Korting bij Sport-Balance.nl

Nog nieuwe trailrunspullen nodig? Schoenen, rugzakje, korte broek of iets anders? www.sport-balance.nl heeft een speciale kortingsactie voor de volgers van Trailrunning Oost Nederland. Voer op hun vernieuwde website de kortingsode TRON2021 en krijg 10% korting op alle niet afgeprijsde artikelen. En mijn favoriete trailwinkel mag komende week weer open op afspraak! App of bel Bianca voor een bezoekje aan de winkel in Breedenbroek( Bianca: 0614756729)

Sneeuwtraining

Vanmorgen een korte wintertraining langs de Slinge. Altijd mooi, maar winterse beelden als vanmorgen waren al weer heel lang geleden. Een goede reden om een cameraatje mee te nemen, even goed nadenken over de kledingkeuze en dan lekker buitenspelen. Lange tight met een regenbroek om de wind te blokken, Thermoshirt, extra shirtje met een long sleeved midlayer erover en een regenjas tegen de wind. Buff voor bescherming van de oren en het gezicht en een petje om de sneeuw van mijn bril te houden. In de wind was het voldoende om warm te blijven, in de luwte van het bos was het warm zat en kon de rits los voor wat ventilatie.
-5, snijdende wind en vooral de sneeuw die af en toe tot een 30 cm opgestuwd was door de wind maakten het tot een uitdaging, maar vooral genieten van het winterse weer.(zet de resolutie op hoog)

Trainingsregels voor amateurs

Ik zag op YouTube een video van een Triatleet/vlogger die zijn voornemens qua training uitlegde. Ik vond het zo goed dat ik het een beetje bewerkt heb van triathlon naar (ultra)trailrunning. Maar in principe is het voor iedere atleet van toepassing. Kern van het verhaal is dat we allemaal amateursporter zijn. We sporten omdat we het leuk vinden, niet omdat we er onze boterham mee verdienen. We stoppen weliswaar ziel en zaligheid in onze hobby, maar het is niet de bedoeling dat we onszelf naar de knoppen helpen door te hard, te veel, te langdurig en te zwaar te trainen (liefst zelfs een combinatie van al die factoren).

Hoewel het niet verkeerd is om uitdagingen na te streven of PR’s te lopen zou dat nooit een doel op zich moeten zijn. Doel zou moeten zijn om lekker bezig te zijn met je lichaam, op een manier waar je je goed bij voelt en die ook op lange termijn nog mogelijk is. Als ik beelden zie van 80, 90 of zelfs 100 jarigen die vol vuur nog bezig zijn met een wedstrijdje, dan kan ik alleen maar hopen dat ik ook ooit zo bezig kan zijn met mijn favoriete hobby.

Race wat je wil, wanneer je wil en op welke manier je dat wil
Veel lopers hebben het gevoel dat ze bepaalde wedstrijden moeten lopen omdat dat zo hoort. Na een aantal kortere trailruns in NL ‘moet’ je eigenlijk ook een keer een bergtrail lopen in het buitenland, met als hoogste doel de UTMB. Maar waarom eigenlijk. Niet iedereen is hetzelfde, dus het kan heel goed zijn dat je helemaal gelukkig wordt van een 20-30 km trail in Limburg of op de Veluwe. Voor hetzelfde geld kost een ultra of bergtrail je dusdanig veel aan trainingsuren en -inspanning dat je daar uiteindelijk als mens helemaal niet gelukkig van wordt. De combinatie van werk, prive en sport kan heel veel stress veroorzaken.

Dat wil niet zeggen dat je niet mag proberen je beste ik te bereiken. Maar als je in je voorbereiding ook een keer lekker een crossloop of wegwedstrijdje wilt lopen in plaats van urenlange duurlopen moet je dat zeker doen als je dat leuk vindt. En als je een keer voor de lol iets heel anders wil doen, een adventurerace, triathlon of obstaclerun moet dat kunnen. Een trainingsschema is immers maar een leidraad, maar kan tot heel veel stress leiden als je het tot heilige waarheid verheft. En dat gaat uiteindelijk dan ook niet tot betere resultaten leiden. En hoewel die andere vormen van belasting misschien niet direct bijdragen aan die topvorm als trailrunner maken ze je misschien wel tot een betere allround atleet. En het hebben van plezier is een hele efficiënte manier om stress te verlagen.

