Post Corona FOMO dreigt

Het gaat de goede kant op! De beperkingen op sporten in groepen worden afgebouwd en de evenementen organisaties beginnen alweer te werven op de sociale media. Zelfs wedstrijden in het buitenland gaan mogelijk weer door. Met allerlei (voorjaars)evenementen die uitgesteld zijn naar later in het jaar dreigt de kalender vanaf eind juni helemaal vol te lopen. Alle loopvrienden op Facebook berichten over de wedstrijden die ze willen gaan doen of waar ze voor ingeschreven hebben. De keuze wordt reuze en FOMO ligt op de loer.

FOMO betekent Fear Of Missing Out, het beschrijft het gevoel dat je bekruipt als je weer een aankondiging van een super leuk evenement langs ziet komen. Het gevoel dat het een te leuk evenement is om te missen. Je moet je gewoon inschrijven. Daar heb ik normaal al wat last van, maar na zo’n lange periode zonder echte evenementen komt dat extra hard aan. Het gevoel dat je van alles moet gaan ‘inhalen’ maakt de FOMO nog erger en voor je het weet schrijf je je in voor nog een extra evenement. Het ene weekend na het andere wordt gevuld met trailloopje hier, bergwedstrijdje daar, helemaal top toch?

Er liggen een aantal gevaren op de loer, afgezien van het feit dat alle evenementen net zo vrolijk weer afgeblazen worden als er een Covid variant weer de kop opsteekt. Naast het feit dat het thuisfront het ook misschien wel eens leuk vindt om je een keer te zien in het weekend, zonder dat je uitgeput op de bank ligt, moet je ook een beetje aan jezelf denken. Weekend na weekend evenementen lopen die pittig tot super zwaar zijn gaat je na verloop van tijd opbreken. Tijd van herstel is er nauwelijks waardoor blessures op de loer liggen en bijna onvermijdelijk worden. Maar niet alleen fysiek, ook mentaal kun je na een periode met veel evenementen mentaal opgebrand raken. En dat herstel kan soms nog langer duren dan een fysieke blessure.

Het is dus van belang om niet alleen in je agenda te kijken of er al wat gepland staat voor je je inschrijft, maar ook in de gaten te houden of het een beetje past in de grote lijn. Werk toe naar een paar grote evenementen waar je echt wilt presteren, maar plan ook rustweekenden. En wil je toch leuke evenementen niet missen, denk er dan eens over om je in te schrijven voor een kortere afstand of loop lekker relaxed met een paar vrienden. Gewoon lopen voor de lol, daar was het in eerste instantie toch allemaal om begonnen?

Een hulpmiddel wat je kunt gebruiken om de balans te houden is een eenvoudig jaaroverzicht in Excel. Je maakt kolommen met maanden en weeknummers en zet daar de evenementen in die je gaat lopen. Met diverse kleuren kun je aangeven of het een wedstrijdweek is of juist rust/taper. Eventueel kun je aangeven of het evenement een hoge of lage prioriteit heeft. Op die manier kun je heel snel zien of dat evenement in de Ardennen met 3000 hoogtemeters in 30 km past in je kalender of dat je misschien toch verstandiger moet zijn en voor de bambinirace moet kiezen…

Montferland Toppen Trail 2021

Omdat wedstrijden nog steeds niet mogen heeft ook MudSweatTrails naar mogelijkheden gezocht om toch iets te organiseren. Eén van de eerste initiatieven, de Montferland Toppen Trail, vindt plaats in ons eigen Montferland. Samen met Outdoor Centrum Markant en Outdoor Achterhoek hebben ze een aantal routes uitgewerkt (10 km, 16 km, 23 km of 40 km) die je op een select aantal datums kunt lopen.

Er is maar een beperkt aantal plaatsen beschikbaar per datum, dus wees wacht niet te lang met je inschrijving. De start en finish van alle afstanden is op het sfeervolle terrein van Outdoor Centrum Markant in Braamt. Door met tijdslots te werken (net als Click & Collect in winkels) kan iedereen daar Coronaproof ontvangen worden.

Voor veel mensen is Montferland nog een onbekend stukje Nederland. Dit gebied ligt bijna op de Duitse grens en heeft een afwisselend landschap van mooie paadjes en diverse toppen. Deze toppen hebben ze zoveel mogelijk in de “Montferland Toppen Trail” verwerkt. Je kan dus rekenen op een uitdagend parcours!

