Klein Zwitserlandtrail 2019

Tweede Paasdag stond de Klein Zwitserlandtrail weer op de kalender. Henrie Drenthel stond aan de start van de 50 km. Organisator Dorothea Bil had ook nu weer de mooiste paadjes van de landgoederen Heuven en Beekhuizen in Nationaal Park Veluwezoom aan elkaar geregen tot prachtige routes. Uiteraard had ze daarbij zo’n beetje iedere heuvel in de route opgenomen. De 50 km kwam daarbij zelfs op meer dan 1000 hoogtemeters, het heet niet voor niet Klein Zwitserland…

Er waren meerdere afstanden waarop gestart kon worden. Hierbij kon je dan vanuit een basis-lusje zelf allerlei extra lusjes erbij pakken of weglaten. Een mooi concept. Ook kon je op diverse afstanden starten voor een canitrail, dus met je hond. De 50 km was niet belint en moest geheel op gpx gelopen worden met behulp van bijvoorbeeld een handheld GPS device of via je sporthorloge.

Henrie

Henrie had het weekend ervoor nog de RunForestRun 3Daagse in de Hartz gehad, met ruim 100 km en heel veel hoogtemeters in drie dagen. Toch voelde hij zich goed genoeg hersteld om aan de 50 km te beginnen. Tot 32 km ging het zelfs behoorlijk voorspoedig, ondanks het feit dat de temperatuur nu zo’n 20 graden hoger was dan een week ervoor in de Harz. Daarna moest hij wat gas terugnemen ivm met de warmte. Vooral de zandverstuiving bij 42 km in de volle zon viel niet mee. Na 6:11 uur kwam hij over de streep.

De honden hebben er zin in…

Verslag van de Zandenbos Trail in Nunspeet

Niek Kleinhesselink en Gerrit Dijkslag hebben afgelopen zaterdag de Zandenbos Trail in Nunspeet gelopen. Het was de moeite waard, een prachtige omgeving en heerlijk weer., georganiseerd door Trail-Running.eu. Alleen was de route niet zo duidelijk uitgepijld, veel lintjes en pijlen waren na de afslag geplaatst, zodat ze in elk zijweggetje moesten kijken of ze daar niet in moesten. Dit ging dus regelmatig mis. Gerrit heeft ongeveer 22 km gelopen in plaats van 20 en de winnaar had maar 18 kilometer. 

Gerrit was met Niek mee die de 30 kilometer liep, maar hij kwam op 27,5 kilometer uit. Op het laatst kwamen ze van alle kanten over de finish. Het was chaos troef, maar ze hebben toch lekker gelopen. Het ging Gerrit vooral om de duur en die was met 1:41 uur goed, Niek was in zijn laatste wedstrijd voor de marathon van Leiden 2:13 uur onderweg.

Jutbergtrail 2019

(door Linda de Vries)

Zaterdag morgen om 8.00 uur gaat de wekker het is al mooi zonnig maar de thermometer staat nog maar op 1 graden. Ik heb de wekker gezet omdat ik mij ingeschreven heb voor de 21,1 km Jutberg trail te Dieren. Aangezien we bij AVA ‘70 ook voor een halve marathon aan het trainen zijn en dus ook steeds wat lagere afstanden lopen moet dit goedkomen toch?

Even zwaaien naar de Kiekjesdief

Om 9.00 uur vertrek ik samen met mijn buurvrouw Bianca, die het lopen van trails ook steeds leuker begint te vinden. Voor haar wordt het de 15 km route. Bij AV Gelre aangekomen mijn startnummer opgehaald om daarna samen met nog een paar andere Aviaanen een kopje koffie te gaan drinken. Na de koffie snel de rugzak op om naar het startvak te lopen. Om half 11 was de start van de 30,4 km en 21,1 km en drie kwartier later start de 15 km en de 7,5 km.

Samen met Angelique het eerste stuk van de route gelopen maar ik ben toch echt weer iets te hard begonnen dus toch maar wat gas terug en proberen te genieten van de prachtige route. Het bos was prachtig in de morgen, zon, zandpaden, single tracks en mul zand wisselen elkaar af en ook was er geen enkel stukje vlak.

De heuvels volgen elkaar steeds op, bij de Woeste Hoeve was de eerste verzorgings post met water, banaan en een heerlijke winegum en weer verder nog snel effe een foto van de runderen. En daar is de eerste heuvel na de pauze alweer. Ook nog een groot compliment aan alle vrijwilligers die overal in het bos aanwezig waren bijna bij elk hekje of afslag stond wel iemand.

