Waypoint Social Challenge Wekeromse Zand

Na maanden zonder echte evenementen en alleen hooguit in tweetallen lopen ben ik een echte fan geworden van de Viking Waypoint Challenge. Coördinaten zoeken in de mooiste gebieden van Nederland. En afgelopen week werd dat op het Wekeromse Zand gecombineerd met een ‘social trail’. Wedstrijden mogen nog niet, maar met een groepje samen naar de Waypoints zoeken mag wel weer! Rik, Angelique en ik stapten zaterdag 5 juni bijtijds in de auto om naar Parkeerplaats het Wekeromse Zand te rijden. Daar zouden we om 9:00 uur een aantal andere Waypoint Challenge fanaten ontmoeten om samen een ronde door een voor mij onbekend gebied te lopen.

Nadat we onze auto, ergens in the middle of nowhere, geparkeerd hadden maakten we kennis met de dames die al klaar stonden. Hoewel de groep niet groot was voelde het toch even als wennen, maar op een leuke en positieve manier. Na een korte kennismaking gingen we gezamenlijk op weg. Het was behoorlijk benauwd weer en het zweet brak ons al snel uit. Het natte gras en de natte bladeren die op de smalle trails tegen ons aankwamen zorgden voor wat verkoeling, maar zeker de mensen met bril (zoals ik) moesten regelmatig even stoppen om de beslagen glazen te poetsen. Gelukkig was dat vaak te combineren met het maken van de verplichte foto als we weer een Waypoint gevonden hadden.

Het was al snel duidelijk dat de kans op het spotten van wild niet heel groot zou zijn. Er werd druk gekletst en allerlei ervaringen werden uitgewisseld tijdens het lopen. Het was gelukkig verder heel rustig in het bos zodat er weinig mensen door ons gestoord zullen zijn. Bij de Waypoints werden de mascottes gebroederlijk op de foto gezet wat soms tot grappige taferelen leidde. Zo waren er bij het middelpunt van Nederland diverse mensen die verbaasd zaten te kijken naar die hardlopers die wel knuffels op de foto gingen zetten maar zelf niet zo nodig op de foto hoefden.

Dat we rond het middelpunt van Nederland liepen was overigens een nieuwtje voor me. Ik had van tevoren geen idee dat daar het officiële middelpunt van Nederland lag. Daarnaast werd ook regelmatig gewezen op andere bijzondere dingen in de prachtige omgeving. Mooie single tracks door dichtbebost gebied werden afgewisseld met stukken open gebied. Het Wekeromse Zand heet niet voor niets zo…

Gelukkig bleef het ploeteren door het mulle zand beperkt tot korte stukken en konden we daarna weer lekker draven over de paadjes. Het verschil in getraindheid en snelheid binnen de groep werd opgevangen door regelmatig even te stoppen voor wat eten, drinken en de nodige geintjes tussendoor. Zo was er bijvoorbeeld best tijd om de organisator Peter even een dramatische foto te sturen met een berichtje dat we de verzorgingspost echt gemist hadden….

Het was dus een bijzonder gezellige social trail. Wat hebben we dat gemist het laatste jaar! Ik hoop dat we nog heel veel van dit soort loopjes en ook echte evenementen kunnen gaan doen komende tijd.

Berkel Waypoint Challenge: Zutphen-Barchem

Nadat Rik en ik een paar weken geleden onze eerste etappe van de Berkel Waypoint Challenge gelopen hadden (van Oldenkotte aan de grens naar Barchem) was het nu tijd voor deel twee. Logischerwijs zou je zeggen dat we nu van Barchem verder stroomafwaarts naar Zutphen zouden lopen tot het punt waar de Berkel in de IJssel uitkomt.

Maar aangezien het qua logistiek handiger was om met de trein naar Zutphen te reizen en dan via de Berkel naar Barchem te lopen zaten wij ’s morgens om 8:30 in een bijna leeg boemeltje. Na afloop met je zweterige en modderige hardloopkloffie aan in de trein zitten maak je immers niemand blij mee. Halverwege onze treinreis kletterde de regen tegen de ramen van onze wagon. Een blik op Buienalarm leerde ons dat we beter eerst rustig een bak koffie konden halen op station Zutphen. Daarna zou het hopelijk de hele dag droog zijn.

Na onze bak koffie deden we de overbodige kleding in onze rugzakken en liepen we eerst naar de monding van de Berkel. Dat bleek niet meer te zijn dan een stuw in de havenkade, maar het was toch even een momentje. We zetten onze GPS aan en liepen een stukje door de oude Hanzestad Zuthpen. De Berkel is tegenwoordig blijkbaar meer een soort stadsgracht, terwijl er vroeger echt op gevaren werd met de befaamde berkelzompen. De karakteristieke Hanzepanden vind je meer in de oude binnenstad, maar een stuk van de oude stadsmuur was meteen ons eerste waypoint.

Eenmaal buiten Zutphen verandert het aangezicht van de Berkel regelmatig. Op sommige plekken is het een smal riviertje dat door bomen geflankeerd wordt en op andere plekken wordt ze breder en stroomt ze rustig tussen de weilanden door. Vroeger was deze streek erg in trek bij de adel en de rijken. Tal van buitenhuizen en kastelen zijn er te vinden, Een mooi voorbeeld hiervan is huize de Voorst, tegenwoordig eigendom van de Politie. Nu ook een Viking Waypoint, dus even een foto schieten als bewijs.

Hoewel het niet regende en er ook geen neerslag meer verwacht werd bleven we niet helemaal droog. De paden en maaipaden langs de Berkel waren op sommige plekken behoorlijk nat en modderig. We hielden de voeten in ieder geval de hele weg niet droog. Maar de temperatuur was prima om te lopen en aangezien we de wind in de rug hadden leek het prima voorjaarsweer. Ook de watervogels hadden geprofiteerd van het voorjaar. Overal zagen we zwanen, ganzen, eenden en waterhoentjes met jongen zwemmen. Altijd een mooi gezicht.

Zo onderweg kom je nog eens mensen tegen en maak je af en toe een praatje. Zo kwamen we iemand tegen die spontaan vroeg of we wel eens van de Berkel Waypoint Challenge gehoord hadden…. Ik viel zowat achterover. Wat is de kans dat je iemand tegenkomt die daar van gehoord heeft? Na een leuk gesprekje liepen we weer verder langs de meanderende Berkel bij Almen. De rivier is hier echt mooi in oude staat hersteld. Ter hoogte van de Velhorst maakten we even een kleine detour en maakten we een lus over het landgoed. Op zich een mooie toeristische lus, maar wat mij betreft hadden we ook gewoon langs de Berkel verder mogen gaan. Maar we vermaakten ons prima en we tikten de kilometers rustig weg. De waypoints waren ook goed te vinden en zo schoten we lekker op.

Het stuk van de Velhorst naar Lochem was eigenlijk heel simpel de oever van de Berkel volgen. Wel een stuk waar ik nog nooit geweest was en bijzonder rustig. Het stuk van Zutphen tot Almen kende ik eigenlijk al van de MST route Ruurlo-Zutphen, maar hier kwamen we op relatief onbekend terrein. Grasland en bosjes aan beide kanten van de Berkel met koeien en schapen. Grasland dat wuifde in de wind klaar om gemaaid te worden en mais die ook al overal net boven de grond uitkeek. Kivieten scheerden over ons hoofd om ons van het nest weg te lokken. Als rasachterhoeker voelde ik me helemaal thuis.