Naast een parcours door een indrukwekkend decor bieden ze ook een uitgebreid deelnamepakket aan:

  • Online instructie “Lopen met GPX” voor Polar, Garmin, Suunto en een app Topo GPS
  • Tijdregistratie
  • Online uitslagen beschikbaar met dagelijkse updates
  • Exclusieve medaille
  • Hapje en een drankje bij de finish
  • Een bevoorradingskist met water op de route

De eerste 50 aanmeldingen ontvangen ook een BUFF van Outdoor Achterhoek.


De data waarvoor je aan kunt melden voor de Montferland Toppen Trail zijn: 26, 27, 28 maart en 2, 3, 4, 5 april 2021.

Klik door voor meer informatie en aanmelden.

Elfbergenpad Ultra – trainen en doelen stellen in bijzondere tijden

Door: Ricardo Boerkamp

23 april 2020… Dennis appt me dat de Stubai Trail van 4 juli gaat niet door vanwege de Covid-19 maatregelen. Teleurstelling komt in me op en tegelijkertijd ontstaat een dubbel gevoel: vanwege mijn knieblessure zou ik toch niet op tijd klaar zijn voor dit avontuur. What’s next? Wat volgt is een zomer met wat wielrennen om fit te blijven en na de zomer volgt een periode met het langzaam wat uitbreiden van mijn loopafstanden. Dikwijls vraag ik me in deze periode af: waarom train ik zonder doel? Dan komt een nieuw doel in zicht: de Koning van Spanje Ultra in virtuele editie moet nog voor het einde van 2020 binnen geharkt worden voor de medaille. Op 19 december lopen Dennis en ik de 83km van de KVS over een super modderig parcours en dat avontuur staat als top-blij moment in mijn geheugen gegrift. Op deze manier heb ik voor mezelf van 2020 alsnog een tof trailjaar gemaakt!

En 2021 dan, waar richt ik me op? Samen lopen en ideeën maken met Dennis, maakt dat doelen en avonturen vanzelf opborrelen. Hij blijft maar bezig met die belachelijke Duivelse Uitdaging en daagt mij daarmee uit ook grenzen te verleggen. Dan komt Dennis zijn bericht voorbij: de inschrijving voor Stubai Trail 2021 op 3 juli gaat open… Inschrijven voor die 67km en 5.350 D+. Trainen…? “Kom, we gaan voor de 100+ km, push your limits!” plingt er op in WhatsApp van Dennis. Ik vind dat gaaf. Wat nou geen events?! Ik vind het erg jammer dat er geen georganiseerde evenementen kunnen plaatsvinden. Balen voor trailers en organisatoren en meer dan dat natuurlijk. De beste optie? Je eigen plan trekken. Sinds najaar 2020 heb ik misschien wel m’n leukste trailrun-periode gestart van de voorbije jaren. Routes in Nederland zoeken en maken, trail-maten opzoeken (binnen de mogelijkheden natuurlijk) voor gezamenlijke tochten en inspiratie vinden bij trailrunners om me heen en op de virtuele platforms. Dus wat wordt nu het plan?

Voordat ik een trail avontuur aanga, wil ik een beetje weten of ik het al kan. Stubai Trail in juli, betekent voor mij dat ik dan van te voren de km’s ruimschoots in de benen heb en dat ik in mei en juni wel die hoogtemeters ga trainen, waar dat tegen die tijd mogelijk is. Dus het zou mooi zijn als ik in april die 100+ km’s eens heb aangetikt. Vanuit de KVS ineens naar die 100km+, daarvoor voel ik me nog te onervaren op de ultra-afstand. Dus zeg ik tegen Dennis: “Eind februari nog een keer 50 mijl aantikken.” Ik zoek wat en zie op Strava bij Sjors een mij onbekende route: het Elfbergenpad op de Zuid Veluwe en de stuwwallen langs de Rijn, 86km en bekend als lange afstandswandelpad in 5 etappes. Elf “Dutch mountains” op de route, met als hoogste de Bilderberg van zo’n 60 meter.

