk er ook West- en Oost Nederlands aan de start, een echte internationale wedstrijd dus.. Henrie en ik hadden al besloten om een beetje naar achteren te starten en vooral iedereen voor te laten die vlotter wilde lopen. Meegaan met de meute zou ons duur komen te staan, wij moesten immers nog een paar wedstrijden. Rust en regelmaat en alles wat een beetje steil was zouden we moeten powerhiken om energie te sparen.

Zo stonden we na de start geduldig te wachten in de trailfiles bij de steile klimmen in het begin. Ook nu weer werd het na een paar kilometer vanzelf rustiger doordat het veld na de eerste klimmen uit elkaar begon te vallen. Het was weer vrij warm en vochtig, wat vooral heuvelop het gevoel gaf alsof je gesmoord werd. Gelukkig waren er ook mooie lange afdalingen waar je weer op adem kon komen en wat kon koelen. Ik voelde me gelukkig goed, maar Henrie leek vandaag degene te zijn die het moeilijk kreeg. Zou het dan toch weer de jus zijn bij het ontbijt?

DSC05895

Na een redelijk zware eerste 10 kilometer met steile klimmen kwam er eindelijk een stuk waarin we lange klimmen moesten wandelen, maar daarna ook weer ontspannen in een dribbel naar beneden konden. Eindelijk begon het een beetjes te draaien. Een stuk waarin mooie uitzichten en geweldige stukken bos onze aandacht vast hielden en waarin we eindelijk lekker kilometers konden maken. De verzorgingsposten onderweg werden bemand door de crew van de camping en daar konden we lekker even kletsen en bijtanken. Uur na uur verstreek zonder dat we er haast erg in hadden. Gewoon rustig en geconcentreerd bezig blijven met zo snel mogelijk door het zware terrein voort te bewegen, het leek bij vlagen meer een aflevering van  Man Tracker (alleen bleven we de cowboy te paard goed voor). En voor mijn gevoel toch nog redelijk vlot hoefden we nog maar een klein stukje naar de finish.

10497406_805278346158450_964025728635981305_o

Maar eerst een riviertje oversteken, lekker fris. Een dame aan de overkant riep nog dat het verschrikkelijk schoof. Ik vroeg me af wat ze nu eigenlijk bedoelde toen ik het water in liep. Meteen slipten mijn voeten op de algenlaag die op de basalt stenen vastzat en lag ik ineens languit in het water. O, het was glad bedoelde ze dus… Dat Vlaams went maar niet. De dame had tranen in de ogen van het lachen en Henrie deed vrolijk mee, gelukkig heb ik wel wat gevoel voor zelfspot. Al lachend en flauwekullend maakten we de laatste vijf kilometer vol en kwamen we na 3:47 uur over de streep.  De rest van de groep stond ons inderdaad bij de finish aan te moedigen, een geweldig gevoel om zo over  de streep te komen.

DSC05902

Snel terug naar de camping voor douchen, eten en rust, kwart over 6 mochten we al weer aan de bak voor de trailsprint van 4 kilometer over een bijzonder lastig parcours. Ik stond er niet echt naar uit te kijken om op volle snelheid bergop, bergaf te moeten stormen met benen die inmiddels behoorlijk stram en stijf waren. Eerst een beetje loslopen en rekken en strekken terwijl we keken naar de Kidztrail. Geweldig om de kleine mannetjes en vrouwtjes zo fanatiek tekeer te zien gaan, ik kreeg er bijna zelf weer zin in…

Ondanks het feit dat we de volgende dag nog een 35 km mochten ging iedereen toch behoorlijk vlot van start. Henrie ging vlotter dan ik dacht  en na een paar hellingen stond ook zijn vrouw hem nog eens aan te moedigen. Als een verliefde puber stoof hij er vandoor, ik had geen enkele kans om hem bij te houden. Halverwege het parcours moest ik meerdere hellingen met de handen op de kieën drukkend zien te bedwingen terwijl ik probeerde mijn gierende hartkleppen wat tot rust te krijgen. Eenmaal bovenop stond een hele groep te overleggen over het parcours en ik volgde ze maar gewoon. Niet helemaal juist bleek later, vlak voor de finish stonden onze fans verbaasd dat ik Henrie voor was… Ergens hadden we een klein lusje gemist waardoor ik een minuut voor Henrie over de streep ging. De eindtijd als team werd daardoor 31 minuten. Voor het algemeen klassement maakte het niet uit overigens, we stonden bijna 20 minuten achter onze voorgangers.