Bij Lochem was het even gedaan met de natuur. Via een villawijk en wat nieuwbouw werden we door de stad geleid langs allerlei koloniale panden om daarna pas weer bij de Berkel terecht te komen. De Cloese hadden we vorige keer ook gezien dus we wisten dat we alleen nog maar de Lochemse Berg over hoefden te steken om bij eetcafé de Kale Berg uit te komen. Ook deze keer weer onze finish waar na bijna 30 kilometer lopen wat loopvrienden ons op zaten te wachten. Heerlijk nakletsen met vrienden op het overdekte terras onder de heater met een warme chocolademelk met slagroom, kun je een betere afsluiting wensen? De hele Berkel in Nederland hebben we nu afgelopen. Het volgende deel zal even moeten wachten tot de Covid maatregelen in Duitsland ook teruggedraaid worden,

Berkel Waypoint Challenge:Oldenkotte-Barchem

Door de Coronacrisis is het aantal trailevenementen tot een minimum beperkt. De Waypoint Challenges van onze Viking vrienden zijn dan ook een welkome uitdaging. Eén van de nieuwste ideeën is de Berkel Waypoint Challenge. De Berkel is een riviertje met de oorsprong in het Duitse Billerbeck en mondt uit in de IJssel bij Zutphen. De rivier had ooit als enige doel om Achterhoekers en Tukkers uit elkaar te houden, maar werd daarnaast ook gebruikt voor vervoer over het water met de beroemde Berkelzompen. In het verleden is de Berkel sterk gekanaliseerd om water zo snel mogelijk af te voeren. Sinds enkele tientallen jaren zijn de ideeën daarover nogal veranderd en wordt er veel geld en energie gestoken in het herstellen van de natuurlijke loop en bijbehorende biotoop.

Voor de Challenge zijn er overal langs de Berkel waypoints uitgezet die gevonden moeten worden. Je kunt hiervoor gebruik maken van allerlei paadjes die de Berkel volgen of simpelweg het maaipad volgen langs het water. De waypoints zijn vaak typische punten in het landschap en meestal best fotogeniek. Ik nam mijn cameraatje dus maar weer mee. Aangezien Duitsland nog ontoegankelijk is wegens de Coronamaatregelen besloten Rik en ik eerst maar eens de etappe van Oldenkotte aan de grens tot aan Barchem te lopen. 35 Km genieten van het voorjaar langs het water, eendjes kijken. Het beloofde een mooie dag te worden.

Nadat we gedropt waren in Oldenkotte liepen we de eerste kilometers te genieten. De oude waterloop is weer teruggebracht in oude glorie en de oevers zijn prachtig. Helaas zijn er ook nog stukken die nog de gekanaliseerde versie zijn, maar ook daar is de natuur al stukken mooier dan ik me weet te herinneren uit mijn jongere jaren. En ook langs de rivier is van alles te zien wat het de moeite waard maakt om je een dagje uit te sloven. Via de Mallumse Molen in Eibergen liepen we naar het Hambroek bij Borculo. Onderweg namen we steeds de tijd om wat te eten en te drinken en natuurlijk wat foto’s te maken.

Het weer veranderde onderweg zo ongeveer iedere tien minuten. Van een prachtige lentezon tot zwaar bewolkt en een koude wind recht van voren. Prachtige Hollandse wolkenluchten waar een oude meester blij mee zou zijn, maar waar ook regelmatig wat uit kwam vallen. Maar de paar druppels die vielen mochten de pret niet drukken. Het lopen van waypoint naar waypoint leidde de aandacht ook mooi af van het feit dat het voor Rik de verste afstand was die hij dit jaar tot nu toe gelopen had.

Het venijn zat deze etappe echter in de spreekwoordelijke staart. Nadat we een foto van de Cloese gemaakt hadden mochten we in één lijn de Lochemse berg op naar de Belvedère. Een mooie klim, maar de benen waren het er niet meer mee eens…. Gelukkig mochten we daarna de afdaling naar eethuis de Kale Berg, waar we opgehaald zouden worden. Tot onze verassing werden we opgewacht door een paar loopmaatjes en konden we onze tocht afsluiten met een gezellige nazit op het terras. Lekker dat dat weer mag.

Onderweg heb ik weer opnames gemaakt met mijn cameraatje en het resultaat zie je hieronder. Deze keer zonder muziek, de geluiden van de vogels en het water spreken voor zich zelf.

Viking Waypoint Warrior

In deze Covid tijden is het best lastig om de motivatie te houden. Geen evenementen meer om naar toe te werken en de lokale paden ken je ook wel een keer. Er zijn dan ook al heel wat virtuele wedstrijden en challenges op touw gezet om toch wat van de beleving van een wedstrijd te ervaren. De Viking Waypoint Challenge vind ik zelf wel één van de leukste. Op diverse plekken in NL kun je Waypoints scoren door op het betreffende coördinaat een foto te maken van het markante punt waar je bent, een speciale boom of gebouwtje, het kan van alles zijn. Via de Facebookgroep worden de foto’s gedeeld en worden ervaringen uitgewisseld. Een mooie manier om nieuwe gebieden te leren kennen en ook virtueel met nieuwe mensen kennis te maken.

Voor de afwisseling worden er ook af en toe kleine tussen-challenges bedacht door Opper-Viking Peter. Zo kon je jezelf aanmelden voor de Viking Waypoint Warrior. De deelnemers werden verdeeld in Viking clans van 3-4 personen en mochten onderling alleen communiceren via besloten Facebook groepen. Door het oplossen van allerlei opdrachten mbv bijvoorbeeld Google Maps moesten coördinaten worden gevonden. Heel erg leuk, maar zeker niet eenvoudig. Het leverde heel wat leuke uurtjes puzzelen op waarbij de familie af en toe gek werd van het “Pling” van de telefoon als er berichten heen en weer vlogen.

Uiteindelijk leverde al die inspanning het coördinaat op van het startpunt van een mini-(covidproof) challenge. Zaterdag 20-02 om 10 uur werden we verwacht op een markante heuvel in de buurt van Laag-Keppel. ’s Avonds van tevoren kregen we de laatste details pas te weten. Alle 10 deelnemers stonden op deze prachtige lenteachtige ochtend netjes volgens afspraak op hun eigen ‘taartpunt’. Slim bedacht door de organisatie want, hoewel je elkaar wel kon zien liep je toch alleen of met tweetallen. Na het klinken van de bel renden we omhoog en dan eerste rechts weer naar beneden. Daar hing een papier met een gedeelte van een coördinaat. Noteren, zelfde pad weer omhoog en volgende rechts weer naar beneden. Aan het eind van het rondje had je dan alle delen van een coördinaat, die je dan nog even bij elkaar moest puzzelen tot het juiste punt op de kaart. Best nog lastig om uit te vogelen waar de volgende opdracht was, door de verschillende mogelijkheden in notatie, maar uiteindelijk bleek het in Ellecom te zijn.

Hier bleek wat lokale kennis goed van pas te komen. Het duo Kim en Roland wist al heel snel dat ze naar Ellecom moesten en stuurden een bericht in de groepsapp van de Viking Waypoint Warrior dat ze lopend op weg naar het volgende startpunt waren. Van tevoren was al gemeld dat we een paar verplaatsingen zouden kunnen hebben met de auto, maar ze hadden zich niet gerealiseerd dat Ellecom zo’n 12 km van Laag-Keppel ligt… Ik stapte in de auto en maakte op die manier een mooi stuk van de verloren tijd goed 🙂 Op de parkeerplaats in Ellecom kreeg ik van Peter de volgende opdracht. Een papier met schetsjes van kruisingen en daarbij graden en afstanden. Simpel volgen wat er op staat zei Peter. Gauw een shirt met korte mouwen aan, want de temperatuur was al lekker aan het oplopen. Van -15 C naar +15 C in een week tijd, ongelofelijk!