Angelique in actie

Na ongeveer 15 km op mijn horloge kwamen de lopers van de 15 km op onze route en liepen we samen naar de finish. Het laatste stukje nog even over de speeltuin de spelerij en dan nog zo’n 200 meter tot de finish. Het was voor mij een pittige trail maar met een lauwe kop erwtensoep komt alles weer goed. Samen met een tevreden buurvrouw Bianca na een prachtige dag weer naar huis.

Henrie en Claudia samen over de finish

Viking Extreme Winter Trail 2019

(Door Henrie Drenthel)
Oftewel: spoorzoeken in een Waanzinnig Wit Wonderland en waar de leerling het nog steeds aflegt tegen de meester.

Zaterdag 2 februari staat er een volgend evenement gepland; een trailrun van 40+ kilometers over de Posbank met Start/Finish in Dieren. Niet een gewone uitgepijlde route maar nee, eentje die je zelf op GPS moet bepalen en lopen. Nu vind ik dit al jaren een prachtige manier van lopen dus de inschrijving was snel gebeurd.

Twee dagen van te voren krijgen we de 7 waypoints/checkpoints die we verplicht moeten aanlopen. De kortste route hierbij mogelijk is 40 km. Ik had snel mijn route klaar en besloot hem met de klok mee via het zuiden te doen dan had ik na zo’n 23 kilometer de eerste 6 stuks binnen en hoefde ik daarna alleen maar even op en neer naar de schaapskooi en klaar is klara.

Na een korte briefing starten we iets na tienen (ja, ’t was luxe dit keer) en de hele meute zet zich in beweging. De helft van de 40km-lopers gaan rechts want die lopen hem tegengesteld aan mijn plan. Ik ga links want kende daar nog een paadje van een vorig Viking-evenement en zie dat alle andere rechts gaan en zodoende een langer aanloopstuk hebben. Zet hem lekker in de ultra-modus en kom na 3,5 km bij het eerste checkpoint aan tegelijk met 2 jonge jongens die de 20 km-variant doen. We blijken daar de eersten te zijn, ha, paadje was dus toch een slimme zet. Even later gaan de veel snellere jongens rechts naar hun volgende waypoint en ik ga rechtdoor richting uitkijkpost bij restaurant De Posbank. Hier heb ik geen GPS nodig, dit is bekend gebied. Dit is tevens al de enige verzorgingspost na 6,7 km, best wel vlot. Ben daar volgens de vrijwilligers de eerste en na het knipje in mijn strippenkaart en wat ijskoude cola met een stuk banaan duik ik de heidevelden in richting de vijver bij Beekhuizen. Het is prachtig hier met de verse sneeuw op de heide zover als je kunt kijken.

Elk moment verwacht ik een horde lopers in mijn nek maar hoor of zie niks en dit geeft toch wel een beetje opgejaagd gevoel. Hoe kan het dat ze mij, met mijn lage snelheid niet voorbij denderen? Laat het maar gebeuren en hobbel door naar het derde waypoint bij de vijver Beekhuizen. Daarna heb ik getwijfeld om links van de hockeyvelden via de Beekhuizenseweg omhoog te lopen, maar dat is een verharde weg en dus een no-go van de organisatie. Ik kies er voor om tussen fietspad en de weg terug te lopen tot het startpunt van de Klein-Zwitserlandtrail want vandaar uit ken ik de weg omhoog. Nu is het een lang recht stuk dat op en neer gaat richting checkpoint 4. Vlak hiervoor komen een zestal lopers mij achterop en zij vertellen mij dat het checpoint toch ietsje verder is dan ik dacht. Dus ik hobbel braaf mee.

Plotseling vraagt een loper naast mij; “Ben jij het?”. Huh, ja, ik ben het maar wie ben jij en wat bedoel je? “Ben jij het Henrie?” Ja, dat ben ik, zeg ik een beetje verbaasd. Maar wie ben jij vraag ik, want ik had nog even geen beeld bij het geluid. “Ken je me niet meer dan? Ik ben Joris”. Het kwartje viel nog steeds niet maar toen het duidelijk was dat hij Joris Sonneveld was en zo’n 30 jaar geleden in de E-pupillen voetbalde waar ik toen trainer was kwam het langzaam weer boven drijven. Nu bleek Joris qua verhalen vertellen in die 30 jaar nog niks te zijn veranderd. Zijn lopen maten moesten natuurlijk alle verhalen van de trails die ik wel eens gepost had bij André of Geert horen. Ik bloosde er bijna van. Joris bleek in de buurt van de Posbank te wonen en hier regelmatig te trainen. Hij had ook geen GPS-apparaat nodig want: “…hij kende alle paadjes en doorsteken hier”. Waarover later meer.

