Jokertrail, wirklich kein Witz!

(door Henrie Drenthel)

Vrijdagmiddag vertrokken Heini Rave en ondergetekende richting Heidelberg om daar op zaterdag deel te nemen aan de Jokertrail. Een ruim 50 km lange trail met zo’n 2300 hoogtemeters rondom de universiteitsstad Heidelberg in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Na een vervelende heenreis met allemaal Nederlandse skikoffers op de Duitse Autobahn en veel Baustellen waren we eind van de middag in Hotel-am-Schloss, pal naast de start/finishlokatie bij Lotte Backpackers in de prachtige Altstadt van Heidelberg. Gezien het aantal Japanners een echte toeristische trekpleister. Deze loop is er eentje die georganiseerd wordt door Michael Frenz, oprichter van Meldelaufer.de en zelf ook fanatiek ultraloper. Hij was het ook die vorig jaar de eerste editie van de Legendtrail op zijn naam schreef. Vorig jaar hebben we via hem al de Dragontrail rondom Bonn gelopen en later dit jaar volgen nog de Game of Stones en de BERGischer Ultra.


Zaterdagmorgen 6 uur loopt de wekker af en voor de start om 7.30 uur eten we een paar broodjes en wat koffie en gaan we richting van de Kornmarkt alwaar de start is. Circa 100 lopers staan er aan de start dus mooi kleinschalig. Alle deelnemers worden vanaf de presentielijst opgenoemd en om 7.35 uur gaat het van start. Eerst een klein lusje door de Altstadt en daarna gaat het als snel richting Schloss en vandaar nog verder omhoog via de Himmelsleiter naar de Köningsstuhl, het hoogste punt om Heidelberg op 567+NAP. Vanaf de start op de Kornmarkt tot op de top zijn het oorspronkelijk 1600 treden omhoog. Vandaar dat we dus naar ca 2 kilometer al zo’n 500 hoogtemeters hebben afgelegd. Echt killing, deze traptreden uit natuursteen zijn allemaal schots en scheef, verschillend van hoogte etc. was meer een Hölleleiter.

Hierna volgt een glibberige, technische afdaling het gladde stukken en rotsen en stenen. Het had die nacht gevroren dus het was wel uitkijken waar je liep. De weersvoorspellingen waren overigens prima. Het zou een graad of 10 worden dus wij hadden besloten in korte broek te starten (dit overigens bijna als enigen). Na de eerste afdaling kwam er al snel weer een volgende pittige klim wat inhield dat we het eerste uur nog geen 6 kilometer hadden afgelegd en na 8 km al ca 1000 hoogtemeters achter de kiezen hadden.


Vanaf daar ging het richting eerste verzorgingspost en liep het ook wat makkelijker. Deze post was bij een lokale bakker in het plaatsje Ziegelhausen. Van allerlei lekkers hadden ze daar. We hadden, na een klein stukje verkeerd gelopen te zijn, ruim 16,5 km afgelegd oftewel 1/3 gedeelte in ca 2.30 uur. Onze prognose vooraf was afgaand op de Dragontrail-tijd dat we er 7.30 uur over zouden doen. Dus we lagen precies op schema, voor wat het waard was. De temperatuur begon wat op te lopen en ik besloot mijn jasje uit te doen. Weliswaar wat fris op de toppen maar zo kon ik toch wat beter mijn hitte kwijt.
Vanaf de bakker ging het wederom gemeen steil omhoog en het duurde behoorlijk lang voordat we überhaupt maar even aan lopen konden denken. Na wederom een keer fout gelopen te zijn kwamen we naar een kleine 4 uur bij de verzorgingspost Langer Kirschbaum op 25 km . Het verkeerd lopen kwam overigens doordat dit een GPS-tocht was. Een tocht waarbij je vooraf de GPX-data krijgt die je vervolgens in je GPS-apparaat upload en je zodoende al spoorzoekend je weg kunt vinden. Overigens een aanrader. Echt leuk om onderweg naast het lopen ook nog hiermee bezig te zijn. Vanaf deze verzorgingspost liepen we een noordelijk rondje volgens zeggen van 15 km. Deze was best aardig te lopen al bleek ie toch twee kilometer langer dan voorspeld en juist in die twee kilometer zaten een paar echte handen-op-de-knieën klimstukken.


Na ongeveer een marathon afgelegd te hebben kwamen we weer bij de Langer Kirschbaum aan. Nog even alles bijgevuld en wat heerlijkheden gegeten en toen weer door voor de laatste 10 kilometer die volgens Michael alleen Bergab zouden gaan. Onderweg hoorden we al dat dit niet helemaal waar was. En dat klopte. Allereerst ging het ruim twee kilometer vals plat omhoog en net toen we dachten de afdaling naar Heidelberg ingezet te hebben kwam daar nog weer een hele zware lange klim van ruim een kilometer. Daarna ging het weer lekker bergaf en na nogmaals een keer een verkeerd pad gekozen te hebben bereiken we de laatste afdaling, de 315 treden van de Philosophentreppe naar beneden. Echt een bovenbenen-killer na ruim 50 kilometer. Onderaan de brug over de Neckar overstekken, slalommend tussen alle toeristen door en over het drukke marktplein naar de finish bij de jeugdherberg. Eindtijd 7.26.48 uur over 51,85 km en 2300 hoogtemeters, dus precies binnen de prognose.
Na een lekkere douche, Kaffee und Kuchen gaan we moe maar voldaan huiswaarts voor een ritje van 3 ½ uur. Onderweg horen we nog dat er nog geen 10 minuten na ons vertrek één of andere idioot zich op een marktplein met een auto in omstanders heeft gereden en daarna door de Polizei is neergeschoten waarna de hele stad hermetisch is afgesloten. Zijn we toch mooi op tijd vertrokken en die malloot misgelopen. Raar idee. Zo, nu eerst de voetjes, en de rest van mijn vermoeide lichaam, maar even een paar dagen rust gunnen voor het volgende avontuur, de Sallandtrail op 11 maart in Nijverdal.

GPS-trainingsloop Teutoburgerwald

Het Teutoburgerwald is een heuvelachtig gebied, ruim een uur over de grens bij Enschede. Goed te bereiken dus vanuit de Achterhoek. Steeds meer Nederlandse trailrunners zijn hier dan ook regelmatig te vinden in de weekenden. Het gebied bestaat eigenlijk uit een vrij smalle heuvelrug, maar is behoorlijk lang. De Hermannsweg is een wandelroute van 156 km lang die over de hele lengte van het gebied loopt. Het gebied bestaat uit vele heuveltoppen en dus veel klim en daalwerk. De Teutolauf en de Klippenlauf zijn bekende loopwedstrijden die in deze regio gehouden worden. Deze worden echter geen trail genoemd, maar vallen in Duitsland onder de noemer Landschaftslauf. In Nederland zouden we het gewoon een trailrun noemen.

Een paar weken geleden besloten Heini en ik er op een vroege zondagmorgen naar toe te rijden voor een mooie trainingstocht van een mooi aantal uren. Henrie kon wegens een blessure niet mee, maar had een route van internet geplukt en me de gpx gestuurd. Ik had deze op mijn Garmin GPSMap 64 geladen en daarmee moesten we de weg door het bos kunnen vinden. Geweldig dat technologie zo iets mogelijk maakt. Geen gedoe met kaarten in allerlei standen vouwen en zorgen dat ze niet nat worden etc., maar gewoon zo lopen dat het pijltje op het paarse lijntje blijft dat de route is. Uiteraard is het wel handig om zelf een beetje het algehele overzicht te houden, technologie blind vertrouwen is natuurlijk vragen om ellende.

Na een anderhalf uur rijden waren we in het plaatsje Lienen waar we de auto zouden parkeren. Meteen nadat we van de parkeerplaats het bos inliepen werden we al getrakteerd op een flinke klim. De toon de de rest van de dag was meteen gezet. Het was best koud, beetje mistig en echt zicht was er niet op de top van de heuvel. Echt herfst in het bos. We zagen echter al wat blauwige gaten in het wolkendek vallen en we hadden goede hoop op beter weer. Na een half uurtje lopen had ik het niet koud meer en kon mijn jack in de rugzak.

We genoten volop, zeker toen het zicht wat beter werd en we geweldige uitzichten over het dal kregen vanaf de toppen. Het mooiste stuk van de Teutolauf zat er ook in, een lang stuk met heel veel boomwortels over de graat van de heuvelrug. Prachtig om te lopen en heerlijk rustig. Ondanks dat het in Duitsland heel populair is om te wandelen op zondag kwamen we maar een paar mensen tegen. De heuvels zijn net even wat hoger dan in Nederland, waardoor je heerlijk lange klimmen en afdalingen kunt doen. Soms waren het Waldwege, goed onderhouden en begaanbare paden die ook met de ATB goed te doen zijn, maar vaak ook kleine trails met veel boomwortels en stenen. Een mooie afwisseling dus.