In mijn uppie ging ik op pad, bij de eerste kruising even de graden schieten en die richting het aantal meters volgen. Dan het volgende plaatje. Kim en Roland schoten een ander paadje in, maar omdat ik niet wist of ze wel dezelfde aanwijzingen hadden gekregen hield ik vast aan mijn opdracht. Prachtige bospaden volgen is geen straf natuurlijk, maar op een gegeven ogenblik kreeg ik toch in de gaten dat ik iets niet helemaal goed deed…. De kruising die ik zou moeten hebben was er niet. Achteraf bleek er een simpele verklaring te zijn, maar op dat moment zag ik het niet. Maar even op een bankje wat eten en drinken en kijken waar ik nu eigenlijk was op mijn GPSMap64. We hadden ’s avonds nl. ook een lijstje met coördinaten gekregen die we moesten verzamelen in de derde opdracht. Het eind van de kompas opdracht moest dus ergens op de route zijn die deze punten met elkaar verbond. Tot mijn verbazing zat ik veel te ver noordelijk.

Ik stuurde Peter een bericht dat ik de weg kwijt was, maar me op weg naar de route ging begeven. Dan hoefden ze zich in ieder geval geen zorgen te maken. Ik besloot eerst nog even de iconische Highlander aan te doen, die moest ik nog voor de reguliere Waypoint Challenge. Daar aangekomen trof ik een paar mannen van de organisatie. Achteraf bleken die daar net een Amulet verstopt te hebben, één van de ‘prijzen’ die we konden winnen. Als ik er gewoon even bovenop geklommen was zoals iedereen doet had ik er gewoon eentje gehad… Maar ik maakte mijn selfie en liep gewoon verder richting de route die op mijn handheld stond.

Dit stuk van de Veluwezoom is altijd mooi en zelfs op een zonnige weekend dag in Covid-tijd zag ik amper mensen. Dat terwijl de toegang tot de Posbank (een paar kilometer verderop) iedere keer afgesloten wordt vanwege de drukte. Ik genoot met volle teugen van de rust en de ruimte en van het lekkere weer. Ondertussen keek ik af en toe op mijn telefoon omdat daar regelmatig berichten verschenen in de groepsapp van de Waypoint Warriors. Ook de anderen hadden er veel plezier in, ik zag allemaal foto’s met lachende gezichten in ieder geval. Leuk dat je op zo’n manier toch een soort van samen loopt.

Na toch wel een aardig eindje kwam ik eindelijk op de route uit die ik voor de derde opdracht had samengesteld. Aangezien ik een flink eind omgelopen had besloot ik een paar punten te skippen, maar verder de rest van de route wel te doen. Ik had er immers niet voor niets tijd in gestoken. Winnen kon ik niet, maar dat deed niets af aan het genieten. Eenmaal op de route verzamelde ik de punten relatief makkelijk. Ik kwam zelfs nog een duo Waypoint dames achterop. Die waren net als ik aardig aan het dwalen, maar hadden ook nog steeds enorm veel plezier.

Uiteindelijk bereikte ik de finish bij P Lappendeken. Daar stonden de organisatie ook al, keurig op afstand natuurlijk. De eerste lopers hadden zelfs hun allerlaatste opdracht er al op zitten, even op en neer naar de Highlander om een amulet op te halen…. Er waren door deze en gene allerlei fouten gemaakt waar we ons gezamenlijk een deuk om lachten. Maar al snel besloten we toch maar op te breken om niet als samenscholing of zo gezien te worden. Ik liep het laatste stukje terug naar mijn auto die nog in Ellecom stond, deze keer echter via de kortste weg. Alles bij elkaar toch bijna 29 km gelopen in de mooiste omstandigheden die je kunt bedenken.

Peter en team, bedankt voor deze Challenge! Denken in mogelijkheden loont, dat blijkt. Op naar de volgende uitdaging. Maar dan hoop ik dat de maatregelen voor buiten sporten weer opgeheven zijn.

Daans Ultra Trilogie

Ik ben gevraagd om een stukje te schrijven over mijn tocht over het Scholtenpad. Afgelopen zaterdag heb ik onder zeer goede en mooie omstandigheden het Scholtenpad gelopen. Een tocht over een klein 75km. Maar eigenlijk begint dit verhaal op 31 december 2019.
1 januari 2020 was voor mij de start van een trainingsperiode naar de marathon van Rotterdam. Het zou mijn 2e marathon worden. En wat is er mooier om dit te doen in het jaar dat Ava70 zijn 50 jarige jubileum viert?

Zoals iedereen weet ging dit plan niet door vanwege Covid19. En heb ik na een aantal weken mijn training afgebroken. Maar goed, niet getreurd, hij werd verplaatst naar het najaar, 25 oktober.  Dus na een zomer zonder echte doelen begon ik, tegen beter weten in, 3 augustus aan mijn 22 marathon opstart van het jaar. En van te voren had ik bedacht, dat ik hoe dan ook een marathon wilde lopen dit jaar. Of Rotterdam door zal gaan of niet! Zo was de trainingsarbeid niet voor niks. En ook al gauw werd Rotterdam opnieuw geschrapt van de hardloopkalender. Mij gelijk aangemeld voor de Landschaps Marathon van Winterswijk, stond ook al eens op mijn wensenlijstje. Ook die werd op het laatst moment geschrapt.

Inmiddels zul je denken: hoe kom je dan bij 75km? Op 31 december 2019 zag ik een bericht in een Ava70-app groep van Mathias Welz. Hij had deze dag een afstand gelopen van 75km! het zogenoemde Scholtenpad. Dit is een route  die oorspronkelijk bestaat uit 4 etappes die starten vanuit de markt in Winterswijk. Inmiddels zijn er meerdere varianten. Afijn, deze route kun je dus ook in 1 keer rondom lopen. En dit had Mathias Welz dus gedaan. En via de website FKT (Fastest Known Time) zag ik dat het nog iemand dit had gelopen (inmiddels nog 2 mensen). En het leek mij een leuk idee om deze route ooit te gaan lopen. Hoe gaaf is dat!?


Terug naar toen voor de 2e keer Rotterdam werd afgelast. Toen dit gebeurde bedacht ik mij waarom loop ik na mijn solo marathon, niet het Scholtenpad. En daar kwam de Achterhoek Ultra. Het enige evenement dat in dit jubileumjaar van Ava70 wel doorging. Ik wilde de marathon en de 50km als voorbereiding gebruiken voor de 75km. Dus geen tijd in mijn hoofd om de marathon of 50km of 75km te voltooien.

Zondag 4 oktober. De dag van mijn solo marathon. Oorspronkelijk stond de marathon van Winterswijk deze dag gepland. Maar ik had een route bedacht waarbij ik alle plaatsen en buurtschappen aan zou doen in de gemeente Aalten. Deze dag was het niet al te best weer. bewolkt, met een enkele bui, maar boven VEEL wind. Ik had mijn moeder (waarvoor veel dank!) geregeld als navigator en cateraar. Iets over 08:00 ging ik van start. Naar een km of 35 begon mijn hamstring iets te haperen en moest ik mijn tempo iets laten zakken. Na 42.195 drukte ik mijn klokje weer uit. Eindtijd: 03:49:54.