Gezamenlijk liepen wij naar checkpoint 5 en 6, de Teerose en het beeld van de Highlander. Ik besloot vanaf daar wel mijn eigen tempo te blijven lopen en wenste de jongens veel succes.

500 meter na de Highlander slaat het groepje dat 100 meter voor mij loopt rechts af dus ik denk zij gaan terug naar de finish en slaan de Schaapskooi bij Loenen over. Of ze weten inderdaad een veel beter paadje/doorsteek. Laat maar lopen dacht ik kan ik de laatste 18 km mooi mijn eigen tempo en ritme lopen. Na dik 3 ½ uur kom ik bij de schaapskooi aan, klok mijn strippenkaart en algemene kaart, en zie dat het groepje van Joris hier (nog) niet is geweest. Zij zullen al wel aan de soep zitten. Vul mij bidon met wat verse sneeuw en eet nog wat en zo gaat het terug voor de laatste 11 kilometer.

Die gaan relatief makkelijk. Kom op paden die ik ken van de Jutbergtrail, Klein Zwitserlandtrail en Veluwezoomtrail.  Nu was vooraf de tijd waarbij je nog een Viking Amulet zou ontvangen op 4.30 uur gezet. Dat haal ik op het vlakke niet eens dus die kwam niet in beeld maar zo’n 3 kilometer voor ’t eind kwam de volgende cut-off tijd van 5.00 wel weer in beeld. Nu nog maar even het gas er op en jawel na 4.58 uur was in weer binnen.

Nu lekker douchen en dan een bak soep. Hoe kan het tegenvallen; een WinterExtremeTrail en de douche is steenkoud. Toen bleek ook nog de erwtensoep te zijn aangebrand maar daar was dan wel weer een goed alternatief voor; stevige tomatensoep.

Ik nestel me op een bankje in de hal wat tevens dienst doet als Finishzone en Wedstrijdsecretariaat en geniet van de heerlijke soep. Na een poosje komen er nog wat lopers binnen druppelen en wat zie ik; ook de 4-mansformatie met Joris komt binnen. Enigszins verbaasd wisselen we wat info’s uit en het blijkt dat zij in plaats van de 41 km die ik gelopen heb er bijna 46 km op hebben zitten. Na de Highlander is er ergens iets helemaal misgelopen met hun navigatie. Kon het toch niet even te laten hun te herinneren aan de opmerking van Joris en zijn kennis van de paadjes 😊. Maar na enkele troostende woorden komt voor Joris ook het besef dat het eigenlijk ook niet kan dat een pupil voor zijn leermeester eindigt. Na dit gezegd te hebben komen er allerlei revanche voorstellen en wraakacties boven dus wellicht komt er op 23 februari bij de Jutbergtrail wel weer opnieuw een Battle.

Afstand :             41 km
Tijd        :             4.58 uur

Site van de organisatie
De gelopen route 

Lochemtrail 18-11-2018

(door Rik Delsing)
Langzamerhand werd het tijd om langzaam mijn afstanden iets uit te bouwen voor de komende trailruns. De eerste die op het programma stond was de Lochemtrail. Binnen de zaterdagmorgengroep, waarmee we altijd in Lochem trainen, waren er wel meer wie hier zin in hadden en al snel hadden we een mooi groepje bij elkaar voor de 21km. Enkelen twijfelden nog en probeerden enkele zaterdagen van te voren al om de normale kilometers te verlengen met zo’n 5 km, om dan uit te komen op ruim 17 km.

Nu dat lukte, voor een aantal stond het licht op groen totdat we een appje van Annemarie kregen, met het bericht dat ze een breukje in haar voet had opgelopen op weg naar een training. Ap Scheers nam haar plaats in op voorwaarde dat hij een rokje aan zou doen. Maar met Vincent, John, Frank, Jan, Peter, Maria en ikzelf hadden we een mooie groep voor de 21 km. De dag ervoor ging ik nog snel even winkelen bij  Sport-balance in Breedenbroek voor een lange tight, een shirtje en een paar sokken. Aan de outfit kon het dus niet liggen.

Bij het ophalen van het startnummer kwamen we nog meer bekenden tegen. Zo deden Rene, Mark, Monique en Raymond ook mee, maar dan aan de 11 km, en Henrie deed zelfs de 31 km. Achteraf had ik nog een aantal bekenden gemist, volgens de berichtjes op Facebook. Het was dus weer een gezellig samenzijn. Maar veel tijd was er niet, we moesten op weg naar de start bij de Kale Berg. Nog snel nam onze fotograaf van vandaag, Carla, even een groepsfoto en toen gingen we op weg.