Lopen met een GPS geeft je de mogelijkheid om een stuk natuur te verkennen dat je helemaal niet kent, zonder dat je verdwaalt. Het betekent wel dat je regelmatig even op je schermpje moet kijken, dus even inhouden want lopen en kijken tegelijkertijd is niet het beste idee als je in een bos loopt met veel wortels en stenen… Dat kost natuurlijk tijd. De gemiddelde snelheid wordt een stuk lager. De route die we bedacht hadden was ook vrij optimistisch met een kilometer of 45.

Na een paar uur lopen hadden we wel in de gaten dat we het plan wat bij moesten stellen om voor het donker weer bij de auto te komen. Doordat het gebied vrij smal was, konden we relatief makkelijk na een uur of drie lopen een afkorting maken om een stuk af te snijden. Dat betekende wel dat we nog een paar flinke heuvels moesten overwinnen via de kortste weg. Dat was dus zo ongeveer recht omhoog…

Na een uur of 4 lopen en genieten stonden we weeer bij onze auto. Ruim 800 hoogtemeters in 32 km, klimmen, dalen, zoeken en dwalen. Geweldig lekker dagje buitengespeeld.

Handige site over het gebruik van een GPS handheld

Link naar de route op Gpsies.com

 

Warme Wupperberge Trail Marathon

Op zondagmorgen is het slechts een kleine uur en drie kwartier rijden vanuit de Achterhoek naar Solingen, aan de rand van het Bergische Land. Daar zouden Henrie en ik een paar uurtjes ‘über de Wupper gehen’. Hoewel dat spreekwoord in Duitsland niets goeds betekent, zagen we er reikhalzend naar uit. De Wupperberge Trail Marathon is immers een goed verborgen pareltje op de trailkalender.

Privater Einladungslauf staat er op de site. Die zie je wel meer in Duitsland, je zou het kunnen zien als een soort ‘social trail’. Je meldt je aan en betaalt een paar euro inschrijfgeld om de kosten te dekken. Geen t-shirt, geen medaille, geen tijdwaarneming, geen verkeersregelaars, helemaal niets bijzonders. Wat krijg je dan wel voor dat geld?

Toen we aankwamen zondagmorgen bleek zelfs de kantine van de atletiekvereniging, waar start en finish was, dicht te zitten. Niemand van de lopers die zich daar iets van aantrok, alleen jammer dat er geen koffie was. Lekker in het ochtendzonnetje werd er volop gekletst door ongeveer tweehonderd lopers. Bijna iedereen leek elkaar te kennen en de shirtjes van de meest extreme ultra-, trail- en bergloop wedstrijd waren normaal. Getaande oude knarren, frisse hardloopmeisjes met rokjes, van alles liep er rond. En niemand leek zich druk te maken over de marathon die voor ons lag. 1500 hoogtemeters is niet niks, maar gezien de gespierde benen van iedereen waren wij de enige ‘Flachländer’.

overzicht

Oli, de organisator, kwam ongeveer iedereen persoonlijk hartelijk begroeten. Alsof hij niet bijna in zijn eentje net klaar was met het uitzetten van het parcours. Zijn teams voor de bevoorradingsposten waren druk bezig met inladen en na een korte speech gingen we met zijn allen wandelend naar de start. Op een landweggetje net buiten de bebouwde kom werd er vervolgens afgeteld en weg waren we.

We hadden een goed plan deze keer. Rustig beginnen en dat proberen vol te houden tot het eind. Het zou wel ruim 26 graden kunnen worden, dus rustig blijven was extra belangrijk. Vorig jaar hadden we ons laten verleiden om veel te hard te starten doordat de eerste kilometers heuvel af liepen. Dat hadden we toen flink moeten bekopen. Dit jaar hielp de organisatie ons met het drukken van het tempo, ze hadden namelijk een flinke klim bij in het parcours gevoegd kort na de start. Eentje van de categorie handen op de knieën en werken om boven te komen. Bovenaan stond een breed lachende Oli ons de goede kant op te wijzen en mochten we steil naar beneden.

profiel

De toon was meteen gezet en zo volgde heuvel na heuvel. Gelukkig was niet iedere klim zo steil en waren vele afdalingen een kwestie van lekker laten rollen. Maar regelmatig mocht de handen weer op de knieën voor een klim van heb ik jouw daar. De natuur was nog lang niet klaar voor de herfst en we konden genieten van de schaduw van het blad dat nog niet eens iets verkleurd was. Bloemen bloeiden nog volop en ook de brandnetels deden het nog goed. Alleen aan de bruin geworden varens kon je merken dat de zomer op zijn eind liep. Het zweet dat van ons af droop was het daar niet mee eens.

De verzorgingsposten tijdens deze loop waren, naast de prachtige heuvels en bossen, bijna de belangrijkste reden om mee te doen aan deze loop. Op 42 km acht posten leek iets overdreven en dan liep het ook nog op van alleen water bij de eerste post, naar water en Apfelschorle en bananen, tot een waar buffet aan lekkernijen bij de laatste post. Watermeloen en ander fruit, chocolade, nootjes en rozijnen, cola en ten slotte zelfs diverse soorten echte Sekt.En die laatste kwam je zelfs twee keer langs… De enthousiaste medewerkers leken tot taak gekregen hebben om ons zwaarder aan de finish te laten komen en die taak namen ze blijkbaar serieus.

buffet

Voor we bij die laatste verzorgingspost waren hadden we al heel wat heuvels achter de kiezen en al heel wat zweetdruppels waren op de stoffige trails gevallen. We liepen vlot waar het kon, maar niet te vlot. Waar hardlopen niet kon, en dat was op vele klimmen het geval, gingen we powerhikend in vlot tempo omhoog. Dat ging ons goed af, zeker voor platlanders. We haalden heel wat lopers in die of minder goed waren in het omhoog klauteren langs steile hellingen of helemaal stuk gingen door de warmte en de zwaarte van het parcours.

uitzicht

Eigenlijk ging het ons prima af, zoals gepland eigenlijk. Niet dat het makkelijk was, zeker niet. Maar we dieselden door in een gestaag tempo, ondanks de warmte en de hoogtemeters die maar bleven optellen. Links en rechts maakten we een praatje met medelopers en medewerkers van verzorgingsposten en we bleven eten en vooral drinken. De prachtige uitzichten over dalen met pittoreske vakwerk huisjes die je vaak had na weer een flinke klim waren een extra beloning die het moraal hoog hield.

De laatste kilometers waren we er uiteindelijk wel klaar mee, de benen begonnen toch stevig te protesteren na alle heuvels op en af. Maar dat is ook niet gek na ruim 1500 hoogtemeters in die warmte. Bij de finish zaten ongeveer alle lopers nog lekker in het zonnetje te genieten en na te praten over de loop. Oli stond er om iedereen te feliciteren die over de streep kwam, ook ons schudde hij hartelijk de hand nadat we samen met een grote grijns op het gezicht over de streep kwamen.

finish

Na een lekkere douche voelden we ons al weer een stukje beter. Uiteindelijk hadden we het helemaal niet slecht gedaan, we zaten zelfs bij de beste helft. Als je na gaat dat er een heleboel ultralopers en inboorlingen uit de buurt bij waren, die dagelijks dat soort heuvels lopen, helemaal niet slecht. Ruim 5 1/2 uur over de marathon klinkt niet erg goed, maar we waren er tevreden over. De afstand was iets langer dan vorig jaar, en een paar flinke heuvels meer. En dan toch ongeveer dezelfde tijd, dan mag je best tevreden zijn.

Mijn foto’s op Facebook

De route op Strava

Duo Sommerlauf Dingdener Heide

In de zomer vind ik het ook heel leuk om tussen allerlei trails door aan allerlei zomerloopjes en dergelijke mee te doen. Lekker ontspannen sfeer, kort en dus vaak flink hard lopen. Een voorwaarde is wel dat het geen rondje door het dorp is en dat er in ieder geval stukken onverhard in moeten zitten. De Sommerlauf voldoet prima aan die eisen.

Op de laatste dag van Juli organiseerde Björn Weier voor de tweede keer de Duo Sommerlauf. Vorig jaar verdronk je bijna als je tijdens het lopen naar boven keek, zo hard regende het. Bij deze tweede editie leken we meer geluk te hebben. Het dreigde wel maar op een spatje na bleef het droog. De TomTom wist ons keurig de weg naar de kruising ergens in de binnenlanden achter Bocholt waar het allemaal ging gebeuren. Er stonden al enkele tientallen auto’s geparkeerd in de berm, dus de opkomst was ook heel redelijk.