Zaterdag 27 februari, half zeven ’s ochtends, een graadje of vier. Ik sta klaar op de parkeerplaats bij het hotel op de Wageningse Berg om te vertrekken. Hoofdlamp op, want het eerste uurtje lopen we in het donker. Voor de verandering is Dennis eens niet stipt op tijd en word ik niet geprankt door hem, met dat ‘ie op een andere plek klaar staat voor de start, hij is gewoon wat later. Om 6:37 uur starten we met een lekker tempo en gaan we al snel de eerste paden op. We hebben het luxe geregeld vandaag: mijn broer regelt verzorgingsposten bij km30 en km60, dat voelt comfortabel. We worden via mijn Garmin-tracker vandaag gevolgd door wat familie en trailvrienden, dat leek me leuk en zo voelt het toch als een soort event in een tijd dat een ‘gewoon’ trailevenement niet kan.

De route is nieuw voor ons en tot Ede gaat het door stille bossen over wat bredere paden. In Ede zijn we bij het mausoleum op de Paaschberg onder de indruk van wat hier gebeurd is in de Tweede Wereldoorlog en van de jonge leeftijd waarop de mensen die hier liggen het leven lieten. Een stuk erna gaan we over een mooi licht glooiend stuk van de Edese Heide, waar de zon z’n best doet door de bewolking te breken. Bij landgoed Kernhem worden we voor het eerst aangemoedigd onderweg door mijn broer en wat support. Dat geeft toch altijd een fijne boost, enthousiaste blije mensen die je avontuur toejuichen. Zo lopen we tot even voorbij de uitkijktoren op de Galgenberg, waar we op km 30 na 3 uurtjes de eerste verzorgingspost treffen. Prima route tot zover, het loopt lekker door en cola, chocolade en banaan zorgen voor een goeie oppepper. Aanmoediging van liefst vijf enthousiaste supporters doet me goed en ik realiseer me dat ik zoveel mensen al een tijdje niet zo bij elkaar heb gehad in Corona-tijd. Met veel ruimte hier in de buitenlucht, op een boeren zandweg bij Lunteren maakt dat dit prima is zo voor mij. Zo gezellig bij deze VP dat het natuurlijk net wat te lang duurt voordat we de tocht voortzetten.

Er volgt een mooi stuk van de route over de Goudsberg en langs het middelpunt van Nederland dat door een kei gemarkeerd wordt. Van daaruit gaat het over het Wekeromse Zand, een heel mooi deel van de route over een zandverstuiving en fraai omzoomd door dennenbos. Daarna volgt een stuk dat me bijstaat als saai, door brede zandpaden langs weilanden en stukken asfalt rondom Otterlo. De inmiddels goed schijnende zon en strak blauwe lucht maakt een boel goed en op deze manier merk ik bijna niet dat het tempo er na 50 km al wel aardig uit gaat. De route wordt weer fraaier bij de Planken Wambuis en bij de Ginkel en na het oversteken van de rijksweg wacht daar bij de Schaapskooi op de Ginkelse Heide op km 60 VP2. Het lijkt hier wel een klein trail-feestje voor ons: Campingstoelen staan voor ons klaar om even te relaxen midden in de zon, energie, vocht en zout wordt weer aangevuld met lekkers en we worden enthousiast en op safe distance verwelkomd en aangemoedigd door opgetrommelde familie en gezin. Wat een lekkere boost is dit, wat gaaf! Weer blijven we ongemerkt lekker lang hangen en kletsen voordat we onze tocht voortzetten, over een fraai stuk, de Zuid Ginkel.

Voordat Wolfheze in beeld komt, is rond km 66 de pijp opeens aardig leeg. M’n rechterknie voelt wat gammel, we hebben van te voren tegen elkaar gezegd dat we wandelen als het nodig is en we passen tempo redelijk ongemerkt aan elkaar aan. Ik mopper wat over mijn tempo en dit onaantrekkelijke deel van de route. In Oosterbeek heb ik me overgegeven aan het toch nodige wandelen en worden we bij het Airborne museum nog een keer toegejuicht door mijn ouders. Bij de Westerbouwing word ik weer blij van de hier voor mij bekende route en het uitzicht over de Rijn. Heveadorp door en dan worden we voor het opgaan van landgoed Duno verrast door Peter’s kofferbak-VP. Wauw, hij komt gewoon dat hele eind hiernaar toe gereden om ons nog even vooruit te helpen voor de laatste 10 kilometer! Hij heeft zelfs een biertje in de aanbieding voor ons, en verstandig genoeg laat ik die toch maar staan en neem graag die lekkere cola aan. Dankbaar en blij gaan we snel verder, wetend dat die laatste km’s nog net voor zonsondergang moeten worden afgelegd. Een mooi stuk over de stuwwallen en langs Kasteel Doorwerth volgen nog en dat stuk door Renkum vergeet ik gemakshalve maar even. Het laatste stuk over het Bergpad terug naar de Wageningse Berg leggen we af net nadat de zon de horizon prachtig oranje deed gloeien. Ik ben heel blij dat mijn auto met droge schone kleren in beeld komt op mijn laatste meters en verklaar Dennis voor gek. Hij loopt na 86 km op de parkeerplaats nog even wat extra voor het completeren van de afstand op 88,88 km voor zijn Duivelse Uitdaging.