DSC05903

Met compleet verrotte bovenbenen gingen we weer naar de camping, waar we na het douchen gingen genieten van een gezellige barbeque. Fysiek duurde het nogal voor de benen weer een beetje goed voelden, maar lekker eten en een drankje (en veel frisdrank) zorgden in ieder geval voor ontspanning en een heleboel lol. Dat was immers waar we voor gekomen waren: plezier maken. De rest van de groep was inmiddels zo enthousiast geworden dat ze bijna allemaal besloten om hun zondagmorgen wedstrijd om te zetten naar een langere versie. Wat een lef voor lopers die nog nooit eerder een echte trail in de Ardennen gelopen hadden. Nadat we de eindstand van de wedstrijd Nederland-Brazilië gehoord hadden werd het de hoogste tijd om op te ruimen en in bed te kruipen.

Hoewel ik gedacht had als een blok te slapen, kwam daar niets van terecht. ’s Nachts regende het flink en dat lawaai op het dak maakte slapen niet makkelijk. Tegen de morgen werd ik ook nog eens wakker door een gevalletje lekkage… Toen ik het uiteindelijk zat was en opstond was het nog erg rustig op de camping, maar dat is best logisch om half zeven… ik had me een uur vergist. In ieder geval ruim tijd om weer wat los te wandelen, te drinken en wat te rekken en dergelijke.

erikenmarieke

Na het ontbijt hadden we ruim tijd om de tent af te breken en de spullen in te pakken, na de wedstrijd konden we dan meteen door naar huis. Henrie en ik mochten om 11 uur starten, maar zouden ook het langst onder weg zijn. De rest startte een uur later voor hun run, maar zou met een beetje goede wil al weer op weg naar huis zijn voor wij over de streep zouden komen. Wel jammer dat ze dan mogelijk ons moment van roem zouden missen… voor de start bleek namelijk dat van de vijf herenteams al twee teams afgevallen waren. Uitlopen was dus voldoende voor een podiumplek! Dat hadden we nog nooit meegemaakt in onze trailrunning carriere.

Maar zover was het nog niet. Eerst maar eens rustig van start. We konden gelukkig via een easy fietspad de eerste kilometers loslopen. Maar toen was het ook meteen uit met hardlopen. Hellingen steiler dan de trap, bezaaid met boomwortels en stenen, werden gevolgd door afdalingen die door de regen ’s nachts glad en modderig geworden. Voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast en als je wilt finishen moet je in ieder geval niet uitvallen door domweg te struikelen.  We liepen dus voorzichtig, maar toch zo vlot mogelijk door.

Het was verschrikkelijk benauwd in het bos, warm en vochtig als een tropisch regenwoud. Het zweet drupte dan ook langs de rug naar beneden. De eerste verzorgingspost was echter nogal vroeg in het parcours. Toch maar de bidons bijgevuld en een bekertje water en cola naar binnen gewerkt met een paar stukken watermeloen. Net als gisteren volgde er een stuk waar we redelijk door konden lopen. Niet zo soepel overigens, we voelden de kilometers van de afgelopen dagen stevig in de benen. Hellingen die we de eerste dagen nog vlot konden nemen moesten we nu in een rustiger wandeltempo doen. De hartslag vloog bij het minste geringste meer omhoog dan het hellingspercentage.

traildeslutins

Ook waren er lange stukken die bedriegelijk makkelijk leken, maar door een overdaad aan grote boomwortels en stenen steeds de volle concentratie vereisten om niet onderuit te gaan. We maakten echter goede vooruitgang en hadden er alle vertrouwen in dat we de finish zouden halen. De tweede verzorgingspost was echter ook aan de vroege kant, beetje vreemd. Weer vulden we alles bij en kletsten we nog even vrolijk met onze campingcrew. Ze waren inmiddels ook al fans van ons… De volgende verzorging zou op een kilometer of 22 zijn, maar daar moesten we eerst nog een stevig eind voor lopen. Een buitje hielp ons gelukkig aan wat verkoeling.

