MST route Zutphen Ruurlo door de ogen van de ontwerpers

Pling! Bericht van Ricardo Boerkamp.
‘Hoi André, heb je misschien tijd/zin om komend weekend samen de Ns Zutphen Ruurlo te lopen?’
Beetje kort dag, maar de agenda was leeg en ik had er wel zin in om de route eens in zijn geheel te lopen. De afspraak was na wat heen en weer appen dus al snel gemaakt. Ricardo zou zondag met de trein van 8:22 op station Ruurlo aankomen. Dan lopend met een omweg naar Zutphen en dan ging ik weer met de trein terug.

De route die door MudSweatTrails in samenwerking met Outdoor Achterhoek is neergezet maakt deel uit van een aantal routes om de Achterhoek te promoten. In het ontwerpstadium was ik benaderd om een route te ontwerpen en ik had een geschikte route van station Ruurlo naar station Vorden bedacht. Ricardo had samen met loopmaatje Adrie een aansluitende route bedacht van station Zutphen naar station Vorden. Voor de liefhebbers die liever wat korter lopen kun je dus van Zutphen naar Vorden lopen of van Vorden naar Ruurlo. De liefhebbers van de lange afstand kunnen de hele afstand ineens doen en komen dan aan een 40 kilometer door de prachtige Achterhoek. Samen met Ricardo de hele route lopen was dus een mooie gelegenheid om Ricardo mijn stuk te laten zien en Ricardo kon dan zijn route laten zien.

’s Avonds van tevoren checkte ik nog even de weerberichten. Na een mistige en koude zaterdag zou het zelfs nog kouder worden. ’s Nachts vorst en maximaal 3 graden overdag, maar wel helder weer. Het zou dus zomaar een prachtige loopdag kunnen worden. De temperatuur zou tijdens het lopen geen probleem zijn. Maar dan moest ik wel voor de terugweg genoeg kleding in mijn rugzakje proppen. De ervaring leert dat het op stations altijd koud is en tocht. En ik zou toch wel een klein half uurtje moeten wachten als de trein net weg zou zijn als ik bij het station aankwam.

Met een temperatuur van een graad of drie in je zweterige kloffie zou dat heel oncomfortabel zijn of zelfs tot onderkoeling kunnen leiden. Speciaal voor dit soort dingen heb ik een Adventure Vest van Ultimate Direction. Droog termoshirt, droge sokken, buff, regenbroek, jack, en een donsjackje allemaal in ziplock bags gepropt en de lucht er goed uitgedrukt. Voldoende eten en drinken voor onderweg mee. Het paste er allemaal in en zelfs nog een klein beetje ruimte over. Wel een redelijk volume, maar qua gewicht viel het mee.

’s Morgens op station Ruurlo bleek de trein keurig op tijd te zijn met Ricardo als enige passagier op dit vroege uur. We hingen onze rugzakken om en startten de de route op de horloges en de GPS-handheld. Na een korte blik op kasteel Ruurlo doken we de bossen in die vroeger bij de landerijen van de baron hoorden. Veel blad was al van de bomen gevallen en toen we even omkeken zagen we de rode ochtendzon opkomen door de takken. Een mooiere start konden we ons niet bedenken en we hoopten dat het een goed voorteken zou zijn voor de rest van de dag.

Het is altijd even afwachten of het samenlopen een beetje wil lukken bij zo’n hardloopafspraak. Soms moet de één inhouden, soms de ander. We vertrokken in een redelijk tempo, maar na een paar minuten waren we opgewarmd en lieten we eigenlijk als vanzelf het tempo iets zakken tot een tempo wat voor beiden redelijk comfortabel aanvoelde. En dat zonder dat we het er echt over hadden. Eigenlijk is dat best bijzonder te noemen.

De bossen tussen Ruurlo en Vorden bestaan uit een mooie mix van loof-en naaldhout, met prachtige oude exemplaren er tussen. De paden en single tracks waren goed beloopbaar, het waterpeil was duidelijk nog veel te laag. Toen ik vorig voorjaar de route uitzette stond er veel meer water in de sloten en waren de paden her en der best modderig. Hopelijk trekt het waterpeil nog weer bij gedurende de winter. Tussen de bossen bevinden zich vooral boerderijen, waarvan sommige behoorlijk oud. De beschilderde luiken geven aan bij welk kasteel ze vroeger hoorden. Maar de kastelen zelf zijn nog vaak particulier bezit en de route voert er daarom niet kort langs. Een erg mooi en afwisselend landschap dus, typisch voor dit gedeelte van de Achterhoek. Ricardo had er nog nooit gelopen en hij vond het heel mooi om te zien.

Eenmaal bij Vorden sloegen we natuurlijk het stukje naar het station en weer terug over, we gingen immers voor de hele route. De temperatuur was een paar graden inmiddels en we liepen heerlijk te genieten van de natuur en goede gesprekken. Hier begon het stuk dat ik nog niet gezien had. Eerst over het Grote Veld, een natuurgebied dat niet echt heel bekend is, maar geweldig mooi. Naaldbos, heide velden, mooie single tracks en wat bredere paden die overal doorheen slingeren. Heel af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, vriendelijk groetend zoals het in de Achterhoek normaal is, maar meestal liepen we in een verlaten landschap. Precies zoals ik het graag heb.

Na het Grote Veld achter ons te hebben gelaten staken we de weg Warnsveld-Lochem over en liepen we via landgoed Velhorst en het mooie stukje Kienveen richting de Berkel. Wat een geweldige route over machtig mooie paadjes is hier bedacht. Ik liep heerlijk te genieten. Dat het zonnetje ook lekker tussen de bomen doorpiepte maakte het alleen maar mooier. Ik voelde me nog prima, af en toe even een kleine stop om wat te eten en te drinken en weer door. De benen voelden nog goed en we hadden er nog steeds een lekker ontspannen tempo in.

Bij de Berkel aangekomen liepen we over het maaipad langs de rivier. Een stuk kaler dan door het bos, maar zeker in het zonnetje was het zeker niet minder mooi. Gewoon een heel ander landschap. De Berkel is over een flink stuk weer teruggebracht in de meanderende staat die het vroeger had. Zowel voor de natuurwaarde als ook om water minder snel af te voeren. Gelukkig stond er weer behoorlijk water in, dit in tegenstelling tot afgelopen zomer. De stuwen waren wel allemaal nog hoog gezet om zoveel mogelijk water vast te houden, maar ook over de mooi aangelegde vistrappen kabbelde het water heel behoorlijk.

Langs de Berkel kwamen we regelmatig mensen tegen die ook lekker van het mooie weer aan het genieten waren. Wandelaars met en zonder honden, mountainbikers, allemaal vriendelijk groetend. Een oudere wandelaar vroeg zelfs of we de MST treinroute in tegengestelde richting liepen! Prachtige route zei hij er nog bij. Wat toevallig dat je iemand tegenkomt die meteen raad wat je aan het doen bent. Onze dag kon niet meer stuk na deze ontmoeting.

Wat zoetjes aan wel stuk ging was mijn onderstel. Hoewel het tempo nog best aardig was begonnen mijn benen toch wat te protesteren na 35 km. En ik was niet de enige, ook Ricardo had het beste wel gehad. Gelukkig hadden we de kerktoren van Zutphen al in zicht. Langs de Berkel en via diverse parkachtige paadjes liepen we richting de binnenstad en het station. Zutphen heeft een hele mooie oude binnenstad en je komt zelfs langs een mooi stuk van de oude stadsmuur. Toch was ik er niet rouwig om dat we na 4:40 uur lopen het stationsplein opliepen en op een muurtje konden gaan zitten. Het was een prachtige tocht geweest in alle opzichten. Mooie route, fantastisch loopweer, goed gezelschap. Eigenlijk alles wat ik vooraf hoopte. We hopen dan ook dat vele trailrunners er net zoveel van gaan genieten als wij gedaan hebben.

Uiteraard was de trein net weg, dus ik had alle tijd om alle kleding uit mijn rugzak aan te trekken. Ik had nog twee blikjes cola zodat ik ook Ricardo er eentje mee kon geven. Een beetje energie kon hij wel gebruiken aangezien hij nog een paar kilometer verder naar huis moest lopen. Nadat we afscheid hadden genomen kon ik nog even rustig in het zonnetje genieten van een koffie-to-go met een lekker broodje uit de stationskiosk. En waar we 4:40 uur er over gelopen hadden bracht de trein me in 20 minuten weer terug naar station Ruurlo.

Positief effect Corona crisis

De eerste helft van 2020 zit er al weer op. Een bijzondere helft waarin alle plannen op trail en andere gebieden rücksichtslos van tafel werden geveegd door de Coronauitbraak. Maar zoals een bekende Nederlander zei: elk nadeel heb zijn voordeel. Door te kijken naar wat wel kan bleek er toch heel veel mogelijk.

De clubtrainingen gingen niet meer door, lopen met mijn loopmaatjes ook niet. Maar het lopen ging gewoon door, sterker nog, het werd nog meer. Aangezien het sociale leven heel beperkt werd was er ruimte in de agenda om heerlijk om ’s avonds en in het weekend mijn kilometers op de paadjes te maken. Daar kwam ik normaal gesproken toch zo goed als niemand tegen, dus ook geen stress over besmetting of zo. Het leven in de Achterhoek heeft zo zijn voordelen.

Toen ook nog de Duivelse Uitdaging en de Viking Waypoint Challenge gestart werden als virtuele evenementen werd ik eigenlijk alleen maar gestimuleerd om nog meer te gaan lopen dan anders. En aangezien je niet hoefde te taperen voor wedstrijden (of er van herstellen) groeide het aantal kilometers voorspoedig. Het werd slechts beperkt door mijn fysieke herstelvermogen, de leeftijd begint daar wat mee te spelen.

Meer kilometers gelopen dan in voorgaande jaren, vaker gelopen en daarnaast ook meer gefietst. Alleen wat minder hoogtemeters gehaald, doordat er geen evenementen of tripjes naar het buitenland in zaten tijdens de crisis. Eigenlijk kom ik in een hele goede vorm de crisis uit, hoe gek dat ook klinkt. Nu maar eens kijken of we de trend ook vast kunnen houden nu de clubtrainingen en de evenementen zoetjes aan weer opgestart zijn.

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

FKT Montferlandse Toppen Route

Pascal Schepers uit Doetinchem zag zijn voorjaarsseizoen in het water vallen qua wedstrijden door de Corona-crisis. Maar dat was geen reden om bij de pakken neer te zitten. Integendeel, volgas op naar de Skyrace in Brevon in de Franse Alpen. Zo pakte hij 21 maart heel onopvallend, maar met overmacht, een nieuwe FKT op de Montferlandse Toppen Route. Met een tijd van 2:08:21. De oude Fastest Known Time stond overigens ook al op zijn naam. Nu maar hopen dat die Skyrace wel doorgaat. Klik hier voor de route op Strava

Laatste trail van 2019

(Door Linda de Vries)
Zit weer eens op fb te kijken en zie een bericht van Dorethea Bil voorbij komen.Ze gaat in december 3 keer een dag op en neer naar Luxemburg om te trailen. Dat is leuk vorig jaar heb ik ook al een keer met haar mee gelopen samen met Eric Hoogebrug en dat is goed bevallen. Zo goed dat we in september van dit jaar met een  hele groep nog een keer naar Luxemburg zijn gegaan om te lopen.

Stuur het linkje door naar onze buitenspelen app. Wie heeft er zin om mee te gaan div reacties maar uiteindelijk gaat alleen Angelique Vrijdag mee. De rest is geblesseerd heeft iets anders of denkt die is gek, dagje op en neer naar Luxemburg. Dan is het zover deze zaterdag morgen gaat de wekker om half 5… pff das best vroeg. Spullen pakken om mee te nemen, had alles de vorige avond al voorbereid. Om iets voor half 6 komt Angelique bij mij en stappen we in onze auto en gaan op weg. Valt ons op dat er al best wel wat verkeer op de weg is zo vroeg ’s morgens. Maar het is goed te doen. Na een ruime 2 uurtjes gaan we effe de beentjes strekken bij een tankstation en een bakkie koffie drinken. Het is nog steeds donker en af en toe best mistig. Hopen dat de zon er straks nog effe doorkomt, want het is ook best fris. Als we na ongeveer 20 min. weer instappen is het in een keer licht geworden, das best fijn.

Met af en toe een beetje mist rijden we verder.Om iets over 9 zijn we op onze start lokatie, maar er is nog niemand te zien. Dan eerst maar eens een toilet opzoeken in Berdorf bij de Trail Inn (hoezo toepasselijke naam). Vanavond gaan we hier ook eten als we terug zijn. Weer bij de auto gekomen gaan we eerst maar eens onze spullen voorbereiden want deze keer is er onderweg geen eetgelegenheid open. Het is inmiddels half 10 en nog geen Nederlander te zien in Berdorf. Om 10 over komen er 2 auto’s aan en dat zijn onze mede lopers. 

Deze keer zijn er geen canitrailers bij (voor degenen die het niet weten dat zijn hardlopers met hond), Dorethea geeft hier ook trainingen voor. We moeten opschieten want we gaan zo met de bus naar Altrier en starten bij een klein Maria beeldje. Daar zal Dorethea  de eerste 4km mee lopen, ze is helaas geblesseerd. We zien haar later weer bij de Herringer Millen. Als we daar aankomen heeft ze de hele tafel vol gepakt met allerlei lekkers. Koffie, bouillon, chocolade kerstmannetjes, reepjes enz. Nadat we lekker gesmuld hebben lopen we rustig verder richting Berdorf. Onderweg bij de Priedegtstull zien we haar weer even kletsen en wat foto’s maken.

Slokje cola en dan beginnen we aan het laatste stuk. Even langs een paar mooie uitkijkpunten en door het rovershol op de knietjes, dan zien we Dorethea weer staan en lopen we gezamenlijk terug naar Berdorf. We pakken onze tas en kleden ons snel om bij de Trail Inn en gaan aan tafel. Op advies van een medeloper bestel ik een flammkuchen. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst. Na afscheid te hebben genomen stappen we weer in de auto terug naar Aalten.

Snel nog effe langs het tankstation want de benzine is wel erg goedkoop hier, €1.22 per liter.Nog nagenietend in de auto en al kletsend zijn we weer in Aalten aangekomen. Het was een super leuke dag en het nagenieten gaat nog effe door #spierpijn. Angelique bedankt en tot een volgende keer. 
Groet Linda

Nieuw Scholtenpad FKT

Het is al weer een hele tijd geleden dat Heini Rave het Scholtenpad in één ruk aflegde en daarmee een FKT vestigde. Het lange afstandwandel pad is niet echt populair bij de hardlopers op de lange afstand blijkbaar.

Groot was dan ook de verbazing toen AVA ’70 lid Mathias Welz monter binnen kwam lopen tijdens de pubquiz na de traditionele oudejaarsloop van de club. Bescheiden als altijd maakte hij rustig een praatje met deze en gene tot iemand toevallig op Strava zag wat hij net gepresteerd had. Zelf was hij te bescheiden om er over te beginnen.

Hij bleek na een weekje trailrunning/skyrunning op een Canarisch eiland zijn weekgemiddelde nog niet gehaald te hebben qua kilometers. Een mooie gelegenheid om dat recht te trekken en meteen een vinkje op de bucketlist te zetten.

In een scherpe totaaltijd van 6:53:36 legde hij de ruim 74 kilometer door het prachtige Achterhoekse coulissenlandschap af. Daarmee is de Fastest Known Time op het Scholtenpad ineens enorm aangescherpt. Klasse gedaan door onze Duitse clubgenoot!

De route en de details staan hier op Strava.

Trail Zwerftocht voor Roparun

De Roparun is één van de bekendste loopevenementen voor het goede doel. Deelnemende teams organiseren van alles om zoveel mogelijk geld te verzamelen. Team Hollander hield afgelopen weekend een zwerftrail over de Posbank.

Persoonlijk ben ik een groot fan van social trails, zwerftrails of hoe je het ook maar noemt. Gewoon simpel rondzwerven over de trails met een groep mensen die allemaal dezelfde passie hebben. Vaak kom je op plekken die je anders misschien nooit zou ontdekken en onderweg leer je weer nieuwe mensen kennen. Geen wedstrijdstress, gewoon lekker buitenspelen op zondagochtend.

Zo ook afgelopen weekend. We kwamen met zijn vieren aan bij de parkeerplaats van het Paviljoen op de Posbank. Het weer was al lekker en er stond al een behoorlijke groep in het zonnetje te wachten. Nog even onze bijdrage voor de Roparun afgeven en daarna konden we, na een inleidend praatje en een groepsfoto, op pad.

We liepen met de 20 km groep mee en het parcours begon meteen al met de nodige klimmen en afdalingen. Fijn om op gang te komen… De eerste zweetdruppels begonnen al snel los te komen, net als de gesprekken onderling. Het was een mooie diverse groep qua personen. Jong, ouder, snel en minder snel.

Ook qua persoonlijkheden een grote diversiteit, maar aangezien iedereen dezelfde hobby had was er natuurlijk altijd wel een onderwerp waarover gekletst kon worden. Dat, het mooie weer en de schitterende uitzichten over de Posbank gaven genoeg gespreksstof om het uren vol te houden.

Soms leidde het gesprek dusdanig af van de soms toch wel wat technische ondergrond dat een nadere inspectie van de ondergrond noodzakelijk was… Maar met een deukje in mijn ego en een klein schaafplekje kon ik gewoon verder.

In het laatste uur liep de temperatuur behoorlijk op. Zeker op de heide velden voelde het aan alsof de zomer al volop bezig was. Maar waar het bos al volop groen was, was de heide nog lang niet hersteld van de droogte van afgelopen zomer. Ik denk niet dat er veel bloeiende heide te bewonderen valt dit jaar. Maar ondanks dat was het natuurlijk wel een heel mooi gebied om doorheen te lopen.

Na 2:16 uur stonden we weer bij het Paviljoen, waar al een aantal tafels op het terras bezet waren door groepen die eerder aangekomen waren. Het hele terras was overigens bommetjevol met racefietsers, wandelaars en andere toeristen. Iedereen was er op uit getrokken om te genieten van het weer. Na een klein uurtje nakletsen gingen we weer naar huis. Lekker buiten gespeeld, op naar de volgende gelegenheid.

Deel je verslag!

Het trailseizoen begint weer flink op stoom te komen! Op de site publiceer ik niet alleen verhalen en verslagen van mezelf en mijn trainingsmaatjes, maar ook van andere trailrunners (m/v) uit de regio die aan een mooi evenement hebben deelgenomen. Heb je een verhaal dat je wil delen? Mail het dan naar mail@trailrunning-on.nl
PS uitgezonderd commerciële verhalen/advertorials (of er moet iets tegenover staan)

Examen Trailruntrainer Basis

Zondag 24 februari mocht ik een officieel diploma Trailruntrainer Basis in ontvangst nemen. Tot niet al te lang geleden bestond er niet eens een opleiding voor trailruntrainer. Iedereen liep lekker voor zichzelf in het bos of ‘gewone’ looptrainers deden het naast de trainingen op de weg of de baan. Nu trailrunning zo enorm in de lift zit zie je dat er veel vraag is naar degelijke en gespecialiseerde begeleiding. Hardlooptrainers Nederland zette daarom een bijscholing op poten die ook de de Atletiekunie erkend wordt. Daarmee in mijn ogen ook een stuk erkenning door de AU van trailrunning in het algemeen.