Vervolgens snel herstellen, want aanstaande zaterdag was immers de 50km van Achterhoek Ultra op het programma. Ik had een trail rugzak geregeld, voeding, voldoende drinken en in de loop van de week ontving ik de email met daarin de laatste informatie en de gpx route. Deze ingeladen in mijn fietscomputer en iets na 10:00 stond ik aan de start op het Ava70 terrein. De route was mooi en duidelijk. Al was mijn gps-computer af en toe de route kwijt. Met name in bos gedeeltes. Gelukkig kwam ik andere lopers en zo liep ik naar het eerste rustpunt. Dit was goed verzorgd. De wind maakte het koud waardoor ik niet te lang stil wilde staan. Net toen ik weg wilde lopen kwamen mijn ouders aanfietsen. Dus na wat extra minuten toch mijn weg kunnen vervolgen.

Het grootste gedeelte tussen rustpunt 1 en rustpunt 2 liep ik alleen, geen andere lopers te bekennen, wat het mentaal niet makkelijk maakte. Ook de korte regenbui hielp daar niet bij. Aangekomen bij het 2e rustpunt werd ik weer opgevangen door mijn ouders op de fiets. Wat mentaal een oppepper gaf. Na wat drinken en wat snoepjes, mezelf ingang getrokken voor de laatste 16km. Op wat lastige stukken na, deze uiteindelijk toch goed doorgekomen. Moe maar voldaan kwam ik binnen na tocht van 5:27:42. Nog nooit zo’n afstand gelopen, toch wel trots op mijzelf. Maar ik wist in mijn hoofd wat er volgend weekend op het programma stond. hoe ik de laatste 5km van deze tocht doorkwam was hoopvol voor het Scholtenpad.

De volgende dag werd ik wakker met spierpijn en wat last onder mijn voet. Niet zo gek, maar in de loop van de week maakte ik mij toch wat zorgen. Aanstaand weekend ging ik immers een tocht van 75km lopen. Dit is de helft meer dan de tocht van afgelopen zaterdag! Na op maandag een rondje te hebben gelopen om het lichaam weer in beweging te krijgen, liep ik donderdag een 15km duurloop. De spierpijn was inmiddels weg, maar de last onder de voet was nog aanwezig. Al merkte ik tijdens het lopen dat ik er wel doorheen kon lopen. 

In overleg met mijn meefietser en gezien het gunstige weer besloot ik om de tocht op zaterdag te gaan doen. De meefietser was wederom mijn moeder, wat heb ik fantastische ouders! Het idee was om 08:00 te vertrekken. Zaterdag 17 oktober: De dag waarvoor ik vele trainingsuren had gemaakt was gekomen. Ik was benieuwd hoe mijn voet het ging houden….de eerste 10km kwamen we mooi en rustig door. De route had ik laten starten op ´t zand in Bredevoort. Om vervolgens via het buurtschap ´t Klooster naar Vragender te gaan. Van Vragender liepen ik richting de Engelse Schans bij Lievelde en richting Zwolle bi-j Grolle. Omdat ik mijn voet toch al wel behoorlijk begon te voelen, had ik in mijn hoofd om vlak voor mijn pauze wandeling, bij het 20km punt, een ibuprofen te nemen. Ik had van alles meegenomen, maar schijnbaar de pijnstillers vergeten. Goed, 2 boterhammen er in, wat drinken en na 1km wandelen ben ik weer gaan hardlopen.

Rond km 30 begon ik het zwaar te krijgen. Last van de voet, een lang stuk langs een beek, een stuk daarvan kon niet gefietst worden dus hebben we daar gewandeld. Na een stuk harde weg bij kilometer 40 ongeveer moest ik toch echt een sanitaire stop maken.. Kortom, ik was met het hele hardlopen er een beetje mee aan het doen. Wandelen hardlopen, eten, drinken, sanitaire stop…Ik pepte mezelf op om het komende uur door te lopen. En bij de 50km kreeg ik weer moraal. Ik was nog nooit zo ver geweest! Vanwege een aardig vermoeid lichaam besloot ik om vanaf daar van 5km naar de volgende 5km te lopen. Dat deed mij goed.

Ondanks dat mijn lichaam vermoeid was hield ik in mijn gedachte: we gaan nu niet meer stoppen he! zoveel trainingsuren! Zo’n doel! Het eind kwam in zicht, we liepen inmiddels rond op buurtschap de Haart. Het einde kwam nu echt inzicht. Wat lusjes en we waren spoedig weer in Bredevoort. En toen wij weer bij het beginpunt waren schreeuwde ik een blijdschaps kreet YEAH! We waren rond, na iets meer dan 74km en 7:57:02 zat mijn tocht erop. De trilogie was voltooid. Vermoeid, op, maar voldaan. 

Ondanks de echt hele mooie route, langs klinkerpaadjes, landweggetjes, slootkanten en asfalt nam ik mijzelf voor dit in de toekomst niet meer te doen. Ook voor mijn moeder was het een mooie route en ik ben haar veel dank verschuldigd! Alleen omdat ik wil hardlopen! Voor de geïnteresseerden met ambities, de route kun je vinden (gpx download) op: https://fastestknowntime.com/route/scholtenpad-netherlands
Groeten Daan Migchelbrink

Indian Summer Ultra (corona editie)

De Indian Summer Ultra zit er weer op. Weliswaar de Corona-variant, maar hij was niet minder mooi. Zes uur ’s ochtends starten vanaf camping De Weyert in Rolde waar naar het bleek toch ook nog zo’n 20 andere idioten hetzelfde idee hadden. Vooraf stiekem nog even gedacht om aan de oorspronkelijke route van 87 km een lusje van 13km te knopen om aan de 100 te komen maar dit idee lopende de dag al gauw laten varen. Doordat er geen verzorgingsposten waren op het parkoers moest de grote rugzak mee met eten en drinken voor de hele dag, alsmede ook nog wat droge kleding, een regenjackje, hoofdlampjes, batterijen en een powerpack. Kortom; the backpack was killing me.

Dat viel behoorlijk tegen al dat gewicht en na een kilometer of 60 was de couplesse (voor zover die al aanwezig was) helemaal weg en werd het een mix van dribbelen-hobbelen-wandelen. Als dan ook de paar horeca-punten onderweg dicht zijn dan valt dat ook al niet mee. Gelukkig hadden ze bij de schaapskooi nog koffie en daarna was ook het einde in zicht. Het weer was geweldig, ’s ochtends vroeg dauw op de velden en de hele dag een zonnetje met een graad of 10, kon niet beter. Zo, nou op zoek naar een volgens Corona-Evenement.

Henrie Drenthel

Achterhoek Ultra 2020 – ‘Speeltuin voor hardlopers’

De Achterhoek Ultratrail zal naar alle waarschijnlijkheid de geschiedenisboeken in gaan als de enigste activiteit die bij het 50-jarig jubileum  van AVA`70 doorgang kon vinden. Het kleinschalige hardloopfeestje op 10 oktober jl. was een juweeltje, waar door de deelnemers zeker nog lang met plezier naar zal worden terug gekeken.   