EOS 700D_9654

Naast enkele tientallen Duitse lopers was er ondanks de vakantieperiode, trainingslopen etc. toch nog een mooi aantal Nederlanders aanwezig. Het was erg gezellig voor de start, geen enkele stress zoals je die bij normale wegwedstrijden ziet. Helaas had Björn nog een aantal bospaadjes uit het parcours moeten halen die te erg overwoekerd waren door braamstruiken en dergelijke. Niet slim volgens mij voor een winkel die volop loopkleding verkoopt, dit was een mooie gelegenheid geweest om wat omzet te creëren… Volgende keer een bon voor degene met de meeste gescheurde kleding Björn? Wel kon je ook Icebug trailschoenen gratis testen tijdens deze loop, daar werd ook gretig gebruik van gemaakt.

EOS 700D_9718

Na een korte uitleg over de linten en pijlen die gevolgd moesten worden klonk al snel een fluitje en waren we weg. Eric en ik wilden gematigd snel starten en ik zou proberen hem naar een redelijke tijd te hazen. Als duo moesten we in ieder geval bij elkaar blijven lopen. De eerste kilometer ging het meteen al lekker omhoog en werd het veld meteen uit elkaar geslagen. Toen we het eerste bosje indoken werd het verschil tussen de echte asfaltlopers en de trail- of survivalrunners meteen duidelijk. De eerste categorie probeerde ieder modderpoeltje te ontwijken, de laatste categorie koos meestal voor de kortste route. Overal dwars door de plassen leverde meters terreinwinst op.

We liepen inmiddels met het team Henk/Tom Mengers en vormden een mooi samenwerkend viertal. Ondanks dat het tempo er mooi inzat was er toch voldoende ontspanning om lekker  te flauwekullen en wetenswaardigheden uit te wisselen. Tijdens de bospassages hadden we alle aandacht nodig voor de boomwortels, braamstruiken en brandnetels, maar op de stukken asfalt konden we weer even bijkomen. Vals plat omhoog werd afgewisseld met lekkere afdalinkjes, een parcours met voor iedereen wat dus.

In de laatste afdaling zetten we nog even lekker aan en probeerden het tempo de laatste kilometer vast te houden tot aan de streep. De doelstelling van Eric werd in ieder geval gehaald, alles er uit gehaald wat er in zat. De eerste lopers hadden ondanks het pittige parcours behoorlijk scherpe tijden gelopen  en ook de overige lopers kwamen vrij vlot na elkaar binnen. Björn had zijn tafeltje in tussentijd vol gezet met bekertjes water, watermeloen en ander lekkers. Een gezellige bijeenkomst was het, prima geregeld door Björn.

Photo-2016-07-31-13-37-48_2016-07-31-PHOTO-00000389

Aangezien we er toch waren hadden Eric, Linda, Angelique en ik bedacht om nog een uurtje te trailen in het gebied. Om één of andere vage reden wilde verder niemand met ons mee. We reden daarom nog een klein eindje verder en slingerden onze rugzakjes met water, repen en dergelijke op de rug. Met behulp van mijn GPS handheld zochten we ons vervolgens de weg door alle kleine paadjes die we konden vinden. Daar waren vast ook de paadjes bij die uit het parcours gehaald waren. Af en toe liepen we ons helemaal vast in de braamstruiken en dergelijke en op een gegeven moment waren we helemaal van het padje. Met modder tot achter de oren baanden we ons een weg door het struikgewas, bushwacken van de eerste orde. Grote witte slakken, gebleekte schedels, rare halfbegraven constructies, Een mooie achtergrond voor horrorfilms was het.

Photo-2016-07-31-13-37-46_2016-07-31-PHOTO-00000382

Gelukkig vonden we het pad weer terug en konden we verder rennen. Eigenlijk een geweldig mooi gebied was het. Niet heel groot, maar met hele leuke paden en veel variatie in planten. Wel een beetje nat, hier en daar ontkwamen we er niet aan om door de lauwwarme poeltjes te lopen. Voelde een beetje aan als lopen door groentesoep. Na een uurtje waren we terug bij de auto met een grote grijns op het gezicht en onder de blubber. Wandelaars die toevallig aanwezig waren keken ons aan alsof we gek waren, maar wij hadden alles bij elkaar een geweldig leuke ochtend gehad.

Link naar de site van de organisatie

Link naar foto’s van de wedstrijd

 

 

 

 

Keufelskopf Ultra Trail (DE)

Vorig jaar schreef Henrie een prachtig verslag over de Keufelskopf Ultra Trail, een kleinschalige maar geweldig mooie trail in Duitsland. Om precies te zijn in Reichweiler op de grens van de deelstaten Rheinland-Pfalz en Saarland. Het is een kleine 4 uur rijden, dus een mooie gelegenheid voor een klein weekendje weg met Pinksteren. Vrijdags heen en zondags terug en dan heb je ook nog wat aan het Pinksterweekend met het gezin.Al te veel moeite kostte het hem dan ook niet om me over te halen om dit jaar mee te gaan. Clubgenoot Eric ging ook mee en mijn oude survivalmaatje Freddie maakte het viertal compleet.

We vertrokken al bijtijds omdat veel Duitsers er met Pinksteren ook een lang weekend van maken en Henrie vorig jaar ook al langdurig in de file gestaan had. Uiteindelijk werd het door allerlei opstoppingen  bij Baustellen en heftige regenbuien onderweg nog een lange rit, maar eind  van de middag stonden we op het sportterrein van de SV Reichweiler. Heel basic, we mochten allemaal helemaal gratis camperen aan de rand van het voetbalveld en konden gebruik maken van de wc’s en douches van de voetbalclub. Maar omdat de kantine niet open was, kon het licht op de toiletten ook niet aan. Met een paar verlengkabels kaapten we stroom uit een stopcontact van de geluidsinstallatie zodat we in ieder geval de koelkast koud konden houden en we zaterdagavond naar het Eurovisie Songfestival konden kijken.

DSC06891

Om ons heen stonden nog een aantal Nederlandse en Duitse ultratrailers en het was dan ook een heel gemoedelijke sfeer. Het weer was inmiddels weer helemaal prima en de verwachtingen waren goed (maar wel wat fris). We besloten na het opzetten van de tenten en degelijke eerst maar eens rustig in de zon een lekkere Chouffe te pakken om het weekend goed te beginnen. Daarna wandelden we eens rustig naar boven om ons startnummer op te halen en even wat sfeer te proeven. We maakten er even een praatje met Eric Tuerlings, de hoofdorganisator. Een Nederlander die al 30 jaar in Duitsland woont, maar nog steeds veel plezier heeft om de afkorting van zijn loop.

DSC06897

Hij legde ons nog een aantal dingen uit, waarna we ons in het Gemeinschaftshaus van de plaats tegoed konden doen aan een bordje Penne met Hackfleischsauce. Er zat ook een zaaltje aan vast waar we eventueel ook hadden kunnen overnachten en het was er dan ook best druk met lopers. De sfeer was opperbest en na een paar biertjes en een lekker bord eten werd Eric overgehaald om in plaats van de 22 km loop gezellig met de rest mee te doen aan de 46 km. Aangezien er diverse mogelijkheden bestonden om evt wat af te korten en er redelijk wat gewandeld zou moeten worden door de steile heuvels leek het best te doen voor onze gespierde spijker. De organisatie had er geen problemen mee en zo was het geregeld: vier musketiers aan de start van de 46 km. De kidstrail zoals de 85 km lopers deze betitelden, maar met zo’n 1900 hoogtemeters voor ons Nederlanders een flinke klus.

Knipsel

We kropen bijtijds de slaapzak in aangezien de wekker op 4:30 stond. 6:00 uur was de start van de 85 en de 46 km. De temperatuur daalde behoorlijk ’s nachts, maar mijn winterslaapzak deed zijn best en echt koud had ik het niet zolang ik mijn neus niet boven de deken uitstak. Gedeelde smart is halve smart en het leek wel als of iedereen dezelfde tijd op zijn wekker had gezet. Het was binnen de kortste keren een bedrijvigheid van belang, overal werden lampjes aangeknipt en zag je mensen richting toiletten lopen. Tanden poetsen, waterzakken vullen voor onderweg en een tijdje in de rij staan voor de toiletten, de gebruikelijke gang van zaken voor een trailwedstrijd. Er werd ook volop gekletst en gelachen, je hoefde ook niet stil te doen voor overige campingbewoners. Iedereen was toch wakker.

start

Hoewel het goed loopweer zou worden was het zo vroeg in de ochtend nog wel heel fris, hooguit een graad of 5. Toch maar een isoshirtje onder het loopshirt en een jack erover dus. Wel een korte broek, maar ook lange kousen (al was het maar tegen de brandnetels). Een beetje bibberend wandelden we naar de start, waar iedereen snel naar binnen ging om maar een beetje warme te blijven. Kort voor de start hield de organisator een humoristische briefing en stipt om 6:00 mochten we vertrekken voor ons avontuur.

