Indian Summer Ultra (corona editie)

De Indian Summer Ultra zit er weer op. Weliswaar de Corona-variant, maar hij was niet minder mooi. Zes uur ’s ochtends starten vanaf camping De Weyert in Rolde waar naar het bleek toch ook nog zo’n 20 andere idioten hetzelfde idee hadden. Vooraf stiekem nog even gedacht om aan de oorspronkelijke route van 87 km een lusje van 13km te knopen om aan de 100 te komen maar dit idee lopende de dag al gauw laten varen. Doordat er geen verzorgingsposten waren op het parkoers moest de grote rugzak mee met eten en drinken voor de hele dag, alsmede ook nog wat droge kleding, een regenjackje, hoofdlampjes, batterijen en een powerpack. Kortom; the backpack was killing me.

Dat viel behoorlijk tegen al dat gewicht en na een kilometer of 60 was de couplesse (voor zover die al aanwezig was) helemaal weg en werd het een mix van dribbelen-hobbelen-wandelen. Als dan ook de paar horeca-punten onderweg dicht zijn dan valt dat ook al niet mee. Gelukkig hadden ze bij de schaapskooi nog koffie en daarna was ook het einde in zicht. Het weer was geweldig, ’s ochtends vroeg dauw op de velden en de hele dag een zonnetje met een graad of 10, kon niet beter. Zo, nou op zoek naar een volgens Corona-Evenement.

Henrie Drenthel

Achterhoek Ultra 2020 – ‘Speeltuin voor hardlopers’

De Achterhoek Ultratrail zal naar alle waarschijnlijkheid de geschiedenisboeken in gaan als de enigste activiteit die bij het 50-jarig jubileum  van AVA`70 doorgang kon vinden. Het kleinschalige hardloopfeestje op 10 oktober jl. was een juweeltje, waar door de deelnemers zeker nog lang met plezier naar zal worden terug gekeken.   

De organisatie was in handen van de ervaren trailrunners Henri Drenthel en André Bleumink, die niets aan het toeval hadden overgelaten. De deelnemers kregen een prachtig parcours voorgeschoteld, een flink aantal vrijwilligers werd ingezet en bij de verzorgingsposten was het sfeervol en ontbrak het aan niets. Het parcours kende een totale lengte van 50,8 kilometer en er kon solo worden deelgenomen of als trio, waarbij elke loper ongeveer 17 kilometer aflegde. De echte trailrunners zijn pure solisten en kijken niet op een metertje meer of minder. Een mooie club van totaal 41 kilometervreters ging de uitdaging aan en stond goed voorbereid en bepakt met een rugzak vol voedingswaar en kledingstukken aan de start. Om het deelnemersveld direct een beetje uit elkaar te trekken, kon de eerste atleet al om half 10 vertrekken.

Een uurtje later meldden zich de eerste teamlopers van de 16 teams bij de organisatie aan de start en voorzien van een tijdsregistratiechip konden ook zij op pad gaan. Het bijzondere van het trailrunnen is, dat het parcours niet met linten, bordjes en pijltjes is uitgezet, maar dat de deelnemers een GPX-bestand ontvangen en dit op hun mobiele telefoon of horloge kunnen zetten. Deze vorm van navigatie was voor een aantal triolopers een primeur en dat zorgde toch wel voor enige spanning en hilariteit bij de start. Het probleem loste zich feitelijk al snel op, toen er voor werd gekozen om op coronaprove wijze bij elkaar te blijven lopen. Ook bij de sololopers ontstond er enkele kleine groepjes, vooral om elkaar te steunen op momenten dat het even wat moeilijker gaat.

Vanaf het vertrek bij AVA`70 ging het parcours via het Haartse platteland in de richting van Winterswijk, waar een lus door het unieke natuurgebied van de Bekkendelle werd gelopen. Na ruim 17 kilometer was er een verzorgingspost ingericht bij watermolen Berenschot. De lopers kregen hier lekkers aangeboden die voor trailrunners belangrijk zijn, zoals cola, ontbijtkoek, chips en drop. Proviand dat vooral bedoeld is om het suiker- en zoutgehalte aan te vullen. Terwijl de sololopers druk waren met het stapelen van extra energie, fungeerde deze tussenstop ook als wisselpunt voor de trio`s. De tweede lopers maakten zich gereed voor vertrek en wat vooral opviel was de gemoedelijke sfeer. Er was tijd voor een dolletjes, er werden wat foto`s gemaakt en hier en daar werd nog een plasje gepleegd. Het traject werd vervolgd en er werd koers gezet richting het Wooldse Veen met uiteraard het smalle plankenpad, dat zeker kon worden gezien als een van de hoogtepunten van de trail. De mooie zandpaden in het schitterende Winterswijkse buitengebied bleven elkaar opvolgen en leidde de atleten naar de tweede rustplek, minicamping Roerdinkhof. Ook hier weer trailproviand in overvloed en organisator Drenthel zag zich het schouwspel van volop genietende hardlopers glimlachend aan.

Het slottraject was er nog eentje van het pittige soort. Via de Bocholtse Baan, maar het kan ook de Borkense Bahn zijn geweest, moest er nog een flink stuk geploeterd worden langs de slootkant. De kilometerteller tikte inmiddels de 40 aan en de vermoeidheid begon bij minigeen intussen flink toe te slaan. De prachtige natuur maakte natuurlijk heel veel goed en langzaam maar zeker kwam ook de finish in zicht. Een paar zandpaden verder was de thuishaven van AVA`70 weer in zicht en lukte het alle deelnemers toch nog in meer of mindere mate om een glimlach op het gelaat te toveren. Nadat de tijd officieel was geklokt en de waarnemer het sein op groen had gezet, kon er een zeer toepasselijke goodiebag in ontvangst worden genomen. De vermoeidheid was niet bij alle deelnemers hetzelfde, dat was de mening over het parcours van de Achterhoek Ultratrail 2020 zeker wel: schitterend!         

De bijzonder geslaagde jubileumactiviteit kende geen podium en elke deelnemer werd gezien als winnaar. Omdat er toch tijden geklokt werden, zijn er wel uitslagen opgesteld. De snelste sololoper van AVA`70-atleet Mathias Welz, die de 50,8 kilometer afraffelde in een supersnelle tijd van 3 uur, 56 minuten en 45 seconden. De Beunhazen vormden het snelste team, waarbij het meest opmerkelijke feit was, dat deelnemer Mark te Brake zich bedacht om de hele afstand maar te gaan lopen en hij klokte uiteindelijk netto 3 uur en ruim 35 minuten. Hiermee scoorde hij veruit de snelste tijd van de dag. Noemenswaardig is echter zeker ook de prestatie van Groninger Sjaak Schipper, die maar liefst ruim 7,5 uur op pad was èn genoot. Genieten deden overigens zeker ook alle andere deelnemers van het prachtige parcours. André Bleumink en Henri Drenthel werden na afloop overladen met tal van complimenten. En terecht! Het duo is het gelukt om de hardlopers een prachtig parcours voor te schotelen, dat fungeerde als een heuse speeltuin.