De post waar we op zaten te wachten, bij de brouwerij van la Chouffe, was er echter niet. En even later moesten we weer het bos in, waar in ieder geval geen verzorgingspost zou zijn. Uit nood tankten we maar wat koud water in de rivier, voor we niets meer hadden om te koelen. Ik had nog redelijk wat drinkwater, maar Henrie zat bijna zonder. De temperatuur was hoog, net als de vochtigheid, dus we hadden een dreigend probleem.

DSC05907

Het terrein was gelukkig iets gelijkmatiger en we konden in een rustig tempo door. Ondertussen wisselden we drinkwater en Rivierwater om te koelen uit en bleven we goed eten. We hadden immers nog een kleine twee uur voor de boeg… Op een gegeven moment zaten we echter zonder water, maar wisten we dat het nog maar een paar kilometer naar de verzorgingspost zou zijn. En wat een genot was het om eindelijk weer een bekertje cola naar binnen te slaan, en nog één. Met de bidonnen weer vol genoeg tot de finish liepen we verder.

Het laatste stuk was weer pittig, maar we roken de stal en lieten ons niet tegenhouden. En wat een geluk, waar we normaal nog wel eens een bonus kilometer of twee krijgen, kregen we er nu minder. Na 34 km en een kleine 1200 hoogtemeters waren we er, die langverwacht streep. 4:39 waren we onderweg geweest en het voelde als een echte overwinning. Het doel was bereikt! Dat onze derde plek geen medaille of zo opleverde (te weining deelnemende teams) maakte ons niet eens meer uit. Ik was zo gelukkig als ik maar zijn kon.

Bovendien bleek de rest van de groep ook nog in het restaurant aanwezig te zijn, zodat we nog even wat wild enthousiaste verhalen konden uitwisselen. Maar daarna was het douchen, eten en naar huis. Hoewel dat op een typisch Belgische manier geregeld was allemaal. Eenmaal thuis duurt het dan een paar dagen om de spieren wat bij te laten trekken en weer bij te slapen. Maar zoals een bekende nederlandse ultraloopster altijd zegt: de pijn verdwijnt, de prestatie blijft.

Ik ben nu al benieuwd wat we volgend jaar gaan kiezen als doel 😉

De site van de organisatie met foto’s

Uitslagen

Mijn Facebookfoto’s

 

 

 

 

 

 

 

Trèfles à Quattre Feuilles (Klavertje 4), Olne, België

De  jaarlijkse Klavertje 4 trailrun  in Olne, in de voorlopers van de Ardennen, heeft een geweldig concept. De wedstrijd bestaat uit 4 verschillende routes, die samen ruwweg de vorm van een klavertje vier vormen op de kaart. Na iedere ronde besluit je wel of niet door te gaan met de volgende ronde. Als je alle 4 rondes loopt heb je ongeveer een marathon gelopen. Maar ondertussen heb je dan al wel een heleboel modder, stenen en heuvels achter de rug. Ruim 1000 hoogtemeters liegen er niet om.

route

Henrie Drenthel weet ieder jaar meer mensen enthousiast te krijgen om mee te gaan naar deze wedstrijd. Dit jaar vertrokken op zondagmorgen 19 januari om half zeven ’s morgens  twee auto’s vol atleten uit Aalten. Door het vroege uur was het erg rustig op de weg waardoor we  veel te vroeg aankwamen. We hadden nog lang niet alle koffie en broodjes voor onderweg op die Evelien zo zorgzaam gesmeerd had toen we de lege parkeerplaats opdraaiden.  De organisatie was nog maar nauwelijks klaar voor het ophalen van de startnummers, maar de koffie aan de bar was lekker en de WC was nog leeg en schoon. We vermaakten ons door het bespreken van de hilarische column over trailrunning die onlangs verschenen was en het vergelijken van de trailrunspullen van de diverse deelnemers.

Langzamerhand werd het steeds drukker en drukker en nadat we ons opmaakten om naar de start te gaan bleken er honderden liefhebbers te zijn. Zoveel dat er op de geplande starttijd nog steeds lange rijen stonden voor de inschrijftafels. Naar goed Belgisch gebruik werd daar niet moeilijk over gedaan, het was immers mooi weer. Zo klonk ruim een kwartier later alsnog het startsein en vertrok er een langerekt lint met lopers door het doodstille dorpje.