DSC06910

Het eerste half uur ging het heel rustig en stonden we regelmatig stil of wandelden we in een rijtje omdat we met een grote groep over kleine paadjes moesten. Een mooie rustige warming up voor het echte werk dat begon toen de lopers wat verder uit elkaar kwamen te lopen. De zon kwam inmiddels ook op en de temperatuur ging al snel omhoog zodat eerst de jacks uitgingen en al snel daarna ook de isoshirtjes. In de ochtendzon konden we ook het gebied waar we liepen goed bekijken. Het is net onder de Eifel gelegen, maar het heeft er wel veel van weg. Veel steile heuvels en ook behoorlijk hoog. Wij zouden ze zeker bergen noemen. Heel anders dan de Montferlandse heuvels die we zo gewend zijn.

DSC06912

Hellingen die zo steil waren dat je met de handen op de knieën naar boven moest, afdalingen die niet alleen steil waren maar ook bezaaid met stenen en boomwortels. Goed opletten dus de hele tijd. Vlakke stukken waren er eigenlijk niet, als je die ene Talbrücke niet mee telt. Het was dan ook continu wisselen tussen ‘hard’lopen, wandelend omhoog, klimmen en klauteren over bomen en stenen, hard naar beneden, rustig naar beneden en heel voorzichtig naar beneden.

IMG_0506

Asfalt zat er zo goed als niet in, op een enkele wegoversteek na. Een paar letterlijke hoogtepunten waren van een dusdanig niveau dat er af en toe touwen neergehangen waren om boven te kunnen komen en zelfs een klein stukje klettersteigen werd in het parcours opgenomen.

13219905_990984030970017_1060275356_n

Uiteraard namen we ook even de tijd onderweg om Eric te huldigen tot held van de dag op het moment dat hij voorbij het 34 km punt kwam, de grootste afstand die hij ooit gelopen had. En later natuurlijk ook bij het marathonpunt. 6:06 uur op de marathon, dus ruimte voor verbetering is er nog genoeg… Het nut van krachttraining/crossfit is door Eric bewezen, de heuvels en afdalingen kregen gewoon geen vat op zijn gespierde body.

DSC06931

In de laatste 10 km begon de energie bij mij een beetje op te raken, wat te weinig gegeten onderweg. Erik nam ook steeds meer tijd per kilometer om extra te genieten. Freddie en Henrie liepen op iedere helling al hikend uit op ons. Gelukkig deden ze het rustig aan op de afdalingen zodat we dan weer bij konden komen. Maar over het geheel liepen we best goed door. Uiteindelijk kwamen we daardoor na 6:45 uur genieten met zijn vieren triomfantelijk over de finishlijn. De beste Nederlanders op deze afstand!

DSC06932

Ons startnummer fungeerde tevens als knipkaart voor twee drankjes en een lekkere Kuchen naar keuze om de verbruikte energie weer wat aan te vullen. Toen werd het tijd om te douchen en om te kleden, want we wilden ook nog de BBQ aansteken en kijken naar de 85 km lopers die voor onze neus over de camping richting finish zouden komen. De douche was helaas koud en dus kort. De 85 km lopers lieten nogal op zich wachten, maar met bier en BBQ erbij hielden we het goed vol in de zon. Af en toe kwam er een 85 km loper langs de camper, die kreeg dan natuurlijk volop applaus en aanmoediging.

IMG_0500

Door alle frisse lucht en beweging werd het ’s avonds niet echt wat met het Songfestival kijken. Na Douwe Bob vielen de ogen ongeveer dicht en maakten we dat we de tent in kwamen. ’s Morgens werd ik wakker door het lawaai van allerlei vogels. Het was al licht dus ik schatte dat het een uur of zeven was. Het was echt koud geworden, zo rond het vriespunt, dus ik stak alleen even mijn hand buiten de slaapzak om te kijken hoe laat het was. Vijf uur in de ochtend staan die vogels op in Duitsland blijkbaar. Het zou verboden moeten worden. het was zo koud dat we daarna eigenlijk niet meer insliepen. We stonden dan ook al een heel stuk eerder de tent op te  breken dan de bedoeling was om daarna de thuisreis weer te aanvaarden.

Op zondagochtend kun je een stuk sneller opschieten dan op vrijdagmiddag. Even na het middaguur stapten we dan ook in Aalten weer de camper uit. Een stukje strammer dan we er ingestapt waren, dat moge duidelijk zijn, maar met een grote glimlach op ons gezicht. Een echte aanrader is deze trailrun. Lekker kleinschalig, goed georganiseerd en voor een hele schappelijke prijs ook nog eens.  Het zou me dan ook niet verbazen als we daar nog wel eens vaker naar toe gaan.

Site van de organisatie
De route die we gelopen hebben
Ons gezamenlijke fotoalbum op Facebook

GPS training Hohe Mark (DE)

De Hohe Mark, een klein stukje over de grens met Duitsland, was mij alleen bekend als een groene vlek op de kaart.  Een paar weken geleden werd ik door een Facebookberichtje van veelloper Stefan Beckman er op gewezen dat je er ook prima kunt trailen. Op Gpsies.com vond ik de linkjes naar de routes die ze gelopen hadden. Een mooie gelegenheid voor Henrie en mij om in de praktijk te oefenen met onze pas aangeschafte Garmin GPSMap 64s. Een handheld GPS ontvanger is immers pas nuttig als je er ook mee om kunt gaan.

Vanuit Aalten was het maar zo’n 45 minuten rijden naar een parkeerplaats in the middle of nowhere in de Hohe Mark. We hadden bedacht om een lus van de 30 km route te lopen, dat was een kleine 20 km, eventueel konden we dan de andere lus van de route er nog achteraandoen, als we ons goed voelden. Na een zware trainingsweek en Henrie maar een week voor een stevige wedstrijd in België leek het ons beter een ontsnappingsmogelijkheid in te bouwen.

kaartje

Het was prachtig weer en het bleek een prachtig bosrijk stuwwalgebied, met veel meer heuvels dan we van tevoren gedacht hadden. Het leek wel wat op de Veluwezoom qua heuvels en bos. In het begin zaten we nog volop te prutsen met de instellingen van onze handheld. Een nieuw apparaat kun je wel op de bank in je woonkamer instellen, maar in het echt moet je toch even ervaren wat werkelijk handig is. Qua kilometers en gemiddelde snelheid schoot dat natuurlijk niet op, maar lachen was het wel.

DSC06869

Het bos bleek van allerlei uitdagingen te hebben, lang aanhoudende hellingen, korte steile hellingen, technische stukjes met volop uitstekende boomwortels. Tussendoor ook mooie uitzichten over weilanden en akkers, waar we lekker in het zonnetje van genoten. Door simpelweg het pijltje op het streepje van de route te houden op onze handheld kwamen we op allerlei plekken waar we anders nooit gekomen waren.

DSC06871

De vogels floten volop en het lentegroen was al volop zichtbaar in het struikgewas en de bomen. Uiteraard betekend dat zondags in Duitsland dat er dan ook volop gewandeld wordt. We kwamen dan ook regelmatig overal in het bos mensen tegen. Zelfs opvallend ver in het bos, waar je in Nederland op meer dan een half uurtje van een parkeerplaats niemand meer tegenkomt. Vriendelijke mensen overigens die allemaal netjes teruggroeten.

DSC06873

Na verloop van tijd bleken de steilere hellingen stevig in mijn onderstel te bijten, super goed trainingsgebied dus. Maar deze dag net even te veel van het goede na de stevige trainingen van afgelopen week… we besloten het dan ook na de eerste lus voor gezien te houden. Met ruim 18 km in iets meer dan twee uur was het een prima training. Gezien het feit dat we maar een klein stuk van het gebied gezien hebben, en dan nog het gebied dat regelmatig grenst aan akkers en weilanden, hebben we het vaste voornemen om hier nog vaker heen te gaan. Het lijkt enorm veel potentieel te hebben als gebied om flink heuvels te trainen, en dat eigenlijk zo dichtbij.