De eerste Achterhoek Ultratrail bleek een hele mooie primeur, die zeker voor herhaling vatbaar is. De tijd zal het leren……
(Fank Roos)

Mooi debuut Achterhoek Ultra

Dit jaar bestond AVA’70 50 jaar. Een hele reeks van feestelijkheden en speciale evenementen was gepland om dit groots te vieren. Eén van die evenementen was de eerste Achterhoek Ultra. Een idee van Henrie Drenthel en ondergetekende om een 50 kilometer ultraloop door het Achterhoekse landschap te organiseren. Voor degenen die 50 km te ver vonden was er de mogelijkheid om met een team van drie personen mee te doen. Wie had kunnen denken dat een virus er voor zou zorgen dat alle feestelijkheden afgeblazen zouden worden. Uiteindelijk bleek de Achterhoek Ultra het enige evenement op de kalender die nog bleef staan.

Uiteraard was er al veel tijd gestoken in het maken van de mooiste route. Heel veel van de paadjes hadden we al wel eens gelopen in onze trainingslopen, maar om ze aan elkaar te knopen tot een route van 50 km viel nog niet mee. Na een aantal testlopen en veel schrappen en opnieuw tekenen hadden we een route waar we tevreden over waren. Zoveel mogelijk bossen, singels en andere natuurgebiedjes die het gebied tussen Aalten en Winterswijk rijk is werden aaneengeregen door onverharde paden en pittoreske klinkerweggetjes.

We hadden een mooie promofilm laten maken door Joppe Roos en een website opgetuigd om deelnemers te trekken. Ook Facebook en natuurlijk een heleboel mond-op-mond reclame moesten zorgen voor een mooi aantal deelnemers. Niet teveel, want we wilden er een klein maar fijn loopfeest van maken. En gaandeweg de Coronaperiode werd het duidelijk dat we met een flink aantal beperkingen en maatregelen te maken zouden krijgen. Daarom gingen we steeds minder reclame maken om maar niet teveel deelnemers te krijgen en alles in de hand te kunnen houden. Toch hadden we al snel een mooie lijst deelnemers, zowel regionaal als van verder weg.

Uiteindelijk werd het door het weer oplopen van het aantal besmettingen en verscherpte maatregelen nog spannend of het door zou kunnen gaan of niet. Maar op 10-10-2020 was het dan toch zo ver. D Day! ’s Morgens al vroeg kwamen Henrie en ik bij het AVA clubgebouw om alles klaar te zetten. Evelien was er ook al bijtijds bij om de koffie te regelen en de laatste zaken door te spreken. Het weer leek ’s morgens nog mee te vallen, maar in de middag werd er regen verwacht. We zetten dus maar een partytentje bij de finish om daar wat eten en drinken droog te kunnen houden.

De goodiebags voor na de finish werden mooi op een rij gezet in het krachthonk. Dat werd ook het zenuwcentrum voor de elektronische tijdwaarneming die in de capabele handen van Marco lag. De verzorgingsposten hadden de spullen al in hun busje geladen en stonden klaar voor vertrek. De AVA kantine was gesloten wegens Corona, maar werd ingericht als wedstrijdsecretariaat.

De deelnemers begonnen langzaam binnen te druppelen en mochten via een uitgepijlde looproute in de kantine hun keycord met startkaart ophalen. Aangezien er een heel beperkt aantal deelnemers was verliep dat allemaal eigenlijk heel gedisciplineerd en soepel. Geen gedrang en zenuwachtige wedstrijdlopers, niemand maakte zich echt druk. Afstand houden was eigenlijk ook geen probleem, ruimte genoeg voor iedereen. In het zonnetje was het fris, maar prima uit te houden op het terras. Maar daar werd het snel drukker. Op het laatste moment besloten we daarom de startprocedure nog aan te passen.

De eerste lopers waren er klaar voor en de tijdregistratie was er ook klaar voor. We besloten om in plaats van de geplande start om 10 uur, gewoon de start open te gooien. Aangezien de tijd elektronisch werd bijgehouden mocht iedereen starten als ze er klaar voor waren. Dat maakte dat er een prachtige gespreide start ontstond. Als we dat hadden willen plannen was het vast niet zo goed gelukt. De solo lopers en de startlopers van de teams waren al snel onderweg en de overige leden van de teams gingen ook op weg naar de wisselpunten. Het start terrein liep snel leeg en alleen de jeugd van AVA bleef over om te trainen. Die pasten hun training aan door onder andere met zijn allen bij elkaar ook 50 km te lopen. Met 47 deelnemers was dat snel klaar, maar een leuk initiatief.

Henrie en de verzorgingspost crews gingen op weg en het wedstrijd secretariaat kleedde zich om in wielertenue. Die gingen de route met de fiets doen. Uiteindelijk bleef ik alleen over bij AVA als centraal aanspreekpunt/noodgevallenpost. Even een momentje rust met een bakkie koffie. De loungeset in de AVA kantine leent zich daar prima voor en in het zonnetje achter glas was het ook goed vol te houden.

Na een paar uurtjes rondlummelen (gelukkig geen enkel noodgeval) kwam er langzaam weer leven in de brouwerij. Marco kwam weer om zijn plek achter de laptop in te nemen. Een telefoontje van Henrie dat de eerste lopers vertrokken waren bij VP2 was voor hem een teken geweest om weer in zijn autootje te stappen. De eerste loper liet nog even op zich wachten, maar uiteindelijk zagen we beweging in de verte. De eerste loper had er nog een flinke vaart in en klokte een tijd van net boven de 4 uur over 50 km. Even later kwam AVA-lid Mathias ook over de streep. Maar aangezien hij later gestart was bleek hij met een tijd net onder de 4 uur toch sneller. Beide lopers waren heel tevreden over het parcours en hadden maar één buitje meegemaakt.

Langzaam druppelden er meer lopers binnen, sommigen alleen en anderen in kleine groepjes. Samen loopt het toch fijner dan alleen, je kunt elkaar dan stimuleren. Ook de eerste teams kwamen al vrij snel binnen. Het eerste team was team Sport-Balance, bestaande uit drie dames. Ze zetten een vlotte eindtijd neer maar bleken geen partij voor tempobeul Mark te Brake en zijn broer Luuk. Broer Tim moest op het laatste moment afzeggen, waardoor Mark twee stukken van 17 km moest lopen. Dat bleek dusdanig lekker te gaan dat hij besloot ook zijn broer Luuk te begeleiden op de laatste 17 km. Of Luuk daar ook zo blij mee was is de vraag, die moest nl. alle zeilen bijzetten om zijn snelle broer bij te blijven.