Ik was door AVA’70 in staat gesteld om één van de deelnemers te zijn aan de derde editie van deze cursus. Twee zondagen lang kreeg ik met mijn medestudenten theorie- en praktijkles in de Beekhuizense heuvels (bij Velp). Trainer Alex Gijsbers deed op bevlogen wijze de theorie uit de doeken (voor zover nog niet bekend dan, want een Looptrainer 3 diploma was al het instap niveau). Met allerlei praktijkvoorbeelden wist hij zijn verhaal boeiend te houden. Hij wist zelfs ons humeur op peil te houden terwijl het twee dagen lang regende tijdens de praktijklessen.

Het terrein waar deze lessen plaatsvonden was me al bekend van onder andere de Klein Zwitserlandtrail, prachtige heuvels waar je goed kunt oefenen op bijvoorbeeld klimmen en afdalen. Hoewel er best redelijk verschil zat in de mate van getraindheid en ervaring van de cursisten was er al snel een goed groepsgevoel. Niet zo gek natuurlijk als je allemaal dezelfde hobby hebt, maar ook prettig aangezien je ook van elkaar veel kunt leren.

Voor de derde dag, de examendag, had iedereen een training voorbereid en een lesvoorbereidingsformulier ingevuld dat als basis voor het examen fungeerde. Zo bestond mijn training heel klassiek uit een algemene warming up met wat losmakende oefeningen gevolgd door een blokje kracht en techniektraining. Mijn hoofdkern was gericht op het trainen van het afdalen op een enorm technisch paadje. De voorbereiding van het examen was één ding, maar zo gauw het een examen heet wordt het voor mij toch wat spannender. Het moet dan immers wel even gebeuren op dat moment.

Om het allemaal nog wat spannender te maken voor ons cursisten bestond de groep ,waar we de examentraining aan zouden geven, uit vrijwilligers die we helemaal niet kenden. Bij binnenkomst had ik al het gevoel dat het wel eens een groep met een heel divers niveau kon zijn (en dat bleek ook zo te zijn). Gelukkig werden de examens op alfabetisch volgorde gedaan, ik was nummer twee en zou er dus ook al snel van af zijn. De rest van de dag kon ik dan lekker meedoen als medevrijwilliger.

De tijd voor het examen was kort en ik ging daarom voortvarend van start om zoveel mogelijk te kunnen laten zien. Na een stukje van de warming up mocht ik al verder gaan met het volgende onderdeel. Tijdens een stukje techniek (kniehef heuvelop) zag ik ineens vanuit mijn ooghoeken één van mijn deelnemers er tussenuit piepen. Dat was natuurlijk ingefluisterd door de examinatoren om te zien hoe ik reageerde. Zo zouden er op deze dag ook ontzettend veel mensen spontaan neervallen met een blessure of ineens met vragen komen die je normaal niet snel krijgt.

Nadat ik mijn ‘verloren schaapje’ weer terug in de kudde had gefloten mocht ik meteen verder met het laatste onderdeel. Maar helaas was de tijd erg kort om eigenlijk het leukste onderdeel echt uit te diepen. Na één keer op techniek heuvelaf mocht ik al stoppen. Beetje jammer voor de vrijwilligers, want ik zag nog wel punten waar aan geschaafd kon worden.

Ook bij de rest van de examenkandidaten kwam de groep vrijwilligers vaak niet helemaal toe aan het echte trailrun gedeelte. Persoonlijk vond ik dat een beetje een gemiste kans voor een examen trailruntrainer, maar organisatorisch was het wel verklaarbaar.

Aan het eind van een lange dag namen we afscheid van de vrijwilligers en werd er overgegaan tot de uitreiking van de diploma’s. Uiteraard waren we daarna ook wel een keer toe aan een hapje. Met een gloednieuw diploma en een paar vermoeide benen door een flink aantal squats, lunges en aanverwante oefeningen kon ik tevreden huiswaarts keren.