Gpsiesroute 20 km

Gpsiesroute 30 km

Onze uiteindelijke gelopen route

Beating the Dragon

Het trailseizoen is volop losgebarsten. Trans GranCanaria, Sallandtrail, Cretes de Spa, volop aanbod van grote en uitdagende wedstrijden. Toch hadden Henrie, Heini en ik daar niet voor gekozen. In plaats daarvan hadden we een kleine en onbekende trail bij onze oosterburen gekozen. De Dragon Ultra Trail  wordt georganiseerd door Michael Frenz die ineens bekendheid heeft gekregen door het winnen van de Legends Trail in België, een extreme race van 250 km in de Ardennen in winterse omstandigheden. Daar had bij ons een belletje moeten gaan rinkelen afgelopen week…

logo

Het Siebengebirge is een heuvelachtige streek waar we al eerder mooie wedstrijden hebben gelopen, op een kleine twee uur rijden. De afstand van 50 km en de 1900 hoogtemeters maakten het tot een potentieel stevige uitdaging, maar ook een prima voorbereiding voor onze bergwedstrijden komende zomer. De kleinschaligheid sprak ons ook wel aan en zo zaten we zondagmorgen 13 maart om half zeven in de ochtend in de auto. We parkeerden de auto bij het station. Het parcours voerde nl. van Bad Honnef naar Bonn en we zouden dan met de trein terug moeten naar onze auto.

Voor een paar euro bracht een taxi ons naar de startlocatie, waar we persoonlijk en hartelijk ontvangen werden door Michael. Toen bleek ook hoe kleinschalig het was, zo’n beetje iedereen kende elkaar blijkbaar. Na een laatste headcount en een briefing gingen we met zo’n 50 lopers van start voor ons avontuur. Het avontuur werd nog wat groter door het feit dat de route niet uitgepijld was en je dus met via een gps-track de route moest zien te volgen. Dat was een detail dat ik niet had meegekregen, mijn gps-handheld had ik dus niet bij me. Gelukkig hadden Henrie en Heini beide de route op hun horloge en ik had hem nog op mijn smartphone. Het eerste stuk zou het overigens geen probleem zijn, er liepen steeds mensen voor ons in het zichtveld die we konden volgen.

profiel

Vrijwel meteen na de start werden we met de neus op de feiten gedrukt. Een helling zo steil als een trap, maar dan een paar honderd meter hoog. Dat zette meteen de toon voor de hele dag. Klauterend over een modderig pad bezaaid met takken en stenen omhoog, kuiten en bovenbenen die meteen al begonnen te branden. Eenmaal boven werd het even zoeken, maar via een stukje dwars door het bos kwamen we weer op de route. Prachtige paadjes die varieerden van bosbouwpaden tot smalle singletracks voerden ons door de heuvels. Geweldige omgeving waarbij de lange klimmen steeds beloond werden met prachtige vergezichten.

DSC06810

Waar in het begin eigenlijk steeds andere lopers in beeld waren en we op de lopers voor ons konden afgaan, moesten we gaandeweg steeds meer op onze eigen navigatievaardigheden vertrouwen. Dat ging ook steeds beter en we kregen er echt lol in. Na een paar foutjes hadden we bijvoorbeeld al snel door dat je in geval van twijfel tussen een paadje iets links naar beneden en een paadje iets meer rechts omhoog altijd naar boven moest gaan. Niet dat dat persé goed was, maar het is makkelijker om een helling dwars door het bos naar beneden af te steken dan diezelfde helling moeizaam op handen en voeten omhoog te klauteren.

Op sommige stukken liepen we moederziel alleen in het bos, met hooguit wat lopers in de buurt. Op andere stukken was het best druk in het bos. Wandelen met het gezin op zondag is in Duitsland heel populair, zeker als het mooi weer is. Op de Drachenfels bijvoorbeeld was het gewoon druk, maar de vijftig lopers van de Dragontrail stoorden verder niemand. Waarschijnlijk merkte ook niemand dat er überhaupt een wedstrijd was, we hadden namelijk niet  eens startnummers gekregen. En op de steilere stukken naar boven wandelden we hooguit iets sneller dan de gemiddelde wandelaar.

DSC06811

Op ongeveer de helft van de route was de enige verzorgingspost en konden we onze watervoorraad aanvullen en wat lekkers pakken van de tafel. Aangezien de temperatuur ’s morgens maar net boven het vriespunt was en maar mondjesmaat opliep was het waterverbruik ook niet hoog en was die ene post voldoende om mijn twee bidonnetjes weer te vullen. Twee posten was prettiger geweest omdat het later op de dag wel iets warmer werd en dus ook wat dorstiger. Maar dat had iedereen van tevoren kunnen bedenken en je kon dus ook meer zelf meenemen. Een hoog autonomiegehalte heeft ook wel wat.

Na de verzorgingspost kwam er een kilometerslange klim naar de laatste hoge heuveltop. Maar als dacht dat het daarna alleen maar naar beneden liep kwam je bedrogen uit. Hoewel het in grote lijn wel naar beneden liep zaten er nog een aantal bijzonder steile klimmen in over behoorlijk technisch terrein. De vermoeidheid begon langzamerhand door te drukken en het was dan ook zaak om goed op te blijven letten om niet te vallen. Als het geen boomwortels en stenen waren die in de weg lagen, dan waren er wel bosbouwers aan het werk geweest en kon je je weg zoeken over en onder omgezaagde stammen en takken.

DSC06804

Mijn bovenbenen begonnen het inmiddels redelijk op te geven, klimmen op macht is niet mijn sterkste kant. Ik was echter niet de enige, we liepen nl. al een aantal kilometers samen met een loper uit Lübeck die hetzelfde probleem had. Voor vlaklanders is het steile klimmen en dalen iets wat je niet echt kunt trainen. Heini, koning van de Winterswijkse vuilnisbelt, had er echter weinig problemen mee. Als een berggeit liep hij naar boven. Ook Henrie had er niet heel veel problemen mee. Maar we bleven als groep bij elkaar, ook al omdat dat uit navigatieoogpunt wel verstandig was. Als de ene de afslag niet zag dan zag de ander hem wel. En als ik in mijn eentje had gelopen was ik vast ook blind langs de fotoshoot met de naakte dame gelopen die op nog geen 150 meter van het pad gehouden werd… Maar aangezien we net met een lekkere afdaling bezig waren had ik alle aandacht bij de weg voor me.

De laatste kilometers voerden ons langs de Rijn naar het gebouw van de roeivereniging. Hoewel het de makkelijkste kilometers waren vielen ze me heel zwaar. Totaal verrotte bovenbenen maakten me het lopen in iets meer dan een dribbel onmogelijk. Maar na een kilometer of drie afzien op het asfalt was daar dan toch de finish. We mochten ons afmelden bij Michael en kregen onze oorkonde en een lekker alcoholvrij biertje. Een heerlijk warme douche was de bonus. Wat een geweldige dag was het. Super zwaar, maar geweldig mooi. De spierpijn in mijn benen die ik nu al een paar dagen heb meer dan waard. Een draak versla je immers niet elke dag.

DSC06816

GPX route
Mijn foto’s op Facebook
Foto’s van organisatie

Wupperberge (Trail)marathon (Dld)

Na een welverdiende herstelperiode in de zomer werd het tijd om de trailschoenen weer eens aan te trekken voor een serieuze uitdaging. Samen met trailmaatje Henrie Drenthel vertrok ik daarom zondagochtend 27 september naar Solingen (Duitsland) voor de Wupperberge (Trail)Marathon. Een heel kleinschalige Naturmarathon met een hoog trailgehalte in de buurt van Solingen, in het romantische Bergische land, aan de oevers van de rivier de Wupper.

kaartje

Henrie stond hier vorig jaar ook aan de start en was destijds meteen een fan geworden van deze wedstrijd. Super kleinschalig, maar zeker niet te onderschatten. De streek wordt dan wel romantisch genoemd in de reisbrochures maar als je het hoogteprofiel ziet en leest dat het totaal aantal hoogtemeters op zo’n 1500 uitkomt, vraag je je af waar die romantiek dan zit. Het wordt gewoon lekker ouderwets bikkelen.

hoogteprofiel

Na aankomst bleek meteen al hoe kleinschalig het was. In de kleine kantine van de plaatselijke atletiekvereniging werden we persoonlijk welkom geheten door Oli, de organisator van het geheel. Iedereen werd met een hand, knuffel of zoenen begroet. De meeste deelnemers kende hij persoonlijk, maar het was dan ook een wedstrijd op uitnodiging. Iets meer dan honderd deelnemers stonden tot kort voor de start lekker in het ochtendzonnetje te kletsen tot uiteindelijk  Oli het woord nam voor een klein praatje. Hij was ’s avonds begonnen met uitpijlen van de route om te voorkomen dat vandalen de route zouden saboteren. Dat betekende dat hij tot 5 uur ’s morgens in het donker door de heuvels had lopen rondscharrelen met pijlen en spuitkrijt.

DSC06507

Na het openingspraatje wandelden we met zijn allen een stukje naar de start om de afstand kloppend te krijgen. Zodoende stonden we uiteindelijk met de hele groep midden in de weilanden met zijn allen af te tellen voor de start.