Pieken is af en toe leuk, maar het moet ook leuk blijven
Wij trailrunners lopen vaak van wedstrijd naar wedstrijd. Trainen naar een evenement, even rust en dan weer trainen voor een wedstrijd met nog meer hoogtemeters, nog langere afstand. Op zich is het helemaal prima om gedisciplineerd en vol toewijding naar een doel te werken, maar als je teveel doelen hebt ben je alleen daar maar mee bezig. Het plezier en de voldoening wordt dan nog wel eens naar de achtergrond verdrongen, het wordt trainen om het trainen. Uiteindelijk loop je het risico dat je het plezier in de sport waar het uiteindelijk om ging helemaal kwijt raakt door een flinke burnout. Plan daarom niet teveel A-races in een jaar. Plan ook af en toe gewoon een rustigere periode in of loop eens een kortere afstand. Begeleid eens iemand met minder ervaring tijdens een evenement. Loop lekkere lange duurlopen gewoon voor de lol met een groepje in plaats van je eigen schema te volgen. Je zult merken dat je hierdoor de lol in het trailen terug krijgt en mentaal weer een stuk frisser wordt. Uiteindelijk wordt je daar op de lange termijn beter van.

Lach om mislukkingen en leer er van
Als fanatieke sporter ben je trots op goede prestaties en Strava helpt daar enorm bij. Kudo’s stromen binnen en je voelt je geweldig. Het is echter niet altijd feest, soms loopt het niet of verknal je een training of evenement volledig. Te hard gestart, voeding niet goed, redenen te over om de boel te verknallen. Zeker tijdens een evenement waar je lang naar toegeleefd hebt kan dat enorm hard aankomen. Maar is dat een reden om het hoofd te laten hangen en weken lang te balen? Neem een moment om te balen en bedenk vervolgens wat er mis ging en waarom. Dan kun je daar een les uit leren waardoor je weer beter kunt worden. Hoe langer de evenementen hoe meer fouten je kunt maken. En uiteindelijk wordt je beter omdat je beter wordt in het oplossen van die fouten. Uiteindelijk zijn goede prestaties juist goed omdat er ook slechtere prestaties bestaan.

Verwaarloos kracht en mobiliteit niet
Trailrun training bestaat uiteraard uit heel veel rennen. Maar zeker in het winterseizoen, waar je de basis legt voor de (berg)wedstrijden in de zomer, is het heel nuttig om te werken aan kracht. Als vlaklander kun je bij gebrek aan bergen winst halen door dan looptrainingen in te ruilen voor krachttraining. Oefeningen voor de benen zijn natuurlijk de basis, maar vergeet niet dat je zonder een sterke core geen efficiëntie behaald. Begin met tweebenige oefeningen als squats en maak het zwaarder door toe te werken naar een-benige oefeningen. Lopen is immers ook een eenbenige belasting. Als je dan in het voorjaar met meer kracht aan je voorbereiding van het seizoen begint, zul je merken dat je veel baat bij hebt bij de gedane inspanning in de winter.

Naast kracht is het ook belangrijk om regelmatig te werken aan flexibiliteit. Als loper beweeg je redelijk eenzijdig en naarmate je ouder wordt merk je dat je stijver wordt in je spieren en gewrichten. Nu hoef je geen yogamaster te zijn, maar het is wel van belang om wat souplesse te hebben. Je moet in ieder geval soepel kunnen bewegen binnen de ‘range of motion’ die trailrunnen van je lichaam vraagt. Dat maakt het rennen, klimmen en klauteren in de natuur een stuk prettiger en kan er ook voor zorgen dat je minder snel blessures oploopt.