Gefixt, gedaan, compleet, TOP! Het was een geweldige dag. Lekker getraind, goed avontuur beleefd en weer een etappe op weg naar het doel Stubai Trail 2021 afgestreept.

Bron: MudSweatTrails

Bloeiende heide op de Posbank

Afgelopen zaterdag liepen we met een groepje op de Posbank. De heide stond in bloei, een mooie gelegenheid om naar de Posbank te gaan. We besloten al bijtijds te starten aangezien de bloeiende heide een toeristische trekpleister van jewelste is. Om iets voor 9:00 stonden we op de parkeerplaats bij het Paviljoen. Op dat moment was het zeker nog niet druk.

We hadden een route van 28 km op het programma staan, bestaande uit drie lussen. Deze routes had ik van de site van Viking Adventure Sports gehaald en een beetje aangepast omdat het anders net te ver werd. De eerste lus liepen we eigenlijk geheel door het bos en daar was het heerlijk koel na de hittegolf van de afgelopen week. Ook erg rustig, slechts hier en daar kwamen we wat wandelaars tegen. We hadden nieuwe navigatoren deze keer, die nog wat wilden oefenen voor de Achterhoek-ultra. Daar moet je immers ook zelf de route zoeken aan de hand van een gpx. Maar het ging best goed, maar een paar keer dat we twijfelden.

Na de eerste lus kwamen we terug bij de auto en konden we even de kofferbak als verzorgingspost gebruiken. Erg prettig dat je dan niet zo heel veel hoeft mee te sjouwen onderweg. Het stond inmiddels al redelijk vol op de parkeerplaats en er kwamen nog steeds mensen bij. Wat een verschil met de rust in het bos. De tweede lus hadden we een mooie afwisseling van bos en heide stukjes. De stemming zat er goed in en het tempo was dusdanig dat er naar hartenlust gekletst kon worden. Dat was maar goed ook want dan werden de wilde zwijnen mooi op tijd gewaarschuwd. Op sommige stukken was de bodem omgewoeld alsof er met een tank rondgereden was, maar we zagen geen enkel zwijn.

Na het tweede lusje kwamen we weer bij de auto. Terwijl we rustig wat aten en dronken werden we bijna weggekeken door mensen die graag een plekje wilden op de parkeerplaats, maar wij gingen nog een rondje doen. Het laatste rondje ging over het hoogtepunt van de heide. Vooral dichtbij het Paviljoen en de parkeerplaats was het dan ook erg druk met dagjesmensen. Je moest goed opletten om niemand omver te lopen die ineens stopte voor een selfie in de bloeiende heide. Gelukkig waren we maar met een kleine groep en konden we zonder al teveel problemen doorlopen. Ondertussen keken we zelf natuurlijk ook naar de heide en de prachtige uitzichten. Ik zou er nog veel meer van genoten hebben als het wat minder druk was.

Na ruim 25 kilometer en best wat hoogtemeters waren we klaar met onze training en dachten we van een welverdiende koffie met gebak te kunnen genieten. Maar bij het Paviljoen stond inmiddels een rij van zo’n honderd mensen die zich wilden registreren. Daar hadden we geen zin in. Het kostte zelfs een kwartier om alleen al van de parkeerplaats af te komen, zo druk was het inmiddels. Een terrasje in Rheden was ook al vol, maar een ijsje bij de ijscoboer lukt nog net. Om het toch goed af te sluiten werd er daarom een gebakje gehaald bij de bakker. Bij Henrie thuis op het terras hebben we daar nog heerlijk van genoten.