Inmiddels kwamen er steeds meer lopers binnen en ik werd nog bijna druk met het uitreiken van de goodiebags. Toch leidde het gelukkig niet echt tot drukte. De Grolsch herfstbok en de Achterhoekkoek van Tracey Jewell in de goodiebag werden enthousiast ontvangen door de deelnemers. Aangezien er verder geen mogelijkheid was om te douchen en de kantine ook noodgedwongen dicht was vertrok ook iedereen vrij snel weer. Dat was ook gevraagd in de informatie die gestuurd was aan de deelnemers. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant werd het weer er ook niet beter op, dus was het waarschijnlijk ook zonder Coronamaatregelen wel zo gelopen. Het begon te waaien en af en toe voelden we wat spetjes.

Op een gegeven moment hadden we de hoofdmoot wel verwerkt en werd het weer rustig op het terrein. Uiteraard bleven we iedereen enthousiast binnenhalen, maar aangezien het begon te regenen trokken we ons terug onder de partytent. De laatste restjes chocolade, chips en cola werden nog gretig opgemaakt door de laatste deelnemers waardoor er niet eens heel veel over bleef. De allerlaatste deelnemer liet nog even op zich wachten, maar die had van tevoren al aangegeven dat we alles al wel op mochten ruimen.

Sjaak Schipper was de enige die het laatste uur of zo in de stromende regen moest afleggen, met een flinke tegenwind. Maar niets kon zijn goede humeur verstoren en nadat we hem ook nog op een lekkere verse bak koffie getrakteerd hadden en hij zich omgekleed had stapte hij lachend in zijn auto om weer terug naar Groningen te rijden. Ook wij konden daarna tevreden naar huis gaan. Best vermoeiend zo’n dagje organisatie zijn.

De dag was echter nog niet helemaal voorbij. Op Facebook verscheen het ene lovende bericht na het andere, complimenten, bedankjes en geweldige foto’s kwamen voorbij terwijl ik genoot van mij herfstbokje. Mijn telefoon bleef plingen met Whatsapp berichten van de loopmaatjes waarmee ik een 12 weken durend trainingsschema had afgerond in de voorbereiding naar hun eerste ultra. Ook veel complimenten van onze (Duitse) loopvrienden dat we zo’n mooi en Coronaproof evenement hadden weten neer te zetten. Uiteraard is het niet alleen aan Henrie en mij te danken, het is een echte teamprestatie. Maar het zal jullie niet verbazen dat ik met een tevreden glimlach in slaap viel.

De uitslag staat hier
Nog meer foto’s staan hier

Viking Waypoint Challenge finale

Viking Adventure Sports had deze Corona periode de Waypoint Challenge bedacht. In diverse gebieden in Nederland waren Waypoints uitgezet die je kon ‘verzamelen’. De punten waren niet meer dan een lijstje met coördinaten, de route moest je zelf bedenken. Als bewijs moest je dan een selfie of een foto met een mascotte o.i.d. maken. Je kon op die manier door heel Nederland 250 punten verzamelen. Loopmaatje Henrie was één van de drie mensen die het lukte om alle punten te verzamelen.

De hele Challenge werd natuurlijk via Facebook posts ondersteund en leverde een mooie voorbeeld van individueel iets doen en toch samen ergens mee bezig zijn. In deze Coronatijden een mooie uitdaging omdat zo’n beetje alle evenementen werden afgelast. De finale was 03-10-2020 met de Herfst Waypoint Trail en ging gelukkig wel door, zij het in aangepaste vorm. 15 Waypoints waren er te verzamelen op de Posbank en Veluwezoom, maar dan moest je wel een aardig eindje lopen.

Het verzoek van de organisatie was om niet te vroeg te komen om drukte te vermijden. Ook begeleiders/publiek was niet welkom. Toen ik ’s morgens aankwam in Dieren was het dan ook extreem rustig. Ik kon de auto op 50 meter afstand van de start parkeren. Met mijn mondkapje op mocht ik me melden en dat was snel klaar. Met max. 45 deelnemers voor de Waypoint Challenge en een handjevol deelnemers aan de 50 km van de Steamtrail was het zeker niet druk. Leuk om even de andere lopers te spreken, maar lang niet zo sfeervol als anders. Maar alles beter dan niets.

Na een kort praatje en de huldiging van de drie personen die alle punten hadden verzameld konden we van start. Omdat iedereen zelf mocht weten hoeveel waypoints hij/zij ging verzamelen en in welke volgorde was na 100 meter het hele startveld al helemaal uit elkaar. Henrie en ik gingen samen een route lopen die volgens ons zowel mooi zou zijn qua omgeving als zo optimaal mogelijk qua kilometers. Eén van de regel was nl. dat je niet over verharde wegen mocht lopen, je mocht die alleen oversteken. Onderweg zouden er wel een aantal (onbemande) verzorgingsposten zijn, maar onze route was dusdanig dat we eigenlijk voor de hele route zelfvoorzienend moesten zijn. De rugzak was dus goed gevuld en woog meer dan ik de laatste tijd gewend was.

We liepen eerst richting de schaapskooi op de Loenermark. Het verste punt, dan hadden we dat vast gehad. Het was een fijne temperatuur om te lopen, maar wel zwaar bewolkt. Maar goed dat we onze handheld GPS hadden, want navigeren op de stand van de zon was onmogelijk en in het bos leek alles op elkaar. Opvallend was dat we enorm veel omgewoelde bosranden zagen, blijkbaar is de zwijnenstand weer erg hoog op de Veluwe. Maar we zagen er geen één. Het enige wild dat we zagen bestond uit een paar Schotse Hooglanders. Altijd goed voor een mooi plaatje, maar nauwelijks wild te noemen.

Bij de schaapskooi op de Loenermark hadden we er al een 14 km opzitten en we liepen prima, zelfs voor op schema. De eerste drie Waypoints hadden we binnen en we waren op het meest noordelijke punt van de route. Tot nu toe zagen we af en toe twee andere deelnemers, verder niets. Richting het meest zuidwestelijke punt bij Velp zouden we zoetjes aan steeds meer waypoints tegenkomen en ook meer deelnemers aan de Steam Trail tegen kunnen komen.

De waypoints bestaan vaak uit kenmerkende dingen, zo kwamen we langs peilstation Teerose van de Duitse Luftwaffe tijdens WOll. Maar ook het beeld van de Highlander is altijd goed voor een mooi fotomomentje. Helaas kreeg ik het voor elkaar om het scherm van mijn iPhone tijdelijk te blokkeren dus helaas geen foto, maar wel goed voor een knipje op mijn waypoint kaart.

Het terrein is hier erg open en meerdere keren dachten we terug aan de Steam Trail vorig jaar. Toen liepen we hier bij ruim 30 graden te bakken in de zon en hadden we het erg zwaar. Nu liepen we bij 14 graden en voelden we ons nog kiplekker. Het tempo zat er lekker in en, op een struikelpartij na, liep alles voorspoedig. We liepen gewoon volop te genieten. Plotseling zagen we drie felgele shirtjes lopen, dat moesten wel clubmaatjes zijn. Onze clubmaatjes deden de Steamtrail en waren goed bezig met hun ronde. Ook zij liepen te genieten. Zo’n ontmoeting ergens ‘in the middle of nowhere’ is wel heel erg toevallig. Dat vraagt gewoon om een foto.