‘Hacks’ bestaan niet
Het pad naar de beste prestatie of je beste ik kun je niet afsnijden. Voedingssupplementen, superschoenen en dat soort dingen maken pas echt verschil als je een topsporter bent. Als amateursporter ben je het meest gebaat bij goed eten, voldoende slapen en vooral een uitgebalanceerde training. Een goede verhouding tussen training en herstel maakt dat je beter wordt. En dat heeft tijd nodig, heel veel tijd. Probeer je te forceren dan raak je geblesseerd en kun je een tijd juist minder trainen. Jarenlang consequent kunnen trainen, liefst zonder blessures op te lopen, zorgt voor de beste groei in prestaties op lange termijn. Zeker als je ouder wordt is het soms belangrijker om blessures te voorkomen dan om meer of zwaarder te trainen. Je valt sneller terug in niveau en het duurt veel langer om terug te komen naarmate je ouder wordt dan wanneer je gewoon je niveau vast kunt houden.



MST route Zutphen Ruurlo door de ogen van de ontwerpers

Pling! Bericht van Ricardo Boerkamp.
‘Hoi André, heb je misschien tijd/zin om komend weekend samen de Ns Zutphen Ruurlo te lopen?’
Beetje kort dag, maar de agenda was leeg en ik had er wel zin in om de route eens in zijn geheel te lopen. De afspraak was na wat heen en weer appen dus al snel gemaakt. Ricardo zou zondag met de trein van 8:22 op station Ruurlo aankomen. Dan lopend met een omweg naar Zutphen en dan ging ik weer met de trein terug.

De route die door MudSweatTrails in samenwerking met Outdoor Achterhoek is neergezet maakt deel uit van een aantal routes om de Achterhoek te promoten. In het ontwerpstadium was ik benaderd om een route te ontwerpen en ik had een geschikte route van station Ruurlo naar station Vorden bedacht. Ricardo had samen met loopmaatje Adrie een aansluitende route bedacht van station Zutphen naar station Vorden. Voor de liefhebbers die liever wat korter lopen kun je dus van Zutphen naar Vorden lopen of van Vorden naar Ruurlo. De liefhebbers van de lange afstand kunnen de hele afstand ineens doen en komen dan aan een 40 kilometer door de prachtige Achterhoek. Samen met Ricardo de hele route lopen was dus een mooie gelegenheid om Ricardo mijn stuk te laten zien en Ricardo kon dan zijn route laten zien.

’s Avonds van tevoren checkte ik nog even de weerberichten. Na een mistige en koude zaterdag zou het zelfs nog kouder worden. ’s Nachts vorst en maximaal 3 graden overdag, maar wel helder weer. Het zou dus zomaar een prachtige loopdag kunnen worden. De temperatuur zou tijdens het lopen geen probleem zijn. Maar dan moest ik wel voor de terugweg genoeg kleding in mijn rugzakje proppen. De ervaring leert dat het op stations altijd koud is en tocht. En ik zou toch wel een klein half uurtje moeten wachten als de trein net weg zou zijn als ik bij het station aankwam.

Met een temperatuur van een graad of drie in je zweterige kloffie zou dat heel oncomfortabel zijn of zelfs tot onderkoeling kunnen leiden. Speciaal voor dit soort dingen heb ik een Adventure Vest van Ultimate Direction. Droog termoshirt, droge sokken, buff, regenbroek, jack, en een donsjackje allemaal in ziplock bags gepropt en de lucht er goed uitgedrukt. Voldoende eten en drinken voor onderweg mee. Het paste er allemaal in en zelfs nog een klein beetje ruimte over. Wel een redelijk volume, maar qua gewicht viel het mee.

’s Morgens op station Ruurlo bleek de trein keurig op tijd te zijn met Ricardo als enige passagier op dit vroege uur. We hingen onze rugzakken om en startten de de route op de horloges en de GPS-handheld. Na een korte blik op kasteel Ruurlo doken we de bossen in die vroeger bij de landerijen van de baron hoorden. Veel blad was al van de bomen gevallen en toen we even omkeken zagen we de rode ochtendzon opkomen door de takken. Een mooiere start konden we ons niet bedenken en we hoopten dat het een goed voorteken zou zijn voor de rest van de dag.

Het is altijd even afwachten of het samenlopen een beetje wil lukken bij zo’n hardloopafspraak. Soms moet de één inhouden, soms de ander. We vertrokken in een redelijk tempo, maar na een paar minuten waren we opgewarmd en lieten we eigenlijk als vanzelf het tempo iets zakken tot een tempo wat voor beiden redelijk comfortabel aanvoelde. En dat zonder dat we het er echt over hadden. Eigenlijk is dat best bijzonder te noemen.