MST Montferland Toppenronde

Een tijdje geleden werd ik benaderd door Marc Weening van Mud Sweat Trails of ik nog een paar mooie routes wist in de Achterhoek. Hij was namelijk gevraagd door Achterhoek Toerisme om mee te werken aan uitbreiding van hun route aanbod.

Als trotse Achterhoeker werk ik natuurlijk gaag mee aan een stuk promotie. Eén van de routes die ik uitgewerkt heb is een route in het Montferland, één van mijn vaste trainingsgebieden. Losjes gebaseerd op de bekende Montferlandse Toppen Route, een goed uitgepijlde wandelroute. Het nadeel van deze wandelroute is dat je regelmatig een stuk bebouwde kom door moet. Voor een trailroute is dat niet wenselijk en daar zijn alternatieven voor bedacht.

De Montferland Toppenronde blijft dus voornamelijk op de paden door de natuur. Brede en smalle paden, mooie single tracks, klimmen en dalen, het is best een uitdagende route geworden met een behoorlijk aantal hoogtemeters. Om het een Achterhoekse ronde te houden en de kilometers onder de 30 te houden heb ik de lus naar Hoch Elten er ook afgehaald.

De route is best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Hoewel de route gedeeltelijk de pijltjes van de Montferlandse Toppen Route volgt is er verder niets te vinden aan pijltjes of bordjes. Je moet de route als gpx bestand downloaden en dan kun via een app op je telefoon, je sporthorloge of gps handheld de route volgen. Het eindresultaat is door MST en Achterhoek Toerisme voorzien van een mooie tekst en geweldige foto’s en is hier te vinden.

De start en finish is op parkeerplaatsen die goed te bereiken zijn, maar je kunt ook starten bij ‘t Peeske (Beek) of Broods (Zeddam). Dan kun je na afloop nog even de verloren calorieën op een heel prettige manier aanvullen.

In het voorjaar heb ik een filmpje gemaakt van de route terwijl ik die aan het scouten was. Het geeft een aardig beeld van de route.

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

Vikingen in het Sauerland

Vikingen in het Sauerland? Romeinen misschien, maar Vikingen? Toch waren ze er en niet eens heel lang geleden…. Viking Adventure Sports, ook bekend van de Vikingtrail en de Steamtrail, organiseerde van 7-9 februari een Viking Wintertrail weekend in het Duitse Sauerland. Met 50 enthousiaste trailrunners, inclusief organisatie, een weekendje lekker rennen in de besneeuwde bergen. Mooier kan je het bijna niet bedenken.

Vanuit de Achterhoek waren we met liefst 9 man/vrouw vertegenwoordigd. Aangezien we de kortste aanrijtijd hadden van alle deelnemers hadden we het plan opgevat om wat eerder te vertrekken op vrijdagmorgen. Dat gaf ons de mogelijkheid om alvast een mooie ronde te lopen voor we ons later in de middag zouden melden bij ons hoofdkwartier voor het weekend.


Henrie had een ronde van 17 km uitgezet via afstandmeten.nl, met een Kaffee und Kuchen mogelijkheid onderweg. Het was fris bij de start van ons rondje, maar de zon scheen en het was prachtig in het besneeuwde bos. Pittige heuvels en mooie afdalingen wisselden elkaar vlot af. We deden het rustig aan en genoten volop van de uitzichten. ‘s Avonds stond er ook nog een korte nighttrail gepland, dus nadat we onderweg in het bijzonder pittoreske en traditionele café genoten hadden van typisch Duitse Kaffee und Kuchen stapten er een aantal lopers in het busje. Met drie man maakten we ook de laatste zeven kilometer vol. 17 km met zo’n 520 hoogtemeters, die waren alvast binnen.

Een beetje stinkend naar zweet, maar bijzonder opgewekt na ons ‘eigen’ rondje meldden we ons vervolgens bij het vakantiehuis dat door de organisatie afgehuurd was. Het was een soort van jeugdherberg, met slaapzalen vol stapelbedden. Het schoolreisjesgevoel sloeg meteen nog meer toe. Niet dat we er meteen een warm gevoel van kregen, de eigenaar had de boel niet opgestookt van tevoren en voor zo’n groot gebouw op temperatuur is ben je uren verder. Dat kon de pret niet drukken, de koffie was warm. We maakten kennis met onze loopmaatjes voor dit weekend. Al snel bleek dat we weliswaar heel verschillend waren, maar door onze gezamenlijke hobby toch al snel iets van een band hadden.

