Trailtraining met AVA-LAG groep

 

Afgelopen zondag hebben we een mooie ronde over de Posbank gelopen met een grote groep AVA-langeafstand liefhebbers. Voor sommigen de eerste kennismaking met een trail in heuvelig gebied. En een pittige kennismaking was het, we hadden grofweg het parcours van de Klein Zwitserlandtrail. Pittig rondje door het bos dus. Nadat de groep van de kortste afstand door Henrie terug naar de parkeerplaats gebracht werd, liep de rest verder op zoek naar de bloeiende heide die beloofd was. En ook die werd gevonden en uitgebreid bewonderd.

Ergens bovenop een heuvel in de heide vonden we Henrie terug. We hadden een mooi gezelschap, maar slechts een klein gedeelte er van pakte ook de laatste lus nog mee om de 30 km vol te maken. De rest ging naar de koffie en het appelgebak. Jammer want nu hebben ze wel onze ontmoeting gemist met een flinke slang (adder denk ik) De slang maakte dat hij weg kwam, aangezien Erwin er bijna bovenop viel.

Ondanks wat vallen en struikelpartijen kwamen we toch uiteindelijk weer op de parkeerplaats uit waar onze auto’s stonden. Uiteraard mochten wij ook nog even de verloren calorieën aanvullen voor we weer naar huis gingen. Wat een prachtige dag! Dat moeten we vaker doen.

 

Rondje Korenburgerveen

Bij trailrunning gaat het vaak om flinke afstanden, wedstrijden van 30 km en meer zijn geen uitzondering. Ook trainingstochten zijn daarom regelmatig urenlang. Maar niet iedereen is daar klaar voor, en ook ik heb er niet altijd zin in. Daarom loop ik regelmatig een rondje Korenburgerveen/Vragenderveen. Lekker in de buurt en een klein, maar werkelijk prachtig natuurgebied waar je bijna nooit iemand tegenkomt.

Het is één van de weinige overgebleven stukjes hoogveen in Nederland. Vanaf de kant van Winterswijk heet het Korenburgerveen en is het van Natuurmonumenten. De kant van Vragender heet Vragenderveen en is het beheer in handen van de Stichting Marke Vragenderveen. Vroeger was het veen een gebied dat eigendom was van de marke, publiek gebied dus. Er werd turf gewonnen en dergelijke.

Er loopt een mooie wandelroute rondom het gebied van een kilometer of elf. Het Schaddenpad wordt aangegeven met paaltjes met rode koppen en groene pijltjes. Normaal gesproken parkeer ik bij het gebouwtje van Natuurmonumenten (Korenburgerveenweg 2, Winterswijk). Daar kun je dan het Schaddenpad op door via een opstapje over de omheining te klimmen. Je komt dan meteen op een stuk waar een paar jaar geleden de te vruchtbare toplaag is afgegraven om het oude gebied de kans te geven te herstellen. Hier zie je heel veel bijzondere plantjes en krijg je vaak de voeten voor het eerst nat.

Vervolgens loop je dwars door heel extensief beheerde weilanden, vol met bloemen en planten. Hier kun je regelmatig reeën zien, maar ook allerlei vogels. Met wat geluk zie je zelfs een ooievaar of een kraanvogel. Vanaf de uitkijktoren heb je een mooi overzicht over het veengebied.

Daarna loopt de route via mooie single tracks en knuppelpaadjes verder door het veengebied. Af en toe een stukje heide. Ik sta vaak regelmatig even stil om te kijken of een foto te maken van een bijzonder iets. In de zomer valt het vaak mee met de natte voeten, maar droog houden doe je het meestal niet. In een natte winter of voorjaar kan het voorkomen dat je flink door de modder en/of water moet ploeteren, maar dat maakt het des te leuker. Een echte aanrader dus, het hele jaar door.

 

Paarse Trail, ontspannen lopen op de Sallandse heuvelrug

Wat een kleine oproep op Facebook al niet teweeg kan brengen. Stella Petric zag dat de heide begon te bloeien en vroeg wie er een mooie route over de hei wist. Bertus van Elburg, organisator van de Sallandtrail, meldde zich en binnen de kortste keren was er een spontaan evenement ontstaan: de Paarse Trail. Op 6 augustus kwamen er op die manier zomaar rond de 70 personen samen bij het Buitencentrum Sallandse Heuvelrug in Nijverdal om samen een mooie tocht over de heide te maken.

Het weer was prima, het zou een graadje of 20 worden en de zon scheen volop. Ideale omstandigheden dus. De groep werd verdeeld in een snellere die 25 km ging lopen en een groep die iets rustiger liep en 20 km zou afleggen. Op die manier zouden we ongeveer tegelijk weer bij de finish zijn. Ik voelde me goed genoeg om met de 25 mee te kunnen en mocht daarom met het groepje van Bertus en Stella mee. Met een flinke groep vertrokken we, meteen het bos in.

