Achterhoek: vier toppen route Lochemse Berg

Een 20km ronde over de vier toppen rondom de Lochemse Berg

(Bron: MudSweatTrails)
De vier toppen route laat je kennismaken met de toppen van de stuwwallen ten zuiden van Lochem. Achtereenvolgens worden de Kale Berg, de Zwiepse Berg, de Paaschberg en de Lochemse berg gerond. In de ronde van circa 20km zitten dan ook iets meer dan 400 hoogtemeters verwerkt. Het grote natuurgebied, in beheer van het Geldersch Landschap, kent nog vele paden en sporen die in de geschiedenis een functie hebben gehad en worden beschreven. Bij het start- en finishpunt, koffie- en eethuis de Kale Berg, is het prettig starten en afsluiten.
De ronde is 21km, heeft ongeveer 400 hoogtemeters en wordt tegen de richting van de klok in gelopen.
​Route en foto’s: Winnie Dankers / Rick Moezelaar / Achterhoek Toerisme

Instructies

De vier toppenronde wordt gelopen met een GPS-apparaat. Download de .gpx file. Pak het zip bestand uit en zet het gpx bestand op je GPS-apparaat. Enige ervaring met het lopen op een gps-track is aan te bevelen. Je doet er goed aan het gpx bestand ook te uploaden op je smartphone voor meer detail bij het volgen van de route. Zorg voor voldoende batterijen om een uur of 3 met je gps-apparaat te kunnen lopen. Een handheld gps met kaartfunctie is nog iets gemakkelijker om mee te navigeren. Neem voldoende water en energie mee voor onderweg.

Start bij P de Kale Berg

Bij de Kale Berg denken bergliefhebbers al snel aan de Mt. Ventoux. Maar niet alleen de Provence heeft een Kale Berg, deze heuvel in de Achterhoek vormt de start- en finishplaats voor de vier toppenroute in de omgeving. 

Vanaf de parkeerplaats bij Eethuis de Kaleberg begint de route direct met een trap omhoog richting het ‘lezingenzaaltje’, tegenwoordig ook wel ‘Kapel’ genoemd. Dit houten gebouwtje op de Kale Berg (ook wel Kalenberg genoemd) werd gebouwd voor lezingen en zomercursussen van de religieusvrijzinnige Woodbrookers gemeenschap, welke in 1908 werd opgericht door Nederlandse theologiestudenten. Vandaag de dag wordt de Kapel nog altijd gebruikt voor uiteenlopende samenkomsten, waaronder huwelijksvoltrekkingen. 

Barchem te koop!

Na deze korte klim daalt de route direct af richting het toeristische Barchem. In 2013 kwam het destijds 1.800 inwoners tellende dorp in het nieuws doordat het onder de naam ‘Barchem te koop’ een open dag organiseerde voor de ruim 50 huizen die er te koop stonden en om de krimp van het dorp tegen te gaan. Deze actie was erg succesvol. Een kwart van de bijna vijftig leegstaande woningen werd binnen een maand verkocht, evenveel als anders in een heel jaar. Ook kon de school een aantal nieuwe leerlingen inschrijven. De nieuwe bewoners komen vooral van buiten de Achterhoek. 

Top: De Kalenberg

Na een mooie opwarmronde door het Beelaerts Bos steken we de Zwiepseweg over en klimmen we nu écht naar de top van de Kale Berg. Hier stond vanaf het begin van de 20e eeuw het ‘Schuilkoepeltje’ waar wandelaars konden uitrusten en van het uitzicht konden genieten. In de jaren ’70 werd dit koepeltje afgebroken en tegenwoordig staat er een nieuw zeshoekig koepeltje van hout. Bij goed weer heb je hier nog steeds een prachtig uitzicht kun je aan de horizon zelfs een aantal Duitse windmolens zien staan.

Het bordje ‘Oe eigen pröttel met nemmen’ staat er niet alleen voor het sierlijke taalgebruik.. 

Witte Wievenkoele

Na de Kalenberg gaat de route richting de Witte Wievenkoele waar ‘s nachts de Witte Wieven dwalen. De legende van de Witte Wieven is leuk om te lezen en met de kinderen te delen. De kuil is tevens een mooie plek voor kinderen om te spelen. 

Nadat de route door deze kuil is gegaan vervolgt hij zich richting de Hessenweg, één van de handelswegen die vanaf 1660 de Achterhoek doorkruisten. In Lochem splitste de oude handelsweg van Munsterland zich naar Zutphen of Deventer. 

Top: de Zwiepse berg

Vanaf de Hessenweg wordt nog even een klimmetje naar de Zwiepse Berg gemaakt en een afdaling naar de ‘Hangzolder’. De Zwiepse Berg is de meest eenvoudig te ronden ‘summit’ van de vier.   

Vervolgens wordt er een uitstapje gemaakt richting Kasteel de Cloese. Dit kasteel werd in 1520 gebouwd door de Lochemse pastoor Sweder van Kervenheim en in de jaren ’90 deed het dienst als politieschool. Later werd het kasteel opgesplitst in 5 luxe appartementen. In 2018 werden de naast het kasteel gebouwde barakken afgebroken om plek te maken voor 15 bouwkavels waar door de vrije keuze van de architect een flink aantal droomhuizen inmiddels verwezenlijkt is.

Toppen Lochemse Berg en de Paaschberg

Via Camping Erve Harkink gaat de route terug over de Hoge Enk langs de Voortmanskoele naar de top van de Lochemse Berg, met 49m boven NAP de hoogste berg die je vandaag aandoet. Bovenop de top staat de bakstenen Belvedere. Deze ruim 18 meter hoge uitkijktoren werd in 1893 gebouwd en werd éénmalig verhoogd toen deze niet meer boven de vegetatie uitstak. Toen dit wederom het geval was werd de toren gesloten (1977).

Via Landhuis De Enk (1909) gaat de route richting de Paaschberg met daar bovenop de in 1924 gebouwde watertoren. Aan de bouwstijl van de toren is de invloed van de Amsterdamse School goed te herkennen.

Uitkijktoren Belvedère op de Lochemse Berg

Natuurtheater de Zandkuil

Vervolgens komt de route langs het in 1938 in Lochem geopende openlucht theater ‘De Zandkuil’, dat door zandafgravingen was ontstaan. De echte glorietijd van het theater was tussen 1968 en 1986. Toen was De Zandkuil wereldberoemd door het jaarlijkse popfestival op Hemelvaartsdag. Ook vandaag de dag kun je hier nog genieten van concerten, toneelvoorstellingen en theater.

Via de Lochemse Hockeyvelden gaat de route langzaam weer terug richting de Lochemse Berg om uiteindelijk weer terug te komen op de Kale Berg. Na een laatste duik door de zandkuil kom je na ruim 20 km en vier ‘summits’ weer terug bij de parkeerplaats.

Downloads

Download onderstaand de routekaart van vier toppenroute in Lochem. Of klik door naar de route in Afstandmeten.

Download het gpx bestand van de Toppenroute Lochemse Berg (zip bestand uitpakken).

Meer activiteiten op buitensportgebied in deze regio vind je op de website van Outdoor Achterhoek

MST route Zutphen Ruurlo door de ogen van de ontwerpers

Pling! Bericht van Ricardo Boerkamp.
‘Hoi André, heb je misschien tijd/zin om komend weekend samen de Ns Zutphen Ruurlo te lopen?’
Beetje kort dag, maar de agenda was leeg en ik had er wel zin in om de route eens in zijn geheel te lopen. De afspraak was na wat heen en weer appen dus al snel gemaakt. Ricardo zou zondag met de trein van 8:22 op station Ruurlo aankomen. Dan lopend met een omweg naar Zutphen en dan ging ik weer met de trein terug.