Zoetjes aan gingen we richting Beekhuizen, het meest zuidwestelijke punt van de route. We doken het bos weer in en de heuvels werden weer steiler. Mijn hamstring begonnen te protesteren en ik kreeg een stevige dip te verwerken. Gewoon doorgaan, even wat meer letten op eten en drinken en dan komt het wel weer goed. Op het hoogtepunt van mijn dipje kreeg ik het voor elkaar om te struikelen over een steentje die ik later niet eens terug kon vinden. Mijn knie weer eens opengehaald, maar niets ernstigs. Gewoon doorlopen en proberen positief te blijven. Dan scheelt het enorm dat je met zijn tweeën bent.

Na de verzorgingspost bij het Paviljoen ging het langzaam weer de goede kant op. Zowel letterlijk als figuurlijk. Het energieniveau kwam weer een beetje op peil en op de afdalingen en vlakke stukken begonnen de benen er weer iets meer zin in te krijgen. De laatste vijf kilometer ging het eigenlijk wel weer goed en net voor het begon te regenen kwamen we over de finish. 42 km, 600 hoogtemeters en 15 waypoints in iets meer dan 5 uur.

Bij de finish werden werd met koebellen en applaus ontvangen, maar eigenlijk was alleen de organisatie er nog maar. We waren zo ongeveer de laatste Waypoint deelnemers. En aangezien maar een handjevol deelnemers alle waypoints gelopen had was bijna iedereen al binnen en naar huis. Aangezien je niet mocht blijven hangen was het in de regen dus een beetje troosteloze finish. Maar we waren al lang blij dat we eindelijk weer een evenement konden finishen. De dames van de EHBO ontfermden zich nog even over mijn knie, maar na wat poetsen met een natte doek bleek uiteindelijk een pleistertje voldoende te zijn. Ook de deelnemers die na ons finishten kregen een hartelijke ontvangst van de organisatie. Complimenten voor de organisatie dat ze ondanks alles het toch voor elkaar gekregen hebben om een trailevenement op poten te zetten wat aan alle regels voldeed. Ik denk dat iedereen genoten heeft. Ik in ieder geval, volgens jaar weer zou ik zeggen.

Hardrocken in de Pfalz

De bosrijke bergen in de Pfalz hadden na de Game of Stones 2017 een warm plekje in ons hart gekregen. Mooi om hier na een lange periode zonder evenementen weer samen met Henrie aan de startlijn te staan. Nou ja startlijn, door de Corona maatregelen was de Game of Stones in de Duitse Pfalz uitgesmeerd over vijf weekenden en verschillende startplekken. Het kwam er op neer dat we de GPStracker waarmee we gevolgd konden worden ophaalden bij de organisator thuis en vervolgens naar een toegewezen startplek reden. In ons geval het plaatsje Ramberg, in het oosten van de Pfalz.

Bij de Game of Stones ging het er dit jaar om zoveel mogelijk Rittersteine te ‘verzamelen’ in 24 uur (van 11:00 zaterdagochtend tot 11:00 zondagochtend). Vanuit de startlocatie moest je minimaal 5 stenen verzamelen, daarna mocht je eventueel eenmaal verplaatsen naar een nieuwe locatie om daar verder te gaan. Met de GPStracker werd op een speciale website automatisch bijgehouden bij welke stenen je was geweest. Simpele regels dus eigenlijk, met heel veel ruimte voor eigen invulling. Van tevoren hadden we dan ook een flink aantal routes uitgewerkt met veel stenen, verspreid over de hele Pfalz. Die routes en ook de locaties van de Rittersteine waren al ingeladen op onze GPS handhelds. Nu was het hopen op een gunstige startlocatie. Aangezien we in het laatste weekend startten wisten we dat we meer dan 39 stenen zouden moeten verzamelen, liefst een aantal extra omdat er ook nog een team zou starten.

Met Ramberg hadden we het aardig getroffen, slechts een paar kilometer verwijderd van één van de routes die we hadden voorbereid. Het plan was om deze route zo ver mogelijk te volgen en dan ergens af te korten om net voor het donker weer bij de auto te zijn. Aangezien het midzomer was konden we een flinke afstand halen voor het donker. Dan zouden we naar de meest optimale route rijden, een paar uur slapen in de auto en dan bij het eerste licht weer beginnen met de tweede ronde.

Op het kleine parkeerplaatsje net buiten het dorpje pakten we onze rugzakken in met wat we nodig dachten te hebben qua eten en drinken. Dat woog nog best veel, maar we verwachtten maar enkele plekken waar we wat konden kopen. We laadden de juiste route in de GPS handheld en een papieren kaart ter ondersteuning. Onze enige tegenstander die dag kwam toevallig ook aan op dezelfde parkeerplaats, maar die zouden we de hele dag niet meer zien. Iets na elven drukten we onze horloges aan en waren we gestart.

Het begon meteen al goed met een lange steile klim vanuit Ramberg naar de eerste steen, bovenop de berg. In een straf wandeltempo ging het bergop. De eerste steen was makkelijk te vinden en met wat improviseren kwamen we al vrij snel aan op de route die we van tevoren bedacht hadden. Een mooie cluster van stenen die verwezen naar militaire schansen uit de Erster Koalitionskrieg (1792-1797) lag hier dicht bij elkaar. Een goed begin is het halve werk, vol goede moed gingen we dan ook verder in onze ultra modus. Bergop hiken en naar beneden in een ontspannen dribbel. Vlak was het nergens 🙂

Het weer was prima, zo’n 20-25 graden, maar in de schaduw van het bos was het prima te doen. De ene steen na de andere werd gevonden en we vermaakten ons prima. De organisator Michael had nog gevraagd of ik wat mooie panorama’s op de foto kon zetten voor zijn website, maar het Pfälzerwald zat goed in het blad. Echt mooie uitzichten over het dal hadden we daarom eigenlijk nergens, hoewel de toppen toch ruim boven de 600 meter lagen. Opvallend was ook dat het bos hier veel meer uit loofbos bestond, waarschijnlijk omdat het toch wat zuidelijker ligt. De grote hoeveelheden dode naaldbomen door de letterzetter kever in Nederland zagen we hier dan ook niet. Wandelaars eigenlijk ook maar heel weinig, alleen in de buurt van parkeerplaatsen zagen we enkele mensen.

Halverwege de middag kwamen we aan bij een Berghütte. Het meegebrachte gezichtsmasker was noodzakelijk om op het terras te mogen komen en een grote Kaffee und Kuchen te bestellen. Dat smaakte prima natuurlijk en we namen er rustig de tijd voor. Met de kaart op tafel werd het vervolg van de route doorgenomen. We moesten ergens onze route afsnijden om niet in het donker te komen lopen aangezien we onze koplampen in de auto achtergelaten hadden om gewicht te besparen. Maar dat mocht ook weer niet teveel stenen kosten. Nadat we de strategie bepaald hadden ging het weer verder.