De organisatie was in handen van de ervaren trailrunners Henri Drenthel en André Bleumink, die niets aan het toeval hadden overgelaten. De deelnemers kregen een prachtig parcours voorgeschoteld, een flink aantal vrijwilligers werd ingezet en bij de verzorgingsposten was het sfeervol en ontbrak het aan niets. Het parcours kende een totale lengte van 50,8 kilometer en er kon solo worden deelgenomen of als trio, waarbij elke loper ongeveer 17 kilometer aflegde. De echte trailrunners zijn pure solisten en kijken niet op een metertje meer of minder. Een mooie club van totaal 41 kilometervreters ging de uitdaging aan en stond goed voorbereid en bepakt met een rugzak vol voedingswaar en kledingstukken aan de start. Om het deelnemersveld direct een beetje uit elkaar te trekken, kon de eerste atleet al om half 10 vertrekken.

Een uurtje later meldden zich de eerste teamlopers van de 16 teams bij de organisatie aan de start en voorzien van een tijdsregistratiechip konden ook zij op pad gaan. Het bijzondere van het trailrunnen is, dat het parcours niet met linten, bordjes en pijltjes is uitgezet, maar dat de deelnemers een GPX-bestand ontvangen en dit op hun mobiele telefoon of horloge kunnen zetten. Deze vorm van navigatie was voor een aantal triolopers een primeur en dat zorgde toch wel voor enige spanning en hilariteit bij de start. Het probleem loste zich feitelijk al snel op, toen er voor werd gekozen om op coronaprove wijze bij elkaar te blijven lopen. Ook bij de sololopers ontstond er enkele kleine groepjes, vooral om elkaar te steunen op momenten dat het even wat moeilijker gaat.

Vanaf het vertrek bij AVA`70 ging het parcours via het Haartse platteland in de richting van Winterswijk, waar een lus door het unieke natuurgebied van de Bekkendelle werd gelopen. Na ruim 17 kilometer was er een verzorgingspost ingericht bij watermolen Berenschot. De lopers kregen hier lekkers aangeboden die voor trailrunners belangrijk zijn, zoals cola, ontbijtkoek, chips en drop. Proviand dat vooral bedoeld is om het suiker- en zoutgehalte aan te vullen. Terwijl de sololopers druk waren met het stapelen van extra energie, fungeerde deze tussenstop ook als wisselpunt voor de trio`s. De tweede lopers maakten zich gereed voor vertrek en wat vooral opviel was de gemoedelijke sfeer. Er was tijd voor een dolletjes, er werden wat foto`s gemaakt en hier en daar werd nog een plasje gepleegd. Het traject werd vervolgd en er werd koers gezet richting het Wooldse Veen met uiteraard het smalle plankenpad, dat zeker kon worden gezien als een van de hoogtepunten van de trail. De mooie zandpaden in het schitterende Winterswijkse buitengebied bleven elkaar opvolgen en leidde de atleten naar de tweede rustplek, minicamping Roerdinkhof. Ook hier weer trailproviand in overvloed en organisator Drenthel zag zich het schouwspel van volop genietende hardlopers glimlachend aan.

Het slottraject was er nog eentje van het pittige soort. Via de Bocholtse Baan, maar het kan ook de Borkense Bahn zijn geweest, moest er nog een flink stuk geploeterd worden langs de slootkant. De kilometerteller tikte inmiddels de 40 aan en de vermoeidheid begon bij minigeen intussen flink toe te slaan. De prachtige natuur maakte natuurlijk heel veel goed en langzaam maar zeker kwam ook de finish in zicht. Een paar zandpaden verder was de thuishaven van AVA`70 weer in zicht en lukte het alle deelnemers toch nog in meer of mindere mate om een glimlach op het gelaat te toveren. Nadat de tijd officieel was geklokt en de waarnemer het sein op groen had gezet, kon er een zeer toepasselijke goodiebag in ontvangst worden genomen. De vermoeidheid was niet bij alle deelnemers hetzelfde, dat was de mening over het parcours van de Achterhoek Ultratrail 2020 zeker wel: schitterend!         

De bijzonder geslaagde jubileumactiviteit kende geen podium en elke deelnemer werd gezien als winnaar. Omdat er toch tijden geklokt werden, zijn er wel uitslagen opgesteld. De snelste sololoper van AVA`70-atleet Mathias Welz, die de 50,8 kilometer afraffelde in een supersnelle tijd van 3 uur, 56 minuten en 45 seconden. De Beunhazen vormden het snelste team, waarbij het meest opmerkelijke feit was, dat deelnemer Mark te Brake zich bedacht om de hele afstand maar te gaan lopen en hij klokte uiteindelijk netto 3 uur en ruim 35 minuten. Hiermee scoorde hij veruit de snelste tijd van de dag. Noemenswaardig is echter zeker ook de prestatie van Groninger Sjaak Schipper, die maar liefst ruim 7,5 uur op pad was èn genoot. Genieten deden overigens zeker ook alle andere deelnemers van het prachtige parcours. André Bleumink en Henri Drenthel werden na afloop overladen met tal van complimenten. En terecht! Het duo is het gelukt om de hardlopers een prachtig parcours voor te schotelen, dat fungeerde als een heuse speeltuin.

De eerste Achterhoek Ultratrail bleek een hele mooie primeur, die zeker voor herhaling vatbaar is. De tijd zal het leren……
(Fank Roos)

Mooi debuut Achterhoek Ultra

Dit jaar bestond AVA’70 50 jaar. Een hele reeks van feestelijkheden en speciale evenementen was gepland om dit groots te vieren. Eén van die evenementen was de eerste Achterhoek Ultra. Een idee van Henrie Drenthel en ondergetekende om een 50 kilometer ultraloop door het Achterhoekse landschap te organiseren. Voor degenen die 50 km te ver vonden was er de mogelijkheid om met een team van drie personen mee te doen. Wie had kunnen denken dat een virus er voor zou zorgen dat alle feestelijkheden afgeblazen zouden worden. Uiteindelijk bleek de Achterhoek Ultra het enige evenement op de kalender die nog bleef staan.

Uiteraard was er al veel tijd gestoken in het maken van de mooiste route. Heel veel van de paadjes hadden we al wel eens gelopen in onze trainingslopen, maar om ze aan elkaar te knopen tot een route van 50 km viel nog niet mee. Na een aantal testlopen en veel schrappen en opnieuw tekenen hadden we een route waar we tevreden over waren. Zoveel mogelijk bossen, singels en andere natuurgebiedjes die het gebied tussen Aalten en Winterswijk rijk is werden aaneengeregen door onverharde paden en pittoreske klinkerweggetjes.

We hadden een mooie promofilm laten maken door Joppe Roos en een website opgetuigd om deelnemers te trekken. Ook Facebook en natuurlijk een heleboel mond-op-mond reclame moesten zorgen voor een mooi aantal deelnemers. Niet teveel, want we wilden er een klein maar fijn loopfeest van maken. En gaandeweg de Coronaperiode werd het duidelijk dat we met een flink aantal beperkingen en maatregelen te maken zouden krijgen. Daarom gingen we steeds minder reclame maken om maar niet teveel deelnemers te krijgen en alles in de hand te kunnen houden. Toch hadden we al snel een mooie lijst deelnemers, zowel regionaal als van verder weg.

Uiteindelijk werd het door het weer oplopen van het aantal besmettingen en verscherpte maatregelen nog spannend of het door zou kunnen gaan of niet. Maar op 10-10-2020 was het dan toch zo ver. D Day! ’s Morgens al vroeg kwamen Henrie en ik bij het AVA clubgebouw om alles klaar te zetten. Evelien was er ook al bijtijds bij om de koffie te regelen en de laatste zaken door te spreken. Het weer leek ’s morgens nog mee te vallen, maar in de middag werd er regen verwacht. We zetten dus maar een partytentje bij de finish om daar wat eten en drinken droog te kunnen houden.

De goodiebags voor na de finish werden mooi op een rij gezet in het krachthonk. Dat werd ook het zenuwcentrum voor de elektronische tijdwaarneming die in de capabele handen van Marco lag. De verzorgingsposten hadden de spullen al in hun busje geladen en stonden klaar voor vertrek. De AVA kantine was gesloten wegens Corona, maar werd ingericht als wedstrijdsecretariaat.

De deelnemers begonnen langzaam binnen te druppelen en mochten via een uitgepijlde looproute in de kantine hun keycord met startkaart ophalen. Aangezien er een heel beperkt aantal deelnemers was verliep dat allemaal eigenlijk heel gedisciplineerd en soepel. Geen gedrang en zenuwachtige wedstrijdlopers, niemand maakte zich echt druk. Afstand houden was eigenlijk ook geen probleem, ruimte genoeg voor iedereen. In het zonnetje was het fris, maar prima uit te houden op het terras. Maar daar werd het snel drukker. Op het laatste moment besloten we daarom de startprocedure nog aan te passen.

De eerste lopers waren er klaar voor en de tijdregistratie was er ook klaar voor. We besloten om in plaats van de geplande start om 10 uur, gewoon de start open te gooien. Aangezien de tijd elektronisch werd bijgehouden mocht iedereen starten als ze er klaar voor waren. Dat maakte dat er een prachtige gespreide start ontstond. Als we dat hadden willen plannen was het vast niet zo goed gelukt. De solo lopers en de startlopers van de teams waren al snel onderweg en de overige leden van de teams gingen ook op weg naar de wisselpunten. Het start terrein liep snel leeg en alleen de jeugd van AVA bleef over om te trainen. Die pasten hun training aan door onder andere met zijn allen bij elkaar ook 50 km te lopen. Met 47 deelnemers was dat snel klaar, maar een leuk initiatief.

Henrie en de verzorgingspost crews gingen op weg en het wedstrijd secretariaat kleedde zich om in wielertenue. Die gingen de route met de fiets doen. Uiteindelijk bleef ik alleen over bij AVA als centraal aanspreekpunt/noodgevallenpost. Even een momentje rust met een bakkie koffie. De loungeset in de AVA kantine leent zich daar prima voor en in het zonnetje achter glas was het ook goed vol te houden.

Na een paar uurtjes rondlummelen (gelukkig geen enkel noodgeval) kwam er langzaam weer leven in de brouwerij. Marco kwam weer om zijn plek achter de laptop in te nemen. Een telefoontje van Henrie dat de eerste lopers vertrokken waren bij VP2 was voor hem een teken geweest om weer in zijn autootje te stappen. De eerste loper liet nog even op zich wachten, maar uiteindelijk zagen we beweging in de verte. De eerste loper had er nog een flinke vaart in en klokte een tijd van net boven de 4 uur over 50 km. Even later kwam AVA-lid Mathias ook over de streep. Maar aangezien hij later gestart was bleek hij met een tijd net onder de 4 uur toch sneller. Beide lopers waren heel tevreden over het parcours en hadden maar één buitje meegemaakt.

Langzaam druppelden er meer lopers binnen, sommigen alleen en anderen in kleine groepjes. Samen loopt het toch fijner dan alleen, je kunt elkaar dan stimuleren. Ook de eerste teams kwamen al vrij snel binnen. Het eerste team was team Sport-Balance, bestaande uit drie dames. Ze zetten een vlotte eindtijd neer maar bleken geen partij voor tempobeul Mark te Brake en zijn broer Luuk. Broer Tim moest op het laatste moment afzeggen, waardoor Mark twee stukken van 17 km moest lopen. Dat bleek dusdanig lekker te gaan dat hij besloot ook zijn broer Luuk te begeleiden op de laatste 17 km. Of Luuk daar ook zo blij mee was is de vraag, die moest nl. alle zeilen bijzetten om zijn snelle broer bij te blijven.

Inmiddels kwamen er steeds meer lopers binnen en ik werd nog bijna druk met het uitreiken van de goodiebags. Toch leidde het gelukkig niet echt tot drukte. De Grolsch herfstbok en de Achterhoekkoek van Tracey Jewell in de goodiebag werden enthousiast ontvangen door de deelnemers. Aangezien er verder geen mogelijkheid was om te douchen en de kantine ook noodgedwongen dicht was vertrok ook iedereen vrij snel weer. Dat was ook gevraagd in de informatie die gestuurd was aan de deelnemers. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant werd het weer er ook niet beter op, dus was het waarschijnlijk ook zonder Coronamaatregelen wel zo gelopen. Het begon te waaien en af en toe voelden we wat spetjes.

Op een gegeven moment hadden we de hoofdmoot wel verwerkt en werd het weer rustig op het terrein. Uiteraard bleven we iedereen enthousiast binnenhalen, maar aangezien het begon te regenen trokken we ons terug onder de partytent. De laatste restjes chocolade, chips en cola werden nog gretig opgemaakt door de laatste deelnemers waardoor er niet eens heel veel over bleef. De allerlaatste deelnemer liet nog even op zich wachten, maar die had van tevoren al aangegeven dat we alles al wel op mochten ruimen.

Sjaak Schipper was de enige die het laatste uur of zo in de stromende regen moest afleggen, met een flinke tegenwind. Maar niets kon zijn goede humeur verstoren en nadat we hem ook nog op een lekkere verse bak koffie getrakteerd hadden en hij zich omgekleed had stapte hij lachend in zijn auto om weer terug naar Groningen te rijden. Ook wij konden daarna tevreden naar huis gaan. Best vermoeiend zo’n dagje organisatie zijn.

De dag was echter nog niet helemaal voorbij. Op Facebook verscheen het ene lovende bericht na het andere, complimenten, bedankjes en geweldige foto’s kwamen voorbij terwijl ik genoot van mij herfstbokje. Mijn telefoon bleef plingen met Whatsapp berichten van de loopmaatjes waarmee ik een 12 weken durend trainingsschema had afgerond in de voorbereiding naar hun eerste ultra. Ook veel complimenten van onze (Duitse) loopvrienden dat we zo’n mooi en Coronaproof evenement hadden weten neer te zetten. Uiteraard is het niet alleen aan Henrie en mij te danken, het is een echte teamprestatie. Maar het zal jullie niet verbazen dat ik met een tevreden glimlach in slaap viel.

De uitslag staat hier
Nog meer foto’s staan hier

Viking Waypoint Challenge finale

Viking Adventure Sports had deze Corona periode de Waypoint Challenge bedacht. In diverse gebieden in Nederland waren Waypoints uitgezet die je kon ‘verzamelen’. De punten waren niet meer dan een lijstje met coördinaten, de route moest je zelf bedenken. Als bewijs moest je dan een selfie of een foto met een mascotte o.i.d. maken. Je kon op die manier door heel Nederland 250 punten verzamelen. Loopmaatje Henrie was één van de drie mensen die het lukte om alle punten te verzamelen.

De hele Challenge werd natuurlijk via Facebook posts ondersteund en leverde een mooie voorbeeld van individueel iets doen en toch samen ergens mee bezig zijn. In deze Coronatijden een mooie uitdaging omdat zo’n beetje alle evenementen werden afgelast. De finale was 03-10-2020 met de Herfst Waypoint Trail en ging gelukkig wel door, zij het in aangepaste vorm. 15 Waypoints waren er te verzamelen op de Posbank en Veluwezoom, maar dan moest je wel een aardig eindje lopen.