De route die door MudSweatTrails in samenwerking met Outdoor Achterhoek is neergezet maakt deel uit van een aantal routes om de Achterhoek te promoten. In het ontwerpstadium was ik benaderd om een route te ontwerpen en ik had een geschikte route van station Ruurlo naar station Vorden bedacht. Ricardo had samen met loopmaatje Adrie een aansluitende route bedacht van station Zutphen naar station Vorden. Voor de liefhebbers die liever wat korter lopen kun je dus van Zutphen naar Vorden lopen of van Vorden naar Ruurlo. De liefhebbers van de lange afstand kunnen de hele afstand ineens doen en komen dan aan een 40 kilometer door de prachtige Achterhoek. Samen met Ricardo de hele route lopen was dus een mooie gelegenheid om Ricardo mijn stuk te laten zien en Ricardo kon dan zijn route laten zien.

’s Avonds van tevoren checkte ik nog even de weerberichten. Na een mistige en koude zaterdag zou het zelfs nog kouder worden. ’s Nachts vorst en maximaal 3 graden overdag, maar wel helder weer. Het zou dus zomaar een prachtige loopdag kunnen worden. De temperatuur zou tijdens het lopen geen probleem zijn. Maar dan moest ik wel voor de terugweg genoeg kleding in mijn rugzakje proppen. De ervaring leert dat het op stations altijd koud is en tocht. En ik zou toch wel een klein half uurtje moeten wachten als de trein net weg zou zijn als ik bij het station aankwam.

Met een temperatuur van een graad of drie in je zweterige kloffie zou dat heel oncomfortabel zijn of zelfs tot onderkoeling kunnen leiden. Speciaal voor dit soort dingen heb ik een Adventure Vest van Ultimate Direction. Droog termoshirt, droge sokken, buff, regenbroek, jack, en een donsjackje allemaal in ziplock bags gepropt en de lucht er goed uitgedrukt. Voldoende eten en drinken voor onderweg mee. Het paste er allemaal in en zelfs nog een klein beetje ruimte over. Wel een redelijk volume, maar qua gewicht viel het mee.

’s Morgens op station Ruurlo bleek de trein keurig op tijd te zijn met Ricardo als enige passagier op dit vroege uur. We hingen onze rugzakken om en startten de de route op de horloges en de GPS-handheld. Na een korte blik op kasteel Ruurlo doken we de bossen in die vroeger bij de landerijen van de baron hoorden. Veel blad was al van de bomen gevallen en toen we even omkeken zagen we de rode ochtendzon opkomen door de takken. Een mooiere start konden we ons niet bedenken en we hoopten dat het een goed voorteken zou zijn voor de rest van de dag.

Het is altijd even afwachten of het samenlopen een beetje wil lukken bij zo’n hardloopafspraak. Soms moet de één inhouden, soms de ander. We vertrokken in een redelijk tempo, maar na een paar minuten waren we opgewarmd en lieten we eigenlijk als vanzelf het tempo iets zakken tot een tempo wat voor beiden redelijk comfortabel aanvoelde. En dat zonder dat we het er echt over hadden. Eigenlijk is dat best bijzonder te noemen.

De bossen tussen Ruurlo en Vorden bestaan uit een mooie mix van loof-en naaldhout, met prachtige oude exemplaren er tussen. De paden en single tracks waren goed beloopbaar, het waterpeil was duidelijk nog veel te laag. Toen ik vorig voorjaar de route uitzette stond er veel meer water in de sloten en waren de paden her en der best modderig. Hopelijk trekt het waterpeil nog weer bij gedurende de winter. Tussen de bossen bevinden zich vooral boerderijen, waarvan sommige behoorlijk oud. De beschilderde luiken geven aan bij welk kasteel ze vroeger hoorden. Maar de kastelen zelf zijn nog vaak particulier bezit en de route voert er daarom niet kort langs. Een erg mooi en afwisselend landschap dus, typisch voor dit gedeelte van de Achterhoek. Ricardo had er nog nooit gelopen en hij vond het heel mooi om te zien.

Eenmaal bij Vorden sloegen we natuurlijk het stukje naar het station en weer terug over, we gingen immers voor de hele route. De temperatuur was een paar graden inmiddels en we liepen heerlijk te genieten van de natuur en goede gesprekken. Hier begon het stuk dat ik nog niet gezien had. Eerst over het Grote Veld, een natuurgebied dat niet echt heel bekend is, maar geweldig mooi. Naaldbos, heide velden, mooie single tracks en wat bredere paden die overal doorheen slingeren. Heel af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, vriendelijk groetend zoals het in de Achterhoek normaal is, maar meestal liepen we in een verlaten landschap. Precies zoals ik het graag heb.

Na het Grote Veld achter ons te hebben gelaten staken we de weg Warnsveld-Lochem over en liepen we via landgoed Velhorst en het mooie stukje Kienveen richting de Berkel. Wat een geweldige route over machtig mooie paadjes is hier bedacht. Ik liep heerlijk te genieten. Dat het zonnetje ook lekker tussen de bomen doorpiepte maakte het alleen maar mooier. Ik voelde me nog prima, af en toe even een kleine stop om wat te eten en te drinken en weer door. De benen voelden nog goed en we hadden er nog steeds een lekker ontspannen tempo in.

Bij de Berkel aangekomen liepen we over het maaipad langs de rivier. Een stuk kaler dan door het bos, maar zeker in het zonnetje was het zeker niet minder mooi. Gewoon een heel ander landschap. De Berkel is over een flink stuk weer teruggebracht in de meanderende staat die het vroeger had. Zowel voor de natuurwaarde als ook om water minder snel af te voeren. Gelukkig stond er weer behoorlijk water in, dit in tegenstelling tot afgelopen zomer. De stuwen waren wel allemaal nog hoog gezet om zoveel mogelijk water vast te houden, maar ook over de mooi aangelegde vistrappen kabbelde het water heel behoorlijk.

Langs de Berkel kwamen we regelmatig mensen tegen die ook lekker van het mooie weer aan het genieten waren. Wandelaars met en zonder honden, mountainbikers, allemaal vriendelijk groetend. Een oudere wandelaar vroeg zelfs of we de MST treinroute in tegengestelde richting liepen! Prachtige route zei hij er nog bij. Wat toevallig dat je iemand tegenkomt die meteen raad wat je aan het doen bent. Onze dag kon niet meer stuk na deze ontmoeting.

Wat zoetjes aan wel stuk ging was mijn onderstel. Hoewel het tempo nog best aardig was begonnen mijn benen toch wat te protesteren na 35 km. En ik was niet de enige, ook Ricardo had het beste wel gehad. Gelukkig hadden we de kerktoren van Zutphen al in zicht. Langs de Berkel en via diverse parkachtige paadjes liepen we richting de binnenstad en het station. Zutphen heeft een hele mooie oude binnenstad en je komt zelfs langs een mooi stuk van de oude stadsmuur. Toch was ik er niet rouwig om dat we na 4:40 uur lopen het stationsplein opliepen en op een muurtje konden gaan zitten. Het was een prachtige tocht geweest in alle opzichten. Mooie route, fantastisch loopweer, goed gezelschap. Eigenlijk alles wat ik vooraf hoopte. We hopen dan ook dat vele trailrunners er net zoveel van gaan genieten als wij gedaan hebben.

Uiteraard was de trein net weg, dus ik had alle tijd om alle kleding uit mijn rugzak aan te trekken. Ik had nog twee blikjes cola zodat ik ook Ricardo er eentje mee kon geven. Een beetje energie kon hij wel gebruiken aangezien hij nog een paar kilometer verder naar huis moest lopen. Nadat we afscheid hadden genomen kon ik nog even rustig in het zonnetje genieten van een koffie-to-go met een lekker broodje uit de stationskiosk. En waar we 4:40 uur er over gelopen hadden bracht de trein me in 20 minuten weer terug naar station Ruurlo.