De bossen tussen Ruurlo en Vorden bestaan uit een mooie mix van loof-en naaldhout, met prachtige oude exemplaren er tussen. De paden en single tracks waren goed beloopbaar, het waterpeil was duidelijk nog veel te laag. Toen ik vorig voorjaar de route uitzette stond er veel meer water in de sloten en waren de paden her en der best modderig. Hopelijk trekt het waterpeil nog weer bij gedurende de winter. Tussen de bossen bevinden zich vooral boerderijen, waarvan sommige behoorlijk oud. De beschilderde luiken geven aan bij welk kasteel ze vroeger hoorden. Maar de kastelen zelf zijn nog vaak particulier bezit en de route voert er daarom niet kort langs. Een erg mooi en afwisselend landschap dus, typisch voor dit gedeelte van de Achterhoek. Ricardo had er nog nooit gelopen en hij vond het heel mooi om te zien.

Eenmaal bij Vorden sloegen we natuurlijk het stukje naar het station en weer terug over, we gingen immers voor de hele route. De temperatuur was een paar graden inmiddels en we liepen heerlijk te genieten van de natuur en goede gesprekken. Hier begon het stuk dat ik nog niet gezien had. Eerst over het Grote Veld, een natuurgebied dat niet echt heel bekend is, maar geweldig mooi. Naaldbos, heide velden, mooie single tracks en wat bredere paden die overal doorheen slingeren. Heel af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, vriendelijk groetend zoals het in de Achterhoek normaal is, maar meestal liepen we in een verlaten landschap. Precies zoals ik het graag heb.

Na het Grote Veld achter ons te hebben gelaten staken we de weg Warnsveld-Lochem over en liepen we via landgoed Velhorst en het mooie stukje Kienveen richting de Berkel. Wat een geweldige route over machtig mooie paadjes is hier bedacht. Ik liep heerlijk te genieten. Dat het zonnetje ook lekker tussen de bomen doorpiepte maakte het alleen maar mooier. Ik voelde me nog prima, af en toe even een kleine stop om wat te eten en te drinken en weer door. De benen voelden nog goed en we hadden er nog steeds een lekker ontspannen tempo in.

Bij de Berkel aangekomen liepen we over het maaipad langs de rivier. Een stuk kaler dan door het bos, maar zeker in het zonnetje was het zeker niet minder mooi. Gewoon een heel ander landschap. De Berkel is over een flink stuk weer teruggebracht in de meanderende staat die het vroeger had. Zowel voor de natuurwaarde als ook om water minder snel af te voeren. Gelukkig stond er weer behoorlijk water in, dit in tegenstelling tot afgelopen zomer. De stuwen waren wel allemaal nog hoog gezet om zoveel mogelijk water vast te houden, maar ook over de mooi aangelegde vistrappen kabbelde het water heel behoorlijk.

Langs de Berkel kwamen we regelmatig mensen tegen die ook lekker van het mooie weer aan het genieten waren. Wandelaars met en zonder honden, mountainbikers, allemaal vriendelijk groetend. Een oudere wandelaar vroeg zelfs of we de MST treinroute in tegengestelde richting liepen! Prachtige route zei hij er nog bij. Wat toevallig dat je iemand tegenkomt die meteen raad wat je aan het doen bent. Onze dag kon niet meer stuk na deze ontmoeting.

Wat zoetjes aan wel stuk ging was mijn onderstel. Hoewel het tempo nog best aardig was begonnen mijn benen toch wat te protesteren na 35 km. En ik was niet de enige, ook Ricardo had het beste wel gehad. Gelukkig hadden we de kerktoren van Zutphen al in zicht. Langs de Berkel en via diverse parkachtige paadjes liepen we richting de binnenstad en het station. Zutphen heeft een hele mooie oude binnenstad en je komt zelfs langs een mooi stuk van de oude stadsmuur. Toch was ik er niet rouwig om dat we na 4:40 uur lopen het stationsplein opliepen en op een muurtje konden gaan zitten. Het was een prachtige tocht geweest in alle opzichten. Mooie route, fantastisch loopweer, goed gezelschap. Eigenlijk alles wat ik vooraf hoopte. We hopen dan ook dat vele trailrunners er net zoveel van gaan genieten als wij gedaan hebben.

Uiteraard was de trein net weg, dus ik had alle tijd om alle kleding uit mijn rugzak aan te trekken. Ik had nog twee blikjes cola zodat ik ook Ricardo er eentje mee kon geven. Een beetje energie kon hij wel gebruiken aangezien hij nog een paar kilometer verder naar huis moest lopen. Nadat we afscheid hadden genomen kon ik nog even rustig in het zonnetje genieten van een koffie-to-go met een lekker broodje uit de stationskiosk. En waar we 4:40 uur er over gelopen hadden bracht de trein me in 20 minuten weer terug naar station Ruurlo.

Positief effect Corona crisis

De eerste helft van 2020 zit er al weer op. Een bijzondere helft waarin alle plannen op trail en andere gebieden rücksichtslos van tafel werden geveegd door de Coronauitbraak. Maar zoals een bekende Nederlander zei: elk nadeel heb zijn voordeel. Door te kijken naar wat wel kan bleek er toch heel veel mogelijk.

De clubtrainingen gingen niet meer door, lopen met mijn loopmaatjes ook niet. Maar het lopen ging gewoon door, sterker nog, het werd nog meer. Aangezien het sociale leven heel beperkt werd was er ruimte in de agenda om heerlijk om ’s avonds en in het weekend mijn kilometers op de paadjes te maken. Daar kwam ik normaal gesproken toch zo goed als niemand tegen, dus ook geen stress over besmetting of zo. Het leven in de Achterhoek heeft zo zijn voordelen.

Toen ook nog de Duivelse Uitdaging en de Viking Waypoint Challenge gestart werden als virtuele evenementen werd ik eigenlijk alleen maar gestimuleerd om nog meer te gaan lopen dan anders. En aangezien je niet hoefde te taperen voor wedstrijden (of er van herstellen) groeide het aantal kilometers voorspoedig. Het werd slechts beperkt door mijn fysieke herstelvermogen, de leeftijd begint daar wat mee te spelen.

Meer kilometers gelopen dan in voorgaande jaren, vaker gelopen en daarnaast ook meer gefietst. Alleen wat minder hoogtemeters gehaald, doordat er geen evenementen of tripjes naar het buitenland in zaten tijdens de crisis. Eigenlijk kom ik in een hele goede vorm de crisis uit, hoe gek dat ook klinkt. Nu maar eens kijken of we de trend ook vast kunnen houden nu de clubtrainingen en de evenementen zoetjes aan weer opgestart zijn.

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

FKT Montferlandse Toppen Route

Pascal Schepers uit Doetinchem zag zijn voorjaarsseizoen in het water vallen qua wedstrijden door de Corona-crisis. Maar dat was geen reden om bij de pakken neer te zitten. Integendeel, volgas op naar de Skyrace in Brevon in de Franse Alpen. Zo pakte hij 21 maart heel onopvallend, maar met overmacht, een nieuwe FKT op de Montferlandse Toppen Route. Met een tijd van 2:08:21. De oude Fastest Known Time stond overigens ook al op zijn naam. Nu maar hopen dat die Skyrace wel doorgaat. Klik hier voor de route op Strava

Laatste trail van 2019

(Door Linda de Vries)
Zit weer eens op fb te kijken en zie een bericht van Dorethea Bil voorbij komen.Ze gaat in december 3 keer een dag op en neer naar Luxemburg om te trailen. Dat is leuk vorig jaar heb ik ook al een keer met haar mee gelopen samen met Eric Hoogebrug en dat is goed bevallen. Zo goed dat we in september van dit jaar met een  hele groep nog een keer naar Luxemburg zijn gegaan om te lopen.