Na het inrichten van de slaapzaal en de eerste gezamenlijke maaltijd stond de reflectortrail op het programma. In het licht van de hoofdlampjes konden we de reflectoren goed zien, maar de pijlen voor de richting wat minder. Met een goede groepssamenwerking vonden we de weg echter iedere keer terug. We hadden de krap acht kilometer en 200 hoogtemeters al weer achter ons voor ik het in de gaten had. De avond werd afgesloten met een paar hersteldrankjes, voornamelijk gerstesmoothies….

Na het ontbijt zaterdag maakten we ons klaar voor de ‘Hagar’ route, de lange route van de dag. 28 km met bijna 900 hoogtemeters zonder verzorgingspost, de rugzakken werden dus goed gevuld. We reden eerst met de auto richting Winterberg naar de start. Het was helaas een stuk bewolkter dan de dag er voor, maar in ieder geval droog en op de hoger gelegen delen lag redelijk wat sneeuw. Aangekomen bij de start verdeelden we ons in een snelle en een minder snelle groep. De route werd onder begeleiding gelopen, we bleven als groep dus de hele tijd bij elkaar.

De bergen in het Sauerland zijn echt wel een klasse hoger dan alles wat je in Nederland kunt tegenkomen. Lange klimmen werden door ons dan ook veelal hikend naar boven gelopen. Zeker voor degenen met weinig bergervaring was het best heel pittig. Echt vlak was het nergens, maar gelukkig ging het net zo vaak naar beneden als naar boven. De sneeuw op de hoger gelegen delen maakte het plaatje compleet, een echte wintertrail met kerstkaart-achtige uitzichten.

Halverwege de route had de organisatie toch nog een plekje bij een schuilhutje weten te vinden om een soort van verzorgingspost in te richten met warme bouillon en chips. Heerlijk! Na de korte pauze mochten we ook nog eens afdalen van een skipiste. Wat een lachen was dat, glijden en glibberen van de helling af. Sommigen gleden zelfs op de billen naar beneden.

De laatste 10 km werden wel wat zwaarder voor de minder getrainde deelnemers, maar iedereen bleef vol goede moed doorbuffelen. Pas op het laatst namen een paar lopers een afkorting. Die misten weliswaar nog een paar mooie klimmen en afdalingen, maar zaten wel een stuk eerder in het café waar ook de snellere groep inmiddels al een tijdje zat.

’s Avonds was het tijd voor bier, BBQ en een pubquiz. Het mag duidelijk zijn dat de winnaars van de pubquiz uit het oosten kwamen, daar komen de wijzen immers vandaan… Het was een hele gezellige avond en het was ook niet vroeg toen we de slaapzak in kropen. Maar we hoefden de volgende ochtend nog maar één loopje, dus kon dat best vonden we.

Aangezien we voor 12 uur vertrokken moesten zijn en er een flinke storm in Nederland voorspeld was vertrokken we bijtijds na het ontbijt voor het laatste rondje van het weekend. De organisatie had een rondje van 8 km, maar wij hadden zelf van tevoren een iets langere route van 15 km bedacht. Maar om toch nog te kunnen douchen hadden we die ingekort tot ruim 12 km. Er bleek nog best belangstelling te zijn van andere lopers om met ons mee te gaan en zo werd het toch een aardige groep onder aanvoering van Henrie. We genoten volop en pakten toch nog weer zo’n 340 hoogtemeters mee in de gauwigheid.

We waren precies op tijd terug om nog even te kunnen douchen, maar daarna stapten we al snel allemaal in de auto om te proberen voor de storm thuis te zijn. Het was een geweldig leuk weekend, goed geregeld allemaal, leuke mensen leren kennen. Eigenlijk precies zoals ik gehoopt had dat het zou worden en zeker voor herhaling vatbaar.

