Montferland Toppen Trail 2021

Omdat wedstrijden nog steeds niet mogen heeft ook MudSweatTrails naar mogelijkheden gezocht om toch iets te organiseren. Eén van de eerste initiatieven, de Montferland Toppen Trail, vindt plaats in ons eigen Montferland. Samen met Outdoor Centrum Markant en Outdoor Achterhoek hebben ze een aantal routes uitgewerkt (10 km, 16 km, 23 km of 40 km) die je op een select aantal datums kunt lopen.

Er is maar een beperkt aantal plaatsen beschikbaar per datum, dus wees wacht niet te lang met je inschrijving. De start en finish van alle afstanden is op het sfeervolle terrein van Outdoor Centrum Markant in Braamt. Door met tijdslots te werken (net als Click & Collect in winkels) kan iedereen daar Coronaproof ontvangen worden.

Voor veel mensen is Montferland nog een onbekend stukje Nederland. Dit gebied ligt bijna op de Duitse grens en heeft een afwisselend landschap van mooie paadjes en diverse toppen. Deze toppen hebben ze zoveel mogelijk in de “Montferland Toppen Trail” verwerkt. Je kan dus rekenen op een uitdagend parcours!

Naast een parcours door een indrukwekkend decor bieden ze ook een uitgebreid deelnamepakket aan:

  • Online instructie “Lopen met GPX” voor Polar, Garmin, Suunto en een app Topo GPS
  • Tijdregistratie
  • Online uitslagen beschikbaar met dagelijkse updates
  • Exclusieve medaille
  • Hapje en een drankje bij de finish
  • Een bevoorradingskist met water op de route

De eerste 50 aanmeldingen ontvangen ook een BUFF van Outdoor Achterhoek.


De data waarvoor je aan kunt melden voor de Montferland Toppen Trail zijn: 26, 27, 28 maart en 2, 3, 4, 5 april 2021.

Klik door voor meer informatie en aanmelden.

Elfbergenpad Ultra – trainen en doelen stellen in bijzondere tijden

Door: Ricardo Boerkamp

23 april 2020… Dennis appt me dat de Stubai Trail van 4 juli gaat niet door vanwege de Covid-19 maatregelen. Teleurstelling komt in me op en tegelijkertijd ontstaat een dubbel gevoel: vanwege mijn knieblessure zou ik toch niet op tijd klaar zijn voor dit avontuur. What’s next? Wat volgt is een zomer met wat wielrennen om fit te blijven en na de zomer volgt een periode met het langzaam wat uitbreiden van mijn loopafstanden. Dikwijls vraag ik me in deze periode af: waarom train ik zonder doel? Dan komt een nieuw doel in zicht: de Koning van Spanje Ultra in virtuele editie moet nog voor het einde van 2020 binnen geharkt worden voor de medaille. Op 19 december lopen Dennis en ik de 83km van de KVS over een super modderig parcours en dat avontuur staat als top-blij moment in mijn geheugen gegrift. Op deze manier heb ik voor mezelf van 2020 alsnog een tof trailjaar gemaakt!

En 2021 dan, waar richt ik me op? Samen lopen en ideeën maken met Dennis, maakt dat doelen en avonturen vanzelf opborrelen. Hij blijft maar bezig met die belachelijke Duivelse Uitdaging en daagt mij daarmee uit ook grenzen te verleggen. Dan komt Dennis zijn bericht voorbij: de inschrijving voor Stubai Trail 2021 op 3 juli gaat open… Inschrijven voor die 67km en 5.350 D+. Trainen…? “Kom, we gaan voor de 100+ km, push your limits!” plingt er op in WhatsApp van Dennis. Ik vind dat gaaf. Wat nou geen events?! Ik vind het erg jammer dat er geen georganiseerde evenementen kunnen plaatsvinden. Balen voor trailers en organisatoren en meer dan dat natuurlijk. De beste optie? Je eigen plan trekken. Sinds najaar 2020 heb ik misschien wel m’n leukste trailrun-periode gestart van de voorbije jaren. Routes in Nederland zoeken en maken, trail-maten opzoeken (binnen de mogelijkheden natuurlijk) voor gezamenlijke tochten en inspiratie vinden bij trailrunners om me heen en op de virtuele platforms. Dus wat wordt nu het plan?

Voordat ik een trail avontuur aanga, wil ik een beetje weten of ik het al kan. Stubai Trail in juli, betekent voor mij dat ik dan van te voren de km’s ruimschoots in de benen heb en dat ik in mei en juni wel die hoogtemeters ga trainen, waar dat tegen die tijd mogelijk is. Dus het zou mooi zijn als ik in april die 100+ km’s eens heb aangetikt. Vanuit de KVS ineens naar die 100km+, daarvoor voel ik me nog te onervaren op de ultra-afstand. Dus zeg ik tegen Dennis: “Eind februari nog een keer 50 mijl aantikken.” Ik zoek wat en zie op Strava bij Sjors een mij onbekende route: het Elfbergenpad op de Zuid Veluwe en de stuwwallen langs de Rijn, 86km en bekend als lange afstandswandelpad in 5 etappes. Elf “Dutch mountains” op de route, met als hoogste de Bilderberg van zo’n 60 meter.

Zaterdag 27 februari, half zeven ’s ochtends, een graadje of vier. Ik sta klaar op de parkeerplaats bij het hotel op de Wageningse Berg om te vertrekken. Hoofdlamp op, want het eerste uurtje lopen we in het donker. Voor de verandering is Dennis eens niet stipt op tijd en word ik niet geprankt door hem, met dat ‘ie op een andere plek klaar staat voor de start, hij is gewoon wat later. Om 6:37 uur starten we met een lekker tempo en gaan we al snel de eerste paden op. We hebben het luxe geregeld vandaag: mijn broer regelt verzorgingsposten bij km30 en km60, dat voelt comfortabel. We worden via mijn Garmin-tracker vandaag gevolgd door wat familie en trailvrienden, dat leek me leuk en zo voelt het toch als een soort event in een tijd dat een ‘gewoon’ trailevenement niet kan.