Het bos zat maximaal in het blad, niet veel last van de zon dus. Mooie smalle paden en wat bredere paden voerden ons in de richting van de heide. Intussen werden er al volop gekletst. Oude bekenden konden even lekker bijpraten en daarnaast werden er ook volop nieuwe kennissen gemaakt. Met dezelfde gezamenlijke hobby praat het immers heel makkelijk. Kans op het zien van reeën en ander wild was wel tot een minimum beperkt door het kleurrijke lint van lopers dat al keuvelend door het bos trok.

De heide was nog niet volop in bloei, daarvoor was het nog net te vroeg. Maar in het zonlicht kleurde de heide al wel behoorlijk paars, waardoor het toch een echte  Paarse Trail werd. Op diverse plekken werd er even gestopt, om de lopers weer te verzamelen en om iedereen even te laten genieten van het uitzicht over e Sallandse heuvelrug. Genieten in optima forma.

De Sallandse heuvels zorgden met hun pittige klimmetjes regelmatig voor het uiteenvallen van de groep. Voorin werd er stevig doorgelopen, waardoor minder ervaren klimmers op achterstand kwamen. Maar iedere keer werd er keurig gewacht of  ‘stofgezogen’ zodat de groep weer bijeen kwam. De stemming bleef dan ook opperbest.

Tegen het eind van de 25 km was het toch al wel flink warm geworden in de zon. Het voelde een stuk warmer dan de 20 graden die voorspeld waren. Links en rechts begonnen mensen door het water te raken, maar we hoefden toen gelukkig niet ver meer en het liep lekker naar beneden. Weer aangekomen bij het buitencentrum zagen we ook de groep van de 20 km weer. Even een droog shirtje aan en daarna naar het terras. Even lekker genieten van een koffie met een heerlijk appelgebakje, zelfs de eerste biertjes werden al besteld. De dames van de bediening waren er maar druk mee. Gezelligheid ten top dus. Eigenlijk vind ik dit soort spontane evenementen nog leuker dan wedstrijden.

Er zijn veel foto’s gemaakt door de diverse deelnemers. Een verzameling hiervan is te vinden op deze pagina
De route op Strava

 

 

 

Uplandsteig met een oranje tintje

Op Koningsdag is er van alles te doen: spelletjes, muziek,  rondjes rennen in het centrum van Aalten en vooral bier drinken. De volgende dag helemaal brak wakker worden en je afvragen of je het niet beter wat rustiger aan had moeten doen. Maar je kunt het natuurlijk ook helemaal anders aanpakken: met je loopmaatje een tripje maken naar Willingen in het Duitse Sauerland en daar een mooie wandelroute lopen. Henrie had tijdens een eerdere vakantie de Uplandsteig ontdekt, een driedaagse wandelroute van zo’n 65 km. Een mooie uitdaging om dat in één dag te doen, op een Koningsdag bijvoorbeeld.

Zo gezegd, zo gedaan. Op woensdagavond vertrokken we met de camper, aangezien we liefst om een uur of zeven de volgende dag wilden starten. Dan waren we ’s avonds ook nog een beetje op tijd weer thuis. Tot onze verbazing werd tijdens de laatste kilometers het steeds witter, tot op de plek van bestemming alles bedekt was met een laagje sneeuw. Op de campingplaats waren slechts een stuk of drie campers te bekennen en niemand bij de ontvangst. We zetten de camper op een vrije plek en gingen op zoek naar een café om nog even wat koolhydraten te scoren. Na een lekkere Kaisersmarn en een paar biertjes zetten we de wekker en doken we de slaapzak in.

De volgende ochtend 7:15 stonden we naast de camper in ons loopkloffie en konden we op zoek naar het begin van de route. Deze was duidelijk aangegeven met stickers met een witte U op een zwarte achtergrond en waren met Duitse Gründlichkeit geplaatst. Mijn Garmin GPS handheld had ik dan ook maar zelden nodig. Het was gewoon pijltje volgen tot je eind van de dag weer bij het begin was. Het was fris, net onder het vriespunt, maar de zon scheen en het onverwachte winterlandschap was fantastisch.

Al snel bleken de heuvels best hoog en de hellingen lang en vaak net te steil om hard te lopen. De afdalingen daarentegen waren vaak ook lekker lang en nodigden uit om je lekker naar beneden te laten rollen. Maar heel stiekem werden de bovenbenen daardoor op den duur behoorlijk gesloopt.  Om het af te wisselen zaten er ook regelmatig hele steile klimmen in, waar je jezelf met de handen op de bovenbenen en weg naar boven moest banen. Doordat het inmiddels behoorlijk dooide werd het ook al snel redelijk modderig, maar de zon scheen en maakte dat het lopen ontzettend lekker.

Na een kilometer of 20 kwamen we in een dorpje. Daar hadden we gepland om een broodje te scoren bij een bakker of een Kaffee und Kuchen in een café. Helaas bleken beide reeds jaren gesloten, het dorpje was redelijk aan het uitsterven. We moesten op onze eigen voorraden teren tot we wel ergens iets vonden. Maar water zou geen probleem zijn, aangezien er overal stroompjes smeltwater van de rotsen stroomden.