Het verzoek van de organisatie was om niet te vroeg te komen om drukte te vermijden. Ook begeleiders/publiek was niet welkom. Toen ik ’s morgens aankwam in Dieren was het dan ook extreem rustig. Ik kon de auto op 50 meter afstand van de start parkeren. Met mijn mondkapje op mocht ik me melden en dat was snel klaar. Met max. 45 deelnemers voor de Waypoint Challenge en een handjevol deelnemers aan de 50 km van de Steamtrail was het zeker niet druk. Leuk om even de andere lopers te spreken, maar lang niet zo sfeervol als anders. Maar alles beter dan niets.

Na een kort praatje en de huldiging van de drie personen die alle punten hadden verzameld konden we van start. Omdat iedereen zelf mocht weten hoeveel waypoints hij/zij ging verzamelen en in welke volgorde was na 100 meter het hele startveld al helemaal uit elkaar. Henrie en ik gingen samen een route lopen die volgens ons zowel mooi zou zijn qua omgeving als zo optimaal mogelijk qua kilometers. Eén van de regel was nl. dat je niet over verharde wegen mocht lopen, je mocht die alleen oversteken. Onderweg zouden er wel een aantal (onbemande) verzorgingsposten zijn, maar onze route was dusdanig dat we eigenlijk voor de hele route zelfvoorzienend moesten zijn. De rugzak was dus goed gevuld en woog meer dan ik de laatste tijd gewend was.

We liepen eerst richting de schaapskooi op de Loenermark. Het verste punt, dan hadden we dat vast gehad. Het was een fijne temperatuur om te lopen, maar wel zwaar bewolkt. Maar goed dat we onze handheld GPS hadden, want navigeren op de stand van de zon was onmogelijk en in het bos leek alles op elkaar. Opvallend was dat we enorm veel omgewoelde bosranden zagen, blijkbaar is de zwijnenstand weer erg hoog op de Veluwe. Maar we zagen er geen één. Het enige wild dat we zagen bestond uit een paar Schotse Hooglanders. Altijd goed voor een mooi plaatje, maar nauwelijks wild te noemen.

Bij de schaapskooi op de Loenermark hadden we er al een 14 km opzitten en we liepen prima, zelfs voor op schema. De eerste drie Waypoints hadden we binnen en we waren op het meest noordelijke punt van de route. Tot nu toe zagen we af en toe twee andere deelnemers, verder niets. Richting het meest zuidwestelijke punt bij Velp zouden we zoetjes aan steeds meer waypoints tegenkomen en ook meer deelnemers aan de Steam Trail tegen kunnen komen.

De waypoints bestaan vaak uit kenmerkende dingen, zo kwamen we langs peilstation Teerose van de Duitse Luftwaffe tijdens WOll. Maar ook het beeld van de Highlander is altijd goed voor een mooi fotomomentje. Helaas kreeg ik het voor elkaar om het scherm van mijn iPhone tijdelijk te blokkeren dus helaas geen foto, maar wel goed voor een knipje op mijn waypoint kaart.

Het terrein is hier erg open en meerdere keren dachten we terug aan de Steam Trail vorig jaar. Toen liepen we hier bij ruim 30 graden te bakken in de zon en hadden we het erg zwaar. Nu liepen we bij 14 graden en voelden we ons nog kiplekker. Het tempo zat er lekker in en, op een struikelpartij na, liep alles voorspoedig. We liepen gewoon volop te genieten. Plotseling zagen we drie felgele shirtjes lopen, dat moesten wel clubmaatjes zijn. Onze clubmaatjes deden de Steamtrail en waren goed bezig met hun ronde. Ook zij liepen te genieten. Zo’n ontmoeting ergens ‘in the middle of nowhere’ is wel heel erg toevallig. Dat vraagt gewoon om een foto.

Zoetjes aan gingen we richting Beekhuizen, het meest zuidwestelijke punt van de route. We doken het bos weer in en de heuvels werden weer steiler. Mijn hamstring begonnen te protesteren en ik kreeg een stevige dip te verwerken. Gewoon doorgaan, even wat meer letten op eten en drinken en dan komt het wel weer goed. Op het hoogtepunt van mijn dipje kreeg ik het voor elkaar om te struikelen over een steentje die ik later niet eens terug kon vinden. Mijn knie weer eens opengehaald, maar niets ernstigs. Gewoon doorlopen en proberen positief te blijven. Dan scheelt het enorm dat je met zijn tweeën bent.

Na de verzorgingspost bij het Paviljoen ging het langzaam weer de goede kant op. Zowel letterlijk als figuurlijk. Het energieniveau kwam weer een beetje op peil en op de afdalingen en vlakke stukken begonnen de benen er weer iets meer zin in te krijgen. De laatste vijf kilometer ging het eigenlijk wel weer goed en net voor het begon te regenen kwamen we over de finish. 42 km, 600 hoogtemeters en 15 waypoints in iets meer dan 5 uur.

Bij de finish werden werd met koebellen en applaus ontvangen, maar eigenlijk was alleen de organisatie er nog maar. We waren zo ongeveer de laatste Waypoint deelnemers. En aangezien maar een handjevol deelnemers alle waypoints gelopen had was bijna iedereen al binnen en naar huis. Aangezien je niet mocht blijven hangen was het in de regen dus een beetje troosteloze finish. Maar we waren al lang blij dat we eindelijk weer een evenement konden finishen. De dames van de EHBO ontfermden zich nog even over mijn knie, maar na wat poetsen met een natte doek bleek uiteindelijk een pleistertje voldoende te zijn. Ook de deelnemers die na ons finishten kregen een hartelijke ontvangst van de organisatie. Complimenten voor de organisatie dat ze ondanks alles het toch voor elkaar gekregen hebben om een trailevenement op poten te zetten wat aan alle regels voldeed. Ik denk dat iedereen genoten heeft. Ik in ieder geval, volgens jaar weer zou ik zeggen.

Hardrocken in de Pfalz

De bosrijke bergen in de Pfalz hadden na de Game of Stones 2017 een warm plekje in ons hart gekregen. Mooi om hier na een lange periode zonder evenementen weer samen met Henrie aan de startlijn te staan. Nou ja startlijn, door de Corona maatregelen was de Game of Stones in de Duitse Pfalz uitgesmeerd over vijf weekenden en verschillende startplekken. Het kwam er op neer dat we de GPStracker waarmee we gevolgd konden worden ophaalden bij de organisator thuis en vervolgens naar een toegewezen startplek reden. In ons geval het plaatsje Ramberg, in het oosten van de Pfalz.

Bij de Game of Stones ging het er dit jaar om zoveel mogelijk Rittersteine te ‘verzamelen’ in 24 uur (van 11:00 zaterdagochtend tot 11:00 zondagochtend). Vanuit de startlocatie moest je minimaal 5 stenen verzamelen, daarna mocht je eventueel eenmaal verplaatsen naar een nieuwe locatie om daar verder te gaan. Met de GPStracker werd op een speciale website automatisch bijgehouden bij welke stenen je was geweest. Simpele regels dus eigenlijk, met heel veel ruimte voor eigen invulling. Van tevoren hadden we dan ook een flink aantal routes uitgewerkt met veel stenen, verspreid over de hele Pfalz. Die routes en ook de locaties van de Rittersteine waren al ingeladen op onze GPS handhelds. Nu was het hopen op een gunstige startlocatie. Aangezien we in het laatste weekend startten wisten we dat we meer dan 39 stenen zouden moeten verzamelen, liefst een aantal extra omdat er ook nog een team zou starten.