De route is nieuw voor ons en tot Ede gaat het door stille bossen over wat bredere paden. In Ede zijn we bij het mausoleum op de Paaschberg onder de indruk van wat hier gebeurd is in de Tweede Wereldoorlog en van de jonge leeftijd waarop de mensen die hier liggen het leven lieten. Een stuk erna gaan we over een mooi licht glooiend stuk van de Edese Heide, waar de zon z’n best doet door de bewolking te breken. Bij landgoed Kernhem worden we voor het eerst aangemoedigd onderweg door mijn broer en wat support. Dat geeft toch altijd een fijne boost, enthousiaste blije mensen die je avontuur toejuichen. Zo lopen we tot even voorbij de uitkijktoren op de Galgenberg, waar we op km 30 na 3 uurtjes de eerste verzorgingspost treffen. Prima route tot zover, het loopt lekker door en cola, chocolade en banaan zorgen voor een goeie oppepper. Aanmoediging van liefst vijf enthousiaste supporters doet me goed en ik realiseer me dat ik zoveel mensen al een tijdje niet zo bij elkaar heb gehad in Corona-tijd. Met veel ruimte hier in de buitenlucht, op een boeren zandweg bij Lunteren maakt dat dit prima is zo voor mij. Zo gezellig bij deze VP dat het natuurlijk net wat te lang duurt voordat we de tocht voortzetten.

Er volgt een mooi stuk van de route over de Goudsberg en langs het middelpunt van Nederland dat door een kei gemarkeerd wordt. Van daaruit gaat het over het Wekeromse Zand, een heel mooi deel van de route over een zandverstuiving en fraai omzoomd door dennenbos. Daarna volgt een stuk dat me bijstaat als saai, door brede zandpaden langs weilanden en stukken asfalt rondom Otterlo. De inmiddels goed schijnende zon en strak blauwe lucht maakt een boel goed en op deze manier merk ik bijna niet dat het tempo er na 50 km al wel aardig uit gaat. De route wordt weer fraaier bij de Planken Wambuis en bij de Ginkel en na het oversteken van de rijksweg wacht daar bij de Schaapskooi op de Ginkelse Heide op km 60 VP2. Het lijkt hier wel een klein trail-feestje voor ons: Campingstoelen staan voor ons klaar om even te relaxen midden in de zon, energie, vocht en zout wordt weer aangevuld met lekkers en we worden enthousiast en op safe distance verwelkomd en aangemoedigd door opgetrommelde familie en gezin. Wat een lekkere boost is dit, wat gaaf! Weer blijven we ongemerkt lekker lang hangen en kletsen voordat we onze tocht voortzetten, over een fraai stuk, de Zuid Ginkel.

Voordat Wolfheze in beeld komt, is rond km 66 de pijp opeens aardig leeg. M’n rechterknie voelt wat gammel, we hebben van te voren tegen elkaar gezegd dat we wandelen als het nodig is en we passen tempo redelijk ongemerkt aan elkaar aan. Ik mopper wat over mijn tempo en dit onaantrekkelijke deel van de route. In Oosterbeek heb ik me overgegeven aan het toch nodige wandelen en worden we bij het Airborne museum nog een keer toegejuicht door mijn ouders. Bij de Westerbouwing word ik weer blij van de hier voor mij bekende route en het uitzicht over de Rijn. Heveadorp door en dan worden we voor het opgaan van landgoed Duno verrast door Peter’s kofferbak-VP. Wauw, hij komt gewoon dat hele eind hiernaar toe gereden om ons nog even vooruit te helpen voor de laatste 10 kilometer! Hij heeft zelfs een biertje in de aanbieding voor ons, en verstandig genoeg laat ik die toch maar staan en neem graag die lekkere cola aan. Dankbaar en blij gaan we snel verder, wetend dat die laatste km’s nog net voor zonsondergang moeten worden afgelegd. Een mooi stuk over de stuwwallen en langs Kasteel Doorwerth volgen nog en dat stuk door Renkum vergeet ik gemakshalve maar even. Het laatste stuk over het Bergpad terug naar de Wageningse Berg leggen we af net nadat de zon de horizon prachtig oranje deed gloeien. Ik ben heel blij dat mijn auto met droge schone kleren in beeld komt op mijn laatste meters en verklaar Dennis voor gek. Hij loopt na 86 km op de parkeerplaats nog even wat extra voor het completeren van de afstand op 88,88 km voor zijn Duivelse Uitdaging.

Gefixt, gedaan, compleet, TOP! Het was een geweldige dag. Lekker getraind, goed avontuur beleefd en weer een etappe op weg naar het doel Stubai Trail 2021 afgestreept.

Bron: MudSweatTrails

Berkel Waypoint Trail

De Vikingen hebben wat moois bedacht in onze contreien: de Berkel Waypoint Trail. Na de diverse Waypoint Challenges waar je waypoints moet zoeken in diverse gebieden over heel Nederland hebben ze nu een Ultra variant bedacht. De waypoints liggen namelijk verspreid langs de loop van de Berkel. De Berkel is een mooie slingerende rivier welke ontspringt in Duitsland in het plaatsje Billerbeck en dan langs bossen, landerijen en kastelen slingert en uiteindelijk uitmondt in de IJssel in Zutphen. De lengte van de rivier is 110 kilometer, de route langs de rivier ongeveer 150 kilometer.

Na de inschrijving kan je avontuur beginnen. Of je nu gaat wandelen of trailrunnen, het maakt niet uit. Het gaat om je persoonlijke beleving. Je mag hem in één keer doen of in etappes. De waypoints in Duitsland worden overigens pas beschikbaar gesteld nadat de reisbeperkingen naar en van Duitsland weer zijn opgeheven. Maar van Oldenkotte tot aan Zutphen is er al heel wat moois te beleven. Zeker nu het voorjaar er weer aan staat te komen.

Je zoekt de waypoints op en je maakt zelf een mooie route langs deze waypoints of je gebruikt de route (GPX) van Viking Adventure Sports. Deze GPX van garandeert de 95% onverharde route langs de WP in Nederland. Deze GPX ontvang je zodra je bent ingeschreven. Zoals bij alle Waypoint Challenges maak je een selfie bij de waypoints en houd je de score bij op de Google Docs Excel lijst. In de Facebookgroep kun je je ervaringen delen, vragen stellen etc.