Stilzwijgend hadden we afgesproken om met de groep bij elkaar te blijven tot aan de drankpost, maar dat werkte niet. Peter was al snel in geen velden of wegen meer te zien en Inge en Vincent hadden ook een net te hoog tempo voor mij. Het is belangrijk om rustig te beginnen, omdat het venijn van deze 21 km in de staart zit. De eerste kilometers liepen we op voor ons bekend terrein, maar het was verraderlijk met al die bladeren op de boomwortels en dan ook nog vaak een verblindend zonnetje. Maar we hadden niets te klagen, het was perfect loopweer, droog een beetje fris en een lekker zonnetje.

Na het bos te hebben verlaten gingen we naar de overkant naar de toren en de ons bekende trap. Het liep tot nu toe wel lekker, maar ik kon geen tempo maken. De benen waren nog te zwaar van een training op vrijdagavond in de sportschool, achteraf dus geen goede combi. De laatste weken had ik een aantal weken weer op asfalt meegetraind, maar daar had ik toch last van met mijn achillespees. Ondanks dat ik goed had gerekt en warm had gelopen voelde ik deze wel, maar het was nog niet pijnlijk. Ik liet de rest van de groep lopen en ging mijn eigen tempo lopen samen met Ap. Ook hij had al lang deze afstand niet gelopen en had het ook zwaar. Bij het bungalowpark ging Ap zelfs onderuit, maar stond gelukkig meteen weer op.

Samen gingen we zo op weg naar de drankpost op zo’n 13 km. Er zaten lange rechte zandwegen in het parcours die keihard waren en dan ook nog stukken asfalt, dit liep niet fijn met trailschoenen aan. Ik was bang dat mijn achillespees zou gaan opspelen, maar dat viel mee. Bij de drankpost snel een stukje banaan en wat sportdrank genomen en toen weer verder. De stukken in het bos liepen lekker, al was het wel zwaarder aan het worden.

Na door een stal met koeien te hebben gelopenmoesten we door een droge sloot en toen weer zo’n lange rechte zandweg. Ik hoorde achteraf van andere deelnemers dat zij die stukken fijn vonden om bij te komen, maar voor mij waren ze saai en te hard. Langzaam kwamen we weer op bekend terrein en de kilometers gingen snel voorbij. Op zo’n 16 km nam ik nog even een gelletje om zo de laatste kilometers een beetje extra brandstof tehebben. We namen nog een slokje water en maakten ons op voor de finale. Bij de oversteek van de Barchemseweg, moesten we even stoppen voor enkele auto’s, en toen merkte ik dat ik er doorheen zat, ook Ap had het helemaal gehad, maar we moesten nog een pittig stuk.

Aan de overkant wachtte ons een pittig klimmetje en dan het pad naar de toren. Er was die dag ook een wandeltocht en de deelnemers keken ons vol bewondering aan en moedigden ons ook hartverwarmend aan. Ik was blij om boven bij de toren te zijn en toen kon afdalen. Dat ging wel weer lekker, in tegenstelling tot Ap, want afdalen vindt hij maar niets, zeker niet als je niet goed kunt zien waar je loopt. Eenmaal beneden wachten we op elkaar om samen de oversteek te maken naar de Barchemse kant.

We kwamen steeds dichterin de buurt van de finish en konden de speaker al horen, maar we wisten dat we nog een extra lusje moesten maken. Op karakter liepen we de laatste kilometer en daalden als laatste af in de kuil achter de Kale berg en kwamen hand in hand over de finish. We waren beide kapot en moesten eerst even wat drinken om op adem te komen. De rest van de groep stond ons op te wachten en was al weer fris en fruitig.

Met een bekertje cola in de hand liepen we naar de camping om ons om te kleden, want het was toch fris. Met moeite kleden we ons om, we waren stijf en kapot, en namen een lekker bakje erwtensoep in de kantine. Nog evennapraten, maar daarna gingen we toch snel op weg naar huis om te douchen. We hadden met de groep om16:00 uur alweer afgesproken bij het Brouwersnös in Groenlo om te borrelen en wat te eten. De speciaalbiertjes kwamen wel aan, maar smaakten ook heerlijk en het eten was perfect. Al met al een perfecte afsluiting van een mooie maar zware zondag. Er is nog ruimte voor verbetering zullen we maar zeggen.

Uitslagen staan hier
Foto’s van Misha Visser

Sticky Grip Clinic

Afgelopen zaterdag werd er een trail clinic georganiseerd bij Sport-Balance in Breedenbroek, mijn favoriete winkel voor allerlei trailspullen. Inov-8 Benelux stelde in het kader van de Sticky Grip Tour testschoenen beschikbaar voor het praktijk gedeelte. Pascal Schepers, regionale trailtopper die ook op nationaal niveau goed met de top meekomt, zou zijn kennis en ervaringen delen. 