Gear review: Petzl Iko Core

Wintertijd is nighttrail tijd. Ik heb al een aantal jaren de Petzl Myo hoofdlamp in gebruik bij al mijn trainingen in het donker. Bevalt eigenlijk nog steeds heel goed in allerlei omstandigheden tijdens het trailrunnen, maar heeft als nadeel dat je een vrij groot gewicht om je hoofd hebt hangen. Bij urenlange tochten krijg je daar last van, tot lichte hoofdpijn aan toe. Ook is de lichtopbrengst niet heel groot maar voor mij met 130 lumen voldoende. Maar voor de normale trainingsloopjes in het donkere jaargetijde zou ik eigenlijk wel graag iets lichters willen, qua gewicht.

Een beetje per toeval liep ik tegen de Petzl Iko Core aan. Een futuristisch uitziende hoofdlamp, superlicht en heel anders dan ik gewend was. Geen brede elastische band om je hoofd, maar een dunne rubber/plastic band die ze de Airfit noemen. Met een elastisch trekkoordje pas je de band aan aan je hoofd en dan zit ie als gegoten. Ook met een pet of muts is de pasvorm prima. Je voelt bijna niet dat je een hoofdlamp op hebt, ook na langere tijd niet. Het gewicht van maar 79 gram speelt daar zeker een rol in.

Achter op je hoofd zit heel comfortabel weggewerkt de houder voor de accu. Dat is meteen ook een van de minder sterke punten. Om de accu op te laden moet je de houder openprutsen. Daarna kun je de accu aan de oplaadkabel prikken. Het geheel is wel behoorlijk waterdicht met een IPX waarde 4, maar daardoor is het openmaken van de accuhouder niet makkelijk. Ik kan me voorstellen dat het verwisselen van de accu tijdens koud en nat weer zelfs heel lastig is.

Voorop zit een ultralichte lamp met een knop aan de onderkant zodat je die niet per ongeluk aan- of uit klikt. Doordat het een lichtgewicht lamp is, heb je helemaal geen last van wiebelen of schudden tijden het lopen. De kleinste stand is net genoeg om mee te wandelen of in een tent of zo. Met 6 lumen hardlopen in het bos is geen aanrader. De standaard stand die ik gebruik is de middelste. Met 100 lumen kan ik eigenlijk al mijn trainingen doen en dan heb je 9 uur zicht over een meter of 40. Genoeg om een nacht mee door te trekken als je dat zou willen. Al je tempo hoger ligt dan de mijne, of als je heel technisch terrein hebt is er ook de hoogste stand van maar liefst 500 lumen. Dat geeft genoeg licht om mee te gaan stropen of met een noodgang een berg af te rennen. Maar dan moet je wel binnen 2:30 uur klaar zijn…

Standaard 100 lumen

Het fijnst van de lamp vind ik het feit dat de lichtbundel mooi gespreid licht geeft. Niet een sterke bundel in het midden en er omheen steeds minder, maar voldoende licht om zowel de boomwortels als de laaghangende takken te kunnen zien. Dat is erg prettig als je over een single track rent in het donker. Een nadeeltje is wel dat de knop niet ‘doorschakeld’ naar de volgende stand als je op de knop drukt. Even een hogere stand instellen betekend dat het licht even uit gaat, waarna je drie keer moet klikken om de hoogste stand te krijgen. Daar moet je liever even voor stilstaan, tijdens het rennen is het niet heel handig.

500 lumen

Persoonlijk loop ik het liefst met zo weinig mogelijk licht. Aan de ene kant is dat om je nachtzicht zoveel mogelijk te behouden. Dan zie je buiten je lichtbundel ook nog het één en ander. Met 100 lumen lukt dat prima. Aan de andere kant ook om hinder te voorkomen. Met 500 lumen loop je eigenlijk als of je bij daglicht loopt. Dat is prima voor hoge tempo’s, maar verder zie je niets dan de bubbel licht waar je in loopt. Alle wild in de omtrek wordt enorm opgeschrikt en een nietsvermoedende tegenligger ziet de eerste minuten niets meer. Dat moet je niet willen.

Samenvattend ben ik heel tevreden over de Petzl Iko Core. In ieder geval voor de normale trainingsloopjes heb ik een super lichtgewicht hoofdlampje gevonden die prima zicht geeft en met een oplaadbare accu die toch een behoorlijke tijd meegaat. Ik hoef dus niet na iedere training mijn hooflampje op te laden. Of het ook geschikt is voor zware omstandigheden zoals langdurige stromende regen weet ik niet zeker. Hij heeft al een paar flinke buien overleefd, dus dat stemt me positief. Klein nadeeltje is dat je hem niet echt makkelijk wegmoffelt in je trailrugzak door de stugge hoofdband. Maar bij een de meeste (trainings)lopen is dat toch niet aan de orde.

MST route Achterhoek: van Zutphen naar Ruurlo (of Vorden)

 27km van station Zutphen naar station Vorden, uit te breiden naar Ruurlo station, dan in totaal 43km  

De stationstrail Zutphen-Ruurlo laat je kennis maken met de meanderende rivier de Berkel en laat je over afwisselende single tracks en een vlonderpad richting Vorden gaan. Mocht je na 27km nog meer kilometers willen maken, dan kun je nog verder oostwaarts trekken, richting station Ruurlo. Via 1 treinverbinding (traject Zutphen-Winterswijk) kun je eenvoudig weer terug naar je startlocatie. Een route die zijn afwisseling niet haalt uit de hoogteverschillen maar uit de afwisseling van natuurlijke landschappen, cultuur historie en het eindeloze groen en de vele rivieren en stroompjes.

​Route en foto’s: Adrie Feenstra / Ricardo Boerkamp / André Bleumink / Marc Weening / Achterhoek Toerisme

Instructies

De Zutphen-Ruulo Trail loop je met gps. Download de .gpx file. Pak het zip bestand uit en zet het gpx bestand op je GPS-apparaat. Enige ervaring met het lopen op een gps-track is aan te bevelen. Upload het gpx bestand ook op je smartphone voor meer detail bij het volgen van de route. Zorg voor voldoende batterijen om een uur of 3 tot 6 (afhankelijk van je routekeuze) met je gps-apparaat te kunnen lopen. Een handheld gps met kaartfunctie is nog iets gemakkelijker om mee te navigeren. Neem voldoende water en energie mee voor onderweg. In de beschrijving is aangegeven waar je eventueel bij kunt tanken.

Hanzestad Zutphen

De Trail start vanaf Station Zutphen, dat vlak naast de IJssel ligt. Vandaag lopen we slechts even door de stadse omgeving om ons al snel richting het oosten te begeven. We volgen in het eerste deel de rivier de Berkel. De IJssel en de Berkel hebben beide een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van Zutphen. Dankzij deze rivieren kon Zutphen handel over het water drijven met de daarvoor ontwikkelde koggeschepen. In het oude centrum waan je je nog steeds een beetje in de Middeleeuwen. Naast torens zijn het de historische pakhuizen, koopmanshuizen, kerken, hofjes, pleinen, straten en stegen die de sfeer van deze stad bepalen. En reden om nog eens langer voor terug te komen!

Meanderen langs de Berkel

Na een kilometer of 1,5 à 2 laten we de stad achter ons en kunnen we echt de rust ervaren: het meanderen (ook in gedachten…) kan beginnen! Een klein pad aan de linkerkant van de Berkel biedt de rust door het stromende water en het loopt speels door alle bochten die kunstmatig in de rivier zijn gebracht. Waar de Berkel eerst een ‘watersnelweg’ was is het nu een liefelijk kronkelende rivier geworden. En een trekpleister geworden voor wandelaars en kanoërs. Doordat er 15 nieuwe bochten in de rivier zijn aangelegd is de rivier niet alleen 2,5 km langer geworden maar is er ook meer diversiteit ontstaan van de aanwezige vogels en dieren. De karpers, ganzen, zwanen en aalscholvers laten zich in grote getalen zien. De vistrappen die je tegenkomt zijn gemaakt om de vistrek naar bovenstroomse wateren mogelijk te maken. Hierdoor wordt een waterstandverschil van ruim vier meter op een natuurlijke manier opgevangen.