Na een kilometer of 30 waren we er wel achter dat het nog een hele klus zou worden om de hele ronde vrolijk uit te hobbelen. De bovenbenen begonnen al wat strammer te worden en dat was eigenlijk wat vroeg. Zeker als je nagaat dat we nog niet eens halverwege waren. De sfeer was echter nog prima en we genoten volop.

Het landschap varieerde van bossen en boerenland tot hoogveen. Daar viel genoeg inspiratie uit te halen. Rustig aan verder, gewoon op karakter verder waar de benen niet willen. De lange klimmen hiken in een vlot tempo en de afdalingen proberen zo soepel mogelijk beneden te komen en zo weinig mogelijk energie te verspillen.

We werden mentaal gered door een berghut op ongeveer 45 km. Daar konden we even bij de kachel lekker bijkomen met een cola en een grote bak goulash-soep. De voorraad in de rugzak weer bijgevuld, nieuwe batterijen in de GPS en daar gingen we weer. Maar helemaal vanzelf ging dat nu ook weer niet. Henrie had last van het eten en kon echt niet lekker meer hardlopen. Maar heel erg was dat niet, we gingen gewoon in een rustiger tempo door. Na de goulash weer er uit gekiept te hebben ging het weer beter en ging het  tempo weer iets omhoog. Inmiddels konden we ok al aftellen naar de finish. Het ging nog wel een uur of wat duren, maar we gingen er wel komen.

De route had op het laatst nog een flinke berg waar we overheen moesten en waarvan het pad ook behoorlijk slecht was. Modder, rotsen, wortels, alles probeerde onze voortgang te vertragen, maar we gingen stug door. Met wat grappen en grollen onderweg hielden we de moed er in. Het duurde nogal voor we bovenaan waren, maar vandaar af was het voornamelijk nog een lange afdaling. Niet dat ik daar nu heel vrolijk van werd. Helemaal stuk zat ik. Met pap in de bovenbenen kilometers afdalen over een pad met allerlei stenen waar je over kunt struikelen tot je denkt dat je benen uit elkaar spatten. Dat was niet fijn. Maar het was wel goed voor het wegtikken van de kilometers.

En eindelijk zagen we Willingen weer in beeld komen. De skiliften, de zomerrodelbaan en jawel… daar was het hotel waar de camper achter geparkeerd stond. We hadden het gered. Zo’n 67 km en een bak hoogtemeters weggetikt. Wat een zware route.  Een goed bestede dag in de buitenlucht. Een perfecte training voor de Game of Stones in juni en eigenlijk een hele mooie dag waar we gewoon enorm van hebben genoten. En die spierpijn? Die gaat weer over om nog sterker te worden.

De route die wij gelopen hebben op Strava.

De originele route zoals je die ook op Gpsies.com kunt vinden en downloaden

 

 

 

Trailrunning weekend Collado Villalba (Spanje)

Collado Villalba is een stadje in Spanje, een 40 km rijden ten noordwesten van Madrid. Afgelopen weekend was ik dankzij mijn werkgever in de gelegenheid om er wat rond te rennen. Het weer was geweldig en de natuur overweldigend. Topgebied om in het voorjaar alvast aan de zomer te ruiken.

Mijn werk als applicatiebeheerder houdt normaal gesproken in dat ik het grootste deel van de dag op mijn werkplek achter mijn beeldscherm zit. Heel af en toe echter mag ik naar één van onze dochterbedrijven in het buitenland voor een upgrade of iets dergelijks.  Als je heel veel geluk hebt vallen de werkzaamheden dan mee en heb je ook nog wat tijd over om wat van de omgeving te bekijken. In mijn geval ga ik het liefst in mijn trailkloffie de natuur in.

Afgelopen week was ik hierdoor in de gelegenheid om de omgeving van Collado Villalba in Spanje te bekijken. Dit stadje ligt een kilometer of 40 ten noordwesten van Madrid en ligt pal aan een prachtig bergachtig natuurgebied. Ik had via Wikiloc een paar uitdagende routes als gpx weten te downloaden. Mijn Garmin GPSMap64S had ik voorzien van de OpenTopo kaart van Spanje zodat ik niet zou verdwalen in dit ruige gebied.

Zaterdagmorgen vertrok ik uit mijn hotel voor de eerste tocht van ongeveer 20 km. Het was fris, een graad of 6, maar de zon scheen al volop. De temperatuur zou naar verwachting een graad of 23 worden, dus ik had een liter water mee. Indien nodig was er vast nog wel een stroompje te vinden om bij te vullen. Via een stukje door een woonwijk zou ik op een pad komen die me bij het begin van de route zou brengen. Dacht ik, maar ineens was het pad weg en versperde een flink hek de weg. Terug en via een omweggetje naar het beginpunt was het enige wat er op zat.