De eerste kilometers was het nog druk en kwamen we regelmatig even stil te staan, maar al snel kwam er meer ruimte op de paden. In het begin probeerden we nog met een aantal leden van het groepje bijeen te blijven, maar na verloop van tijd verbrokkelde de Achterhoekse eenheid tot een aantal groepjes die opgingen in de meute. Na de eerste heuvels waren mijn benen helemaal wakker geschud. Enkele maanden blessureleed maakten het allemaal niet eenvoudiger en ik moest behoorlijk werken om Henrie bij te houden. De zon kwam inmiddels goed door en het jasje kon weer de rugzak in. In vergelijking met vorig jaar (sneeuw en ijs) en het jaar daarvoor (heel nat) was het parcours goed te belopen. Wel modderig, maar we gingen in ieder geval niet tot de enkels diep door de blubber.

De eerste ronde was eigenlijk al voorbij toen we ons net lekker in de wedstrijd voelden komen en na een paar slokken sportdrank ging het verder. Ik had zelf het gevoel dat ik steeds iets te hard ging, maar besloot het nog even aan te zien. Het lopen op zich ging nl. best goed en, hoewel ik er voor werken moest, ik genoot ervan om weer eens echte heuvels te bedwingen. De pittige klimmetjes werden iedere keer beloond met geweldig mooie uitzichten over de dalen en de lange afdalingen leverden steeds net voldoende herstel op om weer verder te kunnen. Toch voelde ik de power in mijn benen sneller dan verwacht afnemen en besloot ik geen risico te nemen. Na  twee rondes op wedstrijdtempo  besloot ik de derde ronde op mijn gemakje alleen verder te gaan. Ik wist me nog te herinneren dat dit een hele zware ronde was waarin je de steile heuvelrug twee maal over moest. Wandelend omhoog en dribbelend naar beneden moest dat nog wel te doen zijn.

Na de eerste kilometer in mijn eentje ging het meteen al mis toen ik gewoon achter iemand aanliep. De route leek zo een weiland in te lopen dat net bemest was, dat kon niet waar zijn. En inderdaad bleken we een lintje gemist te hebben. Toch maak je af en toe ook leuke dingen mee als het tegenzit. Ik kwam op dit punt nl met een Vlaming in gesprek die ook de verkeerde afslag had gepakt. Met zijn 67 jaar was hij al toe aan zijn 85ste marathon, maar hij had net besloten dat het niet deze in Olne zou worden. Al kletsend liepen we een stukje op en in de afdalingen liep ik bij hem weg, waarna hij me op de klimmen weer bijhaalde. Dat is voor mij typisch voor trailrunning en één van de dingen die ik er zo leuk aan vind.

Het laatste stuk van de derde ronde waren mijn benen helemaal leeg en wat was ik blij om de finishlijn te zien. Binnen keek ik eens rond of ik bekende gezichten zag en inderdaad zaten Wim en Evelien daar al lekker echter een Leffe. Ideale hersteldrank na zo’n inspanning en ik liet er me ook eentje goed smaken. Terwijl ik daarna onder de (warme!) douche sprong gingen zij de rest binnenhalen die alle vier rondes gedaan hadden. Zoetjesaan kwam de rest van de groep binnen, de één fris en de ander helemaal stuk. Douchen, biertje, koffie en vooral enthousiaste verhalen uitwisselend. Wat een mooi parcours, zeker als de zon schijnt. Goed geregeld allemaal, maar zeker niet overgeorganiseerd. En voor slechts 8 euro’s krijg je niet alleen een mooi evenement, er kan zelfs nog een T-shirt van af  als herinnering.

De gezelligheid in het gebouw was groot maar we besloten toch al snel weer de terugreis te aanvaarden. Met wat geluk op de weg waren we dan immers nog op tijd thuis voor het voetballen op tv zou beginnen…. Onderweg naar huis werden nog meer meegebrachte lekkernijen soldaat gemaakt om de verloren calorietjes weer aan te vullen en nog meer sterke verhalen verteld. Weer een mooie dag trailen met een geweldige groep mensen. Henrie, Evelien, Heini, Wim (2x), Marieke, Henk en Gerrit bedankt. Helemaal top. Hopelijk tot volgende keer.

Meer foto’s op Facebook 

De site van de organisatie