Ik was ruim op tijd in de winkel en had dus tijd genoeg om even lekker te snuffelen tussen de schoenen, kleding, rugzakken en andere trail en survivalspullen. Altijd lastig om in zo’n ‘snoepwinkel’ te komen en dan niets te kopen…. Deze keer is het gelukt, maar ongetwijfeld kom ik binnenkort nog een keertje langs.

Na een korte introductie vertelde Pascal het één en ander over allerlei dingen die bij het lopen van (ultra)trails van belang zijn. Zo had hij het over diverse trainingsvormen, trainingsschema’s, voeding en planning. Hierbij had hij diverse voorbeelden uit zijn deelname aan diverse wedstrijden, en met name de 113 km lange Scenic Trail van afgelopen jaar. Uiteraard was er ruimte voor vragen en daar werd ook volop gebruik van gemaakt.

Aan het eind van het verhaal konden we de Inov-8 XTalon 230 testschoenen passen. Met die schoenen vertrokken we daarna naar Engbergen, een klein heuvelgebiedje in de buurt. Daar deden we diverse oefeningen die Pascal in zijn verhaal al had genoemd in de praktijk. Uiteraard werd er ook gelopen. Heuveltje op en af, op diverse manieren, werd enthousiast geoefend. De stemming was perfect, maar het mooie weer droeg daar ook zeker aan bij. 

De schoenen van Inov-8 deden het ook prima overigens. Prima pasvorm en echte gripmonsters. Mochten we binnenkort eindelijk weer eens wat meer regen en lekkere vette modder krijgen dan zijn dit de aanbevolen schoenen 😉

Grizzly-100 Griezelig geweldig

(door Henrie Drenthel)

De beer is los! Na een door een voetblessure ingekorte 100 km run van de La Chouffetrail in juli besloot ik een tijdje rustig aan te doen om in het najaar weer eens richting de 100 km te gaan. Oorspronkelijk stonden de Infinityloops op het programma maar door een minimale vooraanmelding en een concept van 7 herstarts zag ik dat toch niet zitten en besloot ik dat het toch maar een ééndaagse moest worden. Periode oktober beviel vorig jaar met de Bergischer Ultra ook prima dus na even zoeken kwam ik uit op de Bear Trail. Een ruim opgezet evenement met diverse afstanden, 16-25-39-58-83 km en voor de Die-Hards 100 km, oftewel de Grizzly-100. De start is zaterdag 27 oktober om 6.00 uur ’s ochtends en de maximale looptijd bedraagt 18 uur, oftewel 0.00 uur zondagmorgen.

Start en finish zijn in St Gravenvoeren in de Belgische Voerstreek ietsje ten zuidwesten van Maastricht. Het parkoers liep eerst ‘bovenlangs’ in oostelijke richting naar het Drielandenpunt in Vaals alwaar er een omloop van 18 km over Duits grondgebied gemaakt moest worden en daarna weer westwaarts richting de finish.

Vrijdag 26 oktober:

Na een langdradige reis met veel oponthoud en file parkeer ik omstreeks 18.30 uur op de parking bij de voetbalclub SK Moelingen en installeer direct alles voor de nacht. De organisatie is al druk bezig met opbouwen en ik heb geluk nu al mijn startnummer etc. op te kunnen halen, scheelt morgen vroeg weer wachten. Inmiddels is het gaan regenen en voelt het guur aan. In een nabij gelegen Vlaamse pub hebben zich al meer lopers getroffen en eet ik even een lekker Limburgse pasta en wat plaatselijke biertjes waarna ik rond 10.00 uur onder de wol kruip, het is immers om 4.30 uur weer dag.

Zaterdag 27 oktober:

De wekker loopt af en echt overdreven warm heb ik het niet. Even de neus buiten de deur en ik weet direct dat het jasje aan kan met de start. M’n drop-bag had ik al klaar gemaakt dus die kon ik om 5.45 uur snel afgeven en daarop is het nog maar kort tot de start om 6.00 uur.

124 lopers stonden er op de startlijst. In het donker is het slecht te zien hoeveel het er echt zijn want ook de 83 km start gelijk met ons. Vanaf het begin loop ik heel relaxed met de rem er op in het donker en blijf mijzelf in prenten vooral rustig te blijven want om mij heen vliegt iedereen naar voren. Ik weet uit de vele beginnersfouten die ik al heb gemaakt dat ik hier nu niet aan mee moet gaan doen.

In het donker gaat het gestaag op en af en we komen door enkele kleine plaatsjes als Sint-Martens-Voeren, De Plank, Teuven waarbij de laatste na ruim 25 km de eerste verzorgingspost is ingericht. Ik klok ongeveer 3.20 uur, en dat is ongeveer wat ik verwacht had.

Verder gaat het richting Drielandenpunt en het parkoers wordt behoorlijk heuvelachtig. Lijkt veel op de Koning van Spanje en de X-Trails Vaals. Niet gek natuurlijk, want dat is in dezelfde streek. Het gebied is veel natuurlijker en bosrijker geworden. Prachtig. De zon komt er langzaam flauwtjes door maar echt warm wordt het niet. Ten noorden van Gemmenich staat de tweede (en derde) verzorgingspost. Heerlijk in een grote partytent met allerlei lekkers; soep, koffie, Chouffe, pasta en een hete lucht kanon. Ook mijn drop-bag ligt hier en ik besluit even een droog shirtje en dun jasje aan te trekken en het eerste, nat bezweette setje uit te doen. Dat ging allemaal nog best soepel en ik begin aan het Drielandenpunt-lusje van 18 km. Ken het hier een beetje en weet dat er redelijk wat hoogtemeters aan komen dus doe rustig aan. Toch nog even een giga-dip waar ik na een half-uurtje en wat Beef-Jerky doorheen ben. Het 50 km punt passeer ik na 7.12 uur. Op de helft dus en op de terugweg.

Bij de tweede keer Gemmenich neem ik wat meer pauze; kleed mij om naar lange tight en thermoshirt. Ook weer koffie en soep en verder gaat het weer. Mijn loopmaatjes uit de eerste helft zijn al iets eerder vertrokken maar ik besluit toch mijn eigen tempo te volgen.

Na een km of 68 loop ik zo’n 100 meter achter een andere loper en blijf hem braaf volgen. Totdat hij bij een parkeerplaats komt en in z’n auto stapt. Het was gewoon een loper die lekker op zaterdagmiddag in het bos liep. Of het een dip was of een black-out weet ik niet maar plotseling was ik de blauwe markeringen kwijt. Pak gauw mijn GPS en zie al gauw dat ik mooi op de paarse lijn loop, gelukkig. Een kwartiertje verder bij Cottessen komt mij de omgeving wel heel erg bekend voor, hier heb ik vanmorgen ook nog gelopen??!! Zoom uit op mijn GPS en zie het al, heb de verkeerde richting van de paarse lijn gevolgd en zodoende een stuk van de ochtendroute tegengesteld gelopen, sukkel! Gelukkig kun je met zo’n GPS ook weer redelijk gemakkelijk de juiste route terug vinden en probeer redelijk op gevoel weer op de juiste afstand in te voegen. Na een uurtje is dit ook gelukt en kan ik de oorspronkelijke route weer volgen.

Richting laatste verzorgingspost in Veurs loop ik via een boerenerf waar de koeien op springen staan na blijkt. Direct achter mij doet de boer in overleg met de organisatie het pad dicht en mogen Bertha 11 t/m 57 eerst richting melkrobot voordat de lopers weer verder mogen. De ‘verloren’ tijd wordt door de organisatie hersteld naar blijkt.

Bij de laatste verzorging begint het behoorlijk donker te worden en is het nog maar een graad of 4. Ik besluit mijn regenjas er bij overheen te doen en steek mijn hoofdlamp aan. Het gevoel is nog goed. Nog ruim 15 km te gaan en ik weet eigenlijk al dat ik het, normaal gesproken,  ga halen. De meeste hoogtemeters hebben we wel gehad. Heuvelop gaat het stevig doorstappend in het donker en de afdalingen gaan voorzichtig dribbelend want er liggen erg veel keien onder het herfstblad. Wil ook nog niet vlak voor het eind uitvallen. Loop in op twee Belgen en de laatste 5 km lopen we samen. Nu blijkt de laatste 5 km ook nog eens 500 meter langer te zijn en prachtig is het om te zien hoe een ultraloper zich daar druk om kan maken.

Uiteindelijk komen we gedrieën binnen in 14 uur en 53 minuten waarbij ik de tweede 50,5 (😊)km in 7.41 uur heb afgelegd, oftewel een verval van 29 minuten. Dik tevreden duik ik met een “Bere”-grote medaille onder de warme douche.