Eenmaal op de route ging het meteen omhoog. Eerst nog via een zandpad, maar al snel werd het steiler en werd het zandpad door een singletrack opgevolgd. Het isoshirtje dat ik er nog onder had kon al snel uit. Ruig struikgewas en rotsen kenmerkten het landschap en het enige wat ik hoorde waren vogels en insecten. En mijn eigen gehijg natuurlijk, want het ging flink omhoog.

Af en toe was het pad behoorlijk technisch en ik verbaasde me erover dat ik nog steeds het spoor van banden zag. Hoe iemand met de ATB daar omhoog kon komen was me een compleet raadsel. Af en toe stopte ik even om te genieten van het uitzicht en om een foto te maken. Het was heerlijk in het zonnetje, maar nog niet te warm om te lopen. Ik genoot volop.

Na bijna twee uur was ik op de top en had ik een geweldig uitzicht over de hele streek. De afdaling bleek echter niet zo gemakkelijk als ik in gedachten had. Het eerste steile stuk naar beneden voerde de route namelijk via een erosiegeul vol rotsen. Of het pad nu uitgespoeld was, of dat de route voor het gemak door een bestaande erosiegeul voerde was me niet duidelijk. Nadat ik de rotsen een keer van dichtbij bekeken had werd ik meteen een stuk voorzichtiger… De eerste kras op het schermpje van mijn GPSMap64 was een feit en de zoveelste deuk in mijn ego ook.

In het laatste uur van mijn route kwam ik ook meer trailrunners tegen. Blijkbaar was dat stuk populairder omdat het wat toegankelijker was. Een oude knar die me passeerde terwijl ik even op mijn kaartje tuurde liet me ook nog even zien dat je als vlakkelander geen enkele kans maakt tegen een inboorling. Op zijn gemak dribbelde hij naar boven. Ik zag hem uit mijn beeld verdwijnen, maar kon niet aanklampen. Na 3:40 uur en bijna 25 km was ik weer bij het hotel. Ruim 800 hoogtemeters omhoog en weer naar beneden volgens mijn Garmin. Een mooie tocht was het. De route op Strava kun je hier vinden.

Zondagmorgen had ik een tocht gepland die iets korter was, maar die zo mogelijk nog uitdagender was. Vanuit het hotel liep ik via een singletrack een stukje  langs een een grote weg. Nadat ik die overgestoken was moest ik door een hek en kwam ik in een natuurgebied. Vanaf dat moment was het pad eigenlijk weg en werd het meer een spoor waar de koeien lopen. In een bijna rechte lijn ging het vervolgens de berg op. Zo steil als een trap, maar dan zonder tredes. Door ruige bosjes die probeerden krassen in je vel te maken en rotsen waar je omheen of tussendoor moest werd het tempo zo mogelijk nog meer gedrukt.

Hardlopen was er al lang niet meer bij. Nog net niet op handen en voeten werkte ik me omhoog naar de top. Maar eenmaal daar aangekomen was het uitzicht weer geweldig en ik nam even de tijd om bij te komen en te genieten van het uitzicht en het zonnetje. In de wetenschap dat ik dezelfde top nog een keer op zou moeten ging ik daarna op weg voor een lus die me door een iets vriendelijker gebied voerde.

Dacht ik tenminste op de kaart gezien te hebben. Eerst moest ik me nog weer een weg naar beneden zien te vinden via een helling die bezaaid lag met scherpe rotsen. Ook hier zag ik sporen van fietsbanden. Petje af voor degene die hier met de fiets naar beneden kan, ik moest al flink oppassen dat ik zonder kleerscheuren te voet naar beneden kwam.

Eindelijk werd de route inderdaad weer ‘runnable’ en kon ik onder het lopen wat verder kijken dan de meter grond voor me. Koeien en paarden liepen in stukken land die door muren van gestapelde stenen omheind werden. Diverse soorten roofvogels zag ik rondvliegen, altijd een mooi gezicht. Ooievaars zag er ook veel van, die komen veel voor in deze streek. Kinderrijk gebied blijkbaar.

De tweede beklimming van de top was met voorsprong de lastigste van het hele weekend. Klauteren in een rechte lijn omhoog. Met de handen op de knieën drukkend en af en toe op handen en voeten klauterend werkte ik me een weg omhoog. Af en toe even uitpuffen en weer verder. Hoewel de berg maar iets over de 1300 meter boven zeeniveau kwam leek de lucht af en toe toch redelijk dun. Of was het toch nog wat vermoeidheid van de vorige dag?

Eenmaal weer bij de top zag ik een groepje fietsers lachen en flauwekullen. Helmen, elleboog- en kniebeschermers, bodyarmour, dit waren serieuze bikkels dat was duidelijk. Ik begon voorzichtig aan de laatste afdaling. Super technisch over de rotsen met veel los zand/gravel. Binnen 10 minuten zat ik al twee keer onvrijwillig op mijn achterwerk op de stenen. En toen kwamen ineens die bikers met veel lawaai in een stofwolk naar beneden denderen. Geweldig gezicht, maar ik zou het in mijn broek doen als ik daar op de ATB naar beneden moest.