DSC06510

Na de start liepen Henrie en ik de eerste redelijk vlakke kilometers in een lekker tempo. De ochtendzon en het tempo zorgde er al snel voor dat we lekker warm werden. Het eerste mooie uitzicht hadden we al vrij kort na de start. De Müngstener Brucke , waar we onderdoor liepen, is een hoge spoorbrug over het dal die echt wel een foto waard was.

DSC06513

Hoe hoog die brug was werd ons al snel duidelijk, toen we ons via een trail met een groot aantal mooie haarspeldbochten een weg door het bos omhoog mochten werken. Het zweet brak ons toen serieus uit.  Niet veel later kregen we de beroemde burcht in beeld, maar die dingen hadden vroeger natuurlijk wel een strategische functie. Bovenop de steilste heuvel in de buurt gebouwd natuurlijk om de vijanden tegen te houden en uiteraard mochten we het kabelbaantje naar boven links laten liggen.

En zo ging het eigenlijk de hele tijd door. Meestal lekker door het bos en slechts af en toe een stukje platteland. Steil omhoog, vaak net te steil en te lang omhoog om rennend te kunnen redden. Maar als beloning mocht je dan natuurlijk weer omlaag. Soms was dat echt een feestje omdat het lekker rustig afliep en de kilometers gratis weggegeven werden. Op andere momenten was het weer verschrikkelijk technisch. Steil naar beneden over ongelijke paden die bezaaid waren met wortels en stenen afgewisseld met glibberige modder en leem. We tikten de kilometers echter lekker weg.

DSC06517

Op één van die technische afdalingen schoot het me ineens op een vreemde manier rechts onder in mijn rug/bil. Niet heel erg, maar tijdens het dalen op een steilere helling schoot het er door waardoor ik niet echt kracht kon zetten. Niet handig tijdens een technische afdaling. Op vlakkere stukken en hellingen omhoog had ik daarentegen helemaal geen last, geen reden om te stoppen dus. We besloten op een iets rustiger tempo door te lopen en alleen voor het finishen en het genieten onderweg te gaan. Dat ik daarvoor stukken moest afdalen als een dweil nam ik dan maar op de koop toe.

DSC06526

De laatste 15 kilometers werkten we op die manier in survivalmodus af, zoals we dat wel vaker doen. Rennen waar het kan en powerhikend waar het niet anders kan. De bovenbenen kregen het steeds zwaarder te verduren door het groeiende aantal hoogemeters die toch wel door begonnen te drukken. Op geen enkel moment echter verloren we ons gevoel voor humor en ons oog voor de omgeving. We hadden gewoon een fantastische dag uit, heerlijk buitenspelen in een geweldige mooie omgeving en ook het uitgebreide assortiment van de verzorgingsposten werd door ons uitgebreid benut.

DSC06536

Toen we uiteindelijk na 5:22 uur gezamenlijk over de streep kwamen hadden we de Kaffee met Kuchen echt verdiend en we lieten ons die dan ook goed smaken. Prachtig evenement, als het aan mij ligt was het niet de laatste keer.

DSC06537

Vaalserbergtrail

kop1

In het begin van het jaar heb ik een planning gemaakt van trails die ik wilde en zou kunnen gaan doen in 2015. Dit jaar moest er maar eens een opbouw zijn naar een ultraloop. Een keer 50 km of meer lopen leek me een geweldige uitdaging. Speuren op de trailagenda die o.a. op de site van MudSweatTrails staat zag ik de X-trails Vaals staan. Een trailweekend begin juni met 4 etappes waarvan de zondag bestond uit de 1ste Vaalserbergtrail.  Op 3 mei stond voor mij de Koning van Spanje trail op de agenda. Een trail van 36 km over de Gulpener berg.  Voor ons plattelanders is dat al een trail waarin al behoorlijk wat hoogtemeters in zitten. Dit kon ik dan mooi als opmaat maken naar de 53 km die in Vaals op me stond te wachten. Als ik dan een trail boven de 50 ga doen dan ook maar een met veel hoogtemeters. Gewoon om mezelf uit te dagen. Het uitlopen van zo een tocht is en blijft het uitgangspunt.

De trials worden verzorgd door de zelfde organisatie van de X-trail Houffalize in België. Hier hadden André Bleumink en Henri Drenthel al eens aan meegedaan en waren hier erg enthousiast over. Bleek dat zij ook dit weekend geboekt hadden met het verschil dat zij wel alle etappes gingen doen oftewel vrijdag een proloog van  7 km met een laatste beklimming van de Wilhelminatoren bij het drielandenpunt. Een tweede etappe op de zaterdagmorgen van 25 km en diezelfde dag nog een nachttrail van 15 km en dan zondags de afsluitende 53 km. Ik hield het maar bij de 53 km.
Van AVA waren er nog 3 lopers die in dat weekend gingen lopen en al snel werd er door Henri campingplekken geregeld.

Na een redelijke voorbereiding en op 3 mei de ervaring van de Koning van Spanje trail meenemend met goede moed op zaterdag  6 juni naar Vaals vertrokken.  In de dagen ervoor gaf André te kennen dat hij na de zaterdagochtend etappe naar Hoofddorp moest voor het NK turnen van zijn dochter. Als hij het niet kon redden kon ik zijn nr. wel krijgen voor de nachttrail, mede i.v.m. het klassement.  Vanaf dat moment  bleef de opmerking van de zwarte cross van een aantal jaren geleden steeds in mijn gedachten hangen; Vaak bu’j te bange!!  Beslissen van wel of niet kon ik daar nog wel.  Dus mijn auto met kampeerspullen en trialnoodzakelijkheden vol gegooid en op zaterdag 6 juni om 9.45 uur vetrokken.  Om 12.00 uur kon ik het terrein van camping de Gastmolen op rijden. Een mooie kleine camping op loopafstand van de startplekken.

20150606_134027

Zo een beetje o20150606_163403m de plek heen aan het struinen kwamen er Eric en Anja Hoogerbrug uit de camper gezet en werd er kennis gemaakt. Na een lekkere kop koffie kwamen André en Henri terug van de ochtendetappe. André ging snel douchen en vertrok richting Hoofddorp.  Nadat we het verhaal van Henri gehoord hadden en ook het gekreun, gezucht  etc  nog een kop koffie gedronken en werd het tijd om mijn tent op te zetten. Met behulp van enkele reserve stokken van Henri was mijn slaapstulpje snel klaar. Aangezien we tijd genoeg hadden en ik alleen maar hoefde af te wachten of André het zou redden kon ik lekker in het zonnetje van een voor mijngevoel mini vakantie genieten. Daar hoort uiteraard een lekker drankje bij. Ditmaal maar wel bij alc vrij gehouden.
Later die middag zouden ook nog Linda de Vries en Yvette Heusinkveld arriveren.  Eric, Yvette en Linda hadden zich ook voor de nachttrail ingeschreven. Het begon toen al een beetje te kriebelen om toch de nachttrail te gaan doen. Vaak bu´j te bange……zullen we maar zeggen en ik ben nu toch hier en waarom zou ik niet van zo een omgeving moeten gaan genieten.
Nadat de twee dames ook gearriveerd waren hebben Anja en ik boodschappen gedaan voor de afsluitende bbq op de zondagmiddag. En op de terug weg maar de meest ´ultieme sportvoedsel´ meegenomen: Een grote zak patat met a20150606_214504llerlei snacks!

Tijdens het eten bleek dat André het wel zou kunnen halen.  Intussen tijd had ik al besloten om toch ook de nachttrail mee te pakken en heb me snel een eigen startbewijs gehaald.  De starttijd werd i.v.m. het lang licht zijn verplaatst naar 22.00 uur ´s avonds. Bij het avondrood liepen we gezamenlijk naar de start plek gelegen op het Landal´park Hoog Vaals. Vijf minuten voor de start kwam André aanwandelen. Mooi uitgekiend!

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

 

Na het startschot kon de meute aan de slag voor hun nachtelijk avontuur. De zon was net onder en in het schemerlicht was het bijzonder mooi om over de Limburgse heuvels en landschappen te kijken.  Na mijn eerste meters was ik al blij met mijn  beslissing om deze mee te pakken. Wat een genieten. Vooral toen we diverse bospaden in gingen. Vond het voor een trail toch iets te veel nog over asfalt en te brede paden gaan. Echter enkele bospaden, geultjes en hoge grasweilanden-bermen maakte een hoop goed. Ook blijft het een magnifiek gezicht om al die dansende lichtjes door het bos en over de weg te zien gaan. Bij 10 km stond een verzorgingspost waarbij je ook een soort jägerbitter kon nuttigen. Deze maar vriendelijk overgeslagen en het maar bij wat cola gehouden. Later vertelde André dat de borrel  best smaakvol was.  Op naar de laatste 5 km. Ik liep lekker dus kon er nog volop van genieten. Zo rond km 16 draaiden we het terrein van Landal op richting finish. Uiteindelijk was het 16,2 km en in 1.35 uur toch redelijk snel gelopen.  Ietsje laten waren André en Henri binnen en gezamenlijk zijn we al richting de camping gelopen. Snel douchen en het bed opzoeken omdat de wekker weer om 6.30 uur af zou gaan.  Net nadat wij gedoucht hadden kwamen Eric, Linda en Yvette ook terug. Nog even hun ervaringen gehoord en toen snel de slaapzak in.