We hadden een mooi ritme te pakken waarin we al hikend/hardlopend de kilometers onder onze voeten wegtikten. Doordat je steeds alleen maar bezig was om van steen naar steen te komen maakten de kilometers, of de snelheid eigenlijk helemaal niets uit. We waren gewoon lekker bezig met onze favoriete hobby, heerlijk. Zo af en toe namen we een momentje om weer even naar het grote geheel op de kaart te kijken en even te evalueren waar we zaten en wat we nog moesten en dan ging het weer verder.

Toch bleek onze strategie wel doeltreffend, maar niet altijd de beste te zijn. Zo hadden we bedacht om een stuk van de route af te snijden. Op de kaart leek dat in eerste instantie vrij simpel, maar in de praktijk bleek er een berg in de weg te zitten. De enige paden die er waren zigzagden over de berg omhoog en omlaag. Daarmee werd de afstand ruim verdubbeld en bleef er van het afsnijden eigenlijk niet eens heel veel meer over. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, hierdoor kwamen we wel in het begin van de avond langs een bergrestaurantje midden in het bos. Een prima plek voor een grote cola en een heerlijke Flammkuchen op het terras in het zonnetje.

Met het buikje vol vertrokken we voor het laatste stuk van de dag. Nog een paar uur lopen met stevige klimmen en wat bushwacken om goed verstopte stenen in het bos te achterhalen. Inmiddels begonnen de benen toch wel wat te protesteren. Gelukkig mochten we de laatste twee kilometer naar de auto afdalen. Hoewel, 250 meter afdalen in twee kilometer is zeker niet lekker comfortabel uitlopen als je al zo’n 50 km gelopen hebt. Tussenstand: 30 stenen in ruim 51 km met 1655 hoogtemeters.

Bij de auto trokken we snel droge spullen aan en aten we even wat. Het begon al snel donker te worden. Tijd om te vertrekken naar de parkeerplaats waar we wilden overnachten en de volgende ochtend vroeg weer op pad wilden gaan. Toch nog een uurtje rijden over de slingerweggetjes door de Pfalz. Inmiddels was het helemaal donker. De parkeerplaats was leeg op een gedumpte caravan na. We aten en dronken nog wat en probeerden daarna zoveel mogelijk rust te pakken. Echt diep slapen mag je het niet noemen op een naar achteren geklapte stoel.

’s Morgens half vijf was ik al wakker gemaakt door de vogels. Henrie sliep nog maar die werd al snel wakker door mijn gerommel met eten en drinken. Om iets na zessen waren we alweer op pad. Het was lekker fris, de zon kwam net boven de heuvels en scheen prachtig door het bladerdek. Een geweldige start van de dag, afgezien van het feit dat we met een stel stijve pootjes meteen weer steil de heuvel op moesten.

De ronde die we gingen doen was eigenlijk niet zo lang, eigenlijk was het één lus van een achtje dat we gepland hadden. Maar er zaten maar liefst 16 stenen in op 18 km lopen, een goudmijntje qua stenen dus. De heuvels waren wel wat steiler dan de dag er voor, maar het kan ook zijn dat het zo voelde…

Bij de start op de vroege zondagmorgen voelden we ons eigenlijk relatief goed. De rust had ons goed gedaan en wel liepen vol vertrouwen in een lekker tempo door. Maar na een uurtje of twee was dat gevoel al weer weg. Je kon merken dat we al weer uit de reserve tank aan het putten waren en de pootjes begonnen steeds meer te protesteren. Maar doordat we steeds weer een steen konden scoren bleef het nog steeds leuk. Ook het idee dat we na hooguit uurtje of vier lopen al weer klaar zouden zijn was best een goede motivator om door te lopen. Zo’n goede motivator dat we met 3:16 uur al weer bij de auto stonden. 16 Stenen in 19 km met 529 hoogtemeters, best aardig voor de zondagmorgen.

Na even opfrissen op de parkeerplaats reden we eerst naar de dichtstbijzijnde mogelijkheid om een Kaffee und Kuchen ontbijt te scoren. Op de Games of Stones website zagen we dat de enige tegenstander die nog liep in het uurtje dat nog restte ons nooit in zou kunnen halen. De virtuele lauwerkrans en eeuwige roem was dus voor ons! Team Achterhoek rules!

Game of Stones dag 1
Game of Stones dag 2

FKT Scholtenpad

(Door Bart Wijnands)
Met de komst van het Coronavirus werd mijn hardloopkalender zoals bij zoveel lopers in korte tijd volledig schoongeveegd. De Sallandtrail, die gepland was op de zaterdag na de afkondiging dat eventementen verboden werden, was de eerste die sneuvelde. In rap tempo kwamen de Rotterdam Marathon, de Corfu Mountain Trail en de RopaRun daar achteraan. De grote vraag was: Hoe blijven we gemotiveerd in in vorm voor het hoofddoel van dit seizoen: de Val d’Aran, een race over 162km met 11.000 hoogtemeters die bij finishen tevens een startplek voor de UTMB volgend jaar geeft? 

In de whatsapp-groep met Maarten van Halderen en Adriaan Pandelaers opperde Adriaan het idee van een FKT.  Maarten en Adriaan kennen elkaar van de UTMB-TDS in 2018 (TDS is nog steeds de naam van onze whatsappgroep) en Maarten en ik zouden in juli samen naar Spanje gaan voor de Val d’Aran. 

Op fastestknowntime.com checkte is welke FKT’s er in Nederland geregistreerd waren en ik kwam tot de conclusie dat daar wel kandidaten bij zaten die scherper konden. Het Scholtenpad was er één van en bovendien een mooie lengte voor een “unsupported” poging. Bovendien ook nog in een heel mooie omgeving. Maarten had wel zin om mee te doen.

Tweede paasdag leek een prima dag voor een poging FKT-poging te worden. Het zou een bewolkte, winderige en frisse dag worden met mogelijk een klein drupje regen. Na alle zonnige dagen ervoor zou het dus geen dag zijn waarin mensen massaal de natuur in zouden gaan. Voor een FKT-poging zou de koelere temperatuur echter perfect zijn en de wind zou ook weer niet onstuimig hard zijn. 

Maarten en ik hadden afgesproken bij het Scholtenpad zelf en waren er – netjes volgens de coronaregels – ieder met de eigen auto naartoe gereden. Om kwart voor negen gingen we monter op pad. Het was inderdaad fris, maar eenmaal in beweging ging het extra laagje kleding al snel in de rugzak. Het tempo lag aardig hoog: rond de 4:30/km, maar het voelde comfortabel. Genietend van het Coulissenlandschap vlogen de kilometers voorbij. Bij de 25km zeiden we tegen elkaar dat het misschien verstandig zou zijn om het tempo wat naar beneden te brengen. We lieten het tempo afzakken naar 5:15, maar twee kilometer later zaten we alweer op 4:45 en dat hebben we maar zo gelaten. 

Bij de 40km hadden we een stop gepland om wat uitgebreider te eten. Voor Maarten was het een welkome onderbreking, want hij had last van zijn schoenen. Zijn oude Altra’s waren tot op de draad versleten, dus hij had kort voor onze FKT-poging nieuwe schoenen aangeschaft. Aangezien bij alle shops de Altra’s in zijn maat waren uitverkocht had hij een ander merk schoenen aangeschaft. Een race op nagelnieuwe schoenen lopen is natuurlijk geen goed idee, maar de oude schoenen waren ook geen optie meer. Maarten had dus de gok genomen en moest nu op de blaren zitten, of beter: lopen. Er zat een ruw lipje bij de hiel van de schoen, die inmiddels een open blaar op de hielen van Maarten had opgeleverd. 

Na wat te hebben gegeten en de blaren te hebben verzorgd gingen we weer op pad. Het tempo ging al meteen weer onder de 5:00/km en de kilometers gingen vlotjes voorbij. Na de 50 km ging het tempo wat naar beneden, maar we hadden ruimschoots speling en we zaten nog steeds onder de 5:35, het gemiddelde tempo van de FKT van Mathias Weltz. Rond de 55km  kreeg ik zelf een flinke dip. Ik was ineens niet meer vooruit te branden. Na een gelletje en even later nog een, was de dip redelijk snel gefixt en kwam de flow weer terug. Maarten liep echter steeds moeilijker en zat duidelijk diep in de “pain cave”. Het tempo liep gestaag verder terug tot boven de 6:00 voorbij de 70km.  Het eind kwam echter in zicht en het was duidelijk dat er een flinke hap uit de FKT zou gaan!

Terug bij de auto klokten we af op 6:29:58. Nog net binnen de zeseneenhalf uur en ruim 23 minuten onder de vorige FKT! Om het te vieren had Maarten twee flesjes IPA meegenomen, die bijzonder goed smaakten na het lopen. 

Maartens hielen waren inmiddels een bloederige bende en hebben nog een paar weekjes herstel nodig gehad. Die pijn gaat echter voorbij, maar de voldoening van de prestatie blijft! Op naar een volgend project…

De route is te vinden op Strava
De FKT op het Scholtenpad wordt bijgehouden op Fastestknowntime.com en staat hier

AVA’70 delegatie blijkt modderproof

door Frank Roos

 “De Jutbergtrail in Dieren is een prachtige route, die grotendeels gaat over onverharde bospaden door de bossen van de Veluwezoom. Deze trainrun moet je gelopen hebben….!” De organisatie van AV Gelre wist met deze wervende tekst een mooie en bovenal ijzersterke delegatie van AVA`70 uit te dagen om deel te nemen.

Het evenement past prima in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, aldus coach Wim Brinkman en daarom stonden er dan ook 12 AVA-janen aan de start. Sommigen hadden al wel wat ervaring op het gebied van trailen en draven door de bossen, anderen beleefden hun vuurdoop en dat levert natuurlijk wel een klein beetje wedstrijdspanning op.

de AVA ’70 delegatie

Eigenlijk was het betreden van het sportpark al direct een verademing. Talloze vrijwilligers zijn nog druk aan het werk met de voorbereidingen. De soep is in de maak en blikken vol met knakworsten verdwijnen in de pan. De sfeer is uiterst relaxed, maar trailrunners vormen eigenlijk ook wel een apart volkje. Wat ze gemeen hebben is vooral de ontspannen wijze waarop er naar de start wordt toegewerkt.

Clubkleding zie je maar weinig en is vervangen door bijzonder fleurige tights en jasjes. De sportschoenen zien er ook anders uit, een enkeling loopt zelfs op blote plarkens en het gros heeft op zijn rug een tasje met proviand. Hier wordt je dan als hardloper in het opvallende AVA-gele wedstrijdshirt toch wel ietske onrustig van. Wat staat ons te wachten, de komende uren?


Om half 11 staat het startschot gepland en dit gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als bewijsmateriaal moeten dienen.


Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan, waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11 kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes banaan vinden gretig aftrek.

Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon daad werkelijk in zicht. 


De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De 4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en wist daar dan ook wel raad mee.

Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een klasbak is dat!


Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee. Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest wandelen, daar baalde hij zelf  na afloop gruwelijk van.

Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur.

Theo kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend, verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer, maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.    
Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs Oosterholt in het vizier.

Iedereen was in de veronderstelling dat de sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond de deelname aan de dikke 30 (!) kilometer trail in de weg. Na een voortvarende start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! 

Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15 kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan. De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best had gedaan.


Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… 

De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker op weg naar Rotterdam! 

Vikingen in het Sauerland

Vikingen in het Sauerland? Romeinen misschien, maar Vikingen? Toch waren ze er en niet eens heel lang geleden…. Viking Adventure Sports, ook bekend van de Vikingtrail en de Steamtrail, organiseerde van 7-9 februari een Viking Wintertrail weekend in het Duitse Sauerland. Met 50 enthousiaste trailrunners, inclusief organisatie, een weekendje lekker rennen in de besneeuwde bergen. Mooier kan je het bijna niet bedenken.

Vanuit de Achterhoek waren we met liefst 9 man/vrouw vertegenwoordigd. Aangezien we de kortste aanrijtijd hadden van alle deelnemers hadden we het plan opgevat om wat eerder te vertrekken op vrijdagmorgen. Dat gaf ons de mogelijkheid om alvast een mooie ronde te lopen voor we ons later in de middag zouden melden bij ons hoofdkwartier voor het weekend.


Henrie had een ronde van 17 km uitgezet via afstandmeten.nl, met een Kaffee und Kuchen mogelijkheid onderweg. Het was fris bij de start van ons rondje, maar de zon scheen en het was prachtig in het besneeuwde bos. Pittige heuvels en mooie afdalingen wisselden elkaar vlot af. We deden het rustig aan en genoten volop van de uitzichten. ‘s Avonds stond er ook nog een korte nighttrail gepland, dus nadat we onderweg in het bijzonder pittoreske en traditionele café genoten hadden van typisch Duitse Kaffee und Kuchen stapten er een aantal lopers in het busje. Met drie man maakten we ook de laatste zeven kilometer vol. 17 km met zo’n 520 hoogtemeters, die waren alvast binnen.