Een filmpje met onze avonturen is te vinden op Youtube

Trailen in het Buurserveen/Buurserzand

Het Buurserveen en het Buurserzand zijn twee natuurgebieden bij Buurse, in de buurt van Haaksbergen. Henrie en ik deden een mooie zwerftocht. Wat een rust en mooie weidse uitzichten over het winterse veen en de heidevelden. Het doet wel altijd een beetje doods aan al die bruintinten, maar ieder jaargetijde heeft zijn eigen charmes.


Gelukkig is het waterpeil al weer aardig op orde in het veen (hoewel ik het ook wel eens natter gezien heb). We hielden de voeten aardig droog omdat de paden goed begaanbaar waren. Langs de slootkanten kregen we ze echter wel nat. We maakten er een aardig filmpje van, die staat hier

Laatste trail van 2019

(Door Linda de Vries)
Zit weer eens op fb te kijken en zie een bericht van Dorethea Bil voorbij komen.Ze gaat in december 3 keer een dag op en neer naar Luxemburg om te trailen. Dat is leuk vorig jaar heb ik ook al een keer met haar mee gelopen samen met Eric Hoogebrug en dat is goed bevallen. Zo goed dat we in september van dit jaar met een  hele groep nog een keer naar Luxemburg zijn gegaan om te lopen.

Stuur het linkje door naar onze buitenspelen app. Wie heeft er zin om mee te gaan div reacties maar uiteindelijk gaat alleen Angelique Vrijdag mee. De rest is geblesseerd heeft iets anders of denkt die is gek, dagje op en neer naar Luxemburg. Dan is het zover deze zaterdag morgen gaat de wekker om half 5… pff das best vroeg. Spullen pakken om mee te nemen, had alles de vorige avond al voorbereid. Om iets voor half 6 komt Angelique bij mij en stappen we in onze auto en gaan op weg. Valt ons op dat er al best wel wat verkeer op de weg is zo vroeg ’s morgens. Maar het is goed te doen. Na een ruime 2 uurtjes gaan we effe de beentjes strekken bij een tankstation en een bakkie koffie drinken. Het is nog steeds donker en af en toe best mistig. Hopen dat de zon er straks nog effe doorkomt, want het is ook best fris. Als we na ongeveer 20 min. weer instappen is het in een keer licht geworden, das best fijn.

Met af en toe een beetje mist rijden we verder.Om iets over 9 zijn we op onze start lokatie, maar er is nog niemand te zien. Dan eerst maar eens een toilet opzoeken in Berdorf bij de Trail Inn (hoezo toepasselijke naam). Vanavond gaan we hier ook eten als we terug zijn. Weer bij de auto gekomen gaan we eerst maar eens onze spullen voorbereiden want deze keer is er onderweg geen eetgelegenheid open. Het is inmiddels half 10 en nog geen Nederlander te zien in Berdorf. Om 10 over komen er 2 auto’s aan en dat zijn onze mede lopers. 

Deze keer zijn er geen canitrailers bij (voor degenen die het niet weten dat zijn hardlopers met hond), Dorethea geeft hier ook trainingen voor. We moeten opschieten want we gaan zo met de bus naar Altrier en starten bij een klein Maria beeldje. Daar zal Dorethea  de eerste 4km mee lopen, ze is helaas geblesseerd. We zien haar later weer bij de Herringer Millen. Als we daar aankomen heeft ze de hele tafel vol gepakt met allerlei lekkers. Koffie, bouillon, chocolade kerstmannetjes, reepjes enz. Nadat we lekker gesmuld hebben lopen we rustig verder richting Berdorf. Onderweg bij de Priedegtstull zien we haar weer even kletsen en wat foto’s maken.

Slokje cola en dan beginnen we aan het laatste stuk. Even langs een paar mooie uitkijkpunten en door het rovershol op de knietjes, dan zien we Dorethea weer staan en lopen we gezamenlijk terug naar Berdorf. We pakken onze tas en kleden ons snel om bij de Trail Inn en gaan aan tafel. Op advies van een medeloper bestel ik een flammkuchen. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst. Na afscheid te hebben genomen stappen we weer in de auto terug naar Aalten.

Snel nog effe langs het tankstation want de benzine is wel erg goedkoop hier, €1.22 per liter.Nog nagenietend in de auto en al kletsend zijn we weer in Aalten aangekomen. Het was een super leuke dag en het nagenieten gaat nog effe door #spierpijn. Angelique bedankt en tot een volgende keer. 
Groet Linda