Stuur het linkje door naar onze buitenspelen app. Wie heeft er zin om mee te gaan div reacties maar uiteindelijk gaat alleen Angelique Vrijdag mee. De rest is geblesseerd heeft iets anders of denkt die is gek, dagje op en neer naar Luxemburg. Dan is het zover deze zaterdag morgen gaat de wekker om half 5… pff das best vroeg. Spullen pakken om mee te nemen, had alles de vorige avond al voorbereid. Om iets voor half 6 komt Angelique bij mij en stappen we in onze auto en gaan op weg. Valt ons op dat er al best wel wat verkeer op de weg is zo vroeg ’s morgens. Maar het is goed te doen. Na een ruime 2 uurtjes gaan we effe de beentjes strekken bij een tankstation en een bakkie koffie drinken. Het is nog steeds donker en af en toe best mistig. Hopen dat de zon er straks nog effe doorkomt, want het is ook best fris. Als we na ongeveer 20 min. weer instappen is het in een keer licht geworden, das best fijn.

Met af en toe een beetje mist rijden we verder.Om iets over 9 zijn we op onze start lokatie, maar er is nog niemand te zien. Dan eerst maar eens een toilet opzoeken in Berdorf bij de Trail Inn (hoezo toepasselijke naam). Vanavond gaan we hier ook eten als we terug zijn. Weer bij de auto gekomen gaan we eerst maar eens onze spullen voorbereiden want deze keer is er onderweg geen eetgelegenheid open. Het is inmiddels half 10 en nog geen Nederlander te zien in Berdorf. Om 10 over komen er 2 auto’s aan en dat zijn onze mede lopers. 

Deze keer zijn er geen canitrailers bij (voor degenen die het niet weten dat zijn hardlopers met hond), Dorethea geeft hier ook trainingen voor. We moeten opschieten want we gaan zo met de bus naar Altrier en starten bij een klein Maria beeldje. Daar zal Dorethea  de eerste 4km mee lopen, ze is helaas geblesseerd. We zien haar later weer bij de Herringer Millen. Als we daar aankomen heeft ze de hele tafel vol gepakt met allerlei lekkers. Koffie, bouillon, chocolade kerstmannetjes, reepjes enz. Nadat we lekker gesmuld hebben lopen we rustig verder richting Berdorf. Onderweg bij de Priedegtstull zien we haar weer even kletsen en wat foto’s maken.

Slokje cola en dan beginnen we aan het laatste stuk. Even langs een paar mooie uitkijkpunten en door het rovershol op de knietjes, dan zien we Dorethea weer staan en lopen we gezamenlijk terug naar Berdorf. We pakken onze tas en kleden ons snel om bij de Trail Inn en gaan aan tafel. Op advies van een medeloper bestel ik een flammkuchen. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst. Na afscheid te hebben genomen stappen we weer in de auto terug naar Aalten.

Snel nog effe langs het tankstation want de benzine is wel erg goedkoop hier, €1.22 per liter.Nog nagenietend in de auto en al kletsend zijn we weer in Aalten aangekomen. Het was een super leuke dag en het nagenieten gaat nog effe door #spierpijn. Angelique bedankt en tot een volgende keer. 
Groet Linda

Nieuw Scholtenpad FKT

Het is al weer een hele tijd geleden dat Heini Rave het Scholtenpad in één ruk aflegde en daarmee een FKT vestigde. Het lange afstandwandel pad is niet echt populair bij de hardlopers op de lange afstand blijkbaar.

Groot was dan ook de verbazing toen AVA ’70 lid Mathias Welz monter binnen kwam lopen tijdens de pubquiz na de traditionele oudejaarsloop van de club. Bescheiden als altijd maakte hij rustig een praatje met deze en gene tot iemand toevallig op Strava zag wat hij net gepresteerd had. Zelf was hij te bescheiden om er over te beginnen.

Hij bleek na een weekje trailrunning/skyrunning op een Canarisch eiland zijn weekgemiddelde nog niet gehaald te hebben qua kilometers. Een mooie gelegenheid om dat recht te trekken en meteen een vinkje op de bucketlist te zetten.

In een scherpe totaaltijd van 6:53:36 legde hij de ruim 74 kilometer door het prachtige Achterhoekse coulissenlandschap af. Daarmee is de Fastest Known Time op het Scholtenpad ineens enorm aangescherpt. Klasse gedaan door onze Duitse clubgenoot!

De route en de details staan hier op Strava.