Indian Summer Ultra (corona editie)

De Indian Summer Ultra zit er weer op. Weliswaar de Corona-variant, maar hij was niet minder mooi. Zes uur ’s ochtends starten vanaf camping De Weyert in Rolde waar naar het bleek toch ook nog zo’n 20 andere idioten hetzelfde idee hadden. Vooraf stiekem nog even gedacht om aan de oorspronkelijke route van 87 km een lusje van 13km te knopen om aan de 100 te komen maar dit idee lopende de dag al gauw laten varen. Doordat er geen verzorgingsposten waren op het parkoers moest de grote rugzak mee met eten en drinken voor de hele dag, alsmede ook nog wat droge kleding, een regenjackje, hoofdlampjes, batterijen en een powerpack. Kortom; the backpack was killing me.

Dat viel behoorlijk tegen al dat gewicht en na een kilometer of 60 was de couplesse (voor zover die al aanwezig was) helemaal weg en werd het een mix van dribbelen-hobbelen-wandelen. Als dan ook de paar horeca-punten onderweg dicht zijn dan valt dat ook al niet mee. Gelukkig hadden ze bij de schaapskooi nog koffie en daarna was ook het einde in zicht. Het weer was geweldig, ’s ochtends vroeg dauw op de velden en de hele dag een zonnetje met een graad of 10, kon niet beter. Zo, nou op zoek naar een volgens Corona-Evenement.

Henrie Drenthel

Achterhoek Ultra 2020 – ‘Speeltuin voor hardlopers’

De Achterhoek Ultratrail zal naar alle waarschijnlijkheid de geschiedenisboeken in gaan als de enigste activiteit die bij het 50-jarig jubileum  van AVA`70 doorgang kon vinden. Het kleinschalige hardloopfeestje op 10 oktober jl. was een juweeltje, waar door de deelnemers zeker nog lang met plezier naar zal worden terug gekeken.   

De organisatie was in handen van de ervaren trailrunners Henri Drenthel en André Bleumink, die niets aan het toeval hadden overgelaten. De deelnemers kregen een prachtig parcours voorgeschoteld, een flink aantal vrijwilligers werd ingezet en bij de verzorgingsposten was het sfeervol en ontbrak het aan niets. Het parcours kende een totale lengte van 50,8 kilometer en er kon solo worden deelgenomen of als trio, waarbij elke loper ongeveer 17 kilometer aflegde. De echte trailrunners zijn pure solisten en kijken niet op een metertje meer of minder. Een mooie club van totaal 41 kilometervreters ging de uitdaging aan en stond goed voorbereid en bepakt met een rugzak vol voedingswaar en kledingstukken aan de start. Om het deelnemersveld direct een beetje uit elkaar te trekken, kon de eerste atleet al om half 10 vertrekken.

Een uurtje later meldden zich de eerste teamlopers van de 16 teams bij de organisatie aan de start en voorzien van een tijdsregistratiechip konden ook zij op pad gaan. Het bijzondere van het trailrunnen is, dat het parcours niet met linten, bordjes en pijltjes is uitgezet, maar dat de deelnemers een GPX-bestand ontvangen en dit op hun mobiele telefoon of horloge kunnen zetten. Deze vorm van navigatie was voor een aantal triolopers een primeur en dat zorgde toch wel voor enige spanning en hilariteit bij de start. Het probleem loste zich feitelijk al snel op, toen er voor werd gekozen om op coronaprove wijze bij elkaar te blijven lopen. Ook bij de sololopers ontstond er enkele kleine groepjes, vooral om elkaar te steunen op momenten dat het even wat moeilijker gaat.

Vanaf het vertrek bij AVA`70 ging het parcours via het Haartse platteland in de richting van Winterswijk, waar een lus door het unieke natuurgebied van de Bekkendelle werd gelopen. Na ruim 17 kilometer was er een verzorgingspost ingericht bij watermolen Berenschot. De lopers kregen hier lekkers aangeboden die voor trailrunners belangrijk zijn, zoals cola, ontbijtkoek, chips en drop. Proviand dat vooral bedoeld is om het suiker- en zoutgehalte aan te vullen. Terwijl de sololopers druk waren met het stapelen van extra energie, fungeerde deze tussenstop ook als wisselpunt voor de trio`s. De tweede lopers maakten zich gereed voor vertrek en wat vooral opviel was de gemoedelijke sfeer. Er was tijd voor een dolletjes, er werden wat foto`s gemaakt en hier en daar werd nog een plasje gepleegd. Het traject werd vervolgd en er werd koers gezet richting het Wooldse Veen met uiteraard het smalle plankenpad, dat zeker kon worden gezien als een van de hoogtepunten van de trail. De mooie zandpaden in het schitterende Winterswijkse buitengebied bleven elkaar opvolgen en leidde de atleten naar de tweede rustplek, minicamping Roerdinkhof. Ook hier weer trailproviand in overvloed en organisator Drenthel zag zich het schouwspel van volop genietende hardlopers glimlachend aan.

Het slottraject was er nog eentje van het pittige soort. Via de Bocholtse Baan, maar het kan ook de Borkense Bahn zijn geweest, moest er nog een flink stuk geploeterd worden langs de slootkant. De kilometerteller tikte inmiddels de 40 aan en de vermoeidheid begon bij minigeen intussen flink toe te slaan. De prachtige natuur maakte natuurlijk heel veel goed en langzaam maar zeker kwam ook de finish in zicht. Een paar zandpaden verder was de thuishaven van AVA`70 weer in zicht en lukte het alle deelnemers toch nog in meer of mindere mate om een glimlach op het gelaat te toveren. Nadat de tijd officieel was geklokt en de waarnemer het sein op groen had gezet, kon er een zeer toepasselijke goodiebag in ontvangst worden genomen. De vermoeidheid was niet bij alle deelnemers hetzelfde, dat was de mening over het parcours van de Achterhoek Ultratrail 2020 zeker wel: schitterend!         

De bijzonder geslaagde jubileumactiviteit kende geen podium en elke deelnemer werd gezien als winnaar. Omdat er toch tijden geklokt werden, zijn er wel uitslagen opgesteld. De snelste sololoper van AVA`70-atleet Mathias Welz, die de 50,8 kilometer afraffelde in een supersnelle tijd van 3 uur, 56 minuten en 45 seconden. De Beunhazen vormden het snelste team, waarbij het meest opmerkelijke feit was, dat deelnemer Mark te Brake zich bedacht om de hele afstand maar te gaan lopen en hij klokte uiteindelijk netto 3 uur en ruim 35 minuten. Hiermee scoorde hij veruit de snelste tijd van de dag. Noemenswaardig is echter zeker ook de prestatie van Groninger Sjaak Schipper, die maar liefst ruim 7,5 uur op pad was èn genoot. Genieten deden overigens zeker ook alle andere deelnemers van het prachtige parcours. André Bleumink en Henri Drenthel werden na afloop overladen met tal van complimenten. En terecht! Het duo is het gelukt om de hardlopers een prachtig parcours voor te schotelen, dat fungeerde als een heuse speeltuin.

De eerste Achterhoek Ultratrail bleek een hele mooie primeur, die zeker voor herhaling vatbaar is. De tijd zal het leren……
(Fank Roos)

Mooi debuut Achterhoek Ultra

Dit jaar bestond AVA’70 50 jaar. Een hele reeks van feestelijkheden en speciale evenementen was gepland om dit groots te vieren. Eén van die evenementen was de eerste Achterhoek Ultra. Een idee van Henrie Drenthel en ondergetekende om een 50 kilometer ultraloop door het Achterhoekse landschap te organiseren. Voor degenen die 50 km te ver vonden was er de mogelijkheid om met een team van drie personen mee te doen. Wie had kunnen denken dat een virus er voor zou zorgen dat alle feestelijkheden afgeblazen zouden worden. Uiteindelijk bleek de Achterhoek Ultra het enige evenement op de kalender die nog bleef staan.

Uiteraard was er al veel tijd gestoken in het maken van de mooiste route. Heel veel van de paadjes hadden we al wel eens gelopen in onze trainingslopen, maar om ze aan elkaar te knopen tot een route van 50 km viel nog niet mee. Na een aantal testlopen en veel schrappen en opnieuw tekenen hadden we een route waar we tevreden over waren. Zoveel mogelijk bossen, singels en andere natuurgebiedjes die het gebied tussen Aalten en Winterswijk rijk is werden aaneengeregen door onverharde paden en pittoreske klinkerweggetjes.

We hadden een mooie promofilm laten maken door Joppe Roos en een website opgetuigd om deelnemers te trekken. Ook Facebook en natuurlijk een heleboel mond-op-mond reclame moesten zorgen voor een mooi aantal deelnemers. Niet teveel, want we wilden er een klein maar fijn loopfeest van maken. En gaandeweg de Coronaperiode werd het duidelijk dat we met een flink aantal beperkingen en maatregelen te maken zouden krijgen. Daarom gingen we steeds minder reclame maken om maar niet teveel deelnemers te krijgen en alles in de hand te kunnen houden. Toch hadden we al snel een mooie lijst deelnemers, zowel regionaal als van verder weg.

Uiteindelijk werd het door het weer oplopen van het aantal besmettingen en verscherpte maatregelen nog spannend of het door zou kunnen gaan of niet. Maar op 10-10-2020 was het dan toch zo ver. D Day! ’s Morgens al vroeg kwamen Henrie en ik bij het AVA clubgebouw om alles klaar te zetten. Evelien was er ook al bijtijds bij om de koffie te regelen en de laatste zaken door te spreken. Het weer leek ’s morgens nog mee te vallen, maar in de middag werd er regen verwacht. We zetten dus maar een partytentje bij de finish om daar wat eten en drinken droog te kunnen houden.

De goodiebags voor na de finish werden mooi op een rij gezet in het krachthonk. Dat werd ook het zenuwcentrum voor de elektronische tijdwaarneming die in de capabele handen van Marco lag. De verzorgingsposten hadden de spullen al in hun busje geladen en stonden klaar voor vertrek. De AVA kantine was gesloten wegens Corona, maar werd ingericht als wedstrijdsecretariaat.

De deelnemers begonnen langzaam binnen te druppelen en mochten via een uitgepijlde looproute in de kantine hun keycord met startkaart ophalen. Aangezien er een heel beperkt aantal deelnemers was verliep dat allemaal eigenlijk heel gedisciplineerd en soepel. Geen gedrang en zenuwachtige wedstrijdlopers, niemand maakte zich echt druk. Afstand houden was eigenlijk ook geen probleem, ruimte genoeg voor iedereen. In het zonnetje was het fris, maar prima uit te houden op het terras. Maar daar werd het snel drukker. Op het laatste moment besloten we daarom de startprocedure nog aan te passen.

De eerste lopers waren er klaar voor en de tijdregistratie was er ook klaar voor. We besloten om in plaats van de geplande start om 10 uur, gewoon de start open te gooien. Aangezien de tijd elektronisch werd bijgehouden mocht iedereen starten als ze er klaar voor waren. Dat maakte dat er een prachtige gespreide start ontstond. Als we dat hadden willen plannen was het vast niet zo goed gelukt. De solo lopers en de startlopers van de teams waren al snel onderweg en de overige leden van de teams gingen ook op weg naar de wisselpunten. Het start terrein liep snel leeg en alleen de jeugd van AVA bleef over om te trainen. Die pasten hun training aan door onder andere met zijn allen bij elkaar ook 50 km te lopen. Met 47 deelnemers was dat snel klaar, maar een leuk initiatief.

Henrie en de verzorgingspost crews gingen op weg en het wedstrijd secretariaat kleedde zich om in wielertenue. Die gingen de route met de fiets doen. Uiteindelijk bleef ik alleen over bij AVA als centraal aanspreekpunt/noodgevallenpost. Even een momentje rust met een bakkie koffie. De loungeset in de AVA kantine leent zich daar prima voor en in het zonnetje achter glas was het ook goed vol te houden.

Na een paar uurtjes rondlummelen (gelukkig geen enkel noodgeval) kwam er langzaam weer leven in de brouwerij. Marco kwam weer om zijn plek achter de laptop in te nemen. Een telefoontje van Henrie dat de eerste lopers vertrokken waren bij VP2 was voor hem een teken geweest om weer in zijn autootje te stappen. De eerste loper liet nog even op zich wachten, maar uiteindelijk zagen we beweging in de verte. De eerste loper had er nog een flinke vaart in en klokte een tijd van net boven de 4 uur over 50 km. Even later kwam AVA-lid Mathias ook over de streep. Maar aangezien hij later gestart was bleek hij met een tijd net onder de 4 uur toch sneller. Beide lopers waren heel tevreden over het parcours en hadden maar één buitje meegemaakt.

Langzaam druppelden er meer lopers binnen, sommigen alleen en anderen in kleine groepjes. Samen loopt het toch fijner dan alleen, je kunt elkaar dan stimuleren. Ook de eerste teams kwamen al vrij snel binnen. Het eerste team was team Sport-Balance, bestaande uit drie dames. Ze zetten een vlotte eindtijd neer maar bleken geen partij voor tempobeul Mark te Brake en zijn broer Luuk. Broer Tim moest op het laatste moment afzeggen, waardoor Mark twee stukken van 17 km moest lopen. Dat bleek dusdanig lekker te gaan dat hij besloot ook zijn broer Luuk te begeleiden op de laatste 17 km. Of Luuk daar ook zo blij mee was is de vraag, die moest nl. alle zeilen bijzetten om zijn snelle broer bij te blijven.

Inmiddels kwamen er steeds meer lopers binnen en ik werd nog bijna druk met het uitreiken van de goodiebags. Toch leidde het gelukkig niet echt tot drukte. De Grolsch herfstbok en de Achterhoekkoek van Tracey Jewell in de goodiebag werden enthousiast ontvangen door de deelnemers. Aangezien er verder geen mogelijkheid was om te douchen en de kantine ook noodgedwongen dicht was vertrok ook iedereen vrij snel weer. Dat was ook gevraagd in de informatie die gestuurd was aan de deelnemers. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant werd het weer er ook niet beter op, dus was het waarschijnlijk ook zonder Coronamaatregelen wel zo gelopen. Het begon te waaien en af en toe voelden we wat spetjes.

Op een gegeven moment hadden we de hoofdmoot wel verwerkt en werd het weer rustig op het terrein. Uiteraard bleven we iedereen enthousiast binnenhalen, maar aangezien het begon te regenen trokken we ons terug onder de partytent. De laatste restjes chocolade, chips en cola werden nog gretig opgemaakt door de laatste deelnemers waardoor er niet eens heel veel over bleef. De allerlaatste deelnemer liet nog even op zich wachten, maar die had van tevoren al aangegeven dat we alles al wel op mochten ruimen.

Sjaak Schipper was de enige die het laatste uur of zo in de stromende regen moest afleggen, met een flinke tegenwind. Maar niets kon zijn goede humeur verstoren en nadat we hem ook nog op een lekkere verse bak koffie getrakteerd hadden en hij zich omgekleed had stapte hij lachend in zijn auto om weer terug naar Groningen te rijden. Ook wij konden daarna tevreden naar huis gaan. Best vermoeiend zo’n dagje organisatie zijn.

De dag was echter nog niet helemaal voorbij. Op Facebook verscheen het ene lovende bericht na het andere, complimenten, bedankjes en geweldige foto’s kwamen voorbij terwijl ik genoot van mij herfstbokje. Mijn telefoon bleef plingen met Whatsapp berichten van de loopmaatjes waarmee ik een 12 weken durend trainingsschema had afgerond in de voorbereiding naar hun eerste ultra. Ook veel complimenten van onze (Duitse) loopvrienden dat we zo’n mooi en Coronaproof evenement hadden weten neer te zetten. Uiteraard is het niet alleen aan Henrie en mij te danken, het is een echte teamprestatie. Maar het zal jullie niet verbazen dat ik met een tevreden glimlach in slaap viel.

De uitslag staat hier
Nog meer foto’s staan hier

Viking Waypoint Challenge finale

Viking Adventure Sports had deze Corona periode de Waypoint Challenge bedacht. In diverse gebieden in Nederland waren Waypoints uitgezet die je kon ‘verzamelen’. De punten waren niet meer dan een lijstje met coördinaten, de route moest je zelf bedenken. Als bewijs moest je dan een selfie of een foto met een mascotte o.i.d. maken. Je kon op die manier door heel Nederland 250 punten verzamelen. Loopmaatje Henrie was één van de drie mensen die het lukte om alle punten te verzamelen.

De hele Challenge werd natuurlijk via Facebook posts ondersteund en leverde een mooie voorbeeld van individueel iets doen en toch samen ergens mee bezig zijn. In deze Coronatijden een mooie uitdaging omdat zo’n beetje alle evenementen werden afgelast. De finale was 03-10-2020 met de Herfst Waypoint Trail en ging gelukkig wel door, zij het in aangepaste vorm. 15 Waypoints waren er te verzamelen op de Posbank en Veluwezoom, maar dan moest je wel een aardig eindje lopen.

Het verzoek van de organisatie was om niet te vroeg te komen om drukte te vermijden. Ook begeleiders/publiek was niet welkom. Toen ik ’s morgens aankwam in Dieren was het dan ook extreem rustig. Ik kon de auto op 50 meter afstand van de start parkeren. Met mijn mondkapje op mocht ik me melden en dat was snel klaar. Met max. 45 deelnemers voor de Waypoint Challenge en een handjevol deelnemers aan de 50 km van de Steamtrail was het zeker niet druk. Leuk om even de andere lopers te spreken, maar lang niet zo sfeervol als anders. Maar alles beter dan niets.

Na een kort praatje en de huldiging van de drie personen die alle punten hadden verzameld konden we van start. Omdat iedereen zelf mocht weten hoeveel waypoints hij/zij ging verzamelen en in welke volgorde was na 100 meter het hele startveld al helemaal uit elkaar. Henrie en ik gingen samen een route lopen die volgens ons zowel mooi zou zijn qua omgeving als zo optimaal mogelijk qua kilometers. Eén van de regel was nl. dat je niet over verharde wegen mocht lopen, je mocht die alleen oversteken. Onderweg zouden er wel een aantal (onbemande) verzorgingsposten zijn, maar onze route was dusdanig dat we eigenlijk voor de hele route zelfvoorzienend moesten zijn. De rugzak was dus goed gevuld en woog meer dan ik de laatste tijd gewend was.

We liepen eerst richting de schaapskooi op de Loenermark. Het verste punt, dan hadden we dat vast gehad. Het was een fijne temperatuur om te lopen, maar wel zwaar bewolkt. Maar goed dat we onze handheld GPS hadden, want navigeren op de stand van de zon was onmogelijk en in het bos leek alles op elkaar. Opvallend was dat we enorm veel omgewoelde bosranden zagen, blijkbaar is de zwijnenstand weer erg hoog op de Veluwe. Maar we zagen er geen één. Het enige wild dat we zagen bestond uit een paar Schotse Hooglanders. Altijd goed voor een mooi plaatje, maar nauwelijks wild te noemen.

Bij de schaapskooi op de Loenermark hadden we er al een 14 km opzitten en we liepen prima, zelfs voor op schema. De eerste drie Waypoints hadden we binnen en we waren op het meest noordelijke punt van de route. Tot nu toe zagen we af en toe twee andere deelnemers, verder niets. Richting het meest zuidwestelijke punt bij Velp zouden we zoetjes aan steeds meer waypoints tegenkomen en ook meer deelnemers aan de Steam Trail tegen kunnen komen.

De waypoints bestaan vaak uit kenmerkende dingen, zo kwamen we langs peilstation Teerose van de Duitse Luftwaffe tijdens WOll. Maar ook het beeld van de Highlander is altijd goed voor een mooi fotomomentje. Helaas kreeg ik het voor elkaar om het scherm van mijn iPhone tijdelijk te blokkeren dus helaas geen foto, maar wel goed voor een knipje op mijn waypoint kaart.

Het terrein is hier erg open en meerdere keren dachten we terug aan de Steam Trail vorig jaar. Toen liepen we hier bij ruim 30 graden te bakken in de zon en hadden we het erg zwaar. Nu liepen we bij 14 graden en voelden we ons nog kiplekker. Het tempo zat er lekker in en, op een struikelpartij na, liep alles voorspoedig. We liepen gewoon volop te genieten. Plotseling zagen we drie felgele shirtjes lopen, dat moesten wel clubmaatjes zijn. Onze clubmaatjes deden de Steamtrail en waren goed bezig met hun ronde. Ook zij liepen te genieten. Zo’n ontmoeting ergens ‘in the middle of nowhere’ is wel heel erg toevallig. Dat vraagt gewoon om een foto.

Zoetjes aan gingen we richting Beekhuizen, het meest zuidwestelijke punt van de route. We doken het bos weer in en de heuvels werden weer steiler. Mijn hamstring begonnen te protesteren en ik kreeg een stevige dip te verwerken. Gewoon doorgaan, even wat meer letten op eten en drinken en dan komt het wel weer goed. Op het hoogtepunt van mijn dipje kreeg ik het voor elkaar om te struikelen over een steentje die ik later niet eens terug kon vinden. Mijn knie weer eens opengehaald, maar niets ernstigs. Gewoon doorlopen en proberen positief te blijven. Dan scheelt het enorm dat je met zijn tweeën bent.

Na de verzorgingspost bij het Paviljoen ging het langzaam weer de goede kant op. Zowel letterlijk als figuurlijk. Het energieniveau kwam weer een beetje op peil en op de afdalingen en vlakke stukken begonnen de benen er weer iets meer zin in te krijgen. De laatste vijf kilometer ging het eigenlijk wel weer goed en net voor het begon te regenen kwamen we over de finish. 42 km, 600 hoogtemeters en 15 waypoints in iets meer dan 5 uur.

Bij de finish werden werd met koebellen en applaus ontvangen, maar eigenlijk was alleen de organisatie er nog maar. We waren zo ongeveer de laatste Waypoint deelnemers. En aangezien maar een handjevol deelnemers alle waypoints gelopen had was bijna iedereen al binnen en naar huis. Aangezien je niet mocht blijven hangen was het in de regen dus een beetje troosteloze finish. Maar we waren al lang blij dat we eindelijk weer een evenement konden finishen. De dames van de EHBO ontfermden zich nog even over mijn knie, maar na wat poetsen met een natte doek bleek uiteindelijk een pleistertje voldoende te zijn. Ook de deelnemers die na ons finishten kregen een hartelijke ontvangst van de organisatie. Complimenten voor de organisatie dat ze ondanks alles het toch voor elkaar gekregen hebben om een trailevenement op poten te zetten wat aan alle regels voldeed. Ik denk dat iedereen genoten heeft. Ik in ieder geval, volgens jaar weer zou ik zeggen.

Bloeiende heide op de Posbank

Afgelopen zaterdag liepen we met een groepje op de Posbank. De heide stond in bloei, een mooie gelegenheid om naar de Posbank te gaan. We besloten al bijtijds te starten aangezien de bloeiende heide een toeristische trekpleister van jewelste is. Om iets voor 9:00 stonden we op de parkeerplaats bij het Paviljoen. Op dat moment was het zeker nog niet druk.

We hadden een route van 28 km op het programma staan, bestaande uit drie lussen. Deze routes had ik van de site van Viking Adventure Sports gehaald en een beetje aangepast omdat het anders net te ver werd. De eerste lus liepen we eigenlijk geheel door het bos en daar was het heerlijk koel na de hittegolf van de afgelopen week. Ook erg rustig, slechts hier en daar kwamen we wat wandelaars tegen. We hadden nieuwe navigatoren deze keer, die nog wat wilden oefenen voor de Achterhoek-ultra. Daar moet je immers ook zelf de route zoeken aan de hand van een gpx. Maar het ging best goed, maar een paar keer dat we twijfelden.

Na de eerste lus kwamen we terug bij de auto en konden we even de kofferbak als verzorgingspost gebruiken. Erg prettig dat je dan niet zo heel veel hoeft mee te sjouwen onderweg. Het stond inmiddels al redelijk vol op de parkeerplaats en er kwamen nog steeds mensen bij. Wat een verschil met de rust in het bos. De tweede lus hadden we een mooie afwisseling van bos en heide stukjes. De stemming zat er goed in en het tempo was dusdanig dat er naar hartenlust gekletst kon worden. Dat was maar goed ook want dan werden de wilde zwijnen mooi op tijd gewaarschuwd. Op sommige stukken was de bodem omgewoeld alsof er met een tank rondgereden was, maar we zagen geen enkel zwijn.

Na het tweede lusje kwamen we weer bij de auto. Terwijl we rustig wat aten en dronken werden we bijna weggekeken door mensen die graag een plekje wilden op de parkeerplaats, maar wij gingen nog een rondje doen. Het laatste rondje ging over het hoogtepunt van de heide. Vooral dichtbij het Paviljoen en de parkeerplaats was het dan ook erg druk met dagjesmensen. Je moest goed opletten om niemand omver te lopen die ineens stopte voor een selfie in de bloeiende heide. Gelukkig waren we maar met een kleine groep en konden we zonder al teveel problemen doorlopen. Ondertussen keken we zelf natuurlijk ook naar de heide en de prachtige uitzichten. Ik zou er nog veel meer van genoten hebben als het wat minder druk was.

Na ruim 25 kilometer en best wat hoogtemeters waren we klaar met onze training en dachten we van een welverdiende koffie met gebak te kunnen genieten. Maar bij het Paviljoen stond inmiddels een rij van zo’n honderd mensen die zich wilden registreren. Daar hadden we geen zin in. Het kostte zelfs een kwartier om alleen al van de parkeerplaats af te komen, zo druk was het inmiddels. Een terrasje in Rheden was ook al vol, maar een ijsje bij de ijscoboer lukt nog net. Om het toch goed af te sluiten werd er daarom een gebakje gehaald bij de bakker. Bij Henrie thuis op het terras hebben we daar nog heerlijk van genoten.

Gear review: UD Adventure Vest 5.0

Hoe herken je een loper in het bos als trailrunner? Juist, aan zijn rugzakje. Nu zijn die rugzakken er in allerlei soorten en maten, voor iedere situatie is er een ‘beste keus’. Zo heb ik een racevest waar ik het gros van mijn trainingen en wedstrijden mee loop: Inov-8 Race Elite Vest. Die gaat al een jaar of 7-8 mee. Voor langere lopen, of meer zelfvoorziendende lopen heb ik de Inov-8 Race Ultra 10 liter, gaat ook al jaren mee. Goed spul van Inov-8, super duurzaam.

Nu loop ik met mijn maatjes af en toe ook wel eens een heel lang evenement waarbij je vrijwel selfsupported op GPS je weg moet vinden. Voorbeelden daarvan zijn de Taunus trail of de Games of Stones. Dan moet je dus eten en drinken genoeg mee moet nemen voor de hele route. In de zomer kan dat aardig oplopen qua liters water. In de winter moet je bijvoorbeeld rekening houden met allerlei weersomstandigheden en dus regenkleding en extra droge lagen mee nemen. het pakvolume loopt dan dus aardig op.

Met de 10 liter Race Ultra was dat regelmatig een kwestie van flink stouwen, maar was het iedere keer weer een crime als ik iets zocht in mijn rugzak. Soms moest ik er zelfs een extra tasje aanknopen met bijvoorbeeld regenkleding. Eigenlijk wilde ik een grotere rugzak waar ik mijn spullen voor lange avonturen op verschillende manieren kwijt kon terwijl die dan toch makkelijk te bereiken bleven onder het lopen. En uiteraard moest die ook lekker comfortabel zitten.

Tijd om weer eens bij Sport-Balance.nl rond te snuffelen. Je kunt hier ook gewoon rustig even zo’n rugzak aandoen, volproppen en even rondlopen om te voelen hoe dat zit. Dat is echt heel belangrijk, want iedereen is anders. Met diverse merken en types op voorraad heb je dan ook wat te vergelijken en met een bak koffie erbij kun je dan een weloverwogen keuze maken. Het kost immers niet niks en je schaft iets aan waar je jaren plezier van hoopt te hebben.

Inov-8 had weliswaar met zijn All-Terrain serie grotere rugzakken die ook heel comfortabel zitten, maar die missen helaas vakken voor bidons etc. op de schouderstraps. Een ouder model van RaidLight zat helaas net niet helemaal lekker bij mij. Maar de Ultimate Direction Adventure Vest 5.0 leek bijna alle vinkjes op mijn wensenlijstje te vullen.

Allereerst is de pasvorm geweldig, met lekker brede schouderstraps en een soort van mesh rug om zweet goed weg te kunnen ademen. Met twee straps die op verschillende hoogtes kunnen worden gezet kun je altijd een fijne fit krijgen. Door de grote sluiting kun je evt. zelfs met handschoenen je rugzak nog af krijgen. Aan de onderkant bij de rug hebben ze een zgn. Comfort Cinch. Door links en rechts de bungycord iets aan te trekken of losser te maken kun je zelfs onder het lopen de boel nog iets finetunen, hoewel ik dat eigenlijk zelden doe.

Bovenop de schouderstraps zit links een vakje waar je een GPStracker kunt stoppen. Heel handig bij onze evenementen. Rechts zit een vakje waar je een GPSMap kunt stoppen, is er voor gemaakt. In de praktijk is die er dan niet handig uit te krijgen en alleen geschikt als je die als GPStracker gebruikt. Maar dan bonkt die de hele tijd op je schouderspier, heel irritant. Je kunt de vakjes ook (zoals ik doe) vullen met wc-papier, autosleutels, winegums etc. Lekker licht en meteen bij de hand.

Op de schouderstraps zelf zitten heerlijk veel vakken, één voor een softflask (bijgeleverd) rechts en een zgn. burritozak rechts. Dat vond ik eerst vreemd. Waarom geen twee softflasks zoals ieder ander pack? Maar in de praktijk stop ik extra softflasks achterin een open vak en vervang ik die als degene voor leeg is. De burritozak is wat vreemd van vorm, maar hier kun je echt van alles in kwijt, veilig achter een ritsje. Meestal heb ik hier mijn Garmin GPS Map of een telefoon.

De telefoon kan ook nog in een vak met rits verder naar beneden, net als handenvol gels, repen etc. Links zit ook zo’n strech vak maar dan zonder rits. Op de Schouderstraps zitten bovendien ook nog elastische lussen om poles aan vast te maken, maar ik gebruik die veel om mijn actioncam met selfiestick in weg te steken. Ideaal.

Achter heb je een groot vak met rits, hier kan eventueel ook een 3 L waterzak in. Ook een kleiner vak met rits en diverse stretch mesh vakken om bijvoorbeeld (regen)jack, handschoenen en dergelijke snel weg te steken. Met een elastisch bungycord kun je het geheel vastzetten om schudden en rammelen tegen te gaan. Aan extra lussen kun je ook nog eens van alles bevestigen en er zit een regenafstotende hoes in het grote achtervak waardoor je niet alleen tegen regen bescherming hebt, maar het helpt ook tegen het verliezen van dingen uit de open zakken.

Allemaal mooi natuurlijk, maar hoe bevalt het in de praktijk? Bij de Game of Stones waren we de hele dag onderweg. Overdag een graadje of 24, zonder verzorgingspost. Ik had twee liter water in een waterzak, een 500 ml softflask met ranja, nog een 500 ml flesje met ranja en twee blikjes cola. Daarnaast repen en andere etenswaren, ehbo-kitje en jackje.

Nog ruimte zat over in mijn rugzak, maar een behoorlijk gewicht. Door het slim in te pakken en aan te snoeren zat het prima op mijn rug, geen schuur- of drukplekken. Het bleek wel handig dat ik van tevoren al meerdere keren met deze rugzak had gelopen en een soort van routine had ontwikkeld wat in welk vakje zit. Met zoveel vakken en mogelijkheden kun je aan het zoeken komen. Doordat ik mijn camera en GPSMap steeds makkelijk weg kon steken had ik mijn handen vrij om met poles te kunnen lopen.

Samenvattend is het een prima rugzak voor de lange avontuurlijke evenementen waarbij je veel spullen mee moet nemen. Het zit prima en is makkelijk af te stellen of bij te stellen onder het lopen naarmate je rugzak leger wordt. Voor de doorsnee trailrunner volkomen overbodig qua volume, maar juist voor mensen die net als ik af en toe net even iets gekker doen is het een prima oplossing.

Positief effect Corona crisis

De eerste helft van 2020 zit er al weer op. Een bijzondere helft waarin alle plannen op trail en andere gebieden rücksichtslos van tafel werden geveegd door de Coronauitbraak. Maar zoals een bekende Nederlander zei: elk nadeel heb zijn voordeel. Door te kijken naar wat wel kan bleek er toch heel veel mogelijk.

De clubtrainingen gingen niet meer door, lopen met mijn loopmaatjes ook niet. Maar het lopen ging gewoon door, sterker nog, het werd nog meer. Aangezien het sociale leven heel beperkt werd was er ruimte in de agenda om heerlijk om ’s avonds en in het weekend mijn kilometers op de paadjes te maken. Daar kwam ik normaal gesproken toch zo goed als niemand tegen, dus ook geen stress over besmetting of zo. Het leven in de Achterhoek heeft zo zijn voordelen.

Toen ook nog de Duivelse Uitdaging en de Viking Waypoint Challenge gestart werden als virtuele evenementen werd ik eigenlijk alleen maar gestimuleerd om nog meer te gaan lopen dan anders. En aangezien je niet hoefde te taperen voor wedstrijden (of er van herstellen) groeide het aantal kilometers voorspoedig. Het werd slechts beperkt door mijn fysieke herstelvermogen, de leeftijd begint daar wat mee te spelen.

Meer kilometers gelopen dan in voorgaande jaren, vaker gelopen en daarnaast ook meer gefietst. Alleen wat minder hoogtemeters gehaald, doordat er geen evenementen of tripjes naar het buitenland in zaten tijdens de crisis. Eigenlijk kom ik in een hele goede vorm de crisis uit, hoe gek dat ook klinkt. Nu maar eens kijken of we de trend ook vast kunnen houden nu de clubtrainingen en de evenementen zoetjes aan weer opgestart zijn.

Hardrocken in de Pfalz

De bosrijke bergen in de Pfalz hadden na de Game of Stones 2017 een warm plekje in ons hart gekregen. Mooi om hier na een lange periode zonder evenementen weer samen met Henrie aan de startlijn te staan. Nou ja startlijn, door de Corona maatregelen was de Game of Stones in de Duitse Pfalz uitgesmeerd over vijf weekenden en verschillende startplekken. Het kwam er op neer dat we de GPStracker waarmee we gevolgd konden worden ophaalden bij de organisator thuis en vervolgens naar een toegewezen startplek reden. In ons geval het plaatsje Ramberg, in het oosten van de Pfalz.

Bij de Game of Stones ging het er dit jaar om zoveel mogelijk Rittersteine te ‘verzamelen’ in 24 uur (van 11:00 zaterdagochtend tot 11:00 zondagochtend). Vanuit de startlocatie moest je minimaal 5 stenen verzamelen, daarna mocht je eventueel eenmaal verplaatsen naar een nieuwe locatie om daar verder te gaan. Met de GPStracker werd op een speciale website automatisch bijgehouden bij welke stenen je was geweest. Simpele regels dus eigenlijk, met heel veel ruimte voor eigen invulling. Van tevoren hadden we dan ook een flink aantal routes uitgewerkt met veel stenen, verspreid over de hele Pfalz. Die routes en ook de locaties van de Rittersteine waren al ingeladen op onze GPS handhelds. Nu was het hopen op een gunstige startlocatie. Aangezien we in het laatste weekend startten wisten we dat we meer dan 39 stenen zouden moeten verzamelen, liefst een aantal extra omdat er ook nog een team zou starten.

Met Ramberg hadden we het aardig getroffen, slechts een paar kilometer verwijderd van één van de routes die we hadden voorbereid. Het plan was om deze route zo ver mogelijk te volgen en dan ergens af te korten om net voor het donker weer bij de auto te zijn. Aangezien het midzomer was konden we een flinke afstand halen voor het donker. Dan zouden we naar de meest optimale route rijden, een paar uur slapen in de auto en dan bij het eerste licht weer beginnen met de tweede ronde.

Op het kleine parkeerplaatsje net buiten het dorpje pakten we onze rugzakken in met wat we nodig dachten te hebben qua eten en drinken. Dat woog nog best veel, maar we verwachtten maar enkele plekken waar we wat konden kopen. We laadden de juiste route in de GPS handheld en een papieren kaart ter ondersteuning. Onze enige tegenstander die dag kwam toevallig ook aan op dezelfde parkeerplaats, maar die zouden we de hele dag niet meer zien. Iets na elven drukten we onze horloges aan en waren we gestart.

Het begon meteen al goed met een lange steile klim vanuit Ramberg naar de eerste steen, bovenop de berg. In een straf wandeltempo ging het bergop. De eerste steen was makkelijk te vinden en met wat improviseren kwamen we al vrij snel aan op de route die we van tevoren bedacht hadden. Een mooie cluster van stenen die verwezen naar militaire schansen uit de Erster Koalitionskrieg (1792-1797) lag hier dicht bij elkaar. Een goed begin is het halve werk, vol goede moed gingen we dan ook verder in onze ultra modus. Bergop hiken en naar beneden in een ontspannen dribbel. Vlak was het nergens 🙂

Het weer was prima, zo’n 20-25 graden, maar in de schaduw van het bos was het prima te doen. De ene steen na de andere werd gevonden en we vermaakten ons prima. De organisator Michael had nog gevraagd of ik wat mooie panorama’s op de foto kon zetten voor zijn website, maar het Pfälzerwald zat goed in het blad. Echt mooie uitzichten over het dal hadden we daarom eigenlijk nergens, hoewel de toppen toch ruim boven de 600 meter lagen. Opvallend was ook dat het bos hier veel meer uit loofbos bestond, waarschijnlijk omdat het toch wat zuidelijker ligt. De grote hoeveelheden dode naaldbomen door de letterzetter kever in Nederland zagen we hier dan ook niet. Wandelaars eigenlijk ook maar heel weinig, alleen in de buurt van parkeerplaatsen zagen we enkele mensen.

Halverwege de middag kwamen we aan bij een Berghütte. Het meegebrachte gezichtsmasker was noodzakelijk om op het terras te mogen komen en een grote Kaffee und Kuchen te bestellen. Dat smaakte prima natuurlijk en we namen er rustig de tijd voor. Met de kaart op tafel werd het vervolg van de route doorgenomen. We moesten ergens onze route afsnijden om niet in het donker te komen lopen aangezien we onze koplampen in de auto achtergelaten hadden om gewicht te besparen. Maar dat mocht ook weer niet teveel stenen kosten. Nadat we de strategie bepaald hadden ging het weer verder.

We hadden een mooi ritme te pakken waarin we al hikend/hardlopend de kilometers onder onze voeten wegtikten. Doordat je steeds alleen maar bezig was om van steen naar steen te komen maakten de kilometers, of de snelheid eigenlijk helemaal niets uit. We waren gewoon lekker bezig met onze favoriete hobby, heerlijk. Zo af en toe namen we een momentje om weer even naar het grote geheel op de kaart te kijken en even te evalueren waar we zaten en wat we nog moesten en dan ging het weer verder.

Toch bleek onze strategie wel doeltreffend, maar niet altijd de beste te zijn. Zo hadden we bedacht om een stuk van de route af te snijden. Op de kaart leek dat in eerste instantie vrij simpel, maar in de praktijk bleek er een berg in de weg te zitten. De enige paden die er waren zigzagden over de berg omhoog en omlaag. Daarmee werd de afstand ruim verdubbeld en bleef er van het afsnijden eigenlijk niet eens heel veel meer over. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, hierdoor kwamen we wel in het begin van de avond langs een bergrestaurantje midden in het bos. Een prima plek voor een grote cola en een heerlijke Flammkuchen op het terras in het zonnetje.

Met het buikje vol vertrokken we voor het laatste stuk van de dag. Nog een paar uur lopen met stevige klimmen en wat bushwacken om goed verstopte stenen in het bos te achterhalen. Inmiddels begonnen de benen toch wel wat te protesteren. Gelukkig mochten we de laatste twee kilometer naar de auto afdalen. Hoewel, 250 meter afdalen in twee kilometer is zeker niet lekker comfortabel uitlopen als je al zo’n 50 km gelopen hebt. Tussenstand: 30 stenen in ruim 51 km met 1655 hoogtemeters.

Bij de auto trokken we snel droge spullen aan en aten we even wat. Het begon al snel donker te worden. Tijd om te vertrekken naar de parkeerplaats waar we wilden overnachten en de volgende ochtend vroeg weer op pad wilden gaan. Toch nog een uurtje rijden over de slingerweggetjes door de Pfalz. Inmiddels was het helemaal donker. De parkeerplaats was leeg op een gedumpte caravan na. We aten en dronken nog wat en probeerden daarna zoveel mogelijk rust te pakken. Echt diep slapen mag je het niet noemen op een naar achteren geklapte stoel.

’s Morgens half vijf was ik al wakker gemaakt door de vogels. Henrie sliep nog maar die werd al snel wakker door mijn gerommel met eten en drinken. Om iets na zessen waren we alweer op pad. Het was lekker fris, de zon kwam net boven de heuvels en scheen prachtig door het bladerdek. Een geweldige start van de dag, afgezien van het feit dat we met een stel stijve pootjes meteen weer steil de heuvel op moesten.

De ronde die we gingen doen was eigenlijk niet zo lang, eigenlijk was het één lus van een achtje dat we gepland hadden. Maar er zaten maar liefst 16 stenen in op 18 km lopen, een goudmijntje qua stenen dus. De heuvels waren wel wat steiler dan de dag er voor, maar het kan ook zijn dat het zo voelde…

Bij de start op de vroege zondagmorgen voelden we ons eigenlijk relatief goed. De rust had ons goed gedaan en wel liepen vol vertrouwen in een lekker tempo door. Maar na een uurtje of twee was dat gevoel al weer weg. Je kon merken dat we al weer uit de reserve tank aan het putten waren en de pootjes begonnen steeds meer te protesteren. Maar doordat we steeds weer een steen konden scoren bleef het nog steeds leuk. Ook het idee dat we na hooguit uurtje of vier lopen al weer klaar zouden zijn was best een goede motivator om door te lopen. Zo’n goede motivator dat we met 3:16 uur al weer bij de auto stonden. 16 Stenen in 19 km met 529 hoogtemeters, best aardig voor de zondagmorgen.

Na even opfrissen op de parkeerplaats reden we eerst naar de dichtstbijzijnde mogelijkheid om een Kaffee und Kuchen ontbijt te scoren. Op de Games of Stones website zagen we dat de enige tegenstander die nog liep in het uurtje dat nog restte ons nooit in zou kunnen halen. De virtuele lauwerkrans en eeuwige roem was dus voor ons! Team Achterhoek rules!

Game of Stones dag 1
Game of Stones dag 2

MST Montferland Toppenronde

Een tijdje geleden werd ik benaderd door Marc Weening van Mud Sweat Trails of ik nog een paar mooie routes wist in de Achterhoek. Hij was namelijk gevraagd door Achterhoek Toerisme om mee te werken aan uitbreiding van hun route aanbod.