Single tracks

Op kilometer 8 passeer je het direct aan de Berkel gelegen Domein Groot Besselink: een camping met ook een theetuin om even bij te tanken of te genieten van de omgeving. Aan onze linkerhand zien we dan de toren van Almen al liggen. We verlaten na ongeveer 12 kilometer het pad langs de Berkel en bewegen zuidwaarts, richting de landgoederen van Velhorst. Een hele mooie passage is het houten vlonderpad over het Kienveen, aangelegd om het ‘s winters zeer drassige stuk grasland over te steken.  

Rondom Vorden

De volgende kilometers zijn een verzameling single tracks die we alleen met de hulp van locals zo aan elkaar hebben kunnen knopen. We begeven ons in het terrein waar dit jaar de wolf de bewoners aardig heeft laten schrikken

We passeren mooie kastelen en landhuizen, zoals Huize Het Enzerinck en Kasteel den Bramel en lopen op het station van Vorden aan. Waarbij je de mogelijkheid hebt om Vorden je eindstation te laten zijn of nog meer van de Achterhoek te zien en richting Ruurlo door te lopen.

Is Vorden je eindstation dan kun je altijd nog even in het centrum gebruik maken van de (to-go) horeca gelegenheden.    

Van Vorden naar Ruurlo

Wat wordt verstaan onder een coulisselandschap kun je terugvinden in het aankomende stuk. Coulisse zijn de gordijnen aan de zijkant van het toneel, wat er tussen gebeurt zie je pas als je het toneel oploopt. De telkens nieuwe landschappelijke taferelen zorgen ervoor dat het continu boeiend blijft: lanen, kronkelende beekjes, een watermolen, een kasteel aan het einde van een lange oprijlaan en koeien in de schaduw van een oude eik.

We pakken rond kilometer 40 nog de paden rond het klimbos Achterhoek mee: een natuurlijke speelplaats voor jong en oud die het hogerop willen zoeken!

Korte uitstap naar Kasteel Ruurlo

We naderen de finish van onze 43km onverharde paadjes. Op geringe afstand (niet direct zichtbaar) komen we angs één van Nederlands mooiste kastelen, het 700 jaar oude Kasteel Ruurlo. Deze kun je in je parcours opnemen door even rechtsaf te slaan in plaats van links naar station Ruurlo. Het zou je een passend slot van deze schitterend afwisselende Trail geven! 

Downloads

Download onderstaand de routekaart van de stationsroute Zutphen-Ruurlo. Of klik door naar de route in Afstandmeten.

Download het GPX bestand Zuthpen-Ruurlo STATIONS (.zip bestand uitpakken)

Loop ook een keer:

Meer activiteiten op buitensportgebied in deze regio vind je op de website van Outdoor Achterhoek

MST NatuurTrail Kruisbergse bossen

20km aan paadjes door bosgebied, rivierduinen en langs de vennen bij Doetinchem (Bron: MudSweatTrails)

De NatuurTrail Kruisbergse bossen gaat over de paadjes van het bosgebied, de rivierduinen en langs de vennen ten noordwesten van Doetinchem. Je loopt door een bijzonder natuurgebied. De rivierduinen die je tegenkomt zijn zo’n 10.000 jaar geleden door de wind gevormd. En rond het begin van de jaartelling hebben de Romeinen in deze bossen gebivakkeerd. Het bosgebied kent speelse hoogteverschillen en er leeft veel wild zoals reeën, konijnen, hazen, fazanten en uilen. Ook zijn er vele bijzondere planten en bomen te vinden. Deze NatuurTrail van 20km start bij de heerlijk rustig gelegen Camping Jena en kent diverse mogelijkheden om de afstand aan te passen. De ronde wordt tegen de richting van de klok in gelopen.

​Route en foto’s: Pascal Schepers / Marc Weening / Achterhoek Toerisme

Instructies

NatuurTrail de Kruisbergse bossen loop je met gps. Download de .gpx file. Pak het zip bestand uit en zet het gpx bestand op je GPS-apparaat. Enige ervaring met het lopen op een gps-track is aan te bevelen. Het is aan te bevelen het gpx bestand ook te uploaden op je smartphone voor meer detail bij het volgen van de route. Zorg voor voldoende batterijen om een uur of 3 met je gps-apparaat te kunnen lopen. Een handheld gps met kaartfunctie is nog iets gemakkelijker om mee te navigeren. Neem voldoende water en energie mee voor onderweg.

Trailen door ‘het land achter de IJssel’

Doetinchem ligt in het ‘land achter de IJssel’ en heeft een prachtige, bosrijke omgeving. Deze NatuurTrail neemt je mee door de Kruisbergse Bossen ten noorden van Doetinchem en gaat door Hummelo, Gemeente Bronckhorst. Een groot deel van deze bossen behoort tot Landgoed Hagen. Typerend zijn de talloze houtwallen: een lage en zeer dichte begroeiing van eiken en meidoorns. Zo werd het vee uit de akkers gehouden en het zand tegengehouden dat de gewassen onder dreigde te stuiven.

Scandinavisch landschap

Vanaf de start maak je kennis met de aangename kanten van de Achterhoek: de rust, de ruimte en de gastvrijheid! Op de parking bij Camping Jena kun je de auto kwijt en kun je van start gaan voor een mooie ronde door de Kruisbergse bossen. 

De start van je route loopt een stukje over de volgroene camping. De boerderij Jena behoorde tot het voormalige Kasteel Enghuizen. De vroegere kasteelheer hiervan, die met het leger van Napoleon naar het oosten meetrok, vernoemde een aantal van zijn boerderijen naar plaatsen waar tijdens die tocht veldslagen waren gewonnen. Jena heeft hier zijn naam aan te danken. En zo zijn er nog meer voorbeelden hiervan in de regio te vinden.

 

De rust van de Achterhoek ervaren 

Mooie, licht glooiende, single tracks vind je in het meest oostelijke gedeelte van de route. Een groot deel van de bossen die je vandaag gaat belopen behoren tot Landgoed Hagen en zijn afwisselend naald- en loofbos, vennen, akkers, stuifduinen en houtwallen. Na een kilometer of 15 tref je de passage langs één van die vennen. Het doet een beetje Scandinavisch aan. De sloten die je in het gebied tegenkomt zijn in het verleden door boeren gegraven om overtollig water af te voeren. Het gebied was vroeger een stuk natter dan tegenwoordig. Je ziet nu dan ook regelmatig droogstaande stukken.

Heksenplas, heuvels en mul zand

De mulle ondergrond en de korte felle klimmetjes laten zich in de benen voelen. Niet voor niets zijn deze paadjes rond de Heksenplas jaarlijks (in maart) onderdeel van de Kruisberg Trailrun.

Aan het eind van de ronde kun je nog even neerstrijken op het terras van Camping Jena. Of een bezoek brengen aan de Stadsboerin (stadslandbouw op het terrein van de voormalig gevangenis). Deze route is bijvoorbeeld in een weekend Achterhoek goed te combineren met de Montferland Toppenronde, de route van Vorden naar Zutphen of de route rond de Lochemse Berg (de laatste twee genoemde routes publiceren we later op de website). 

Downloads

Download onderstaand de routekaart van NatuurTrail Kruisbergse Bossen. Of klik door naar de route in Afstandmeten.