Ik liep rustig verder, maakte nog even gezellig een praatje met een trailrunner die ik tegenkwam en werd ook nog eens afgelebberd door een flinke hond die helemaal blij was om me te zien. Vrouwtje stond erbij en keek ernaar. Met nog eens 760 hoogtemeters en ruim 18 km op de teller stond ik na 3:20 uur weer op de stoep van het hotel. De route op Strava vind je hier.

Wat een geweldig gebied om te lopen! En volgens de trailrunner die ik sprak had ik nog niet eens door het mooiste gebied in de buurt gelopen. Helaas had ik geen gelegenheid om die uitspraak te testen, er moest immers ook nog gewerkt worden tijdens mijn verblijf.

 

Borkener Traum Trail Lauftreff

Via Facebook kreeg ik een uitnodiging van Stefan Beckmann om mee te doen aan een Lauftreff die hij organiseerde met zijn loopgroep. Een mooi stukje trailen in hun Duitse achtertuin, net achter Borken. Slechts een half uurtje rijden, maar ik was er nog nooit geweest, dus het leek me leuk om daar het gebied een beetje te verkennen met een leuke groep mensen.

Linda en Eric gingen ook mee vanuit Aalten, en ter plekke troffen we ook Bertil (Winterswijk) en uit Nijverdal kwamen Bertus en Salif ook nog. Verder waren er een kleine 60 mensen uit de omgeving, maar ook uit het Ruhrgebied op komen dagen op het industrieterrein waar we startten. De stemming zat er al meteen goed in ondanks de regen.

Er werd een verdeling gemaakt op basis van afstand (11 of 21km) en snelheid. Ik koos voor de snellere groep van 21km, tot mijn verbazing bleek dat de grootste groep te zijn. Gelukkig hield het bijna meteen nadat we door een gat in het hek gekropen waren op met regenen en al snel kon het regenjackje in de rugzak.

De route slingerde via allerlei prachtige singletracks door het bos en al snel had ik geen idee meer van welke kant ik vandaan kwam. Gelukkig kende onze gids het terrein op zijn duimpje en wist hij iedere mogelijke hoogtemeter in het parcours te verwerken. Op de helft van het parcours werden we voorzien van een alcoholvrij biertje of wat water en daarna ging het weer vrolijk verder. Het viel me overigens wel op dat Duitse trailrunners bang zijn voor water… waar ik vrolijk de kortste weg door de plassen en de modder nam, probeerden onze oosterburen dat steeds te vermijden.

Aan de achterkant van het kleurige peloton dat door het bos draafde begon het langzamerhand wat stil te worden en af en toe vielen er gaten tijdens de klimmetjes. Het tempo zat er dan ook goed in. Maar dan wachtten we gewoon weer even op elkaar en ging het gezamenlijk verder. De vermoeidheid sloeg toe maar de stemming leed er helemaal niet onder. Ik kletste wat met mijn medelopers in mijn beste Duits. Hardlopers onder elkaar begrijpen elkaar al snel en ik had een super gezellige trainingsloop.

Tegen de tijd dat we weer bij de auto’s kwamen stond er al weer een Finisherbier te wachten in de achterbak van de auto van Stefan. Helaas begon het flink te regenen en werd dat stuk vrolijkheid ingekort. Wij trokken snel wat droogs aan en vluchtten naar de Bäckerei voor een welverdiende Kaffee mit Kuchen. Een mooi slot aan een mooie Lauftreff.

De route

Meer foto’s van Stefan op zijn Facebookpagina

 

 

Galgenbergmarathon 2017

Eigenlijk had ik in de tuin aan de slag gemoeten, maar door leveringsproblemen werd dat uitgesteld. De Sallandtrail was volgeboekt en daar ben ik bovendien al vaker geweest. Maar het zou heel mooi weer worden, jammer om niets te doen dus. Toen een paar van mijn AVA-maatjes vroegen of ik meeging naar de Galgenbergmarathon, was de keus snel gemaakt. Het is een groepsloop, geen wedstrijd, en ondanks dat ze het geen trail noemen is het bijna helemaal onverhard. Perfect als lange trainingsloop dus.

Zaterdag 11 maart stond ik daarom al ruim op tijd klaar bij het clubgebouw en al snel was iedereen er. Na de gebruikelijke selfie vooraf verdeelden we ons over de auto’s en vertrokken we. Het zou een mooie dag worden, maar zo vroeg in de ochtend was het nog koud. Twijfels alom over de kledingkeuze van de dag. Ik had van alles in mijn tas gegooid. Korte broek stond vast, maar wel of geen iso-shirt er onder? Ook de anderen waren er nog niet helemaal uit. Genoeg stof om over te praten dus onderweg.