Als trotse Achterhoeker werk ik natuurlijk gaag mee aan een stuk promotie. Eén van de routes die ik uitgewerkt heb is een route in het Montferland, één van mijn vaste trainingsgebieden. Losjes gebaseerd op de bekende Montferlandse Toppen Route, een goed uitgepijlde wandelroute. Het nadeel van deze wandelroute is dat je regelmatig een stuk bebouwde kom door moet. Voor een trailroute is dat niet wenselijk en daar zijn alternatieven voor bedacht.

De Montferland Toppenronde blijft dus voornamelijk op de paden door de natuur. Brede en smalle paden, mooie single tracks, klimmen en dalen, het is best een uitdagende route geworden met een behoorlijk aantal hoogtemeters. Om het een Achterhoekse ronde te houden en de kilometers onder de 30 te houden heb ik de lus naar Hoch Elten er ook afgehaald.

De route is best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Hoewel de route gedeeltelijk de pijltjes van de Montferlandse Toppen Route volgt is er verder niets te vinden aan pijltjes of bordjes. Je moet de route als gpx bestand downloaden en dan kun via een app op je telefoon, je sporthorloge of gps handheld de route volgen. Het eindresultaat is door MST en Achterhoek Toerisme voorzien van een mooie tekst en geweldige foto’s en is hier te vinden.

De start en finish is op parkeerplaatsen die goed te bereiken zijn, maar je kunt ook starten bij ‘t Peeske (Beek) of Broods (Zeddam). Dan kun je na afloop nog even de verloren calorieën op een heel prettige manier aanvullen.

In het voorjaar heb ik een filmpje gemaakt van de route terwijl ik die aan het scouten was. Het geeft een aardig beeld van de route.

FKT Scholtenpad

(Door Bart Wijnands)
Met de komst van het Coronavirus werd mijn hardloopkalender zoals bij zoveel lopers in korte tijd volledig schoongeveegd. De Sallandtrail, die gepland was op de zaterdag na de afkondiging dat eventementen verboden werden, was de eerste die sneuvelde. In rap tempo kwamen de Rotterdam Marathon, de Corfu Mountain Trail en de RopaRun daar achteraan. De grote vraag was: Hoe blijven we gemotiveerd in in vorm voor het hoofddoel van dit seizoen: de Val d’Aran, een race over 162km met 11.000 hoogtemeters die bij finishen tevens een startplek voor de UTMB volgend jaar geeft? 

In de whatsapp-groep met Maarten van Halderen en Adriaan Pandelaers opperde Adriaan het idee van een FKT.  Maarten en Adriaan kennen elkaar van de UTMB-TDS in 2018 (TDS is nog steeds de naam van onze whatsappgroep) en Maarten en ik zouden in juli samen naar Spanje gaan voor de Val d’Aran. 

Op fastestknowntime.com checkte is welke FKT’s er in Nederland geregistreerd waren en ik kwam tot de conclusie dat daar wel kandidaten bij zaten die scherper konden. Het Scholtenpad was er één van en bovendien een mooie lengte voor een “unsupported” poging. Bovendien ook nog in een heel mooie omgeving. Maarten had wel zin om mee te doen.

Tweede paasdag leek een prima dag voor een poging FKT-poging te worden. Het zou een bewolkte, winderige en frisse dag worden met mogelijk een klein drupje regen. Na alle zonnige dagen ervoor zou het dus geen dag zijn waarin mensen massaal de natuur in zouden gaan. Voor een FKT-poging zou de koelere temperatuur echter perfect zijn en de wind zou ook weer niet onstuimig hard zijn. 

Maarten en ik hadden afgesproken bij het Scholtenpad zelf en waren er – netjes volgens de coronaregels – ieder met de eigen auto naartoe gereden. Om kwart voor negen gingen we monter op pad. Het was inderdaad fris, maar eenmaal in beweging ging het extra laagje kleding al snel in de rugzak. Het tempo lag aardig hoog: rond de 4:30/km, maar het voelde comfortabel. Genietend van het Coulissenlandschap vlogen de kilometers voorbij. Bij de 25km zeiden we tegen elkaar dat het misschien verstandig zou zijn om het tempo wat naar beneden te brengen. We lieten het tempo afzakken naar 5:15, maar twee kilometer later zaten we alweer op 4:45 en dat hebben we maar zo gelaten. 

Bij de 40km hadden we een stop gepland om wat uitgebreider te eten. Voor Maarten was het een welkome onderbreking, want hij had last van zijn schoenen. Zijn oude Altra’s waren tot op de draad versleten, dus hij had kort voor onze FKT-poging nieuwe schoenen aangeschaft. Aangezien bij alle shops de Altra’s in zijn maat waren uitverkocht had hij een ander merk schoenen aangeschaft. Een race op nagelnieuwe schoenen lopen is natuurlijk geen goed idee, maar de oude schoenen waren ook geen optie meer. Maarten had dus de gok genomen en moest nu op de blaren zitten, of beter: lopen. Er zat een ruw lipje bij de hiel van de schoen, die inmiddels een open blaar op de hielen van Maarten had opgeleverd. 

Na wat te hebben gegeten en de blaren te hebben verzorgd gingen we weer op pad. Het tempo ging al meteen weer onder de 5:00/km en de kilometers gingen vlotjes voorbij. Na de 50 km ging het tempo wat naar beneden, maar we hadden ruimschoots speling en we zaten nog steeds onder de 5:35, het gemiddelde tempo van de FKT van Mathias Weltz. Rond de 55km  kreeg ik zelf een flinke dip. Ik was ineens niet meer vooruit te branden. Na een gelletje en even later nog een, was de dip redelijk snel gefixt en kwam de flow weer terug. Maarten liep echter steeds moeilijker en zat duidelijk diep in de “pain cave”. Het tempo liep gestaag verder terug tot boven de 6:00 voorbij de 70km.  Het eind kwam echter in zicht en het was duidelijk dat er een flinke hap uit de FKT zou gaan!

Terug bij de auto klokten we af op 6:29:58. Nog net binnen de zeseneenhalf uur en ruim 23 minuten onder de vorige FKT! Om het te vieren had Maarten twee flesjes IPA meegenomen, die bijzonder goed smaakten na het lopen. 

Maartens hielen waren inmiddels een bloederige bende en hebben nog een paar weekjes herstel nodig gehad. Die pijn gaat echter voorbij, maar de voldoening van de prestatie blijft! Op naar een volgend project…

De route is te vinden op Strava
De FKT op het Scholtenpad wordt bijgehouden op Fastestknowntime.com en staat hier