Site van de organisatie
Uitslagen staan hier
Filmpje Marek Vis

Devilstrail Nijmegen 2018

(door Eric Hoogerbrug)

Vanmorgen (28-10) vertrokken naar Berg en Dal voor weer een zeer geslaagd rondje rijk van Nijmegen! Tweede Devil’s trail deze maand en het weer was geweldig. Zeker gezien de voorspellingen van eerder deze week waarin zelfs sneeuw genoemd werd. Het vertrekpunt was vanaf camping “de groote Flierenberg” en de sfeer was zoals altijd weer heerlijk gemoedelijk.

5 Minuten voor de start word iedereen naar de start gehaald voor de briefing die hoofdzakelijk gaat over dat je moet genieten en je rotzooi mee moet nemen uit het bos. 😁 Dan op de tonen van Van Halen’s running with the devil (what else) word het peleton losgelaten richting het bos. Wat een geweldig parcours weer met veel heuvels, vals plat, bos met lange stukken single-track en alles perfect uitgepijlt en met linten uitgezet.

Het eerste deel liepen we regelmatig tussen de vele mountain-bikers die daar ook een toerrit hadden. Niet heel handig, maar voor zo ver ik heb gehoord gaf dit geen gezeur. Zo hoort het ook, als iedereen een beetje rekening met elkaar houd…. Deze trail was zwaarder dan die in Doorn, dus het tempo deze keer bewust wat lager gehouden. Dat dit niet mijn sterkste punt is, is intussen wel bekend denk ik.

Bij de verzorgingsposten die ruim voldoende aanwezig waren rustig wat drinken en eten helpt aardig om even te herstellen. Maar dan kom er achter dat je even was vergeten dat het venijn hem hier echt in de (duivel)staart zit. 3km voor de finish nog twee nare bulten, dat levert genoeg spierspanning op in de kuiten en hamstrings dat je (weer) 1km voor de finish tijdens het maken van een foto nog ff lekker kramp krijgt. Nadat me dat was overkomen bij de Ketelwaldtrail op rechts overkwam, was het in de linker hamstring deze keer.

Gelukkig met wat rekken en toch nog maar een gelletje en wat extra drinken de laatste 800 meter hardlopend af kunnen leggen en dus in ieder geval glorieus over de finish kunnen gaan waar mijn top-supporter Anja enigszins verkleumd op me stond te wachten. Sorry schat.😘 Volgend jaar maar eens kijken of ik er 3 kan lopen en de titel “King of the trails” kan behalen.

Willems Berg en Dal marathon

Willem Mutze is een fenomeen binnen de Nederlandse ultrawereld met ontelbare (ultra)marathons op zijn palmares. Ik wilde al tijden een keer aan één van zijn kleinschalige loopevenementen meedoen, maar het was er nog steeds niet van gekomen. Dit jaar pastte de Berg en Dal editie eigenlijk perfect in de opbouw na mijn rugblessure. Maar dan wel de ‘bambini-afstand’ van een marathon in plaats van de 60 km die eigenlijk het hoofdonderdeel was. Er werd een zomerse dag voorspeld, maar met 4 verzorgingsposten onderweg zouden we niets tekort komen.

Deze keer zou ik alleen lopen, want Henrie wilde de 60 doen in de aanloop naar de 100 km lange Grizzly trail over twee weken. Maar voor de start hadden we nog tijd genoeg om even te kletsen en kwamen we meerdere bekenden tegen uit de ultra en trailwereld. Heerlijk ontspannen sfeer, iedereen had er zin in. Wat is er immers mooier dan bij een stralende zon door een mooi herfstbos te rennen.

Meteen na de start ging het bij mij al een beetje mis. Ik zat nog wat te prutsen met mijn Garmin en had iets te laat in de gaten dat mijn voorgangers een steen ontweken. Hoewel ik de grootste schade nog een beetje wist te vermijden door nog iets van een rolletje te doen had ik toch twee geschaafde knietjes. Maar aangezien het bewegende gedeelte van mijn knie nog OK voelde ging ik gewoon verder.

De eerste tien tot vijftien kilometer nam de organisatie de naam Berg en Dal wel heel serieus. Het ene klimmetje na het andere, al dan niet via een trappetje, kregen we om de oren. Even rustig aan beginnen zat er dus niet in. Ik liep al meteen vanaf de start samen met Petra Domhof, oud-clubgenoot dus genoeg stof om over te kletsen. Al keuvelend liepen we toch nog best vlot door, maar we hadden ook nog volop oog voor de mooie natuur. De eerste verzorgingspost hadden we dan ook al best snel bereikt. Een zorgzame dame gaf me eerst een lekker bekertje cola en poetste ook nog even mijn bebloede knieën een beetje schoon.