Nadat we aankwamen bij Residence Rhenen werden we hartelijk ontvangen door de organisatie. Gratis koffie en een plakje cake, dat ging er wel in. Het was niet heel druk, maar wel gezellig. De organisatie wil lekker kleinschalig en persoonlijk blijven en er mogen er dan ook niet meer dan 100 meedoen. De deelnemers zijn verdeeld in een aantal startgroepen, gebaseerd op de tijd die je op een vlakke marathon kunt lopen. De hele weg loop je achter een tweetal voorlopers aan die de weg kennen en blijf je als groep bij elkaar. Met AVA-maatjes Walter, Evelien, Hans en Wim bij mij in de groep wist ik in ieder geval zeker dat ik niet eenzaam zou worden, voor de rest zou het vast ook wel loslopen.

Na de start liepen we meteen in een stevig tempo weg. De voorlopers waren weliswaar al ruim de 65 jaar voorbij, maar dat bleek niet uit hun lopen. Respect voor deze mannen. Het parcours heuvelde flink en na een aantal kilometers mochten we ook nog een mooie trap beklimmen. Prachtige uitzichten over de wijde omgeving, een klein momentje om te kijken, en weer door.

De temperatuur was eerst niet heel hoog en ik was blij met mijn isoshirtje. Na een uurtje kwam de zon beter door en begon ik het toch warm te krijgen. Dan is zo’n rugzakje toch wel heel handig. Niet alleen mijn eigen shirtje, maar ook een jackje van Hans kon er zo in weggemoffeld worden.

De verzorging werd wel heel serieus genomen tijdens deze loop. Vijf verzorgingsposten waar we werkelijk in de watten werden gelegd, het trailgevoel was hier wel heel duidelijk aanwezig. Water, thee, cola, sportdrank en een keur aan lekkere dingen om te eten. Mijn favoriet voor de dag was denk ik de stukken stroopwafel of de blokjes kaas. Maar voor iedereen was er wel wat lekkers te vinden. Even lekker eten en drinken, evt. sanitaire stop en weer door. De voorlopers wachtten nergens op.

Het tempo bleef strak de hele weg en de hele groep bleef goed bij elkaar. Pas in het laatste stuk begon het bij klimmen een beetje uit elkaar te vallen en moesten we soms even wachten. De stemming zat er ook de hele weg goed in. Lekker doorlopen en toch nog kunnen kletsen met iedereen, dat is toch wel de beste manier om zo’n tocht te doen in mijn ogen. Er waren meerdere (ultra)marathonlopers met heel veel wedstrijdervaring en dus mooie verhalen. Ook een flink aantal trailrunners die her en der mooie evenementen gedaan hadden of op de planning hadden. Geen enkele reden om over zware onderwerpen als de aankomende verkiezingen te praten dus.  Ook werd er best veel verteld over het gebied waar we doorheen kwamen. Ook nog wat cultuur opgestoken dus.

Bij de finish stonden de andere AVA-maatjes al te wachten en we konden nog even een pittige tomatensoep van het huis nuttigen voor we naar huis gingen. Het plan om nog snel even mee te doen met de estafette van de T&F op de baan werd helaas de grond ingeboord doordat we te laat terugkwamen bij de club. Hadden we net iets harder moeten lopen in de marathon denk ik. Maar alles bij elkaar een geweldige dag weer. Een aanrader, die Galgenbergmarathon.

De gelopen route vind je hier
Foto’s van de organisatie staan hier
Nog wat foto’s staan hier

 

 

 

 

GPS-trainingsloop Teutoburgerwald

Het Teutoburgerwald is een heuvelachtig gebied, ruim een uur over de grens bij Enschede. Goed te bereiken dus vanuit de Achterhoek. Steeds meer Nederlandse trailrunners zijn hier dan ook regelmatig te vinden in de weekenden. Het gebied bestaat eigenlijk uit een vrij smalle heuvelrug, maar is behoorlijk lang. De Hermannsweg is een wandelroute van 156 km lang die over de hele lengte van het gebied loopt. Het gebied bestaat uit vele heuveltoppen en dus veel klim en daalwerk. De Teutolauf en de Klippenlauf zijn bekende loopwedstrijden die in deze regio gehouden worden. Deze worden echter geen trail genoemd, maar vallen in Duitsland onder de noemer Landschaftslauf. In Nederland zouden we het gewoon een trailrun noemen.

Een paar weken geleden besloten Heini en ik er op een vroege zondagmorgen naar toe te rijden voor een mooie trainingstocht van een mooi aantal uren. Henrie kon wegens een blessure niet mee, maar had een route van internet geplukt en me de gpx gestuurd. Ik had deze op mijn Garmin GPSMap 64 geladen en daarmee moesten we de weg door het bos kunnen vinden. Geweldig dat technologie zo iets mogelijk maakt. Geen gedoe met kaarten in allerlei standen vouwen en zorgen dat ze niet nat worden etc., maar gewoon zo lopen dat het pijltje op het paarse lijntje blijft dat de route is. Uiteraard is het wel handig om zelf een beetje het algehele overzicht te houden, technologie blind vertrouwen is natuurlijk vragen om ellende.