Dowload het GPX bestand van der NatuurTrail Kruisbergse Bossen (zip bestand uitpakken)

Loop ook een keer de nabij gelegen Toppenronde in Montferland

Meer activiteiten op buitensportgebied in deze regio vind je op de website van Outdoor Achterhoek

Daans Ultra Trilogie

Ik ben gevraagd om een stukje te schrijven over mijn tocht over het Scholtenpad. Afgelopen zaterdag heb ik onder zeer goede en mooie omstandigheden het Scholtenpad gelopen. Een tocht over een klein 75km. Maar eigenlijk begint dit verhaal op 31 december 2019.
1 januari 2020 was voor mij de start van een trainingsperiode naar de marathon van Rotterdam. Het zou mijn 2e marathon worden. En wat is er mooier om dit te doen in het jaar dat Ava70 zijn 50 jarige jubileum viert?

Zoals iedereen weet ging dit plan niet door vanwege Covid19. En heb ik na een aantal weken mijn training afgebroken. Maar goed, niet getreurd, hij werd verplaatst naar het najaar, 25 oktober.  Dus na een zomer zonder echte doelen begon ik, tegen beter weten in, 3 augustus aan mijn 22 marathon opstart van het jaar. En van te voren had ik bedacht, dat ik hoe dan ook een marathon wilde lopen dit jaar. Of Rotterdam door zal gaan of niet! Zo was de trainingsarbeid niet voor niks. En ook al gauw werd Rotterdam opnieuw geschrapt van de hardloopkalender. Mij gelijk aangemeld voor de Landschaps Marathon van Winterswijk, stond ook al eens op mijn wensenlijstje. Ook die werd op het laatst moment geschrapt.

Inmiddels zul je denken: hoe kom je dan bij 75km? Op 31 december 2019 zag ik een bericht in een Ava70-app groep van Mathias Welz. Hij had deze dag een afstand gelopen van 75km! het zogenoemde Scholtenpad. Dit is een route  die oorspronkelijk bestaat uit 4 etappes die starten vanuit de markt in Winterswijk. Inmiddels zijn er meerdere varianten. Afijn, deze route kun je dus ook in 1 keer rondom lopen. En dit had Mathias Welz dus gedaan. En via de website FKT (Fastest Known Time) zag ik dat het nog iemand dit had gelopen (inmiddels nog 2 mensen). En het leek mij een leuk idee om deze route ooit te gaan lopen. Hoe gaaf is dat!?


Terug naar toen voor de 2e keer Rotterdam werd afgelast. Toen dit gebeurde bedacht ik mij waarom loop ik na mijn solo marathon, niet het Scholtenpad. En daar kwam de Achterhoek Ultra. Het enige evenement dat in dit jubileumjaar van Ava70 wel doorging. Ik wilde de marathon en de 50km als voorbereiding gebruiken voor de 75km. Dus geen tijd in mijn hoofd om de marathon of 50km of 75km te voltooien.

Zondag 4 oktober. De dag van mijn solo marathon. Oorspronkelijk stond de marathon van Winterswijk deze dag gepland. Maar ik had een route bedacht waarbij ik alle plaatsen en buurtschappen aan zou doen in de gemeente Aalten. Deze dag was het niet al te best weer. bewolkt, met een enkele bui, maar boven VEEL wind. Ik had mijn moeder (waarvoor veel dank!) geregeld als navigator en cateraar. Iets over 08:00 ging ik van start. Naar een km of 35 begon mijn hamstring iets te haperen en moest ik mijn tempo iets laten zakken. Na 42.195 drukte ik mijn klokje weer uit. Eindtijd: 03:49:54.

Vervolgens snel herstellen, want aanstaande zaterdag was immers de 50km van Achterhoek Ultra op het programma. Ik had een trail rugzak geregeld, voeding, voldoende drinken en in de loop van de week ontving ik de email met daarin de laatste informatie en de gpx route. Deze ingeladen in mijn fietscomputer en iets na 10:00 stond ik aan de start op het Ava70 terrein. De route was mooi en duidelijk. Al was mijn gps-computer af en toe de route kwijt. Met name in bos gedeeltes. Gelukkig kwam ik andere lopers en zo liep ik naar het eerste rustpunt. Dit was goed verzorgd. De wind maakte het koud waardoor ik niet te lang stil wilde staan. Net toen ik weg wilde lopen kwamen mijn ouders aanfietsen. Dus na wat extra minuten toch mijn weg kunnen vervolgen.

Het grootste gedeelte tussen rustpunt 1 en rustpunt 2 liep ik alleen, geen andere lopers te bekennen, wat het mentaal niet makkelijk maakte. Ook de korte regenbui hielp daar niet bij. Aangekomen bij het 2e rustpunt werd ik weer opgevangen door mijn ouders op de fiets. Wat mentaal een oppepper gaf. Na wat drinken en wat snoepjes, mezelf ingang getrokken voor de laatste 16km. Op wat lastige stukken na, deze uiteindelijk toch goed doorgekomen. Moe maar voldaan kwam ik binnen na tocht van 5:27:42. Nog nooit zo’n afstand gelopen, toch wel trots op mijzelf. Maar ik wist in mijn hoofd wat er volgend weekend op het programma stond. hoe ik de laatste 5km van deze tocht doorkwam was hoopvol voor het Scholtenpad.

De volgende dag werd ik wakker met spierpijn en wat last onder mijn voet. Niet zo gek, maar in de loop van de week maakte ik mij toch wat zorgen. Aanstaand weekend ging ik immers een tocht van 75km lopen. Dit is de helft meer dan de tocht van afgelopen zaterdag! Na op maandag een rondje te hebben gelopen om het lichaam weer in beweging te krijgen, liep ik donderdag een 15km duurloop. De spierpijn was inmiddels weg, maar de last onder de voet was nog aanwezig. Al merkte ik tijdens het lopen dat ik er wel doorheen kon lopen. 

In overleg met mijn meefietser en gezien het gunstige weer besloot ik om de tocht op zaterdag te gaan doen. De meefietser was wederom mijn moeder, wat heb ik fantastische ouders! Het idee was om 08:00 te vertrekken. Zaterdag 17 oktober: De dag waarvoor ik vele trainingsuren had gemaakt was gekomen. Ik was benieuwd hoe mijn voet het ging houden….de eerste 10km kwamen we mooi en rustig door. De route had ik laten starten op ´t zand in Bredevoort. Om vervolgens via het buurtschap ´t Klooster naar Vragender te gaan. Van Vragender liepen ik richting de Engelse Schans bij Lievelde en richting Zwolle bi-j Grolle. Omdat ik mijn voet toch al wel behoorlijk begon te voelen, had ik in mijn hoofd om vlak voor mijn pauze wandeling, bij het 20km punt, een ibuprofen te nemen. Ik had van alles meegenomen, maar schijnbaar de pijnstillers vergeten. Goed, 2 boterhammen er in, wat drinken en na 1km wandelen ben ik weer gaan hardlopen.

Rond km 30 begon ik het zwaar te krijgen. Last van de voet, een lang stuk langs een beek, een stuk daarvan kon niet gefietst worden dus hebben we daar gewandeld. Na een stuk harde weg bij kilometer 40 ongeveer moest ik toch echt een sanitaire stop maken.. Kortom, ik was met het hele hardlopen er een beetje mee aan het doen. Wandelen hardlopen, eten, drinken, sanitaire stop…Ik pepte mezelf op om het komende uur door te lopen. En bij de 50km kreeg ik weer moraal. Ik was nog nooit zo ver geweest! Vanwege een aardig vermoeid lichaam besloot ik om vanaf daar van 5km naar de volgende 5km te lopen. Dat deed mij goed.

Ondanks dat mijn lichaam vermoeid was hield ik in mijn gedachte: we gaan nu niet meer stoppen he! zoveel trainingsuren! Zo’n doel! Het eind kwam in zicht, we liepen inmiddels rond op buurtschap de Haart. Het einde kwam nu echt inzicht. Wat lusjes en we waren spoedig weer in Bredevoort. En toen wij weer bij het beginpunt waren schreeuwde ik een blijdschaps kreet YEAH! We waren rond, na iets meer dan 74km en 7:57:02 zat mijn tocht erop. De trilogie was voltooid. Vermoeid, op, maar voldaan. 

Ondanks de echt hele mooie route, langs klinkerpaadjes, landweggetjes, slootkanten en asfalt nam ik mijzelf voor dit in de toekomst niet meer te doen. Ook voor mijn moeder was het een mooie route en ik ben haar veel dank verschuldigd! Alleen omdat ik wil hardlopen! Voor de geïnteresseerden met ambities, de route kun je vinden (gpx download) op: https://fastestknowntime.com/route/scholtenpad-netherlands
Groeten Daan Migchelbrink

Indian Summer Ultra (corona editie)

De Indian Summer Ultra zit er weer op. Weliswaar de Corona-variant, maar hij was niet minder mooi. Zes uur ’s ochtends starten vanaf camping De Weyert in Rolde waar naar het bleek toch ook nog zo’n 20 andere idioten hetzelfde idee hadden. Vooraf stiekem nog even gedacht om aan de oorspronkelijke route van 87 km een lusje van 13km te knopen om aan de 100 te komen maar dit idee lopende de dag al gauw laten varen. Doordat er geen verzorgingsposten waren op het parkoers moest de grote rugzak mee met eten en drinken voor de hele dag, alsmede ook nog wat droge kleding, een regenjackje, hoofdlampjes, batterijen en een powerpack. Kortom; the backpack was killing me.

Dat viel behoorlijk tegen al dat gewicht en na een kilometer of 60 was de couplesse (voor zover die al aanwezig was) helemaal weg en werd het een mix van dribbelen-hobbelen-wandelen. Als dan ook de paar horeca-punten onderweg dicht zijn dan valt dat ook al niet mee. Gelukkig hadden ze bij de schaapskooi nog koffie en daarna was ook het einde in zicht. Het weer was geweldig, ’s ochtends vroeg dauw op de velden en de hele dag een zonnetje met een graad of 10, kon niet beter. Zo, nou op zoek naar een volgens Corona-Evenement.

Henrie Drenthel

Achterhoek Ultra 2020 – ‘Speeltuin voor hardlopers’

De Achterhoek Ultratrail zal naar alle waarschijnlijkheid de geschiedenisboeken in gaan als de enigste activiteit die bij het 50-jarig jubileum  van AVA`70 doorgang kon vinden. Het kleinschalige hardloopfeestje op 10 oktober jl. was een juweeltje, waar door de deelnemers zeker nog lang met plezier naar zal worden terug gekeken.   

De organisatie was in handen van de ervaren trailrunners Henri Drenthel en André Bleumink, die niets aan het toeval hadden overgelaten. De deelnemers kregen een prachtig parcours voorgeschoteld, een flink aantal vrijwilligers werd ingezet en bij de verzorgingsposten was het sfeervol en ontbrak het aan niets. Het parcours kende een totale lengte van 50,8 kilometer en er kon solo worden deelgenomen of als trio, waarbij elke loper ongeveer 17 kilometer aflegde. De echte trailrunners zijn pure solisten en kijken niet op een metertje meer of minder. Een mooie club van totaal 41 kilometervreters ging de uitdaging aan en stond goed voorbereid en bepakt met een rugzak vol voedingswaar en kledingstukken aan de start. Om het deelnemersveld direct een beetje uit elkaar te trekken, kon de eerste atleet al om half 10 vertrekken.

Een uurtje later meldden zich de eerste teamlopers van de 16 teams bij de organisatie aan de start en voorzien van een tijdsregistratiechip konden ook zij op pad gaan. Het bijzondere van het trailrunnen is, dat het parcours niet met linten, bordjes en pijltjes is uitgezet, maar dat de deelnemers een GPX-bestand ontvangen en dit op hun mobiele telefoon of horloge kunnen zetten. Deze vorm van navigatie was voor een aantal triolopers een primeur en dat zorgde toch wel voor enige spanning en hilariteit bij de start. Het probleem loste zich feitelijk al snel op, toen er voor werd gekozen om op coronaprove wijze bij elkaar te blijven lopen. Ook bij de sololopers ontstond er enkele kleine groepjes, vooral om elkaar te steunen op momenten dat het even wat moeilijker gaat.

Vanaf het vertrek bij AVA`70 ging het parcours via het Haartse platteland in de richting van Winterswijk, waar een lus door het unieke natuurgebied van de Bekkendelle werd gelopen. Na ruim 17 kilometer was er een verzorgingspost ingericht bij watermolen Berenschot. De lopers kregen hier lekkers aangeboden die voor trailrunners belangrijk zijn, zoals cola, ontbijtkoek, chips en drop. Proviand dat vooral bedoeld is om het suiker- en zoutgehalte aan te vullen. Terwijl de sololopers druk waren met het stapelen van extra energie, fungeerde deze tussenstop ook als wisselpunt voor de trio`s. De tweede lopers maakten zich gereed voor vertrek en wat vooral opviel was de gemoedelijke sfeer. Er was tijd voor een dolletjes, er werden wat foto`s gemaakt en hier en daar werd nog een plasje gepleegd. Het traject werd vervolgd en er werd koers gezet richting het Wooldse Veen met uiteraard het smalle plankenpad, dat zeker kon worden gezien als een van de hoogtepunten van de trail. De mooie zandpaden in het schitterende Winterswijkse buitengebied bleven elkaar opvolgen en leidde de atleten naar de tweede rustplek, minicamping Roerdinkhof. Ook hier weer trailproviand in overvloed en organisator Drenthel zag zich het schouwspel van volop genietende hardlopers glimlachend aan.

Het slottraject was er nog eentje van het pittige soort. Via de Bocholtse Baan, maar het kan ook de Borkense Bahn zijn geweest, moest er nog een flink stuk geploeterd worden langs de slootkant. De kilometerteller tikte inmiddels de 40 aan en de vermoeidheid begon bij minigeen intussen flink toe te slaan. De prachtige natuur maakte natuurlijk heel veel goed en langzaam maar zeker kwam ook de finish in zicht. Een paar zandpaden verder was de thuishaven van AVA`70 weer in zicht en lukte het alle deelnemers toch nog in meer of mindere mate om een glimlach op het gelaat te toveren. Nadat de tijd officieel was geklokt en de waarnemer het sein op groen had gezet, kon er een zeer toepasselijke goodiebag in ontvangst worden genomen. De vermoeidheid was niet bij alle deelnemers hetzelfde, dat was de mening over het parcours van de Achterhoek Ultratrail 2020 zeker wel: schitterend!         

De bijzonder geslaagde jubileumactiviteit kende geen podium en elke deelnemer werd gezien als winnaar. Omdat er toch tijden geklokt werden, zijn er wel uitslagen opgesteld. De snelste sololoper van AVA`70-atleet Mathias Welz, die de 50,8 kilometer afraffelde in een supersnelle tijd van 3 uur, 56 minuten en 45 seconden. De Beunhazen vormden het snelste team, waarbij het meest opmerkelijke feit was, dat deelnemer Mark te Brake zich bedacht om de hele afstand maar te gaan lopen en hij klokte uiteindelijk netto 3 uur en ruim 35 minuten. Hiermee scoorde hij veruit de snelste tijd van de dag. Noemenswaardig is echter zeker ook de prestatie van Groninger Sjaak Schipper, die maar liefst ruim 7,5 uur op pad was èn genoot. Genieten deden overigens zeker ook alle andere deelnemers van het prachtige parcours. André Bleumink en Henri Drenthel werden na afloop overladen met tal van complimenten. En terecht! Het duo is het gelukt om de hardlopers een prachtig parcours voor te schotelen, dat fungeerde als een heuse speeltuin.