Een prachtige uitdaging natuurlijk om in je eentje of met zijn tweetjes te doen. en hopelijk mag het binnen afzienbare tijd ook weer met wat grotere groepen. Hoe ga jij het doen, in één keer de hele Nederlandse kant (zo’n 50km denk ik)? Of in stukjes? Of wacht je zelfs even tot ook de Duitse kant mag en doe je de hele Berkel in één keer? Ik ben benieuwd.

Korting bij Sport-Balance.nl

Nog nieuwe trailrunspullen nodig? Schoenen, rugzakje, korte broek of iets anders? www.sport-balance.nl heeft een speciale kortingsactie voor de volgers van Trailrunning Oost Nederland. Voer op hun vernieuwde website de kortingsode TRON2021 en krijg 10% korting op alle niet afgeprijsde artikelen. En mijn favoriete trailwinkel mag komende week weer open op afspraak! App of bel Bianca voor een bezoekje aan de winkel in Breedenbroek( Bianca: 0614756729)

Viking Waypoint Warrior

In deze Covid tijden is het best lastig om de motivatie te houden. Geen evenementen meer om naar toe te werken en de lokale paden ken je ook wel een keer. Er zijn dan ook al heel wat virtuele wedstrijden en challenges op touw gezet om toch wat van de beleving van een wedstrijd te ervaren. De Viking Waypoint Challenge vind ik zelf wel één van de leukste. Op diverse plekken in NL kun je Waypoints scoren door op het betreffende coördinaat een foto te maken van het markante punt waar je bent, een speciale boom of gebouwtje, het kan van alles zijn. Via de Facebookgroep worden de foto’s gedeeld en worden ervaringen uitgewisseld. Een mooie manier om nieuwe gebieden te leren kennen en ook virtueel met nieuwe mensen kennis te maken.

Voor de afwisseling worden er ook af en toe kleine tussen-challenges bedacht door Opper-Viking Peter. Zo kon je jezelf aanmelden voor de Viking Waypoint Warrior. De deelnemers werden verdeeld in Viking clans van 3-4 personen en mochten onderling alleen communiceren via besloten Facebook groepen. Door het oplossen van allerlei opdrachten mbv bijvoorbeeld Google Maps moesten coördinaten worden gevonden. Heel erg leuk, maar zeker niet eenvoudig. Het leverde heel wat leuke uurtjes puzzelen op waarbij de familie af en toe gek werd van het “Pling” van de telefoon als er berichten heen en weer vlogen.

Uiteindelijk leverde al die inspanning het coördinaat op van het startpunt van een mini-(covidproof) challenge. Zaterdag 20-02 om 10 uur werden we verwacht op een markante heuvel in de buurt van Laag-Keppel. ’s Avonds van tevoren kregen we de laatste details pas te weten. Alle 10 deelnemers stonden op deze prachtige lenteachtige ochtend netjes volgens afspraak op hun eigen ‘taartpunt’. Slim bedacht door de organisatie want, hoewel je elkaar wel kon zien liep je toch alleen of met tweetallen. Na het klinken van de bel renden we omhoog en dan eerste rechts weer naar beneden. Daar hing een papier met een gedeelte van een coördinaat. Noteren, zelfde pad weer omhoog en volgende rechts weer naar beneden. Aan het eind van het rondje had je dan alle delen van een coördinaat, die je dan nog even bij elkaar moest puzzelen tot het juiste punt op de kaart. Best nog lastig om uit te vogelen waar de volgende opdracht was, door de verschillende mogelijkheden in notatie, maar uiteindelijk bleek het in Ellecom te zijn.

Hier bleek wat lokale kennis goed van pas te komen. Het duo Kim en Roland wist al heel snel dat ze naar Ellecom moesten en stuurden een bericht in de groepsapp van de Viking Waypoint Warrior dat ze lopend op weg naar het volgende startpunt waren. Van tevoren was al gemeld dat we een paar verplaatsingen zouden kunnen hebben met de auto, maar ze hadden zich niet gerealiseerd dat Ellecom zo’n 12 km van Laag-Keppel ligt… Ik stapte in de auto en maakte op die manier een mooi stuk van de verloren tijd goed 🙂 Op de parkeerplaats in Ellecom kreeg ik van Peter de volgende opdracht. Een papier met schetsjes van kruisingen en daarbij graden en afstanden. Simpel volgen wat er op staat zei Peter. Gauw een shirt met korte mouwen aan, want de temperatuur was al lekker aan het oplopen. Van -15 C naar +15 C in een week tijd, ongelofelijk!

In mijn uppie ging ik op pad, bij de eerste kruising even de graden schieten en die richting het aantal meters volgen. Dan het volgende plaatje. Kim en Roland schoten een ander paadje in, maar omdat ik niet wist of ze wel dezelfde aanwijzingen hadden gekregen hield ik vast aan mijn opdracht. Prachtige bospaden volgen is geen straf natuurlijk, maar op een gegeven ogenblik kreeg ik toch in de gaten dat ik iets niet helemaal goed deed…. De kruising die ik zou moeten hebben was er niet. Achteraf bleek er een simpele verklaring te zijn, maar op dat moment zag ik het niet. Maar even op een bankje wat eten en drinken en kijken waar ik nu eigenlijk was op mijn GPSMap64. We hadden ’s avonds nl. ook een lijstje met coördinaten gekregen die we moesten verzamelen in de derde opdracht. Het eind van de kompas opdracht moest dus ergens op de route zijn die deze punten met elkaar verbond. Tot mijn verbazing zat ik veel te ver noordelijk.

Ik stuurde Peter een bericht dat ik de weg kwijt was, maar me op weg naar de route ging begeven. Dan hoefden ze zich in ieder geval geen zorgen te maken. Ik besloot eerst nog even de iconische Highlander aan te doen, die moest ik nog voor de reguliere Waypoint Challenge. Daar aangekomen trof ik een paar mannen van de organisatie. Achteraf bleken die daar net een Amulet verstopt te hebben, één van de ‘prijzen’ die we konden winnen. Als ik er gewoon even bovenop geklommen was zoals iedereen doet had ik er gewoon eentje gehad… Maar ik maakte mijn selfie en liep gewoon verder richting de route die op mijn handheld stond.

Dit stuk van de Veluwezoom is altijd mooi en zelfs op een zonnige weekend dag in Covid-tijd zag ik amper mensen. Dat terwijl de toegang tot de Posbank (een paar kilometer verderop) iedere keer afgesloten wordt vanwege de drukte. Ik genoot met volle teugen van de rust en de ruimte en van het lekkere weer. Ondertussen keek ik af en toe op mijn telefoon omdat daar regelmatig berichten verschenen in de groepsapp van de Waypoint Warriors. Ook de anderen hadden er veel plezier in, ik zag allemaal foto’s met lachende gezichten in ieder geval. Leuk dat je op zo’n manier toch een soort van samen loopt.

Na toch wel een aardig eindje kwam ik eindelijk op de route uit die ik voor de derde opdracht had samengesteld. Aangezien ik een flink eind omgelopen had besloot ik een paar punten te skippen, maar verder de rest van de route wel te doen. Ik had er immers niet voor niets tijd in gestoken. Winnen kon ik niet, maar dat deed niets af aan het genieten. Eenmaal op de route verzamelde ik de punten relatief makkelijk. Ik kwam zelfs nog een duo Waypoint dames achterop. Die waren net als ik aardig aan het dwalen, maar hadden ook nog steeds enorm veel plezier.

Uiteindelijk bereikte ik de finish bij P Lappendeken. Daar stonden de organisatie ook al, keurig op afstand natuurlijk. De eerste lopers hadden zelfs hun allerlaatste opdracht er al op zitten, even op en neer naar de Highlander om een amulet op te halen…. Er waren door deze en gene allerlei fouten gemaakt waar we ons gezamenlijk een deuk om lachten. Maar al snel besloten we toch maar op te breken om niet als samenscholing of zo gezien te worden. Ik liep het laatste stukje terug naar mijn auto die nog in Ellecom stond, deze keer echter via de kortste weg. Alles bij elkaar toch bijna 29 km gelopen in de mooiste omstandigheden die je kunt bedenken.

Peter en team, bedankt voor deze Challenge! Denken in mogelijkheden loont, dat blijkt. Op naar de volgende uitdaging. Maar dan hoop ik dat de maatregelen voor buiten sporten weer opgeheven zijn.

Sneeuwtraining

Vanmorgen een korte wintertraining langs de Slinge. Altijd mooi, maar winterse beelden als vanmorgen waren al weer heel lang geleden. Een goede reden om een cameraatje mee te nemen, even goed nadenken over de kledingkeuze en dan lekker buitenspelen. Lange tight met een regenbroek om de wind te blokken, Thermoshirt, extra shirtje met een long sleeved midlayer erover en een regenjas tegen de wind. Buff voor bescherming van de oren en het gezicht en een petje om de sneeuw van mijn bril te houden. In de wind was het voldoende om warm te blijven, in de luwte van het bos was het warm zat en kon de rits los voor wat ventilatie.
-5, snijdende wind en vooral de sneeuw die af en toe tot een 30 cm opgestuwd was door de wind maakten het tot een uitdaging, maar vooral genieten van het winterse weer.(zet de resolutie op hoog)

Trainingsregels voor amateurs

Ik zag op YouTube een video van een Triatleet/vlogger die zijn voornemens qua training uitlegde. Ik vond het zo goed dat ik het een beetje bewerkt heb van triathlon naar (ultra)trailrunning. Maar in principe is het voor iedere atleet van toepassing. Kern van het verhaal is dat we allemaal amateursporter zijn. We sporten omdat we het leuk vinden, niet omdat we er onze boterham mee verdienen. We stoppen weliswaar ziel en zaligheid in onze hobby, maar het is niet de bedoeling dat we onszelf naar de knoppen helpen door te hard, te veel, te langdurig en te zwaar te trainen (liefst zelfs een combinatie van al die factoren).

Hoewel het niet verkeerd is om uitdagingen na te streven of PR’s te lopen zou dat nooit een doel op zich moeten zijn. Doel zou moeten zijn om lekker bezig te zijn met je lichaam, op een manier waar je je goed bij voelt en die ook op lange termijn nog mogelijk is. Als ik beelden zie van 80, 90 of zelfs 100 jarigen die vol vuur nog bezig zijn met een wedstrijdje, dan kan ik alleen maar hopen dat ik ook ooit zo bezig kan zijn met mijn favoriete hobby.

Race wat je wil, wanneer je wil en op welke manier je dat wil
Veel lopers hebben het gevoel dat ze bepaalde wedstrijden moeten lopen omdat dat zo hoort. Na een aantal kortere trailruns in NL ‘moet’ je eigenlijk ook een keer een bergtrail lopen in het buitenland, met als hoogste doel de UTMB. Maar waarom eigenlijk. Niet iedereen is hetzelfde, dus het kan heel goed zijn dat je helemaal gelukkig wordt van een 20-30 km trail in Limburg of op de Veluwe. Voor hetzelfde geld kost een ultra of bergtrail je dusdanig veel aan trainingsuren en -inspanning dat je daar uiteindelijk als mens helemaal niet gelukkig van wordt. De combinatie van werk, prive en sport kan heel veel stress veroorzaken.

Dat wil niet zeggen dat je niet mag proberen je beste ik te bereiken. Maar als je in je voorbereiding ook een keer lekker een crossloop of wegwedstrijdje wilt lopen in plaats van urenlange duurlopen moet je dat zeker doen als je dat leuk vindt. En als je een keer voor de lol iets heel anders wil doen, een adventurerace, triathlon of obstaclerun moet dat kunnen. Een trainingsschema is immers maar een leidraad, maar kan tot heel veel stress leiden als je het tot heilige waarheid verheft. En dat gaat uiteindelijk dan ook niet tot betere resultaten leiden. En hoewel die andere vormen van belasting misschien niet direct bijdragen aan die topvorm als trailrunner maken ze je misschien wel tot een betere allround atleet. En het hebben van plezier is een hele efficiënte manier om stress te verlagen.

Pieken is af en toe leuk, maar het moet ook leuk blijven
Wij trailrunners lopen vaak van wedstrijd naar wedstrijd. Trainen naar een evenement, even rust en dan weer trainen voor een wedstrijd met nog meer hoogtemeters, nog langere afstand. Op zich is het helemaal prima om gedisciplineerd en vol toewijding naar een doel te werken, maar als je teveel doelen hebt ben je alleen daar maar mee bezig. Het plezier en de voldoening wordt dan nog wel eens naar de achtergrond verdrongen, het wordt trainen om het trainen. Uiteindelijk loop je het risico dat je het plezier in de sport waar het uiteindelijk om ging helemaal kwijt raakt door een flinke burnout. Plan daarom niet teveel A-races in een jaar. Plan ook af en toe gewoon een rustigere periode in of loop eens een kortere afstand. Begeleid eens iemand met minder ervaring tijdens een evenement. Loop lekkere lange duurlopen gewoon voor de lol met een groepje in plaats van je eigen schema te volgen. Je zult merken dat je hierdoor de lol in het trailen terug krijgt en mentaal weer een stuk frisser wordt. Uiteindelijk wordt je daar op de lange termijn beter van.

Lach om mislukkingen en leer er van
Als fanatieke sporter ben je trots op goede prestaties en Strava helpt daar enorm bij. Kudo’s stromen binnen en je voelt je geweldig. Het is echter niet altijd feest, soms loopt het niet of verknal je een training of evenement volledig. Te hard gestart, voeding niet goed, redenen te over om de boel te verknallen. Zeker tijdens een evenement waar je lang naar toegeleefd hebt kan dat enorm hard aankomen. Maar is dat een reden om het hoofd te laten hangen en weken lang te balen? Neem een moment om te balen en bedenk vervolgens wat er mis ging en waarom. Dan kun je daar een les uit leren waardoor je weer beter kunt worden. Hoe langer de evenementen hoe meer fouten je kunt maken. En uiteindelijk wordt je beter omdat je beter wordt in het oplossen van die fouten. Uiteindelijk zijn goede prestaties juist goed omdat er ook slechtere prestaties bestaan.

Verwaarloos kracht en mobiliteit niet
Trailrun training bestaat uiteraard uit heel veel rennen. Maar zeker in het winterseizoen, waar je de basis legt voor de (berg)wedstrijden in de zomer, is het heel nuttig om te werken aan kracht. Als vlaklander kun je bij gebrek aan bergen winst halen door dan looptrainingen in te ruilen voor krachttraining. Oefeningen voor de benen zijn natuurlijk de basis, maar vergeet niet dat je zonder een sterke core geen efficiëntie behaald. Begin met tweebenige oefeningen als squats en maak het zwaarder door toe te werken naar een-benige oefeningen. Lopen is immers ook een eenbenige belasting. Als je dan in het voorjaar met meer kracht aan je voorbereiding van het seizoen begint, zul je merken dat je veel baat bij hebt bij de gedane inspanning in de winter.

Naast kracht is het ook belangrijk om regelmatig te werken aan flexibiliteit. Als loper beweeg je redelijk eenzijdig en naarmate je ouder wordt merk je dat je stijver wordt in je spieren en gewrichten. Nu hoef je geen yogamaster te zijn, maar het is wel van belang om wat souplesse te hebben. Je moet in ieder geval soepel kunnen bewegen binnen de ‘range of motion’ die trailrunnen van je lichaam vraagt. Dat maakt het rennen, klimmen en klauteren in de natuur een stuk prettiger en kan er ook voor zorgen dat je minder snel blessures oploopt.

‘Hacks’ bestaan niet
Het pad naar de beste prestatie of je beste ik kun je niet afsnijden. Voedingssupplementen, superschoenen en dat soort dingen maken pas echt verschil als je een topsporter bent. Als amateursporter ben je het meest gebaat bij goed eten, voldoende slapen en vooral een uitgebalanceerde training. Een goede verhouding tussen training en herstel maakt dat je beter wordt. En dat heeft tijd nodig, heel veel tijd. Probeer je te forceren dan raak je geblesseerd en kun je een tijd juist minder trainen. Jarenlang consequent kunnen trainen, liefst zonder blessures op te lopen, zorgt voor de beste groei in prestaties op lange termijn. Zeker als je ouder wordt is het soms belangrijker om blessures te voorkomen dan om meer of zwaarder te trainen. Je valt sneller terug in niveau en het duurt veel langer om terug te komen naarmate je ouder wordt dan wanneer je gewoon je niveau vast kunt houden.



Achterhoek: vier toppen route Lochemse Berg

Een 20km ronde over de vier toppen rondom de Lochemse Berg

(Bron: MudSweatTrails)
De vier toppen route laat je kennismaken met de toppen van de stuwwallen ten zuiden van Lochem. Achtereenvolgens worden de Kale Berg, de Zwiepse Berg, de Paaschberg en de Lochemse berg gerond. In de ronde van circa 20km zitten dan ook iets meer dan 400 hoogtemeters verwerkt. Het grote natuurgebied, in beheer van het Geldersch Landschap, kent nog vele paden en sporen die in de geschiedenis een functie hebben gehad en worden beschreven. Bij het start- en finishpunt, koffie- en eethuis de Kale Berg, is het prettig starten en afsluiten.
De ronde is 21km, heeft ongeveer 400 hoogtemeters en wordt tegen de richting van de klok in gelopen.
​Route en foto’s: Winnie Dankers / Rick Moezelaar / Achterhoek Toerisme

Instructies

De vier toppenronde wordt gelopen met een GPS-apparaat. Download de .gpx file. Pak het zip bestand uit en zet het gpx bestand op je GPS-apparaat. Enige ervaring met het lopen op een gps-track is aan te bevelen. Je doet er goed aan het gpx bestand ook te uploaden op je smartphone voor meer detail bij het volgen van de route. Zorg voor voldoende batterijen om een uur of 3 met je gps-apparaat te kunnen lopen. Een handheld gps met kaartfunctie is nog iets gemakkelijker om mee te navigeren. Neem voldoende water en energie mee voor onderweg.

Start bij P de Kale Berg

Bij de Kale Berg denken bergliefhebbers al snel aan de Mt. Ventoux. Maar niet alleen de Provence heeft een Kale Berg, deze heuvel in de Achterhoek vormt de start- en finishplaats voor de vier toppenroute in de omgeving. 

Vanaf de parkeerplaats bij Eethuis de Kaleberg begint de route direct met een trap omhoog richting het ‘lezingenzaaltje’, tegenwoordig ook wel ‘Kapel’ genoemd. Dit houten gebouwtje op de Kale Berg (ook wel Kalenberg genoemd) werd gebouwd voor lezingen en zomercursussen van de religieusvrijzinnige Woodbrookers gemeenschap, welke in 1908 werd opgericht door Nederlandse theologiestudenten. Vandaag de dag wordt de Kapel nog altijd gebruikt voor uiteenlopende samenkomsten, waaronder huwelijksvoltrekkingen. 

Barchem te koop!

Na deze korte klim daalt de route direct af richting het toeristische Barchem. In 2013 kwam het destijds 1.800 inwoners tellende dorp in het nieuws doordat het onder de naam ‘Barchem te koop’ een open dag organiseerde voor de ruim 50 huizen die er te koop stonden en om de krimp van het dorp tegen te gaan. Deze actie was erg succesvol. Een kwart van de bijna vijftig leegstaande woningen werd binnen een maand verkocht, evenveel als anders in een heel jaar. Ook kon de school een aantal nieuwe leerlingen inschrijven. De nieuwe bewoners komen vooral van buiten de Achterhoek. 

Top: De Kalenberg

Na een mooie opwarmronde door het Beelaerts Bos steken we de Zwiepseweg over en klimmen we nu écht naar de top van de Kale Berg. Hier stond vanaf het begin van de 20e eeuw het ‘Schuilkoepeltje’ waar wandelaars konden uitrusten en van het uitzicht konden genieten. In de jaren ’70 werd dit koepeltje afgebroken en tegenwoordig staat er een nieuw zeshoekig koepeltje van hout. Bij goed weer heb je hier nog steeds een prachtig uitzicht kun je aan de horizon zelfs een aantal Duitse windmolens zien staan.

Het bordje ‘Oe eigen pröttel met nemmen’ staat er niet alleen voor het sierlijke taalgebruik.. 

Witte Wievenkoele

Na de Kalenberg gaat de route richting de Witte Wievenkoele waar ‘s nachts de Witte Wieven dwalen. De legende van de Witte Wieven is leuk om te lezen en met de kinderen te delen. De kuil is tevens een mooie plek voor kinderen om te spelen. 

Nadat de route door deze kuil is gegaan vervolgt hij zich richting de Hessenweg, één van de handelswegen die vanaf 1660 de Achterhoek doorkruisten. In Lochem splitste de oude handelsweg van Munsterland zich naar Zutphen of Deventer. 

Top: de Zwiepse berg

Vanaf de Hessenweg wordt nog even een klimmetje naar de Zwiepse Berg gemaakt en een afdaling naar de ‘Hangzolder’. De Zwiepse Berg is de meest eenvoudig te ronden ‘summit’ van de vier.   

Vervolgens wordt er een uitstapje gemaakt richting Kasteel de Cloese. Dit kasteel werd in 1520 gebouwd door de Lochemse pastoor Sweder van Kervenheim en in de jaren ’90 deed het dienst als politieschool. Later werd het kasteel opgesplitst in 5 luxe appartementen. In 2018 werden de naast het kasteel gebouwde barakken afgebroken om plek te maken voor 15 bouwkavels waar door de vrije keuze van de architect een flink aantal droomhuizen inmiddels verwezenlijkt is.

Toppen Lochemse Berg en de Paaschberg

Via Camping Erve Harkink gaat de route terug over de Hoge Enk langs de Voortmanskoele naar de top van de Lochemse Berg, met 49m boven NAP de hoogste berg die je vandaag aandoet. Bovenop de top staat de bakstenen Belvedere. Deze ruim 18 meter hoge uitkijktoren werd in 1893 gebouwd en werd éénmalig verhoogd toen deze niet meer boven de vegetatie uitstak. Toen dit wederom het geval was werd de toren gesloten (1977).

Via Landhuis De Enk (1909) gaat de route richting de Paaschberg met daar bovenop de in 1924 gebouwde watertoren. Aan de bouwstijl van de toren is de invloed van de Amsterdamse School goed te herkennen.

Uitkijktoren Belvedère op de Lochemse Berg

Natuurtheater de Zandkuil

Vervolgens komt de route langs het in 1938 in Lochem geopende openlucht theater ‘De Zandkuil’, dat door zandafgravingen was ontstaan. De echte glorietijd van het theater was tussen 1968 en 1986. Toen was De Zandkuil wereldberoemd door het jaarlijkse popfestival op Hemelvaartsdag. Ook vandaag de dag kun je hier nog genieten van concerten, toneelvoorstellingen en theater.

Via de Lochemse Hockeyvelden gaat de route langzaam weer terug richting de Lochemse Berg om uiteindelijk weer terug te komen op de Kale Berg. Na een laatste duik door de zandkuil kom je na ruim 20 km en vier ‘summits’ weer terug bij de parkeerplaats.

Downloads

Download onderstaand de routekaart van vier toppenroute in Lochem. Of klik door naar de route in Afstandmeten.

Download het gpx bestand van de Toppenroute Lochemse Berg (zip bestand uitpakken).

Meer activiteiten op buitensportgebied in deze regio vind je op de website van Outdoor Achterhoek

MST route Zutphen Ruurlo door de ogen van de ontwerpers

Pling! Bericht van Ricardo Boerkamp.
‘Hoi André, heb je misschien tijd/zin om komend weekend samen de Ns Zutphen Ruurlo te lopen?’
Beetje kort dag, maar de agenda was leeg en ik had er wel zin in om de route eens in zijn geheel te lopen. De afspraak was na wat heen en weer appen dus al snel gemaakt. Ricardo zou zondag met de trein van 8:22 op station Ruurlo aankomen. Dan lopend met een omweg naar Zutphen en dan ging ik weer met de trein terug.

De route die door MudSweatTrails in samenwerking met Outdoor Achterhoek is neergezet maakt deel uit van een aantal routes om de Achterhoek te promoten. In het ontwerpstadium was ik benaderd om een route te ontwerpen en ik had een geschikte route van station Ruurlo naar station Vorden bedacht. Ricardo had samen met loopmaatje Adrie een aansluitende route bedacht van station Zutphen naar station Vorden. Voor de liefhebbers die liever wat korter lopen kun je dus van Zutphen naar Vorden lopen of van Vorden naar Ruurlo. De liefhebbers van de lange afstand kunnen de hele afstand ineens doen en komen dan aan een 40 kilometer door de prachtige Achterhoek. Samen met Ricardo de hele route lopen was dus een mooie gelegenheid om Ricardo mijn stuk te laten zien en Ricardo kon dan zijn route laten zien.

’s Avonds van tevoren checkte ik nog even de weerberichten. Na een mistige en koude zaterdag zou het zelfs nog kouder worden. ’s Nachts vorst en maximaal 3 graden overdag, maar wel helder weer. Het zou dus zomaar een prachtige loopdag kunnen worden. De temperatuur zou tijdens het lopen geen probleem zijn. Maar dan moest ik wel voor de terugweg genoeg kleding in mijn rugzakje proppen. De ervaring leert dat het op stations altijd koud is en tocht. En ik zou toch wel een klein half uurtje moeten wachten als de trein net weg zou zijn als ik bij het station aankwam.

Met een temperatuur van een graad of drie in je zweterige kloffie zou dat heel oncomfortabel zijn of zelfs tot onderkoeling kunnen leiden. Speciaal voor dit soort dingen heb ik een Adventure Vest van Ultimate Direction. Droog termoshirt, droge sokken, buff, regenbroek, jack, en een donsjackje allemaal in ziplock bags gepropt en de lucht er goed uitgedrukt. Voldoende eten en drinken voor onderweg mee. Het paste er allemaal in en zelfs nog een klein beetje ruimte over. Wel een redelijk volume, maar qua gewicht viel het mee.

’s Morgens op station Ruurlo bleek de trein keurig op tijd te zijn met Ricardo als enige passagier op dit vroege uur. We hingen onze rugzakken om en startten de de route op de horloges en de GPS-handheld. Na een korte blik op kasteel Ruurlo doken we de bossen in die vroeger bij de landerijen van de baron hoorden. Veel blad was al van de bomen gevallen en toen we even omkeken zagen we de rode ochtendzon opkomen door de takken. Een mooiere start konden we ons niet bedenken en we hoopten dat het een goed voorteken zou zijn voor de rest van de dag.

Het is altijd even afwachten of het samenlopen een beetje wil lukken bij zo’n hardloopafspraak. Soms moet de één inhouden, soms de ander. We vertrokken in een redelijk tempo, maar na een paar minuten waren we opgewarmd en lieten we eigenlijk als vanzelf het tempo iets zakken tot een tempo wat voor beiden redelijk comfortabel aanvoelde. En dat zonder dat we het er echt over hadden. Eigenlijk is dat best bijzonder te noemen.

De bossen tussen Ruurlo en Vorden bestaan uit een mooie mix van loof-en naaldhout, met prachtige oude exemplaren er tussen. De paden en single tracks waren goed beloopbaar, het waterpeil was duidelijk nog veel te laag. Toen ik vorig voorjaar de route uitzette stond er veel meer water in de sloten en waren de paden her en der best modderig. Hopelijk trekt het waterpeil nog weer bij gedurende de winter. Tussen de bossen bevinden zich vooral boerderijen, waarvan sommige behoorlijk oud. De beschilderde luiken geven aan bij welk kasteel ze vroeger hoorden. Maar de kastelen zelf zijn nog vaak particulier bezit en de route voert er daarom niet kort langs. Een erg mooi en afwisselend landschap dus, typisch voor dit gedeelte van de Achterhoek. Ricardo had er nog nooit gelopen en hij vond het heel mooi om te zien.

Eenmaal bij Vorden sloegen we natuurlijk het stukje naar het station en weer terug over, we gingen immers voor de hele route. De temperatuur was een paar graden inmiddels en we liepen heerlijk te genieten van de natuur en goede gesprekken. Hier begon het stuk dat ik nog niet gezien had. Eerst over het Grote Veld, een natuurgebied dat niet echt heel bekend is, maar geweldig mooi. Naaldbos, heide velden, mooie single tracks en wat bredere paden die overal doorheen slingeren. Heel af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, vriendelijk groetend zoals het in de Achterhoek normaal is, maar meestal liepen we in een verlaten landschap. Precies zoals ik het graag heb.

Na het Grote Veld achter ons te hebben gelaten staken we de weg Warnsveld-Lochem over en liepen we via landgoed Velhorst en het mooie stukje Kienveen richting de Berkel. Wat een geweldige route over machtig mooie paadjes is hier bedacht. Ik liep heerlijk te genieten. Dat het zonnetje ook lekker tussen de bomen doorpiepte maakte het alleen maar mooier. Ik voelde me nog prima, af en toe even een kleine stop om wat te eten en te drinken en weer door. De benen voelden nog goed en we hadden er nog steeds een lekker ontspannen tempo in.

Bij de Berkel aangekomen liepen we over het maaipad langs de rivier. Een stuk kaler dan door het bos, maar zeker in het zonnetje was het zeker niet minder mooi. Gewoon een heel ander landschap. De Berkel is over een flink stuk weer teruggebracht in de meanderende staat die het vroeger had. Zowel voor de natuurwaarde als ook om water minder snel af te voeren. Gelukkig stond er weer behoorlijk water in, dit in tegenstelling tot afgelopen zomer. De stuwen waren wel allemaal nog hoog gezet om zoveel mogelijk water vast te houden, maar ook over de mooi aangelegde vistrappen kabbelde het water heel behoorlijk.

Langs de Berkel kwamen we regelmatig mensen tegen die ook lekker van het mooie weer aan het genieten waren. Wandelaars met en zonder honden, mountainbikers, allemaal vriendelijk groetend. Een oudere wandelaar vroeg zelfs of we de MST treinroute in tegengestelde richting liepen! Prachtige route zei hij er nog bij. Wat toevallig dat je iemand tegenkomt die meteen raad wat je aan het doen bent. Onze dag kon niet meer stuk na deze ontmoeting.