Na een zeer koude nacht waarbij er midden in de nacht nog een autoalarm afging en een vogel om 3.45 uur al dacht dat iedereen van zijn geschetter wakker diende te worden om 6.30 uur er maar weer uit. Trail kleren aan en ontbijten met zijn drieën. Ik had er zin in maar de term ´er als  een berg tegen op zien´ gold ook wel een beetje.  Om iets over half acht richting de start gewandeld waar zich inmiddels al behoorlijk wat 53 km lopers zich gemeld hadden.  Om klokslag 8.00 uur startte de onderneming en ik dacht ik blijf bij de twee loopkompanen en dan moet dat goed komen vandaag. Na een rondje rondom de park vijver gingen we omhoog richting drielandenpunt. Direct al een paar leuke klimmetjes.

SAM_3460

Met enige regelmaat even achter om kijkend waar de twee heren waren. Bij de 1ste post op 5 km (drielandenpunt) even op beide gewacht en bij aankomst gaf Henri al aan dat zijn maag niet geheel lekker aan voelde en ik mijn eigen gang moest gaan. Na gezamenlijk nog even wat drinken heb ik mijn weg vervolgd en ze succes gewenst. Op naar de laatste 50 km. Onderweg nog een collega runningtherapeut tegen gekomen en nog even bij gekletst . Het liep heerlijk en de vals plat stukken kon ik nog mooi hardlopend naar boven. De meeste steile stukken hoef je niet te kiezen want dat is gewoon wandelen geblazen.  De lus door Duitsland was begonnen . Inmiddels werd het zonnetje steeds sterker en de temparatuur begon goed te stijgen.  Het lopen ging goed en ik liep met een leuk clubje mee. Na 15 km kwamen we weer bij het drielandenpunt aan en aldaar heerlijk me te goed gedaan aan wat chips, cola, water en winegums.  Na nog even een banaanstukje ook nog een gelletje  en een reep meegepakt. Wat verzorging betreft was het top geregeld. Er was meer dan voldoende te verkrijgen.  Ook deze loop was beker vrij en met zo een opvouwbare ecobekker is het goed bijvullen. Op naar de 2de lus door Duitsland. In dit rondje kwam ik wat meer alleen te lopen en kon nog steeds van alles genieten. Bergop wandelen en bergaf zo een tempo aanhouden dat het goed te doen was. Het was wel erg uit kijken met de boomwortels en losse keien.  SAM_3465
Ook na deze lus kwamen we met ong 25 km weer bij het drielandenpunt uit. Dat was dan voor de 53km lopers ook de laatste keer. Na me weer te goed te hebben gedaan aan versnapering en vooral  vocht kon ik aan de 1ste Belgische lus beginnen. Bij km 27 zag ik een man strompelen en vroeg hem of het ging. Het ging wel maar hij was uitgestapt en wandelde rustig terug. Nog geen 500 meter later ging een loper voor mij heel hard onderuit over een steen. Ik moest hem overeind helpen en samen even de schade opgenomen. Met wat water uit de bidon alles schoongeveegd en kon ik even later mijn weg vervolgen. Wel met de gedachte om te blijven opletten. Uiteraard gebeurde het mij ook en keer en stootte ik mijn rechter tenen aan een steen en kon tijdens het  struikelen net een extra pas maken om zo op de been te blijven.  Ik kreeg ook het gevoel dat alles steeds steiler werd en ik meer moest gaan wandelen. Berg af toch maar goed steeds beheerst blijven lopen. Op de ´plaat´ gaan was het laatste wat ik wilde. Na een prachtig rondje door België waarin ik wederom veel alleen heb gelopen nu aangekomen bij een nieuwe post zo rond de 35 km. Nog 20 te gaan en ik had er al meer dan de helft opzitten. Bij 36 km dacht ik nog aan de finish bij de koning van Spanje. Toen was ik er en kapot. Hoe zal dit nu aan het einde zijn.  Nu gewoon goed uitlopen. Met enkele flinke  steile afdalingen begon mijn rechterknie een beetje op te spelen maar kon er echter goed om doorlopen. En of de duivel er mee speelde stootte ik in dit rondje mijn linker tenen. Hier moest ik effen van bijkomen door met elke pas mijn tenen even in te trekken.  Ik was blij dat we in deze lus heerlijk in het bos liepen zodat we schaduwrijk konden lopen. De temperatuur en zon was rond het middaguur toch flink hoog en krachtig.  Mooie passages van natuurlijk geulen en dat leverde mooie plaatjes op.

SAM_3471

Na ongeveer de marathon afstand werkte mijn knie me steeds meer tegen en ben ik begonnen om mijn voet telkens iets anders neer te zetten bij de landing. Ook steeds goed kijken naar de vorm van de weg en de juiste kant van de heling te pakken bij het neerkomen van mijn rechtervoet. Hierdoor kon ik goed door blijven lopen. Bij de 45 km post wel even flink mijn benen gestrekt en rustig de tijd genomen.  Met nog een beker cola in de hand toch maar vast aan mijn laatste 8 km begonnen.  Bij de verzorgingspost gaven ze aan dat het vooral nog afdalen was. Dat klopte volledig, maar alvorens je kunt afdalen moest je eerst nog twee steile beklimmingen volbrengen waar geen einde aan leek te komen.  Een toepasselijk bord was daar dan ook bij gehangen.

SAM_3472

Toen toch het verwachtte afdalen.  Op een gegeven moment kwamen alle lopers van de diverse afstanden bij elkaar en mochten we nog afdalen in een knollenveld van heb ik jouw daar. Gezien mijn knie ben ik hier heel rustig naar beneden ´gestort´.  Hier mochten we dan ook nog even lekker door de modder. Dus meepakken die drek; vaak bu´j te bange.
Met het bordje nog 2 km was ik al blij maar met die van nog 1 km al helemaal. Blijdschap van het behalen van mijn 1ste ultra overheerste toch net iets meer dan de pijn die ik daar voor op de Vaalseberg heb achtergelaten.  Eenmaal op het park Hoog Vaals terug draaiend lopend en met gebalde vuist de finish over gegaan.  Yes!!!!! 53,6 km op de teller en 6.52 uur onderweg geweest. Wat een prachtige onderneming.

 

SAM_3474

Bij de finish nog wat eten en vooral drinken en op naar de camping. Daar waren Eric, Yvette en Linda al gedoucht en al aanwezig. Eric had zijn 30 km tijdens de loop aangepast naar 21 km. Ook de dames hadden uiteindelijk besloten om de 21 te doen.  Mede omdat Yvette flink onderuit was gegaan. Later bleek dat  André ook goed over een steen gestruikeld bleek tezijn en had ook flink wat ´oorlogswonden´ aan hand en knie.
Even flink bijkomen met zo links wat krampgevoelens  kwamen Henri en André ook op de camping aan. Heerlijk aansterken door o.a de fantastische cateraarster Anja. Nadat ik me weer in de benen geworsteld had lekker gaan douchen. Na de douche  was ik toch in beweging maar direct door mijn tent afbreken  en de boel in de auto gooien. Kon  ik nadien met de rest rustig bbq-en. Heerlijk gegeten met zijn allen. En ook heerlijk gelachen om alle verhalen.

Om 19.00 uur afscheid genomen van de rest en met een schat aan ervaringen  en een super goed gevoel van hetgeen behaald is terug gereden naar Groenlo. Yes I did it!!
Vaak bu´j te bange, maar nu niet!!

Op naar de volgende trail!!!!

Christian Reinders

 

 

Xtrails Vaals 2015

frontbuttonlogoXtrailsVaals2015

 

Na het mooie trailweekend vorig jaar bij de Xtrails Houffalize hadden we dit jaar voor de eerste editie van de Xtrails Vaals gekozen. Het programma zag er behoorlijk pittig uit met een proloog op vrijdagavond van 8 km, Zaterdagmorgen 25 km, ’s avonds een nighttrail van 15 en dan zondag de kers op de taart: 53 km. Wilde je meedoen voor het hoofdklassement dan moest je zondags de 30 km doen, maar Henrie en ik kozen natuurlijk eigenwijs voor de langste afstand. Met routes die zowel door Nederland, Duitsland als België voerden meteen de meest internationale trail die ik ooit gelopen heb.

Vrijdags waren Henrie en ik al bijtijds met de camper aangekomen op campinghoeve de Gastmolen te Vaals. Een mooie, rustige en sfeervol gelegen camping met voornamelijk vijftigplussers als gast werd dit weekend ‘overvallen’ door een horde trailrunners, want gedurende de dag kwamen er nog behoorlijk wat lopers binnen op de camping. De Achterhoekse (of eigenlijk Aaltens/Grolse) enclave werd ’s middags nog aangevuld met Eric en Anja, de volgende dag zouden Christian, Yvette en Linda ook nog komen. Met zijn viertjes gingen we eerst even lekker wat eten bij een plaatselijke gelegenheid. Het was met ruim 30 graden zo heet dat het eten niet eens afkoelde, en dan moesten we nog lopen ook. Gelukkig voelden we ons wel erg welkom in Vaals.

DSC06264

Het afhalen van de startnummers, start en finish van de proloog van de 8 km waren bij de Wilhelminiatoren bij het Drielandenpunt. Aangezien dat een stukje verder was, met nog een klimmetje ook, besloten we lekker lui met de auto er naar toe te gaan. Eric en Anja zouden met de fiets komen om ons aan te moedigen. Dat laatste bleef helaas bij een goed voornemen, halverwege werd de klim naar het hoogste punt van Nederland toch een tikje te zwaar voor een gewone stadsfiets…. Ondanks de hitte liepen Henrie en ik een lekkere proloog door het bos. Zwetend als een otter en wat aan de vlotte kant gezien wat er nog moet volgen, maar een prima begin. De finish bovenop de 35 km toren werd nog vooraf gegaan door een helling die minstens even hoog en steil als de toren was. Handen op de knietjes en door stampen dus.

DSC06276

Na een nachtrust, die wat werd onderbroken door het gekletter van een flinke regenbui en wat lekkage in de camper, konden we ons voorbereiden met een rustig ontbijtje. De start was om half elf en de temperatuur was een stuk aangenamer. De gezichten van de deelnemers aan de start begonnen ons inmiddels als bekend voor te komen en het was dan ook weer heel gemoedelijk op het startterrein. De route voerde deze keer door een gebied dat minder bosrijk was en voor een gedeelte langs het riviertje de Geul voerde. Niet erg zwaar terrein en regelmatig een stukje asfalt. We lieten ons dus toch weer verleiden tot een tempo dat eigenlijk  niet passend was bij een meerdaags evenement. Maar het was weer ontzettend mooi, met glooiende weides langs de beek, vol met bloemen en vruchtbomen.

DSC06288

Na het eerste uur of anderhalf kwam het zonnetje er door en werd het wat warmer. Maar gelukkig niet zoals de vrijdag, gewoon lekker warm zomerweer. We liepen gewoon te genieten alsof we vakantie hadden 😉 Af en toe een kort kletspraatje met medelopers en verzorgingsposten.

DSC06289

Na afloop wandelden we weer naar de camping, waar Christian inmiddels aangekomen was. Ik moest me even verontschuldigen om ‘even’ heen en weer naar Hoofddorp te rijdenwegens het NK turnen van mijn dochter. Ondertussen kwamen ook Linda en Yvette op de camping en werden de boodschappen gehaald voor de BBQ de volgende dag. Ik was net op tijd weer terug om te kunnen starten bij de Nighttrail, een mooi moment voor een groepsfoto dus. De Nighttrail was één van de afstanden waar ook niet-klassementslopers voor in konden schrijven en we stonden dan ook met zijn allen aan de start.

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

De Nighttrail begon wat laat, 22:00 uur, omdat het anders niet donker genoeg zou zijn. Toch hoefden we pas nadat we al een tijdje onderweg waren de koplampjes aan te doen. Het begin van de Nighttrail was weer een redelijk eenvoudig niveau, veel brede harde paden. Wel een mooi gezicht weer om de vele lampjes als een lang lint door de heuvels te zien gaan. Het tweede deel werd een stuk mooier met mooie stukken bos, een afdaling door een soort afwateringsgeul en smallere paden. Nu werd het echt trailen. Henrie had er echter niet veel oog voor, die wilde zo snel mogelijk over zijn en vlot naar bed om uit te rusten voor de laatste trail. Gevolg was dat we weer te snel liepen… 1:41 uur over ruim 16 km in het donker rennen. Dat voorspelde niet veel goeds voor de zondag.

DSC06277

Zondags stonden Henrie, Christian en ik al bijtijds op. 8 Uur starten, dan moet je dus om half zeven opstaan om te eten, aan te kleden en voor te bereiden. Eric, Yvette en Linda hoefden pas later te starten en mochten dus lekker uit blijven slapen. Het was al weer een stralend weer. Bij de start was het nu toch flink drukker dan de voorgaande dagen. Voor een eerste editie mag de organisatie dan ook zeker tevreden zijn. Er stonden meerdere snelle mannen en vrouwen aan de start, maar wij zochten een rustig plekje ergens achterin het veld. Christian ging aan zijn eerste ultratrail beginnen en Henrie en ik voelden de benen al van de voorgaande stages. Al kort na de start hadden we het gevoel dat we het succes van de afgelopen dagen niet gingen evenaren, sterker nog, het was pay day. Alles wat we te snel gelopen hadden gingen we nu weer inleveren, met rente…

DSC06293

We besloten Christian lekker te laten lopen en ons eigen plan te trekken. Overleven en over de streep komen was het motto vanaf de start. Een oude, maar beproefde strategie werd maar weer eens tevoorschijn getrokken. Alles wat steiler is dan een viaduct wandelen en de rest (in een rustig tempo) hardlopend afleggen. Doordat er vele klimmetjes waren die zo steil waren dat de meeste anderen ook moesten wandelen leverde dat relatief gezien niet eens veel tijdverlies op. En daarnaast waren er vele stukken die lekker lang naar beneden liepen, gratis kilometers maken is dat. We konden zelfs nog gewoon genieten van het bezig zijn in de natuur, de typische holle wegen en het uitbundige groen in deze tijd van het jaar.

DSC06301

Na ongeveer iedere 10 kilometer kwamen we weer bij een verzorgingspost, dat was steeds weer iets om naar uit te kijken. Water, sportdrank, cola en een grote variatie aan dingen om te eten en te snoepen stond er klaar voor de lopers. De hartelijkheid waarmee de crews de lopers steeds ontving was bovendien de beste reclame voor Limburg die je maar kunt wensen. Maar ondanks dat bleef het ploeteren en was het een kwestie van wilskracht en eigenwijsheid om de finish te halen. Toch was er op een gegeven moment bij een splitsing waar we  nog hadden kunnen kiezen om af te korten naar 30 km geen enkel moment van twijfel. We gingen het gewoon halen. Dat oude vrouwtjes met nordic walking stokken ons bijna inhaalden maakte niets uit.

DSC06294

En dat deden we dan ook, na bijna 54 km en 7:12 uur stonden we weer op dezelfde plek als waar we ’s morgens begonnen waren. Behoorlijk uitgewoond qua energie, iets aangebrand door de zon en ik iets gehavend door een te innig contact met de Limburgse bodem, maar we waren er. Zielsgelukkig dat we het weer gered hadden.

Nadat we onze spullen verzameld hadden en even bijgekomen waren, strompelden we terug naar de camping. Daar zaten de anderen al achter een welverdiend flesje (alcoholvrij) bier. Wij sloten ons daar natuurlijk snel bij aan en onder het genot van een glas werden de eerste sterke verhalen uitgewisseld. Christian had zijn eerste ultra gehaald, hoewel ook hij het niet gemakkelijk had en was dus ook een gelukkig mens. Eric, Yvette en Linda hadden samen opgetrokken en ook zij hadden intens genoten van de natuur. De Limburgse hellingen waren iets waar voorlopig nog vele nachtmerries over zullen volgen, maar ze zijn allemaal bedwongen.

DSC06300

Na een eerste drankje en een korte douche werd de skottelbraai aangestoken en werd de inwendige mens weer lekker aangevuld. Daar knapt een mens dan toch weer vlot van op. Na het eten moesten Christian, Linda en Yvette weer naar huis. Wij konden nog lekker een nachtje blijven en flink uitslapen om weer wat bij te trekken. Na bijna het klokje rond geslapen te hebben ging het dan eigenlijk wel ook best wel weer aardig goed. Wat een heerlijk weekend. Je bent een paar dagen weg, maar het voelt als een korte trailvakantie.

De diverse uitslagen staan hier
Mijn foto’s op Facebook

De routes van de proloog, de tweede etappe, de nighttrail, en de laatste etappe kun je bekijken via mijn Garmin Connect