Een beetje stinkend naar zweet, maar bijzonder opgewekt na ons ‘eigen’ rondje meldden we ons vervolgens bij het vakantiehuis dat door de organisatie afgehuurd was. Het was een soort van jeugdherberg, met slaapzalen vol stapelbedden. Het schoolreisjesgevoel sloeg meteen nog meer toe. Niet dat we er meteen een warm gevoel van kregen, de eigenaar had de boel niet opgestookt van tevoren en voor zo’n groot gebouw op temperatuur is ben je uren verder. Dat kon de pret niet drukken, de koffie was warm. We maakten kennis met onze loopmaatjes voor dit weekend. Al snel bleek dat we weliswaar heel verschillend waren, maar door onze gezamenlijke hobby toch al snel iets van een band hadden.

Na het inrichten van de slaapzaal en de eerste gezamenlijke maaltijd stond de reflectortrail op het programma. In het licht van de hoofdlampjes konden we de reflectoren goed zien, maar de pijlen voor de richting wat minder. Met een goede groepssamenwerking vonden we de weg echter iedere keer terug. We hadden de krap acht kilometer en 200 hoogtemeters al weer achter ons voor ik het in de gaten had. De avond werd afgesloten met een paar hersteldrankjes, voornamelijk gerstesmoothies….

Na het ontbijt zaterdag maakten we ons klaar voor de ‘Hagar’ route, de lange route van de dag. 28 km met bijna 900 hoogtemeters zonder verzorgingspost, de rugzakken werden dus goed gevuld. We reden eerst met de auto richting Winterberg naar de start. Het was helaas een stuk bewolkter dan de dag er voor, maar in ieder geval droog en op de hoger gelegen delen lag redelijk wat sneeuw. Aangekomen bij de start verdeelden we ons in een snelle en een minder snelle groep. De route werd onder begeleiding gelopen, we bleven als groep dus de hele tijd bij elkaar.

De bergen in het Sauerland zijn echt wel een klasse hoger dan alles wat je in Nederland kunt tegenkomen. Lange klimmen werden door ons dan ook veelal hikend naar boven gelopen. Zeker voor degenen met weinig bergervaring was het best heel pittig. Echt vlak was het nergens, maar gelukkig ging het net zo vaak naar beneden als naar boven. De sneeuw op de hoger gelegen delen maakte het plaatje compleet, een echte wintertrail met kerstkaart-achtige uitzichten.

Halverwege de route had de organisatie toch nog een plekje bij een schuilhutje weten te vinden om een soort van verzorgingspost in te richten met warme bouillon en chips. Heerlijk! Na de korte pauze mochten we ook nog eens afdalen van een skipiste. Wat een lachen was dat, glijden en glibberen van de helling af. Sommigen gleden zelfs op de billen naar beneden.

De laatste 10 km werden wel wat zwaarder voor de minder getrainde deelnemers, maar iedereen bleef vol goede moed doorbuffelen. Pas op het laatst namen een paar lopers een afkorting. Die misten weliswaar nog een paar mooie klimmen en afdalingen, maar zaten wel een stuk eerder in het café waar ook de snellere groep inmiddels al een tijdje zat.

’s Avonds was het tijd voor bier, BBQ en een pubquiz. Het mag duidelijk zijn dat de winnaars van de pubquiz uit het oosten kwamen, daar komen de wijzen immers vandaan… Het was een hele gezellige avond en het was ook niet vroeg toen we de slaapzak in kropen. Maar we hoefden de volgende ochtend nog maar één loopje, dus kon dat best vonden we.

Aangezien we voor 12 uur vertrokken moesten zijn en er een flinke storm in Nederland voorspeld was vertrokken we bijtijds na het ontbijt voor het laatste rondje van het weekend. De organisatie had een rondje van 8 km, maar wij hadden zelf van tevoren een iets langere route van 15 km bedacht. Maar om toch nog te kunnen douchen hadden we die ingekort tot ruim 12 km. Er bleek nog best belangstelling te zijn van andere lopers om met ons mee te gaan en zo werd het toch een aardige groep onder aanvoering van Henrie. We genoten volop en pakten toch nog weer zo’n 340 hoogtemeters mee in de gauwigheid.

We waren precies op tijd terug om nog even te kunnen douchen, maar daarna stapten we al snel allemaal in de auto om te proberen voor de storm thuis te zijn. Het was een geweldig leuk weekend, goed geregeld allemaal, leuke mensen leren kennen. Eigenlijk precies zoals ik gehoopt had dat het zou worden en zeker voor herhaling vatbaar.

Een filmpje met onze avonturen is te vinden op Youtube

Slangenburgtrail 2019

(door Bianca Ruesink)

Ik heb al langer de wens gehad om een keer een trail te lopen.  Als ik zo de verhalen aan hoorde van andere ervaren traillopers hoe mooi het wel niet is om door de prachtige natuur te lopen die Nederland te bieden heeft en hoe fijn het wel niet is om niet op tijd te lopen, maar puur op gevoel en ondertussen ook nog te kunnen genieten van de natuur en van de rust om je heen en de vogels te horen fluiten. Alleen dat stukje al van ‘niet op tijd te hoeven lopen’, dat leek me al heerlijk!

Begrijp me niet verkeerd, ik loop graag wedstrijden maar ik kan ook enorm genieten van dit soort loopjes! Even niet te hoeven horen, welke tijd denk je te gaan lopen of wat is je pr op deze afstand? Ergens voel je dan toch wel een beetje die druk om te moeten presteren. Al leg ik die druk mezelf op want uiteindelijk MOET ik natuurlijk helemaal niks!

Toen ik de inschrijving voor de Slangenburgse trailrun voorbij zag komen dacht ik gelijk …..ja leuk , voor deze ga ik me inschrijven! Mooi dichtbij en een mooi begin om eens te proeven wat dat trailen nou precies inhoud. De afstand was voor mij ook geen twijfel, dat zou de 21km worden. Beetje uitdaging hou ik dan wel van. 😉

Gelijk daarna m’n ‘hardloopmoatie’ ge-appt of hij ook zin had om mee te gaan. Tenslotte is het met z’n twee altijd leuker als alleen!  Wel onder 1 voorwaarde om deze niet als wedstrijd te lopen, maar gewoon lekker kalm aan. Gelukkig kreeg ik hem zo gek om mee te gaan.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Op de valreep nog even een trailrugzakje besteld bij de Decathlon want het is toch wel fijn om je telefoon, een jasje, wat water en een gelletje mee te kunnen nemen. Deze kon ik dan ook gelijk uit testen. Het was effe zoeken met de auto maar uiteindelijk een half uur voor de start aangekomen bij de Pokkershutte in Ijzevoorde. 

Eenmaal binnen zagen we al een boel andere avajanen..waaronder Rinke ter Haar, Gerdy Hoornenborg, Angelique Vrijdag, Judith Huitink , Marieke ter Beeke en onze ultra trailloper Henrie Drenthel. Ik denk als Henrie er is dan moet het wel een hele mooie zijn! Oh zegt Henrie, deze is mooi maar ook een makkie. Ok denk ik das mooi, zeker om te beginnen hoeft het voor mij ook niet al te moeilijk haha. 