Na een anderhalf uur rijden waren we in het plaatsje Lienen waar we de auto zouden parkeren. Meteen nadat we van de parkeerplaats het bos inliepen werden we al getrakteerd op een flinke klim. De toon de de rest van de dag was meteen gezet. Het was best koud, beetje mistig en echt zicht was er niet op de top van de heuvel. Echt herfst in het bos. We zagen echter al wat blauwige gaten in het wolkendek vallen en we hadden goede hoop op beter weer. Na een half uurtje lopen had ik het niet koud meer en kon mijn jack in de rugzak.

We genoten volop, zeker toen het zicht wat beter werd en we geweldige uitzichten over het dal kregen vanaf de toppen. Het mooiste stuk van de Teutolauf zat er ook in, een lang stuk met heel veel boomwortels over de graat van de heuvelrug. Prachtig om te lopen en heerlijk rustig. Ondanks dat het in Duitsland heel populair is om te wandelen op zondag kwamen we maar een paar mensen tegen. De heuvels zijn net even wat hoger dan in Nederland, waardoor je heerlijk lange klimmen en afdalingen kunt doen. Soms waren het Waldwege, goed onderhouden en begaanbare paden die ook met de ATB goed te doen zijn, maar vaak ook kleine trails met veel boomwortels en stenen. Een mooie afwisseling dus.

Lopen met een GPS geeft je de mogelijkheid om een stuk natuur te verkennen dat je helemaal niet kent, zonder dat je verdwaalt. Het betekent wel dat je regelmatig even op je schermpje moet kijken, dus even inhouden want lopen en kijken tegelijkertijd is niet het beste idee als je in een bos loopt met veel wortels en stenen… Dat kost natuurlijk tijd. De gemiddelde snelheid wordt een stuk lager. De route die we bedacht hadden was ook vrij optimistisch met een kilometer of 45.

Na een paar uur lopen hadden we wel in de gaten dat we het plan wat bij moesten stellen om voor het donker weer bij de auto te komen. Doordat het gebied vrij smal was, konden we relatief makkelijk na een uur of drie lopen een afkorting maken om een stuk af te snijden. Dat betekende wel dat we nog een paar flinke heuvels moesten overwinnen via de kortste weg. Dat was dus zo ongeveer recht omhoog…

Na een uur of 4 lopen en genieten stonden we weeer bij onze auto. Ruim 800 hoogtemeters in 32 km, klimmen, dalen, zoeken en dwalen. Geweldig lekker dagje buitengespeeld.

Handige site over het gebruik van een GPS handheld

Link naar de route op Gpsies.com

 

Herfst hoogtemeters maken

Soms heb je even mentaal en fysiek een dipje, niet gewoon een herfst dipje. Zo had ik afgelopen weekend even helemaal geen zin in weer een zware training. Na een zware wedstrijdmaand had ik even wat meer fun nodig om de batterij weer op te laden. Toevallig kreeg ik een appje met de vraag of ik mee wilde voor een training op de oude vuilnisbelt in Winterswijk. De weersvooruitzichten waren erg goed voor afgelopen zondag en met een leuk groepje is het altijd beter trainen. Ik stemde dan ook gretig toe.

Bij aankomst bleken er nog een aantal meer mensen mee te doen dan ik gedacht had, maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Aangezien ik heel regelmatig op de belt te vinden ben en wel een aantal mogelijkheden uit de mouw kon schudden, kreeg ik ineens een soort van leidersrol en werd het een soort informele clinic.

cb76df76-3ea8-48a1-b3a3-0ea9893c0fbf

Zo konden ze kennismaken met het klimmen en dalen op diverse manieren, van stevig hikend met de handen op de knietjes op de steilste hellingen tot lekker vlot naar beneden ‘rollen’ op de minder steile paden. De stemming zat er goed in en, ook al moest er af en toe even flink naar adem gehapt worden na een stevige klim, tot het eind werd er goed doorgelopen door iedereen. En er was ook volop ruimte om een geintje te maken en lekker te lachen.

10-10-2016-09-04-47

Zelfs de kinderen die mee ‘moesten’ hadden er plezier in en deden flinke stukken mee, vooral het afdalen ging ze geweldig goed af. Dat het lekker warm was in het zonnetje werkte daar natuurlijk goed aan mee. Tegen het eind van de training mochten ze spullen uit de auto halen en werd er een heuse picknickplek ingericht.

7ccfcd9b-26dc-4116-8534-b8921c0278ab

Een krat met koffie,water en een heleboel lekkers maakte het picknickfeestje compleet. Een groepje ATB’ers uit het grensgebied die ook een clinic op de belt deden keken enigszins jaloers toe terwijl wij ons in het zonnetje uitgebreid tegoed deden aan het lekkers. De calorieën die we in de training verbrand hadden werden meer dan goedgemaakt…

 

Duo Sommerlauf Dingdener Heide

In de zomer vind ik het ook heel leuk om tussen allerlei trails door aan allerlei zomerloopjes en dergelijke mee te doen. Lekker ontspannen sfeer, kort en dus vaak flink hard lopen. Een voorwaarde is wel dat het geen rondje door het dorp is en dat er in ieder geval stukken onverhard in moeten zitten. De Sommerlauf voldoet prima aan die eisen.