Na een kilometer of 15 kwam ik alleen te lopen na een sanitaire stop en een kleine vergissing waardoor ik een klein omweggetje maakte. Maar dat was op zich niet erg, want samenlopend dreigden we iets te snel te gaan. Ik genoot enorm van de paadjes door het bos en de doorkijkjes over de dalen. Bij de 20 km verzorgingspost zag ik Petra nog wel even maar tijdens een stuk vals plat moest ik meteen weer afhaken. 

Ik belandde ineens in een enorme dip, fysiek liep het even helemaal niet. Ik verkrampte in mijn kuiten en hamstrings en ook mijn rug begon op te spelen. En dat is uitermate ongelukkig als je net weer een stuk of wat gemene klimmetjes en afdalingen krijgt. Even wandelen met grote pas om de rust terug te vinden en wat ontspanning in mijn rug te krijgen was de enige optie, maar in de eerste de beste afdaling die ik naar beneden dribbelde schoot de kramp in mijn kuiten. 

Balen, maar geen reden tot paniek. Even goed eten en drinken en het lichaam de tijd geven om het op te nemen, oftewel nog meer rustig aan dus. De temperatuur was inmiddels aardig opgelopen, een graadje of 26, dus koud zou ik het niet krijgen. Ook haalde ik ondertussen regelmatig wandelaars in die ook de marathon deden. Die waren anderhalf uur eerder gestart. Kon ik af en toe toch even een praatje maken voor ik weer een dribbel in zette. En de uitzichten over alle herfstkleuren in het bos, die er door de zon nog eens extra uitsprongen, maakten het tot een hele mooie ervaring.

Ondanks de fysieke malheur viel ik gelukkig dus niet helemaal stil en zoetjes aan begon ik me weer beter te voelen. De laatste 10 kilometer begon het zelfs best wel weer redelijk te lopen. Uiteraard was dat een beetje te laat, maar liever te laat dan helemaal niet. Ik kwam in ieder geval heel tevreden over de streep, met in ieder geval de voldoening dat ik een megadip toch had weten te overwinnen.

Na de finish nog even heerlijk in de zon op het terras gezeten met een groot glas koude cola. Het leek wel zomer! En ook de douche was gewoon nog warm, meer kun je toch niet wensen? Even herstellen, beetje nieuw vel op mijn knie en dan weer op naar de volgende uitdaging. De lat lager leggen kan immers altijd nog…

Kijk hier voor een Relive filmpje van de route
Hier nog meer foto’s op Facebook

Demonische Devilstrail Doorn

(door Eric Hoogerbrug)

Eindelijk was het zo ver! Het rijtje Devilstrail Doorn vol gemaakt. 2014 de 6,66 km 2015 en 2016 de 16,66 km 2017 de 26,66 km en dit jaar was het de beurt aan de 36,66 km. Direct na de start weer de traditionele mul zandbult opstampen en daarna direct het bos in voor de rest van het trailfeest. Gelijk aansluiting met een paar heren die een lekker tempo aanhielden en niet op het horloge kijken, dat leid alleen maar af. Maar na een kilometer of 7 toch maar eens naar het tempo gekeken, en 5:15 min/km is wel heul erg voortvarend als je nog 29 km moet…. Dus maar een beetje laten terugzakken. Na verloop van tijd toch de heren weer in het zicht, gaan zij nu langzamer offuuuuh. Nope, ik ging als vanouds weer redelijk ongeremd. Doseren, wat was dat ook al weer?

Na 18km tussen de schapen begonnen de benen al te verzuren, maar dan ook echt alles. Maar ik zat op een geschatte eindtijd van 3:35 uur. Dus maar iets rustiger verder, had gehoopt op een eindtijd van rond de 4 uur. Eigenlijk vanaf de halve marathon-afstand alleen maar bezig geweest met afremmen, voorkomen van kramp en steeds wisselende pijntjes tussen lies, kuiten, hamstring, bovenbenen en bilspieren. Nadeel van de lange afstand is wel dat je eigenlijk heel lang op jezelf loopt en je op niets of niemand kunt richten.

Gelukkig kom je genoeg leuke/ mooie/ dingen/ uitzichten tegen onderweg om van te genieten en op een gegeven moment komen de andere afstanden er bij en kun je je een beetje optrekken aan andere mensen. Dus het laatste stuk van 3 km zonder wandelen volbracht! Daar kom je dus bij diezelfde zandbult aan en mag je vol gas richting de finishlijn begeleid door enthousiaste cheerleaders. Volledig verrot (De foto hieronder is een redelijke samenvatting van hoe ik mij voelde) maar dik tevreden (dat laatste duurde even, eerlijk gezegd) Anja opgezocht die daar lekker in het zonnetje op me wachtte. Thanx dat je mijn opper-supporter was/ bent!