Tropische uitdaging Veluwezoomtrail

“Serieus? Met dit weer?” De monden van de wandelende mannen met de grote rugzakken valt zover open dat het zand van de Veluwezoom er zowat binnenkomt. Ik heb ze net verteld dat de rennende mensen waarschijnlijk de 30 km lopen en de wandelende sportievelingen hoogstwaarschijnlijk de 60 km hopen te volbrengen. Zelf hoopten ze in het hele weekend 40 km af te leggen, maar of dat ging lukken met die blakerende zon wisten ze nog niet. Ik wenste ze succces en probeerde weer een dribbel in te zetten in het mulle zand.

’s Morgens begon de Veluwezoomtrail al bijtijds. Zeven uur startnummer ophalen en half acht starten, op tijd uit bed dus. Maar goed dat Dieren niet zo ver rijden is. Het tienjarig bestaan van de Veluwezoomtrail werd op gepaste wijze gevierd met een trailweekend waarin van alles mogelijk was. Kort, lang, meerdere wedstrijden, alles kon. Met een expo terrein waar allerlei trailgerelateerde zaken bekeken en gekocht konden worden en waar een superrelaxte sfeer hing was het ondanks het vroege uur best feestelijk.

Ik had voor de 60 km ingeschreven, een beetje vanuit een ingeving omdat ik het weekend ervoor zo lekker liep. Maar in de loop van de week liep de temperatuur van de weersvoorspelling steeds verder op…. Dat, in combinatie met het feit dat de Veluwezoomtrail normaal goed ‘renbaar’ is, in tegenstelling tot zo’n beetje iedere wedstrijd die ik de laatste tijd gedaan heb, baarde me toch enigszins zorgen. Maar met de Achterhoekse slogan ‘Vaak bu’j te bange’ in het achterhoofd toch vol goede moed gestart.

Het eerste uur verliep een beetje rommelig voor mijn gevoel en ik had wat moeite om in mijn ritme te komen. Ruim gedronken van te voren, dus twee keer binnen een half uur na de start even een plaspauze. De drukte lokte me steeds weer naar een tempo dat eigenlijk net te hoog was en toen viel ik ook nog eens wat ongelukkig waardoor een tussenribspiertje een uur lang bleef zeuren.

Na verloop van tijd werd het echter rustiger op het parcours en ook in mijn hoofd. Ik kwam beter in mijn ritme en liep rustig te genieten van de mooie paadjes in de natuur. Ik probeerde mijn eigen tempo te lopen en met niet teveel door anderen te laten beïnvloeden. Dat lukte aardig, soms haalde ik mensen in en later haalden dezelfde mensen mij weer in na een korte eet- en drinkstop. De zon scheen al voordat we gestart waren maar op de open vlaktes begon de temperatuur nu toch aardig op te lopen.

De extra drankposten waren dan ook niet overbodig. Ik had weliswaar redelijk wat reserve water bij me, maar even wat vers en vooral koeler water was welkom. Ook de cola die op sommige posten aanwezig was ging er vlot in. Helaas hadden ze niet op alle posten cola, daar loop ik nl. op als een tierelier. Maar wel genoeg andere lekkere dingen en vooral veel hartelijkheid en opbeurende woorden van de vrijwilligers.

Op de 30 kilometerpost had ik al een aantal keren stuivertje gewisseld met Bertus, Anne en Elsa. Bertus stopte hier en ik liep vanaf toen een heel eind met de dames mee. De hitte begon zijn tol te eisen. De lange paden in de zon op de vlaktes hadden mij al doen besluiten om maar gewoon stukken te wandelen onm mijn temperatuur omlaag te krijgen en te houden. Ook Anne had last van de hitte en zo konden we mooi elkaar ondersteunen. Elsa had niet zoveel last en liep dan ook vrolijk fotograferend rond. Een aantal van haar foto’s heb ik dan ook gebruikt in dit verslag. Bovendien had ze net voor de 30 kilometerpost ook nog eens toevallig mijn Garmin GPSmap gevonden die bij een struikeling uit mijn rugzak gevallen was.

In de bossen was het een stuk lekkerder en daar konden we nog redelijk doorlopen zonder ons op te blazen. Maar op een gegeven moment begon ik wat in de problemen te komen met drinken en eten. Het leek wel alsof ik het niet meer opnam en ik liep een aantal kilometer met een nare klotsbuik aan de ene kant en dorst en energiegebrek aan de andere kant. Aangezien we in het laatste derde deel weer meer heuvels voor de kiezen kregen moest ik even passen en de dames laten gaan.

Bij de laatste verzorgingspost haalde ik ze weliswaar tijdelijk weer in doordat ik minder tijd nam bij de post en met mijn handen vol met appel en rozijnen doorwandelde. Al hikend at ik alles rustig op en nam nog een blikje warme cola uit mijn rugzak om het weg te spoelen. Het mocht niet veel baten. Mijn bovenbenen verkrampten behoorlijk en mijn kuiten begonnen ook wat spastisch te doen als ik een onverwachte beweging maakte. Rustig blijven hiken dus maar en waar het kon een dribbeltje inzetten tot de benen weer tegen begonnen te sputteren. Ik had echter geen moment het idee dat ik het op zou moeten geven. Ik kwam immers nog steeds vooruit.

Gelukkig was ik niet de enige die het moeilijk had. Ik werd weliswaar regelmatig ingehaald, maar meestal waren het deelnemers aan de 30 km. Verder werd er voor en achter me vooral veel gewandeld met af en toe een dribbeltje. Ik bevond met in goed gezelschap dus. Op een gegeven moment hoorde ik in de verte de speaker bij de finish, het eind was in zicht. Na het laatste stukje nog even aanzetten om vlot rennend over de streep te komen, kreeg ik dan eindelijk een welverdiend alcoholvrij biertje in de hand en een mooie medaille om de nek. Toch weer mooi 60 km weggetikt en dat met die warmte! Elsa en Anne bleken zo’n tien minuten voor me over de streep gekomen te zijn.

Na afloop vroegen meerdere mensen mij of het nu eigenlijk wel verantwoord was. Sprekend voor mezelf denk ik van wel. Het hoofd er goed bij houden en goed letten op de symptomen van oververhitting. Indien nodig je tempo aanpassen, zelfs als dat betekent dat je stukken moet wandelen of even stoppen bij een post in de schaduw om de temperatuur naar beneden te krijgen. Uiteindelijk moeten we allemaal gewoon de volgende dag weer naar het werk, dus als het dan iets meer tijd kost om te finishen op een gezonden manier heb ik daar geen problemen mee.

Uit het feit dat er maar een handvol mensen onderweg uitgestapt is blijkt ook dat het overgrote deel van deelnemers heel goed weet waar hij/zij mee bezig is. Ook door de professionaliteit van de organisatie en de vrijwilligers die heel veel moeite gedaan hebben om zelfs nog extra posten in het veld te krijgen was het mogelijk dit tot een goed eind te brengen. Nu eerst even herstellen en dan op naar de volgende uitdaging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *