MST Montferland Toppenronde

Een tijdje geleden werd ik benaderd door Marc Weening van Mud Sweat Trails of ik nog een paar mooie routes wist in de Achterhoek. Hij was namelijk gevraagd door Achterhoek Toerisme om mee te werken aan uitbreiding van hun route aanbod.

Als trotse Achterhoeker werk ik natuurlijk gaag mee aan een stuk promotie. Eén van de routes die ik uitgewerkt heb is een route in het Montferland, één van mijn vaste trainingsgebieden. Losjes gebaseerd op de bekende Montferlandse Toppen Route, een goed uitgepijlde wandelroute. Het nadeel van deze wandelroute is dat je regelmatig een stuk bebouwde kom door moet. Voor een trailroute is dat niet wenselijk en daar zijn alternatieven voor bedacht.

De Montferland Toppenronde blijft dus voornamelijk op de paden door de natuur. Brede en smalle paden, mooie single tracks, klimmen en dalen, het is best een uitdagende route geworden met een behoorlijk aantal hoogtemeters. Om het een Achterhoekse ronde te houden en de kilometers onder de 30 te houden heb ik de lus naar Hoch Elten er ook afgehaald.

De route is best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Hoewel de route gedeeltelijk de pijltjes van de Montferlandse Toppen Route volgt is er verder niets te vinden aan pijltjes of bordjes. Je moet de route als gpx bestand downloaden en dan kun via een app op je telefoon, je sporthorloge of gps handheld de route volgen. Het eindresultaat is door MST en Achterhoek Toerisme voorzien van een mooie tekst en geweldige foto’s en is hier te vinden.

De start en finish is op parkeerplaatsen die goed te bereiken zijn, maar je kunt ook starten bij ‘t Peeske (Beek) of Broods (Zeddam). Dan kun je na afloop nog even de verloren calorieën op een heel prettige manier aanvullen.

In het voorjaar heb ik een filmpje gemaakt van de route terwijl ik die aan het scouten was. Het geeft een aardig beeld van de route.

FKT Scholtenpad

(Door Bart Wijnands)
Met de komst van het Coronavirus werd mijn hardloopkalender zoals bij zoveel lopers in korte tijd volledig schoongeveegd. De Sallandtrail, die gepland was op de zaterdag na de afkondiging dat eventementen verboden werden, was de eerste die sneuvelde. In rap tempo kwamen de Rotterdam Marathon, de Corfu Mountain Trail en de RopaRun daar achteraan. De grote vraag was: Hoe blijven we gemotiveerd in in vorm voor het hoofddoel van dit seizoen: de Val d’Aran, een race over 162km met 11.000 hoogtemeters die bij finishen tevens een startplek voor de UTMB volgend jaar geeft? 

In de whatsapp-groep met Maarten van Halderen en Adriaan Pandelaers opperde Adriaan het idee van een FKT.  Maarten en Adriaan kennen elkaar van de UTMB-TDS in 2018 (TDS is nog steeds de naam van onze whatsappgroep) en Maarten en ik zouden in juli samen naar Spanje gaan voor de Val d’Aran. 

Op fastestknowntime.com checkte is welke FKT’s er in Nederland geregistreerd waren en ik kwam tot de conclusie dat daar wel kandidaten bij zaten die scherper konden. Het Scholtenpad was er één van en bovendien een mooie lengte voor een “unsupported” poging. Bovendien ook nog in een heel mooie omgeving. Maarten had wel zin om mee te doen.

Tweede paasdag leek een prima dag voor een poging FKT-poging te worden. Het zou een bewolkte, winderige en frisse dag worden met mogelijk een klein drupje regen. Na alle zonnige dagen ervoor zou het dus geen dag zijn waarin mensen massaal de natuur in zouden gaan. Voor een FKT-poging zou de koelere temperatuur echter perfect zijn en de wind zou ook weer niet onstuimig hard zijn. 

Maarten en ik hadden afgesproken bij het Scholtenpad zelf en waren er – netjes volgens de coronaregels – ieder met de eigen auto naartoe gereden. Om kwart voor negen gingen we monter op pad. Het was inderdaad fris, maar eenmaal in beweging ging het extra laagje kleding al snel in de rugzak. Het tempo lag aardig hoog: rond de 4:30/km, maar het voelde comfortabel. Genietend van het Coulissenlandschap vlogen de kilometers voorbij. Bij de 25km zeiden we tegen elkaar dat het misschien verstandig zou zijn om het tempo wat naar beneden te brengen. We lieten het tempo afzakken naar 5:15, maar twee kilometer later zaten we alweer op 4:45 en dat hebben we maar zo gelaten. 

Bij de 40km hadden we een stop gepland om wat uitgebreider te eten. Voor Maarten was het een welkome onderbreking, want hij had last van zijn schoenen. Zijn oude Altra’s waren tot op de draad versleten, dus hij had kort voor onze FKT-poging nieuwe schoenen aangeschaft. Aangezien bij alle shops de Altra’s in zijn maat waren uitverkocht had hij een ander merk schoenen aangeschaft. Een race op nagelnieuwe schoenen lopen is natuurlijk geen goed idee, maar de oude schoenen waren ook geen optie meer. Maarten had dus de gok genomen en moest nu op de blaren zitten, of beter: lopen. Er zat een ruw lipje bij de hiel van de schoen, die inmiddels een open blaar op de hielen van Maarten had opgeleverd. 