Op de laatste dag van Juli organiseerde Björn Weier voor de tweede keer de Duo Sommerlauf. Vorig jaar verdronk je bijna als je tijdens het lopen naar boven keek, zo hard regende het. Bij deze tweede editie leken we meer geluk te hebben. Het dreigde wel maar op een spatje na bleef het droog. De TomTom wist ons keurig de weg naar de kruising ergens in de binnenlanden achter Bocholt waar het allemaal ging gebeuren. Er stonden al enkele tientallen auto’s geparkeerd in de berm, dus de opkomst was ook heel redelijk.

EOS 700D_9654

Naast enkele tientallen Duitse lopers was er ondanks de vakantieperiode, trainingslopen etc. toch nog een mooi aantal Nederlanders aanwezig. Het was erg gezellig voor de start, geen enkele stress zoals je die bij normale wegwedstrijden ziet. Helaas had Björn nog een aantal bospaadjes uit het parcours moeten halen die te erg overwoekerd waren door braamstruiken en dergelijke. Niet slim volgens mij voor een winkel die volop loopkleding verkoopt, dit was een mooie gelegenheid geweest om wat omzet te creëren… Volgende keer een bon voor degene met de meeste gescheurde kleding Björn? Wel kon je ook Icebug trailschoenen gratis testen tijdens deze loop, daar werd ook gretig gebruik van gemaakt.

EOS 700D_9718

Na een korte uitleg over de linten en pijlen die gevolgd moesten worden klonk al snel een fluitje en waren we weg. Eric en ik wilden gematigd snel starten en ik zou proberen hem naar een redelijke tijd te hazen. Als duo moesten we in ieder geval bij elkaar blijven lopen. De eerste kilometer ging het meteen al lekker omhoog en werd het veld meteen uit elkaar geslagen. Toen we het eerste bosje indoken werd het verschil tussen de echte asfaltlopers en de trail- of survivalrunners meteen duidelijk. De eerste categorie probeerde ieder modderpoeltje te ontwijken, de laatste categorie koos meestal voor de kortste route. Overal dwars door de plassen leverde meters terreinwinst op.

We liepen inmiddels met het team Henk/Tom Mengers en vormden een mooi samenwerkend viertal. Ondanks dat het tempo er mooi inzat was er toch voldoende ontspanning om lekker  te flauwekullen en wetenswaardigheden uit te wisselen. Tijdens de bospassages hadden we alle aandacht nodig voor de boomwortels, braamstruiken en brandnetels, maar op de stukken asfalt konden we weer even bijkomen. Vals plat omhoog werd afgewisseld met lekkere afdalinkjes, een parcours met voor iedereen wat dus.

In de laatste afdaling zetten we nog even lekker aan en probeerden het tempo de laatste kilometer vast te houden tot aan de streep. De doelstelling van Eric werd in ieder geval gehaald, alles er uit gehaald wat er in zat. De eerste lopers hadden ondanks het pittige parcours behoorlijk scherpe tijden gelopen  en ook de overige lopers kwamen vrij vlot na elkaar binnen. Björn had zijn tafeltje in tussentijd vol gezet met bekertjes water, watermeloen en ander lekkers. Een gezellige bijeenkomst was het, prima geregeld door Björn.

Photo-2016-07-31-13-37-48_2016-07-31-PHOTO-00000389

Aangezien we er toch waren hadden Eric, Linda, Angelique en ik bedacht om nog een uurtje te trailen in het gebied. Om één of andere vage reden wilde verder niemand met ons mee. We reden daarom nog een klein eindje verder en slingerden onze rugzakjes met water, repen en dergelijke op de rug. Met behulp van mijn GPS handheld zochten we ons vervolgens de weg door alle kleine paadjes die we konden vinden. Daar waren vast ook de paadjes bij die uit het parcours gehaald waren. Af en toe liepen we ons helemaal vast in de braamstruiken en dergelijke en op een gegeven moment waren we helemaal van het padje. Met modder tot achter de oren baanden we ons een weg door het struikgewas, bushwacken van de eerste orde. Grote witte slakken, gebleekte schedels, rare halfbegraven constructies, Een mooie achtergrond voor horrorfilms was het.

Photo-2016-07-31-13-37-46_2016-07-31-PHOTO-00000382

Gelukkig vonden we het pad weer terug en konden we verder rennen. Eigenlijk een geweldig mooi gebied was het. Niet heel groot, maar met hele leuke paden en veel variatie in planten. Wel een beetje nat, hier en daar ontkwamen we er niet aan om door de lauwwarme poeltjes te lopen. Voelde een beetje aan als lopen door groentesoep. Na een uurtje waren we terug bij de auto met een grote grijns op het gezicht en onder de blubber. Wandelaars die toevallig aanwezig waren keken ons aan alsof we gek waren, maar wij hadden alles bij elkaar een geweldig leuke ochtend gehad.

Link naar de site van de organisatie

Link naar foto’s van de wedstrijd