Met Ramberg hadden we het aardig getroffen, slechts een paar kilometer verwijderd van één van de routes die we hadden voorbereid. Het plan was om deze route zo ver mogelijk te volgen en dan ergens af te korten om net voor het donker weer bij de auto te zijn. Aangezien het midzomer was konden we een flinke afstand halen voor het donker. Dan zouden we naar de meest optimale route rijden, een paar uur slapen in de auto en dan bij het eerste licht weer beginnen met de tweede ronde.

Op het kleine parkeerplaatsje net buiten het dorpje pakten we onze rugzakken in met wat we nodig dachten te hebben qua eten en drinken. Dat woog nog best veel, maar we verwachtten maar enkele plekken waar we wat konden kopen. We laadden de juiste route in de GPS handheld en een papieren kaart ter ondersteuning. Onze enige tegenstander die dag kwam toevallig ook aan op dezelfde parkeerplaats, maar die zouden we de hele dag niet meer zien. Iets na elven drukten we onze horloges aan en waren we gestart.

Het begon meteen al goed met een lange steile klim vanuit Ramberg naar de eerste steen, bovenop de berg. In een straf wandeltempo ging het bergop. De eerste steen was makkelijk te vinden en met wat improviseren kwamen we al vrij snel aan op de route die we van tevoren bedacht hadden. Een mooie cluster van stenen die verwezen naar militaire schansen uit de Erster Koalitionskrieg (1792-1797) lag hier dicht bij elkaar. Een goed begin is het halve werk, vol goede moed gingen we dan ook verder in onze ultra modus. Bergop hiken en naar beneden in een ontspannen dribbel. Vlak was het nergens 🙂

Het weer was prima, zo’n 20-25 graden, maar in de schaduw van het bos was het prima te doen. De ene steen na de andere werd gevonden en we vermaakten ons prima. De organisator Michael had nog gevraagd of ik wat mooie panorama’s op de foto kon zetten voor zijn website, maar het Pfälzerwald zat goed in het blad. Echt mooie uitzichten over het dal hadden we daarom eigenlijk nergens, hoewel de toppen toch ruim boven de 600 meter lagen. Opvallend was ook dat het bos hier veel meer uit loofbos bestond, waarschijnlijk omdat het toch wat zuidelijker ligt. De grote hoeveelheden dode naaldbomen door de letterzetter kever in Nederland zagen we hier dan ook niet. Wandelaars eigenlijk ook maar heel weinig, alleen in de buurt van parkeerplaatsen zagen we enkele mensen.

Halverwege de middag kwamen we aan bij een Berghütte. Het meegebrachte gezichtsmasker was noodzakelijk om op het terras te mogen komen en een grote Kaffee und Kuchen te bestellen. Dat smaakte prima natuurlijk en we namen er rustig de tijd voor. Met de kaart op tafel werd het vervolg van de route doorgenomen. We moesten ergens onze route afsnijden om niet in het donker te komen lopen aangezien we onze koplampen in de auto achtergelaten hadden om gewicht te besparen. Maar dat mocht ook weer niet teveel stenen kosten. Nadat we de strategie bepaald hadden ging het weer verder.

We hadden een mooi ritme te pakken waarin we al hikend/hardlopend de kilometers onder onze voeten wegtikten. Doordat je steeds alleen maar bezig was om van steen naar steen te komen maakten de kilometers, of de snelheid eigenlijk helemaal niets uit. We waren gewoon lekker bezig met onze favoriete hobby, heerlijk. Zo af en toe namen we een momentje om weer even naar het grote geheel op de kaart te kijken en even te evalueren waar we zaten en wat we nog moesten en dan ging het weer verder.

Toch bleek onze strategie wel doeltreffend, maar niet altijd de beste te zijn. Zo hadden we bedacht om een stuk van de route af te snijden. Op de kaart leek dat in eerste instantie vrij simpel, maar in de praktijk bleek er een berg in de weg te zitten. De enige paden die er waren zigzagden over de berg omhoog en omlaag. Daarmee werd de afstand ruim verdubbeld en bleef er van het afsnijden eigenlijk niet eens heel veel meer over. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, hierdoor kwamen we wel in het begin van de avond langs een bergrestaurantje midden in het bos. Een prima plek voor een grote cola en een heerlijke Flammkuchen op het terras in het zonnetje.

Met het buikje vol vertrokken we voor het laatste stuk van de dag. Nog een paar uur lopen met stevige klimmen en wat bushwacken om goed verstopte stenen in het bos te achterhalen. Inmiddels begonnen de benen toch wel wat te protesteren. Gelukkig mochten we de laatste twee kilometer naar de auto afdalen. Hoewel, 250 meter afdalen in twee kilometer is zeker niet lekker comfortabel uitlopen als je al zo’n 50 km gelopen hebt. Tussenstand: 30 stenen in ruim 51 km met 1655 hoogtemeters.

Bij de auto trokken we snel droge spullen aan en aten we even wat. Het begon al snel donker te worden. Tijd om te vertrekken naar de parkeerplaats waar we wilden overnachten en de volgende ochtend vroeg weer op pad wilden gaan. Toch nog een uurtje rijden over de slingerweggetjes door de Pfalz. Inmiddels was het helemaal donker. De parkeerplaats was leeg op een gedumpte caravan na. We aten en dronken nog wat en probeerden daarna zoveel mogelijk rust te pakken. Echt diep slapen mag je het niet noemen op een naar achteren geklapte stoel.

’s Morgens half vijf was ik al wakker gemaakt door de vogels. Henrie sliep nog maar die werd al snel wakker door mijn gerommel met eten en drinken. Om iets na zessen waren we alweer op pad. Het was lekker fris, de zon kwam net boven de heuvels en scheen prachtig door het bladerdek. Een geweldige start van de dag, afgezien van het feit dat we met een stel stijve pootjes meteen weer steil de heuvel op moesten.

De ronde die we gingen doen was eigenlijk niet zo lang, eigenlijk was het één lus van een achtje dat we gepland hadden. Maar er zaten maar liefst 16 stenen in op 18 km lopen, een goudmijntje qua stenen dus. De heuvels waren wel wat steiler dan de dag er voor, maar het kan ook zijn dat het zo voelde…

Bij de start op de vroege zondagmorgen voelden we ons eigenlijk relatief goed. De rust had ons goed gedaan en wel liepen vol vertrouwen in een lekker tempo door. Maar na een uurtje of twee was dat gevoel al weer weg. Je kon merken dat we al weer uit de reserve tank aan het putten waren en de pootjes begonnen steeds meer te protesteren. Maar doordat we steeds weer een steen konden scoren bleef het nog steeds leuk. Ook het idee dat we na hooguit uurtje of vier lopen al weer klaar zouden zijn was best een goede motivator om door te lopen. Zo’n goede motivator dat we met 3:16 uur al weer bij de auto stonden. 16 Stenen in 19 km met 529 hoogtemeters, best aardig voor de zondagmorgen.

Na even opfrissen op de parkeerplaats reden we eerst naar de dichtstbijzijnde mogelijkheid om een Kaffee und Kuchen ontbijt te scoren. Op de Games of Stones website zagen we dat de enige tegenstander die nog liep in het uurtje dat nog restte ons nooit in zou kunnen halen. De virtuele lauwerkrans en eeuwige roem was dus voor ons! Team Achterhoek rules!

Game of Stones dag 1
Game of Stones dag 2