Wat zoetjes aan wel stuk ging was mijn onderstel. Hoewel het tempo nog best aardig was begonnen mijn benen toch wat te protesteren na 35 km. En ik was niet de enige, ook Ricardo had het beste wel gehad. Gelukkig hadden we de kerktoren van Zutphen al in zicht. Langs de Berkel en via diverse parkachtige paadjes liepen we richting de binnenstad en het station. Zutphen heeft een hele mooie oude binnenstad en je komt zelfs langs een mooi stuk van de oude stadsmuur. Toch was ik er niet rouwig om dat we na 4:40 uur lopen het stationsplein opliepen en op een muurtje konden gaan zitten. Het was een prachtige tocht geweest in alle opzichten. Mooie route, fantastisch loopweer, goed gezelschap. Eigenlijk alles wat ik vooraf hoopte. We hopen dan ook dat vele trailrunners er net zoveel van gaan genieten als wij gedaan hebben.

Uiteraard was de trein net weg, dus ik had alle tijd om alle kleding uit mijn rugzak aan te trekken. Ik had nog twee blikjes cola zodat ik ook Ricardo er eentje mee kon geven. Een beetje energie kon hij wel gebruiken aangezien hij nog een paar kilometer verder naar huis moest lopen. Nadat we afscheid hadden genomen kon ik nog even rustig in het zonnetje genieten van een koffie-to-go met een lekker broodje uit de stationskiosk. En waar we 4:40 uur er over gelopen hadden bracht de trein me in 20 minuten weer terug naar station Ruurlo.

Gear review: Petzl Iko Core

Wintertijd is nighttrail tijd. Ik heb al een aantal jaren de Petzl Myo hoofdlamp in gebruik bij al mijn trainingen in het donker. Bevalt eigenlijk nog steeds heel goed in allerlei omstandigheden tijdens het trailrunnen, maar heeft als nadeel dat je een vrij groot gewicht om je hoofd hebt hangen. Bij urenlange tochten krijg je daar last van, tot lichte hoofdpijn aan toe. Ook is de lichtopbrengst niet heel groot maar voor mij met 130 lumen voldoende. Maar voor de normale trainingsloopjes in het donkere jaargetijde zou ik eigenlijk wel graag iets lichters willen, qua gewicht.

Een beetje per toeval liep ik tegen de Petzl Iko Core aan. Een futuristisch uitziende hoofdlamp, superlicht en heel anders dan ik gewend was. Geen brede elastische band om je hoofd, maar een dunne rubber/plastic band die ze de Airfit noemen. Met een elastisch trekkoordje pas je de band aan aan je hoofd en dan zit ie als gegoten. Ook met een pet of muts is de pasvorm prima. Je voelt bijna niet dat je een hoofdlamp op hebt, ook na langere tijd niet. Het gewicht van maar 79 gram speelt daar zeker een rol in.

Achter op je hoofd zit heel comfortabel weggewerkt de houder voor de accu. Dat is meteen ook een van de minder sterke punten. Om de accu op te laden moet je de houder openprutsen. Daarna kun je de accu aan de oplaadkabel prikken. Het geheel is wel behoorlijk waterdicht met een IPX waarde 4, maar daardoor is het openmaken van de accuhouder niet makkelijk. Ik kan me voorstellen dat het verwisselen van de accu tijdens koud en nat weer zelfs heel lastig is.

Voorop zit een ultralichte lamp met een knop aan de onderkant zodat je die niet per ongeluk aan- of uit klikt. Doordat het een lichtgewicht lamp is, heb je helemaal geen last van wiebelen of schudden tijden het lopen. De kleinste stand is net genoeg om mee te wandelen of in een tent of zo. Met 6 lumen hardlopen in het bos is geen aanrader. De standaard stand die ik gebruik is de middelste. Met 100 lumen kan ik eigenlijk al mijn trainingen doen en dan heb je 9 uur zicht over een meter of 40. Genoeg om een nacht mee door te trekken als je dat zou willen. Al je tempo hoger ligt dan de mijne, of als je heel technisch terrein hebt is er ook de hoogste stand van maar liefst 500 lumen. Dat geeft genoeg licht om mee te gaan stropen of met een noodgang een berg af te rennen. Maar dan moet je wel binnen 2:30 uur klaar zijn…

Standaard 100 lumen

Het fijnst van de lamp vind ik het feit dat de lichtbundel mooi gespreid licht geeft. Niet een sterke bundel in het midden en er omheen steeds minder, maar voldoende licht om zowel de boomwortels als de laaghangende takken te kunnen zien. Dat is erg prettig als je over een single track rent in het donker. Een nadeeltje is wel dat de knop niet ‘doorschakeld’ naar de volgende stand als je op de knop drukt. Even een hogere stand instellen betekend dat het licht even uit gaat, waarna je drie keer moet klikken om de hoogste stand te krijgen. Daar moet je liever even voor stilstaan, tijdens het rennen is het niet heel handig.

500 lumen

Persoonlijk loop ik het liefst met zo weinig mogelijk licht. Aan de ene kant is dat om je nachtzicht zoveel mogelijk te behouden. Dan zie je buiten je lichtbundel ook nog het één en ander. Met 100 lumen lukt dat prima. Aan de andere kant ook om hinder te voorkomen. Met 500 lumen loop je eigenlijk als of je bij daglicht loopt. Dat is prima voor hoge tempo’s, maar verder zie je niets dan de bubbel licht waar je in loopt. Alle wild in de omtrek wordt enorm opgeschrikt en een nietsvermoedende tegenligger ziet de eerste minuten niets meer. Dat moet je niet willen.

Samenvattend ben ik heel tevreden over de Petzl Iko Core. In ieder geval voor de normale trainingsloopjes heb ik een super lichtgewicht hoofdlampje gevonden die prima zicht geeft en met een oplaadbare accu die toch een behoorlijke tijd meegaat. Ik hoef dus niet na iedere training mijn hooflampje op te laden. Of het ook geschikt is voor zware omstandigheden zoals langdurige stromende regen weet ik niet zeker. Hij heeft al een paar flinke buien overleefd, dus dat stemt me positief. Klein nadeeltje is dat je hem niet echt makkelijk wegmoffelt in je trailrugzak door de stugge hoofdband. Maar bij een de meeste (trainings)lopen is dat toch niet aan de orde.