De eerste Achterhoek Ultratrail bleek een hele mooie primeur, die zeker voor herhaling vatbaar is. De tijd zal het leren……
(Fank Roos)

Mooi debuut Achterhoek Ultra

Dit jaar bestond AVA’70 50 jaar. Een hele reeks van feestelijkheden en speciale evenementen was gepland om dit groots te vieren. Eén van die evenementen was de eerste Achterhoek Ultra. Een idee van Henrie Drenthel en ondergetekende om een 50 kilometer ultraloop door het Achterhoekse landschap te organiseren. Voor degenen die 50 km te ver vonden was er de mogelijkheid om met een team van drie personen mee te doen. Wie had kunnen denken dat een virus er voor zou zorgen dat alle feestelijkheden afgeblazen zouden worden. Uiteindelijk bleek de Achterhoek Ultra het enige evenement op de kalender die nog bleef staan.

Uiteraard was er al veel tijd gestoken in het maken van de mooiste route. Heel veel van de paadjes hadden we al wel eens gelopen in onze trainingslopen, maar om ze aan elkaar te knopen tot een route van 50 km viel nog niet mee. Na een aantal testlopen en veel schrappen en opnieuw tekenen hadden we een route waar we tevreden over waren. Zoveel mogelijk bossen, singels en andere natuurgebiedjes die het gebied tussen Aalten en Winterswijk rijk is werden aaneengeregen door onverharde paden en pittoreske klinkerweggetjes.

We hadden een mooie promofilm laten maken door Joppe Roos en een website opgetuigd om deelnemers te trekken. Ook Facebook en natuurlijk een heleboel mond-op-mond reclame moesten zorgen voor een mooi aantal deelnemers. Niet teveel, want we wilden er een klein maar fijn loopfeest van maken. En gaandeweg de Coronaperiode werd het duidelijk dat we met een flink aantal beperkingen en maatregelen te maken zouden krijgen. Daarom gingen we steeds minder reclame maken om maar niet teveel deelnemers te krijgen en alles in de hand te kunnen houden. Toch hadden we al snel een mooie lijst deelnemers, zowel regionaal als van verder weg.

Uiteindelijk werd het door het weer oplopen van het aantal besmettingen en verscherpte maatregelen nog spannend of het door zou kunnen gaan of niet. Maar op 10-10-2020 was het dan toch zo ver. D Day! ’s Morgens al vroeg kwamen Henrie en ik bij het AVA clubgebouw om alles klaar te zetten. Evelien was er ook al bijtijds bij om de koffie te regelen en de laatste zaken door te spreken. Het weer leek ’s morgens nog mee te vallen, maar in de middag werd er regen verwacht. We zetten dus maar een partytentje bij de finish om daar wat eten en drinken droog te kunnen houden.

De goodiebags voor na de finish werden mooi op een rij gezet in het krachthonk. Dat werd ook het zenuwcentrum voor de elektronische tijdwaarneming die in de capabele handen van Marco lag. De verzorgingsposten hadden de spullen al in hun busje geladen en stonden klaar voor vertrek. De AVA kantine was gesloten wegens Corona, maar werd ingericht als wedstrijdsecretariaat.

De deelnemers begonnen langzaam binnen te druppelen en mochten via een uitgepijlde looproute in de kantine hun keycord met startkaart ophalen. Aangezien er een heel beperkt aantal deelnemers was verliep dat allemaal eigenlijk heel gedisciplineerd en soepel. Geen gedrang en zenuwachtige wedstrijdlopers, niemand maakte zich echt druk. Afstand houden was eigenlijk ook geen probleem, ruimte genoeg voor iedereen. In het zonnetje was het fris, maar prima uit te houden op het terras. Maar daar werd het snel drukker. Op het laatste moment besloten we daarom de startprocedure nog aan te passen.

De eerste lopers waren er klaar voor en de tijdregistratie was er ook klaar voor. We besloten om in plaats van de geplande start om 10 uur, gewoon de start open te gooien. Aangezien de tijd elektronisch werd bijgehouden mocht iedereen starten als ze er klaar voor waren. Dat maakte dat er een prachtige gespreide start ontstond. Als we dat hadden willen plannen was het vast niet zo goed gelukt. De solo lopers en de startlopers van de teams waren al snel onderweg en de overige leden van de teams gingen ook op weg naar de wisselpunten. Het start terrein liep snel leeg en alleen de jeugd van AVA bleef over om te trainen. Die pasten hun training aan door onder andere met zijn allen bij elkaar ook 50 km te lopen. Met 47 deelnemers was dat snel klaar, maar een leuk initiatief.

Henrie en de verzorgingspost crews gingen op weg en het wedstrijd secretariaat kleedde zich om in wielertenue. Die gingen de route met de fiets doen. Uiteindelijk bleef ik alleen over bij AVA als centraal aanspreekpunt/noodgevallenpost. Even een momentje rust met een bakkie koffie. De loungeset in de AVA kantine leent zich daar prima voor en in het zonnetje achter glas was het ook goed vol te houden.

Na een paar uurtjes rondlummelen (gelukkig geen enkel noodgeval) kwam er langzaam weer leven in de brouwerij. Marco kwam weer om zijn plek achter de laptop in te nemen. Een telefoontje van Henrie dat de eerste lopers vertrokken waren bij VP2 was voor hem een teken geweest om weer in zijn autootje te stappen. De eerste loper liet nog even op zich wachten, maar uiteindelijk zagen we beweging in de verte. De eerste loper had er nog een flinke vaart in en klokte een tijd van net boven de 4 uur over 50 km. Even later kwam AVA-lid Mathias ook over de streep. Maar aangezien hij later gestart was bleek hij met een tijd net onder de 4 uur toch sneller. Beide lopers waren heel tevreden over het parcours en hadden maar één buitje meegemaakt.

Langzaam druppelden er meer lopers binnen, sommigen alleen en anderen in kleine groepjes. Samen loopt het toch fijner dan alleen, je kunt elkaar dan stimuleren. Ook de eerste teams kwamen al vrij snel binnen. Het eerste team was team Sport-Balance, bestaande uit drie dames. Ze zetten een vlotte eindtijd neer maar bleken geen partij voor tempobeul Mark te Brake en zijn broer Luuk. Broer Tim moest op het laatste moment afzeggen, waardoor Mark twee stukken van 17 km moest lopen. Dat bleek dusdanig lekker te gaan dat hij besloot ook zijn broer Luuk te begeleiden op de laatste 17 km. Of Luuk daar ook zo blij mee was is de vraag, die moest nl. alle zeilen bijzetten om zijn snelle broer bij te blijven.

Inmiddels kwamen er steeds meer lopers binnen en ik werd nog bijna druk met het uitreiken van de goodiebags. Toch leidde het gelukkig niet echt tot drukte. De Grolsch herfstbok en de Achterhoekkoek van Tracey Jewell in de goodiebag werden enthousiast ontvangen door de deelnemers. Aangezien er verder geen mogelijkheid was om te douchen en de kantine ook noodgedwongen dicht was vertrok ook iedereen vrij snel weer. Dat was ook gevraagd in de informatie die gestuurd was aan de deelnemers. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant werd het weer er ook niet beter op, dus was het waarschijnlijk ook zonder Coronamaatregelen wel zo gelopen. Het begon te waaien en af en toe voelden we wat spetjes.

Op een gegeven moment hadden we de hoofdmoot wel verwerkt en werd het weer rustig op het terrein. Uiteraard bleven we iedereen enthousiast binnenhalen, maar aangezien het begon te regenen trokken we ons terug onder de partytent. De laatste restjes chocolade, chips en cola werden nog gretig opgemaakt door de laatste deelnemers waardoor er niet eens heel veel over bleef. De allerlaatste deelnemer liet nog even op zich wachten, maar die had van tevoren al aangegeven dat we alles al wel op mochten ruimen.

Sjaak Schipper was de enige die het laatste uur of zo in de stromende regen moest afleggen, met een flinke tegenwind. Maar niets kon zijn goede humeur verstoren en nadat we hem ook nog op een lekkere verse bak koffie getrakteerd hadden en hij zich omgekleed had stapte hij lachend in zijn auto om weer terug naar Groningen te rijden. Ook wij konden daarna tevreden naar huis gaan. Best vermoeiend zo’n dagje organisatie zijn.