Startnummer opgehaald, rugzakje vast geklikt, nog een beetje kletsen met de rest en om iets over half 2 ging het startschot. Gaan met die banaan! De startnummers waren in groepjes gedeeld waardoor het geen massale start werd, lekker rustig.

We hadden er zin in! Temperatuur was prima, 15 graden dus de kleding keuze was vrij makkelijk. Korte broek en shirt en lange compressiekousen voor toch iets meer ondersteuning aangezien bijna alles onverhard is, dus ongelijk en nog een beetje modderig door de regen van de afgelopen dagen. 

De route was voor ons een echte verrassing.. stukjes langs de beek, singletracks door de bossen, drassige modderpaden, over boomstammen springen, onder de boomstammen door, ja ik kan niet overal overheen springen he! Soms was het even zoeken waar je moest lopen dan was het geen pad maar gewoon een heel struikenparade waar je door heen moest worstelen om de gele lintjes te volgen. Ik hoor nog achter me.. ‘man man dit is toch geen route!’  haha Ja Arno dat noemen ze dus een trail!

Genietend van de omgeving vlogen de eerste 10 km’s voorbij. En daar was de pauzeplek, een tafel vol met bekertjes water, bananen en stukjes koek lagen er.  Ik hoorde Henrie nog zeggen ..we nemen altijd rustig de tijd…even wat drinken en eten tussendoor. 

Dus wij dachten ook uitgebreid even te gaan ‘lunchen’ daar…’t is tenslotte geen wedstrijd toch? Tot dat de volgende lopers er aan kwamen  en snel naar de bekertjes vlogen..hup slok naar binnen, banaantje naar binnen propten en weer snel doorliepen! Arno en ik keken elkaar aan…oh gaat dat zo hier ! haha Dus besloten we om de lunch toch maar wat in te korten en ook weer gang te maken voor de volgende 11 km. 

Gelijk weer dravend door mooie zandpaden kwamen we Marieke en judith nog even achterop die ook gestaag door gingen met z’n 2. Nog even succes gewenst met de laaste loodjes en weer door. 

Toen langs het prachtige Kasteel van Slangenburg…ik denk ah weer een herkenbaar stukje. Voor de rest is het veel draaien en keren door het landschap niet wetend waar je in vredesnaam bent, nog meer boomstammetjes..struiken.. waar we bijna kruipend overheen moeten. Je moest goed kijken waar je je voeten neer zette. Zou wat zijn als je je enkel nog even omzwikt. Daarna weer proberen om je ritme te vinden om weer fijn door te kunnen lopen. 

M’n benen werden wel steeds zwaarder en kreeg steeds meer respect voor de trail lopers die regelmatig zulke afstanden lopen of nog vele km’s langer met zulke hindernissen. Toch wel lastiger dan ik dacht ,vooral om steeds weer je ritme te zoeken. En de zachte ondergrond maakt het ook best zwaar. 

Maar gelukkig konden we ook nog genieten al kletsend verder en een paar stops gemaakt om wat foto’s te schieten! Ook leuk voor je strava natuurlijk! De laaste 5km kreeg ik nog even onverwacht effe een klaai modder in m’n gezicht van de lange drel die zich even niet kon inhouden, dus daar had ik nog effe een appeltje mee te schillen. Hoppatee modder zat in de buurt dus flats ook zijn gezicht even van een moddermasker voorzien.  Wat zullen we straks stralend over de finish komen. 😊

Dikke schik met z’n 2 maar daardoor was de gang er wel helemaal uit. Effe ons zelf wat moed inpraten, kom op nog effe doorzetten. En ja hoor daar zagen we de finish!! yess we made it! Mijn eerste trail en die van Arno ook..ruim 20 km in the pocket! Wat was hij mooi en zeker voor herhaling vatbaar en goed georganiseerd!  Nu op zoek naar een andere mooie trail …suggesties zijn welkom!

Nu beentjes hoog en lekker nagenieten! 

4 Parken CityNighttrail

Donderdag 17 oktober een berichtje van Yvette: zullen we vanavond een rondje doen. Zelf ben ik niet zo’n fan van de baantraining (sorry trainers ligt niet aan jullie en ik weet dat het goed voor je is), dus de schoenen aan en op de fiets naar Yvette. Snel de hoofdlamp op en lopen maar. Al snel hebben we het over de 4 Parken CityNighttrail die voor de laatste keer gehouden wordt. Lijkt ons wel leuk om die een keer te lopen, het is in Arnhem dus redelijk dichtbij. Thuisgekomen snel overlegd en de afspraak staat.

Zondag avond 18.00 uur komt Yvette me ophalen en rijden we richting Arnhem. Na wat zoeken hebben we de startlocatie gevonden, net op het moment dat de canitrailers vertrekken voor hun 16 km. Er staan ongeveer 10 mannen en vrouwen bij de startstreep en we vragen of we nog mee mogen doen. Het mag, maar ze hebben geen blanco nummers  meer, dus starten we onder een andere naam: Patrick en Patrick. Schijnbaar zijn die niet op komen dagen.

We kleden ons om op de parkeerplaats, het is niet echt warm maar het is gelukkig wel droog. Dat was die middag wel anders .Dorothea Bil is de organisator van deze trail en dat kan ze goed. Samen met een hele schare vrijwilligers heeft ze een pracht loopje opgezet. Na wat welkomstwoorden kunnen we vertrekken. Het is allemaal heel losjes, geen startschot of tijdsregistratie. Nadat Yvette ook GPS verbinding heeft vertrekken wij voor de 16 km. We hebben ook al gelijk gezelschap van de achterloper, maar dat is niet erg. Ik heb haar als eens eerder ontmoet toen ik in december vorig jaar met Dorothea in Luxemburg heb gelopen.

Al kletsend gaan de eerste kilometers onder onze voeten heen. Heuveltje op, trapje op, er zit van alles in de route. Op een geven moment loop ik verkeerd en komen we een groepje met 3 lopers achterop. Al snel hebben we ze ingehaald. De achterloper blijft bij hun zoals het hoort en wij lopen samen verder. We steken een weg over met een verkeersregelaar als we opeens een lampje snel dichtbij zien komen, het is de achterloper. Het groepje mensen die wij ingehaald hadden waren van de 8 km en waren te vroeg gestart, dus sluit ze weer bij ons aan.

Dan ben ik Yvette en de achterloper opeens kwijt. Yvette was de grond van dichtbij aan het bekijken… Kan gebeuren, verder niks aan de hand dus we lopen rustig verder. Het is genieten, een prachtige route met goed verzorgde posten onderweg. Na ruim 2 uur komen we weer bij de finish onder luid gejuich van Dorothea.We praten nog wat na met andere deelnemers en nemen ons voor om de route ook nog eens overdag te lopen. Onderweg in de auto zeggen we dat we toch vaker een nighttrail moeten gaan lopen, het is echt leuk in het donkere bos.


Tot de volgende trail,
Groet Patrick en Patrick! (Yvette en Linda)