MST Montferland Toppenronde

Een tijdje geleden werd ik benaderd door Marc Weening van Mud Sweat Trails of ik nog een paar mooie routes wist in de Achterhoek. Hij was namelijk gevraagd door Achterhoek Toerisme om mee te werken aan uitbreiding van hun route aanbod.

Als trotse Achterhoeker werk ik natuurlijk gaag mee aan een stuk promotie. Eén van de routes die ik uitgewerkt heb is een route in het Montferland, één van mijn vaste trainingsgebieden. Losjes gebaseerd op de bekende Montferlandse Toppen Route, een goed uitgepijlde wandelroute. Het nadeel van deze wandelroute is dat je regelmatig een stuk bebouwde kom door moet. Voor een trailroute is dat niet wenselijk en daar zijn alternatieven voor bedacht.

De Montferland Toppenronde blijft dus voornamelijk op de paden door de natuur. Brede en smalle paden, mooie single tracks, klimmen en dalen, het is best een uitdagende route geworden met een behoorlijk aantal hoogtemeters. Om het een Achterhoekse ronde te houden en de kilometers onder de 30 te houden heb ik de lus naar Hoch Elten er ook afgehaald.

De route is best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Hoewel de route gedeeltelijk de pijltjes van de Montferlandse Toppen Route volgt is er verder niets te vinden aan pijltjes of bordjes. Je moet de route als gpx bestand downloaden en dan kun via een app op je telefoon, je sporthorloge of gps handheld de route volgen. Het eindresultaat is door MST en Achterhoek Toerisme voorzien van een mooie tekst en geweldige foto’s en is hier te vinden.

De start en finish is op parkeerplaatsen die goed te bereiken zijn, maar je kunt ook starten bij ‘t Peeske (Beek) of Broods (Zeddam). Dan kun je na afloop nog even de verloren calorieën op een heel prettige manier aanvullen.

In het voorjaar heb ik een filmpje gemaakt van de route terwijl ik die aan het scouten was. Het geeft een aardig beeld van de route.

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

Vikingen in het Sauerland

Vikingen in het Sauerland? Romeinen misschien, maar Vikingen? Toch waren ze er en niet eens heel lang geleden…. Viking Adventure Sports, ook bekend van de Vikingtrail en de Steamtrail, organiseerde van 7-9 februari een Viking Wintertrail weekend in het Duitse Sauerland. Met 50 enthousiaste trailrunners, inclusief organisatie, een weekendje lekker rennen in de besneeuwde bergen. Mooier kan je het bijna niet bedenken.

Vanuit de Achterhoek waren we met liefst 9 man/vrouw vertegenwoordigd. Aangezien we de kortste aanrijtijd hadden van alle deelnemers hadden we het plan opgevat om wat eerder te vertrekken op vrijdagmorgen. Dat gaf ons de mogelijkheid om alvast een mooie ronde te lopen voor we ons later in de middag zouden melden bij ons hoofdkwartier voor het weekend.


Henrie had een ronde van 17 km uitgezet via afstandmeten.nl, met een Kaffee und Kuchen mogelijkheid onderweg. Het was fris bij de start van ons rondje, maar de zon scheen en het was prachtig in het besneeuwde bos. Pittige heuvels en mooie afdalingen wisselden elkaar vlot af. We deden het rustig aan en genoten volop van de uitzichten. ‘s Avonds stond er ook nog een korte nighttrail gepland, dus nadat we onderweg in het bijzonder pittoreske en traditionele café genoten hadden van typisch Duitse Kaffee und Kuchen stapten er een aantal lopers in het busje. Met drie man maakten we ook de laatste zeven kilometer vol. 17 km met zo’n 520 hoogtemeters, die waren alvast binnen.

Een beetje stinkend naar zweet, maar bijzonder opgewekt na ons ‘eigen’ rondje meldden we ons vervolgens bij het vakantiehuis dat door de organisatie afgehuurd was. Het was een soort van jeugdherberg, met slaapzalen vol stapelbedden. Het schoolreisjesgevoel sloeg meteen nog meer toe. Niet dat we er meteen een warm gevoel van kregen, de eigenaar had de boel niet opgestookt van tevoren en voor zo’n groot gebouw op temperatuur is ben je uren verder. Dat kon de pret niet drukken, de koffie was warm. We maakten kennis met onze loopmaatjes voor dit weekend. Al snel bleek dat we weliswaar heel verschillend waren, maar door onze gezamenlijke hobby toch al snel iets van een band hadden.

Na het inrichten van de slaapzaal en de eerste gezamenlijke maaltijd stond de reflectortrail op het programma. In het licht van de hoofdlampjes konden we de reflectoren goed zien, maar de pijlen voor de richting wat minder. Met een goede groepssamenwerking vonden we de weg echter iedere keer terug. We hadden de krap acht kilometer en 200 hoogtemeters al weer achter ons voor ik het in de gaten had. De avond werd afgesloten met een paar hersteldrankjes, voornamelijk gerstesmoothies….

Na het ontbijt zaterdag maakten we ons klaar voor de ‘Hagar’ route, de lange route van de dag. 28 km met bijna 900 hoogtemeters zonder verzorgingspost, de rugzakken werden dus goed gevuld. We reden eerst met de auto richting Winterberg naar de start. Het was helaas een stuk bewolkter dan de dag er voor, maar in ieder geval droog en op de hoger gelegen delen lag redelijk wat sneeuw. Aangekomen bij de start verdeelden we ons in een snelle en een minder snelle groep. De route werd onder begeleiding gelopen, we bleven als groep dus de hele tijd bij elkaar.

De bergen in het Sauerland zijn echt wel een klasse hoger dan alles wat je in Nederland kunt tegenkomen. Lange klimmen werden door ons dan ook veelal hikend naar boven gelopen. Zeker voor degenen met weinig bergervaring was het best heel pittig. Echt vlak was het nergens, maar gelukkig ging het net zo vaak naar beneden als naar boven. De sneeuw op de hoger gelegen delen maakte het plaatje compleet, een echte wintertrail met kerstkaart-achtige uitzichten.

Halverwege de route had de organisatie toch nog een plekje bij een schuilhutje weten te vinden om een soort van verzorgingspost in te richten met warme bouillon en chips. Heerlijk! Na de korte pauze mochten we ook nog eens afdalen van een skipiste. Wat een lachen was dat, glijden en glibberen van de helling af. Sommigen gleden zelfs op de billen naar beneden.

De laatste 10 km werden wel wat zwaarder voor de minder getrainde deelnemers, maar iedereen bleef vol goede moed doorbuffelen. Pas op het laatst namen een paar lopers een afkorting. Die misten weliswaar nog een paar mooie klimmen en afdalingen, maar zaten wel een stuk eerder in het café waar ook de snellere groep inmiddels al een tijdje zat.

’s Avonds was het tijd voor bier, BBQ en een pubquiz. Het mag duidelijk zijn dat de winnaars van de pubquiz uit het oosten kwamen, daar komen de wijzen immers vandaan… Het was een hele gezellige avond en het was ook niet vroeg toen we de slaapzak in kropen. Maar we hoefden de volgende ochtend nog maar één loopje, dus kon dat best vonden we.

Aangezien we voor 12 uur vertrokken moesten zijn en er een flinke storm in Nederland voorspeld was vertrokken we bijtijds na het ontbijt voor het laatste rondje van het weekend. De organisatie had een rondje van 8 km, maar wij hadden zelf van tevoren een iets langere route van 15 km bedacht. Maar om toch nog te kunnen douchen hadden we die ingekort tot ruim 12 km. Er bleek nog best belangstelling te zijn van andere lopers om met ons mee te gaan en zo werd het toch een aardige groep onder aanvoering van Henrie. We genoten volop en pakten toch nog weer zo’n 340 hoogtemeters mee in de gauwigheid.

We waren precies op tijd terug om nog even te kunnen douchen, maar daarna stapten we al snel allemaal in de auto om te proberen voor de storm thuis te zijn. Het was een geweldig leuk weekend, goed geregeld allemaal, leuke mensen leren kennen. Eigenlijk precies zoals ik gehoopt had dat het zou worden en zeker voor herhaling vatbaar.

Een filmpje met onze avonturen is te vinden op Youtube

Trailen in het Buurserveen/Buurserzand

Het Buurserveen en het Buurserzand zijn twee natuurgebieden bij Buurse, in de buurt van Haaksbergen. Henrie en ik deden een mooie zwerftocht. Wat een rust en mooie weidse uitzichten over het winterse veen en de heidevelden. Het doet wel altijd een beetje doods aan al die bruintinten, maar ieder jaargetijde heeft zijn eigen charmes.


Gelukkig is het waterpeil al weer aardig op orde in het veen (hoewel ik het ook wel eens natter gezien heb). We hielden de voeten aardig droog omdat de paden goed begaanbaar waren. Langs de slootkanten kregen we ze echter wel nat. We maakten er een aardig filmpje van, die staat hier

Laatste trail van 2019

(Door Linda de Vries)
Zit weer eens op fb te kijken en zie een bericht van Dorethea Bil voorbij komen.Ze gaat in december 3 keer een dag op en neer naar Luxemburg om te trailen. Dat is leuk vorig jaar heb ik ook al een keer met haar mee gelopen samen met Eric Hoogebrug en dat is goed bevallen. Zo goed dat we in september van dit jaar met een  hele groep nog een keer naar Luxemburg zijn gegaan om te lopen.

Stuur het linkje door naar onze buitenspelen app. Wie heeft er zin om mee te gaan div reacties maar uiteindelijk gaat alleen Angelique Vrijdag mee. De rest is geblesseerd heeft iets anders of denkt die is gek, dagje op en neer naar Luxemburg. Dan is het zover deze zaterdag morgen gaat de wekker om half 5… pff das best vroeg. Spullen pakken om mee te nemen, had alles de vorige avond al voorbereid. Om iets voor half 6 komt Angelique bij mij en stappen we in onze auto en gaan op weg. Valt ons op dat er al best wel wat verkeer op de weg is zo vroeg ’s morgens. Maar het is goed te doen. Na een ruime 2 uurtjes gaan we effe de beentjes strekken bij een tankstation en een bakkie koffie drinken. Het is nog steeds donker en af en toe best mistig. Hopen dat de zon er straks nog effe doorkomt, want het is ook best fris. Als we na ongeveer 20 min. weer instappen is het in een keer licht geworden, das best fijn.

Met af en toe een beetje mist rijden we verder.Om iets over 9 zijn we op onze start lokatie, maar er is nog niemand te zien. Dan eerst maar eens een toilet opzoeken in Berdorf bij de Trail Inn (hoezo toepasselijke naam). Vanavond gaan we hier ook eten als we terug zijn. Weer bij de auto gekomen gaan we eerst maar eens onze spullen voorbereiden want deze keer is er onderweg geen eetgelegenheid open. Het is inmiddels half 10 en nog geen Nederlander te zien in Berdorf. Om 10 over komen er 2 auto’s aan en dat zijn onze mede lopers. 

Deze keer zijn er geen canitrailers bij (voor degenen die het niet weten dat zijn hardlopers met hond), Dorethea geeft hier ook trainingen voor. We moeten opschieten want we gaan zo met de bus naar Altrier en starten bij een klein Maria beeldje. Daar zal Dorethea  de eerste 4km mee lopen, ze is helaas geblesseerd. We zien haar later weer bij de Herringer Millen. Als we daar aankomen heeft ze de hele tafel vol gepakt met allerlei lekkers. Koffie, bouillon, chocolade kerstmannetjes, reepjes enz. Nadat we lekker gesmuld hebben lopen we rustig verder richting Berdorf. Onderweg bij de Priedegtstull zien we haar weer even kletsen en wat foto’s maken.

Slokje cola en dan beginnen we aan het laatste stuk. Even langs een paar mooie uitkijkpunten en door het rovershol op de knietjes, dan zien we Dorethea weer staan en lopen we gezamenlijk terug naar Berdorf. We pakken onze tas en kleden ons snel om bij de Trail Inn en gaan aan tafel. Op advies van een medeloper bestel ik een flammkuchen. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst. Na afscheid te hebben genomen stappen we weer in de auto terug naar Aalten.

Snel nog effe langs het tankstation want de benzine is wel erg goedkoop hier, €1.22 per liter.Nog nagenietend in de auto en al kletsend zijn we weer in Aalten aangekomen. Het was een super leuke dag en het nagenieten gaat nog effe door #spierpijn. Angelique bedankt en tot een volgende keer. 
Groet Linda

Winter als voorbereidingsperiode

Voor de meeste trailrunners zit het trailseizoen er op. De stroom van plaatjes van mooie (berg)trails op sociale media begint wat op te drogen. De berichten over inschrijvingen voor wedstrijden die volgend jaar pas plaatsvinden nemen toe. Ik hoop altijd dat iedereen een mooi doel kiest op basis van wat haalbaar is, niet alleen op basis van hypes. FOMO is namelijk een bekend verschijnsel in de trailrunnerij. Met een doel in gedachten (of zelfs al ingeschreven) begint nu eigenlijk de voorbereidingsperiode voor volgend jaar. Herfst en winter als voorbereidingsperiode, wat ga je dan eigenlijk doen?

Na een lang en zwaar seizoen is het misschien een goed idee om even wat rust in te plannen. Lichaam en geest hebben even tijd nodig om weer op te laden voor de trainingsarbeid die nodig is om volgend seizoen beter voorbereid te beginnen. Een paar weken wat anders of zelfs even lekker niets doen doet wonderen, probeer het maar eens. Geniet van de extra vrije tijd, doe wat klusjes die al een hele tijd liggen te wachten, wat extra tijd om de sociale contacten weer aan te halen, noem maar op.

In het boek Training Essentials for Ultrarunning van Jason Koop wordt uitgebreid ingegaan op de planning voor het nieuwe seizoen. Het begint met een analyse. Wat heb je afgelopen jaar gedaan, ging dat goed of niet? Waar liggen je sterke punten en waar moet je nog aan werken. Maar ook: wat is het belangrijkste doel voor volgend jaar en wat heb ik daar specifiek voor nodig. Is het een zware bergrace met veel hoogtemeters of juist een vlakke ultraloop. Wat kom je tekort? Zijn het vaardigheden als klimmen voor een skyrace, ben je niet sterk genoeg voor heel veel hoogtemeters of niet heel handig in technische afdalingen?

Belangrijk voor periodisering is dat je de minst specifieke training het verst van de wedstrijd af plant en steeds specifieker naarmate je dichterbij de wedstrijd komt. Het meest specifiek voor een ultratrailer is dat je lange afstanden loopt in een relatief laag tempo, door terrein dat zoveel mogelijk gelijk is aan dat van de wedstrijd. De herfst/winter ligt nog heel ver van bijvoorbeeld je gekozen bergtrail af, hier moet je dus vooral basisvaardigheden trainen.

Lunges

Uitgaande van een gemiddelde Nederlandse trailrunner die een bergtrail wil gaan lopen (of een lange technische trail in de Ardennen) kun je in ieder geval twee belangrijke tekortkomingen constateren. We zijn gewoon niet sterk genoeg voor de vele meters klimmen en dalen en we kunnen snelheid op vlak gebied niet omzetten naar genoeg ‘vermogen’ om op tempo door heuvels en bergen te lopen.

Backsquat

De winter is eigenlijk een ideale periode om te werken aan kracht. De koude, donkere en vaak natte avonden zijn bij mij tenminste vaak niet erg motiverend. Het moment dus om tijdelijk één of twee looptrainingen in de week te vervangen door krachttraining in een fitnesscentrum (of gewoon in je eigen garage of keuken). Persoonlijk vind ik trainen in een fitnesscentrum prettiger. Je betaalt er voor, dus heb je meer een stok achter de deur om toch te gaan. Maar ook thuis kun je prima oefenen, hier een mooi voorbeeld van een circuitje dat heel goed thuis kan.

Boxjumps

Naast krachttraining is dit de uitgelezen periode om wat meer op snelheid te trainen. Niet zo zeer om bloedsnel te worden (tijdens lange trails loop je zelden bloedsnel), maar vooral om je VO2 Max te vergroten. Hoe groter het vermogen om zuurstof op te nemen per minuut, hoe beter je straks die bergen op komt. Na een seizoen waarin je vooral lange langzame trails loopt (en weer herstellen moet) kan die VO2 Max vaak wel een boost gebruiken. Naast intervallen en tempolopen kun je hiervoor ook prima het cross seizoen gebruiken. Voor een trailrunner is een crossloop natuurlijk erg kort en hevig, maar het past wel bij trailrunning.

Waar je ook goed op kunt trainen in deze periode is op vaardigheden als afdalen over technische paadjes, (indoor)klimmen, navigatie met kaart en kompas of op GPS. Uiteindelijk is het de bedoeling dat je sterker, sneller en als een completere loper kunt beginnen aan de volgende voorbereidingsperiode die begint in het vroege voorjaar. Dan gaat de snelheid in de training weer naar beneden en ga je de afstanden weer uitbouwen naar (ultra)wedstrijd niveau.

Vakantietraining Zweden

Vorige week was ik op een roadtrip samen met mijn vader, even op familiebezoek in Zweden. Veel rondtoeren met de auto, bijkletsen met de familie, laat eten etc. Erg gezellig en zeker de moeite waard. Zweden heeft een schitterende natuur en het mooie weer maakte het tot een geweldige vakantietrip. Maar door het volle schema raakte het trainen wel wat op de achtergrond. En dat terwijl je als trailrunner hier echt je hart kunt ophalen.

Gelukkig wist ik toch nog een ochtend in te plannen om een mooie ronde te maken. Mijn zus had al een kaartje met een route uitgestippeld en ik had natuurlijk mijn GPS meegenomen voor de zekerheid. De route zou grotendeels over grusvegen voeren, onverharde achterafweggetjes die nog net met de (4×4)auto begaanbaar zijn. Mijn zus dacht dat een 20-25 km zou zijn, redelijk makkelijk te lopen. Singletracks kennen ze in dit gebied bijna niet, aangezien er te weinig mensen wonen om deze te vormen. Offtrack mag weliswaar in Zweden wegens het zgn. Allemansrecht, maar het werd me afgeraden dat te doen wegens de ondoordringbaarheid van het bos.

Met mijn racevest gevuld met water, reepjes, noodkit etc. begaf ik me op weg, maar eerst smeerde ik me nog even goed in met sterk antimuggenspul. In Zweden hebben ze namelijk muggen die gespecialiseerd zijn in het vergallen van de vakantiepret van toeristen…. Maar de zon scheen en er stond een beetje wind, daar houdt het rondvliegende ongedierte niet van.

Aangezien mijn tocht begon in het dal mocht ik eerst een flink eind klimmen. Vals plat omhoog afgewisseld met klimmetjes die nog net te doen waren brachten de hartslag en de temperatuur al snel omhoog. Het pad voerde me door het bos omhoog naar het meer dat bovenop de heuvel lag. De kwaliteit van het water van dit meer is zo goed dat het gewoon als drinkwater gebruikt wordt door de bewoners in het dal. Daarnaast levert het een prachtig panorama op als je er omheen loopt.

Om het meer liep een redelijk begaanbare grusweg, met enkele vakantiehuisjes. Maar aangezien ik al bijtijds op pad was sliepen de bewoners waarschijnlijk nog. Er was geen enkel menselijk geluid te horen. Geen auto, geen stemmen, helemaal niets. Alleen vogels, insecten en het geluid van de wind in de bomen, verder was het oorverdovend stil. Heerlijk.

Na langs het meer gelopen te hebben mocht ik een aantal kilometers heerlijk afdalen. Vals plat naar beneden, gratis kilometers! Alsof het geen enkele moeite kostte. Met een grote glimlach op mijn gezicht liep ik door het bos. Een blik op de kaart en mijn GPS bracht de harde werkelijkheid echter al snel weer in beeld….. Na iedere afdaling volgt immers weer een klim 🙂

Een stukje asfalt was de verbinding naar het tweede deel van mijn ronde. Maar mijn idee dat het even een relatief makkelijk stuk zou zijn werd meteen de bodem ingeslagen. Een paar kilometer lang liep het zo vals omhoog dat ik op mijn kleinste pasje iedere nog net hardlopend een eind omhoog kon komen. Maar powerhiken was net zo snel en dan kon ik weer even bijkomen. Inmiddels had ik de helft van mijn route er op zitten en was ik wel één auto tegengekomen, verder niets….

Nadat ik weer van het asfalt af was kreeg ik een stevige klim voor de kiezen. Daar kon alleen een 4×4 nog omhoog rijden volgens mij, maar toch was het de enige weg naar een verzameling huizen die zelfs nog een plaatsnaam hadden gekregen. Het gehucht leek een verlaten ghosttown uit een western, maar dan op zijn Zweeds. Al powerhikend bereikte ik de top van de heuvel (waarschijnlijk hoger dan de hoogste berg in NL, maar hier was het gewoon een heuvel).

Nadat ik even gezwaaid had naar auto nummer twee, met een paar nieuwsgierige inboorlingen, kon ik aan de lange afdaling beginnen. Volgens mijn kaartje kon ik nu kilometers dalen tot het einde van mijn ronde. Maar dat kaartje vertelde me ook dat ik nog wel een aantal kilometers meer moest dan de 20-25 km waar mijn zus het over had. Maar aangezien het downhill was ging dat wel lukken.

Ik liep in een lekker tempo bergaf en het leek wel of er geen eind kwam aan de afdaling. Genieten dus! Acht kilometer afdalen op een hellingspercentage wat nog precies lekker past bij je tempo. Tussendoor rustig rondkijken en af en toe stoppen voor een mooi uitzicht, dat dan weer wel.

Na ruim 3 uur lopen, 28,5 km en ruim 500 hoogtemeters stond ik weer bij het huis van mijn zus. Geen mug gezien, wel twee auto’s en één fietser die vriendelijk groetend voorbij gingen. Kraanvogels, ruigpootbuizerd, bonte kraaien gezien en een heleboel vogels die ik wel gehoord heb, maar niet gezien. Ook geen eland, wolf, lynx of bever die er wel voor schijnen te komen. Desondanks een onvergetelijke trainingsloop. Jammer dat ik er maar een paar dagen was.

Winters Trailkamp Harz

Eind vorig jaar was ik me aan het oriënteren op een groter evenement in het voorjaar. Toen ik de aankondiging van RunForestRun zag voor een drie daags trailkamp in de Harz was ik meteen geïnteresseerd. Ook een aantal trainingsmaatjes leek het wel wat en zo kon de voorpret beginnen. Vorige week was het dan eindelijk zo ver. Met drie man en één vrouw in één auto was het een gezellige boel. Walter had alle bagage in zijn auto en bezocht nog even een potentiële klant op de heenweg.

Na een flinke reis kwamen we aan in de Harz, in de vroegere DDR. Ferienheim Sorgenfrei zag er uit alsof het sinds de val van de muur niet veranderd was. Maar dat was ook wel de charme er van. We lachten ons een deuk om de ‘oude meuk’ qua inrichting, maar het was schoon en het personeel was heel vriendelijk en als snel stonden de eerste pullen bier voor onze neus. Er zouden er nog veel volgen…

We waren vrij vroeg, maar de overige deelnemers kwamen ook bijtijds. Het was een bont gezelschap, waarvan ongeveer de helft dames. Het Noorden en Oosten van het land was goed vertegenwoordigd, maar ook uit de rest van het land en België kwamen deelnemers. Een mooie mengelmoes aan accenten en persoonlijkheden, maar al snel bleek iedereen het goed met elkaar te kunnen vinden en het werd een gezellige boel. Met allemaal dezelfde hobby wil dat meestal wel lukken.

De volgende ochtend stond de Oost Harz op de agenda. We hadden de lange route met het Bodetal en de Teufelsmauer in de planning, dus op tijd uit de veren. Afhankelijk van vorm en de tijd die we nodig hadden konden we eventueel inkorten. Met Winfried Bats als begeleider van de lange afstand groep begonnen we vanaf de Hexentanzplatz en daalden we af in de kloof naar de Bode. Uiteraard moet je dan ook weer omhoog klauteren. De Rosstrappe was hierbij letterlijk een hoogtepunt. Wat een prachtige omgeving met schitterende rotspartijen en geweldige paadjes.

Het uitzicht was helaas zeer beperkt doordat het zwaar bewolkt was en zelfs af en toe wat droge poedersneeuw naar beneden kwam. Het was ook behoorlijk fris, maar een paar graden boven nul. Maar daar kun je je op kleden en echt koud had ik het niet. Ik had al wel snel door dat ik geen topdag qua lopen had. Gewoon geen goede benen. Beetje jammer, maar gewoon doorlopen dus.

Na het Bodetal kwam er een lang segment waar goed doorgelopen kon worden richting een heuvelrug waar prachtige rotsformaties ineens uit de grond omhoog komen. Ik kan me goed voorstellen waarom het de Teufelsmauer heet. De verschillen in loopsnelheid kwamen hier wel wat meer naar voren. Ik hobbelde dan ook vol goede moed, maar wel een beetje achteraan in de groep. Mooie momenten om even een foto te maken natuurlijk.

Erwtensoep met Bockwurst bij een standje op een parkeerplaats hielp me door het zoveelste dipje van de dag en uiteindelijk kwamen we na ruim 41 km en bijna 1200 hoogtemeters terug bij de auto’s. Omdat sommigen toch nog de marathon vol wilden lopen of extra hoogtemeters wilden maken, doken die nog een keer de kloof in. Ik ging ondertussen met enkele anderen alvast genieten van de warme chocolademelk in de bar van het hotel ter plekke.

Dag twee stond de Brocken op het programma, maar het prachtige uitzicht op de 1140 meter hoge top konden we wel op onze buik schrijven. ’s Morgens sneeuwde het namelijk en er werd nog meer verwacht. Na de tocht van gisteren had ik goed gegeten en voldoende herstelbiertjes genuttigd. Ik hoopte dan ook op een wonderbaarlijke wederopstanding, zeker gezien de hoeveelheid klimmen die te wachten stond. De groep was bijna hetzelfde als de dag er voor, met wat aanvulling.

Dag 1 had ik vooral moeite met de lange loopstukken, maar daar hadden we dag 2 weinig last van. De route was bijzonder pittig te noemen met 10 tot 20 cm poedersneeuw en flinke klimmen door het bos. De prachtige singletracks waren hierdoor moeizaam te vinden of bezaaid met omgevallen bomen waar we overheen of onderdoor moesten klauteren. Op sommige stukken was er geen doorkomen aan en moesten we een weg er omheen zoeken met behulp van onze gps-handhelds.

Bushwacken in optima forma door een kerstkaartenlandschap dus, ik had de hele morgen een dikke smile op mijn gezicht. Met kilometertijden van soms maar 22 minuten schoot het echter niet op. Walter was wat geblesseerd aan zijn knie en wandelde verder met Henrie. Dat konden ze echter in zo’n tempo dat de rest in de klimmen gewoon achterbleef. Pas op stukken waar het weer loopbaarder werd konden we ze dan weer inhalen.

Op een bepaald moment in de route besloten we een kleine afkorting te maken om wat tijd goed te maken. Een kleine groep splitste zich af om toch de lange route te doen, maar het leek me beter om een kortere route te kiezen. Na een mooi stuk lopen op een lang stuk vals plat naar beneden, waarbij de poedersneeuw door de lucht vloog, kwamen we bij de lange klim naar de top van de Brocken via de achterzijde.

Poeh, wat een lange taaie steile klim was het. Mijn stokken bleven steeds haken in de richels tussen de betonbalken van de tankbaan uit de tijd van de koude oorlog waar we op liepen. Het werd ook steeds kouder, meer wind en het zicht steeds minder. Ik kreeg ook steeds meer honger, maar had vanwege de kou geen zin om te stoppen en wat uit mijn rugzak te pakken. Op de top van de Brocken zagen we het restaurant pas toen we op 100 meter afstand waren.

Het was dan ook echt super om even lekker warm binnen te zitten en je te goed te kunnen doen aan een warme maaltijd en een grote cola. Ongelofelijk druk was het ook, met allemaal dagjesmensen die met de stoomtrein naar boven gekomen waren. Ook de anderen van onze groep en de groep van de kortere afstand kwamen we hier weer tegen.

Nadat we uitgegeten waren maakten we ons op voor het laatste stuk naar de auto. Met iedere 100 meter die we daalden werd het weer beter en uiteindelijk stonden we na 37 km weer op de parkeerplaats. Ik was er ook wel klaar mee. Ik voelde me weliswaar beter dan de dag er voor, maar voelde nog wel de gevolgen van die dag. Maar het was weer een geweldige dag geweest en we hadden ’s avonds weer een heleboel te vertellen bij het eten. Met alle herstelbiertjes van die avond moest de derde dag wel een topdag worden…

De derde dag wilden we een iets kortere afstand lopen, om weer enigszins fit aan de terugreis te beginnen. Een totaal van iets meer dan 100 km over drie dagen was mooi genoeg. Het weer was een stuk beter dan de dag er voor, de zon scheen zelfs. De West Harz gingen we verkennen. Ons groepje was inmiddels een soort van vaste groep geworden. Begeleiding hadden we niet, maar ook niet echt nodig.

De route begon door een geweldig mooi gebied. Eerst flink dalen en klimmen maar ook met behoorlijk loopbare stukken er tussen. De gemiddelde snelheid lag de eerste uren dan ook een stuk hoger dan tijdens het geklauter door het bos de dag er voor. In het zonnetje was het heerlijk, handschoenen, buffs etc. konden uit en jasjes gingen uit.

Halverwege sloeg het weer echter weer om, de temperatuur duikelde ineens weer naar beneden en de wind was guur. Alle kleding kon weer uit de rugzak gehaald worden. Doordat er behoorlijk doorgelopen kon worden kregen we het gelukkig niet echt koud maar op een gegeven moment vond ik het wel genoeg. En ik was niet de enige, dus een extra lusje sloegen we maar over. In het laatste stuk naar de auto’s liepen we weer gedeeltelijk samen met de groep die een kortere afstand gelopen had. Weer andere mensen om even mee te kletsen dus. Uiteindelijk toch nog 27 km op de teller met een kleine 5600 hoogtemeters.

Terug bij Sorgenfrei was het tijd om alle spullen weer in de tas te pakken en de kamers weer enigszins toonbaar te maken. We waren allemaal ruim voor op schema, dus de kok mocht een stuk eerder aan de slag om de hongerige magen te vullen. Een lekkere pizzamaaltijd voor de terugreis ging er wel in. Tot slot was er nog tijd voor een afscheidswoord van Winfried van RunRorestRun en van de gastheer van Sorgenfrei.

Iedereen was het er over eens dat we, moe maar tevreden, terug konden kijken op een fantastisch weekend. Leuke mensen leren kennen, goede gesprekken gevoerd, grenzen opgezocht en verlegd en drie dagen genoten van sporten in een prachtige omgeving. Wie had kunnen voorspellen dat we nog echte winterse trails zouden lopen in april!

Hulde aan de organisatie van RunForestRun en aan de staf van Sorgenfrei. Ik kan het alleen maar van harte aanbevelen. Henrie, Linda, Eric en Walter bedankt dat jullie mijn kamergenoten waren. Samen snurkt het zoveel fijner 😄

Bergischer Wuppertraining

Het Bergische Land, net onder het Ruhrgebied bij Solingen, hebben we al eerder bezocht. Zo liepen Henrie en ik hier al een paar keer de Bergischer Wupper Marathon. De rivier de Wupper slingert zich door de heuvels van dit gebied. Vakwerkhuizen geven het geheel de look van ouderwetse ansichtkaarten. De stevige heuvels, en het feit dat het redelijk dichtbij is vanuit de Achterhoek, maken het tot een ideaal gebied voor een flinke heuveltraining.

Henrie, Heini en ik stapten ’s morgens om 8 uur in de auto. We hadden niet echt een fijne dag uitgezocht. Volgens de weerberichten stond er zo’n 15 mm neerslag op het punt om zich over onze hoofden uit te storten. Regenjas en regenbroek konden dus eindelijk weer eens uit de kast getrokken worden en we verheugden ons op serieuze modderpartijen. Ik kon me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laast urenlang in de regen gelopen had.

Half tien liepen we de paden op, maar de beloofde regen viel reuze mee en de temperatuur ook. Zo vanuit de auto meteen flink heuvelop zorgde er voor dat onze temperatuur flink omhoog gejaagd werd. Na een paar minuten was dan ook al tijd voor de eerste pauze, eerst even een shirtje er onder uit. De heuvels in het Bergische Land zijn hoger en steiler dan in bijvoorbeeld het Teutoburger Wald.  Een stevige klim werd dan ook al snel een minutenlange powerhike. Hierbij liepen Henrie en Heini steeds makkelijk bij me weg, die kunnen enorm snel hiken. Maar ze wachtten steeds boven op me en in de afdaling kon ik dan weer even bijkomen.

Het gebied is ook behoorlijk rotsachtig. Goed oppassen dus op de paden, want niet alleen boomwortels, maar ook stenen verscholen zich onder het blad. De modder viel nog mee, maar je kon wel merken dat het al weer een paar dagen wat geregend had. De stroompjes en beken klaterden weer en ook de Wupper stroomde weer aardig.

Na een 14 km dachten we een eerste stop te doen voor koffie, maar het etablissement was nog niet open. Verder dus maar weer, een reep achter de kiezen en wegspoelen met water, en weer door. De combinatie van powerhiken om hoog en rennen naar beneden en op de vlakke stukken ligt ons vrij goed en we schoten dan ook lekker op. Echt makkelijk ging het niet, Henrie had niet echt zijn dag en mijn benen voelden ook niet top. Maar er was ook geen reden om het op te geven, echte pijntjes of zo hadden we niet. Een goede training in mentale weerbaarheid dus.

Bij 21 km hadden we eindelijk een plek waar we warme koffie konden scoren.  Maar binnenkomen mochten we niet, als we niet ook de brunch wilden nuttigen. Dat wilden we niet, dus werd het een Kaffee-to-go zonder Kuchen. Jammer, maar het was wel echte Nederlandse Beukenhorstkoffie uit de Achterhoek. Dat maakte een hoop goed. 

Tijdens de koffiebreak besloten we dat 30 km een mooie afstand zou zijn voor vandaag. Gezien de vorm van de dag en de zwaarte van het terrein was het dan mooi genoeg. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten nog een mooie slinger door de heuvels en stonden uiteindelijk na zo’n 31 km, een kleine 1100 hoogtemeters en 4:15 uur netto looptijd weer bij de auto. Niet slecht voor een doorsnee zondag. Lekker dagje buitengespeeld weer. En een mooie training in voorbereiding voor de Taunus Ultra begin Januari.