De dag was echter nog niet helemaal voorbij. Op Facebook verscheen het ene lovende bericht na het andere, complimenten, bedankjes en geweldige foto’s kwamen voorbij terwijl ik genoot van mij herfstbokje. Mijn telefoon bleef plingen met Whatsapp berichten van de loopmaatjes waarmee ik een 12 weken durend trainingsschema had afgerond in de voorbereiding naar hun eerste ultra. Ook veel complimenten van onze (Duitse) loopvrienden dat we zo’n mooi en Coronaproof evenement hadden weten neer te zetten. Uiteraard is het niet alleen aan Henrie en mij te danken, het is een echte teamprestatie. Maar het zal jullie niet verbazen dat ik met een tevreden glimlach in slaap viel.

De uitslag staat hier
Nog meer foto’s staan hier

Viking Waypoint Challenge finale

Viking Adventure Sports had deze Corona periode de Waypoint Challenge bedacht. In diverse gebieden in Nederland waren Waypoints uitgezet die je kon ‘verzamelen’. De punten waren niet meer dan een lijstje met coördinaten, de route moest je zelf bedenken. Als bewijs moest je dan een selfie of een foto met een mascotte o.i.d. maken. Je kon op die manier door heel Nederland 250 punten verzamelen. Loopmaatje Henrie was één van de drie mensen die het lukte om alle punten te verzamelen.

De hele Challenge werd natuurlijk via Facebook posts ondersteund en leverde een mooie voorbeeld van individueel iets doen en toch samen ergens mee bezig zijn. In deze Coronatijden een mooie uitdaging omdat zo’n beetje alle evenementen werden afgelast. De finale was 03-10-2020 met de Herfst Waypoint Trail en ging gelukkig wel door, zij het in aangepaste vorm. 15 Waypoints waren er te verzamelen op de Posbank en Veluwezoom, maar dan moest je wel een aardig eindje lopen.

Het verzoek van de organisatie was om niet te vroeg te komen om drukte te vermijden. Ook begeleiders/publiek was niet welkom. Toen ik ’s morgens aankwam in Dieren was het dan ook extreem rustig. Ik kon de auto op 50 meter afstand van de start parkeren. Met mijn mondkapje op mocht ik me melden en dat was snel klaar. Met max. 45 deelnemers voor de Waypoint Challenge en een handjevol deelnemers aan de 50 km van de Steamtrail was het zeker niet druk. Leuk om even de andere lopers te spreken, maar lang niet zo sfeervol als anders. Maar alles beter dan niets.

Na een kort praatje en de huldiging van de drie personen die alle punten hadden verzameld konden we van start. Omdat iedereen zelf mocht weten hoeveel waypoints hij/zij ging verzamelen en in welke volgorde was na 100 meter het hele startveld al helemaal uit elkaar. Henrie en ik gingen samen een route lopen die volgens ons zowel mooi zou zijn qua omgeving als zo optimaal mogelijk qua kilometers. Eén van de regel was nl. dat je niet over verharde wegen mocht lopen, je mocht die alleen oversteken. Onderweg zouden er wel een aantal (onbemande) verzorgingsposten zijn, maar onze route was dusdanig dat we eigenlijk voor de hele route zelfvoorzienend moesten zijn. De rugzak was dus goed gevuld en woog meer dan ik de laatste tijd gewend was.

We liepen eerst richting de schaapskooi op de Loenermark. Het verste punt, dan hadden we dat vast gehad. Het was een fijne temperatuur om te lopen, maar wel zwaar bewolkt. Maar goed dat we onze handheld GPS hadden, want navigeren op de stand van de zon was onmogelijk en in het bos leek alles op elkaar. Opvallend was dat we enorm veel omgewoelde bosranden zagen, blijkbaar is de zwijnenstand weer erg hoog op de Veluwe. Maar we zagen er geen één. Het enige wild dat we zagen bestond uit een paar Schotse Hooglanders. Altijd goed voor een mooi plaatje, maar nauwelijks wild te noemen.

Bij de schaapskooi op de Loenermark hadden we er al een 14 km opzitten en we liepen prima, zelfs voor op schema. De eerste drie Waypoints hadden we binnen en we waren op het meest noordelijke punt van de route. Tot nu toe zagen we af en toe twee andere deelnemers, verder niets. Richting het meest zuidwestelijke punt bij Velp zouden we zoetjes aan steeds meer waypoints tegenkomen en ook meer deelnemers aan de Steam Trail tegen kunnen komen.

De waypoints bestaan vaak uit kenmerkende dingen, zo kwamen we langs peilstation Teerose van de Duitse Luftwaffe tijdens WOll. Maar ook het beeld van de Highlander is altijd goed voor een mooi fotomomentje. Helaas kreeg ik het voor elkaar om het scherm van mijn iPhone tijdelijk te blokkeren dus helaas geen foto, maar wel goed voor een knipje op mijn waypoint kaart.

Het terrein is hier erg open en meerdere keren dachten we terug aan de Steam Trail vorig jaar. Toen liepen we hier bij ruim 30 graden te bakken in de zon en hadden we het erg zwaar. Nu liepen we bij 14 graden en voelden we ons nog kiplekker. Het tempo zat er lekker in en, op een struikelpartij na, liep alles voorspoedig. We liepen gewoon volop te genieten. Plotseling zagen we drie felgele shirtjes lopen, dat moesten wel clubmaatjes zijn. Onze clubmaatjes deden de Steamtrail en waren goed bezig met hun ronde. Ook zij liepen te genieten. Zo’n ontmoeting ergens ‘in the middle of nowhere’ is wel heel erg toevallig. Dat vraagt gewoon om een foto.

Zoetjes aan gingen we richting Beekhuizen, het meest zuidwestelijke punt van de route. We doken het bos weer in en de heuvels werden weer steiler. Mijn hamstring begonnen te protesteren en ik kreeg een stevige dip te verwerken. Gewoon doorgaan, even wat meer letten op eten en drinken en dan komt het wel weer goed. Op het hoogtepunt van mijn dipje kreeg ik het voor elkaar om te struikelen over een steentje die ik later niet eens terug kon vinden. Mijn knie weer eens opengehaald, maar niets ernstigs. Gewoon doorlopen en proberen positief te blijven. Dan scheelt het enorm dat je met zijn tweeën bent.

Na de verzorgingspost bij het Paviljoen ging het langzaam weer de goede kant op. Zowel letterlijk als figuurlijk. Het energieniveau kwam weer een beetje op peil en op de afdalingen en vlakke stukken begonnen de benen er weer iets meer zin in te krijgen. De laatste vijf kilometer ging het eigenlijk wel weer goed en net voor het begon te regenen kwamen we over de finish. 42 km, 600 hoogtemeters en 15 waypoints in iets meer dan 5 uur.

Bij de finish werden werd met koebellen en applaus ontvangen, maar eigenlijk was alleen de organisatie er nog maar. We waren zo ongeveer de laatste Waypoint deelnemers. En aangezien maar een handjevol deelnemers alle waypoints gelopen had was bijna iedereen al binnen en naar huis. Aangezien je niet mocht blijven hangen was het in de regen dus een beetje troosteloze finish. Maar we waren al lang blij dat we eindelijk weer een evenement konden finishen. De dames van de EHBO ontfermden zich nog even over mijn knie, maar na wat poetsen met een natte doek bleek uiteindelijk een pleistertje voldoende te zijn. Ook de deelnemers die na ons finishten kregen een hartelijke ontvangst van de organisatie. Complimenten voor de organisatie dat ze ondanks alles het toch voor elkaar gekregen hebben om een trailevenement op poten te zetten wat aan alle regels voldeed. Ik denk dat iedereen genoten heeft. Ik in ieder geval, volgens jaar weer zou ik zeggen.