Na wat te hebben gegeten en de blaren te hebben verzorgd gingen we weer op pad. Het tempo ging al meteen weer onder de 5:00/km en de kilometers gingen vlotjes voorbij. Na de 50 km ging het tempo wat naar beneden, maar we hadden ruimschoots speling en we zaten nog steeds onder de 5:35, het gemiddelde tempo van de FKT van Mathias Weltz. Rond de 55km  kreeg ik zelf een flinke dip. Ik was ineens niet meer vooruit te branden. Na een gelletje en even later nog een, was de dip redelijk snel gefixt en kwam de flow weer terug. Maarten liep echter steeds moeilijker en zat duidelijk diep in de “pain cave”. Het tempo liep gestaag verder terug tot boven de 6:00 voorbij de 70km.  Het eind kwam echter in zicht en het was duidelijk dat er een flinke hap uit de FKT zou gaan!

Terug bij de auto klokten we af op 6:29:58. Nog net binnen de zeseneenhalf uur en ruim 23 minuten onder de vorige FKT! Om het te vieren had Maarten twee flesjes IPA meegenomen, die bijzonder goed smaakten na het lopen. 

Maartens hielen waren inmiddels een bloederige bende en hebben nog een paar weekjes herstel nodig gehad. Die pijn gaat echter voorbij, maar de voldoening van de prestatie blijft! Op naar een volgend project…

De route is te vinden op Strava
De FKT op het Scholtenpad wordt bijgehouden op Fastestknowntime.com en staat hier

Vroege ochtend in het Montferland

Ochtendstond heeft goud in de mond…. Vorige week vroeg opgestaan om de ochtendzon in het bos mee te maken. De Montferlandse heuvels zijn altijd prachtig, maar zo in het voorjaar op zijn mooist. De vogels fluiten, het ruikt lekker naar lente en de paden bijna voor mij alleen. Veel beter kan het niet worden. De Achterhoek op zijn mooist.De camera was mee, hier is het resultaat:

AVA’70 delegatie blijkt modderproof

door Frank Roos

 “De Jutbergtrail in Dieren is een prachtige route, die grotendeels gaat over onverharde bospaden door de bossen van de Veluwezoom. Deze trainrun moet je gelopen hebben….!” De organisatie van AV Gelre wist met deze wervende tekst een mooie en bovenal ijzersterke delegatie van AVA`70 uit te dagen om deel te nemen.

Het evenement past prima in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, aldus coach Wim Brinkman en daarom stonden er dan ook 12 AVA-janen aan de start. Sommigen hadden al wel wat ervaring op het gebied van trailen en draven door de bossen, anderen beleefden hun vuurdoop en dat levert natuurlijk wel een klein beetje wedstrijdspanning op.

de AVA ’70 delegatie

Eigenlijk was het betreden van het sportpark al direct een verademing. Talloze vrijwilligers zijn nog druk aan het werk met de voorbereidingen. De soep is in de maak en blikken vol met knakworsten verdwijnen in de pan. De sfeer is uiterst relaxed, maar trailrunners vormen eigenlijk ook wel een apart volkje. Wat ze gemeen hebben is vooral de ontspannen wijze waarop er naar de start wordt toegewerkt.

Clubkleding zie je maar weinig en is vervangen door bijzonder fleurige tights en jasjes. De sportschoenen zien er ook anders uit, een enkeling loopt zelfs op blote plarkens en het gros heeft op zijn rug een tasje met proviand. Hier wordt je dan als hardloper in het opvallende AVA-gele wedstrijdshirt toch wel ietske onrustig van. Wat staat ons te wachten, de komende uren?


Om half 11 staat het startschot gepland en dit gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als bewijsmateriaal moeten dienen.


Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan, waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11 kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes banaan vinden gretig aftrek.

Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon daad werkelijk in zicht. 


De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De 4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en wist daar dan ook wel raad mee.

Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een klasbak is dat!


Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee. Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest wandelen, daar baalde hij zelf  na afloop gruwelijk van.

Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur.

Theo kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend, verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer, maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.    
Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs Oosterholt in het vizier.

Iedereen was in de veronderstelling dat de sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond de deelname aan de dikke 30 (!) kilometer trail in de weg. Na een voortvarende start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! 

Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15 kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan. De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best had gedaan.


Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… 

De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker op weg naar Rotterdam! 

Trailen in het Buurserveen/Buurserzand

Het Buurserveen en het Buurserzand zijn twee natuurgebieden bij Buurse, in de buurt van Haaksbergen. Henrie en ik deden een mooie zwerftocht. Wat een rust en mooie weidse uitzichten over het winterse veen en de heidevelden. Het doet wel altijd een beetje doods aan al die bruintinten, maar ieder jaargetijde heeft zijn eigen charmes.


Gelukkig is het waterpeil al weer aardig op orde in het veen (hoewel ik het ook wel eens natter gezien heb). We hielden de voeten aardig droog omdat de paden goed begaanbaar waren. Langs de slootkanten kregen we ze echter wel nat. We maakten er een aardig filmpje van, die staat hier

Nieuw Scholtenpad FKT

Het is al weer een hele tijd geleden dat Heini Rave het Scholtenpad in één ruk aflegde en daarmee een FKT vestigde. Het lange afstandwandel pad is niet echt populair bij de hardlopers op de lange afstand blijkbaar.

Groot was dan ook de verbazing toen AVA ’70 lid Mathias Welz monter binnen kwam lopen tijdens de pubquiz na de traditionele oudejaarsloop van de club. Bescheiden als altijd maakte hij rustig een praatje met deze en gene tot iemand toevallig op Strava zag wat hij net gepresteerd had. Zelf was hij te bescheiden om er over te beginnen.

Hij bleek na een weekje trailrunning/skyrunning op een Canarisch eiland zijn weekgemiddelde nog niet gehaald te hebben qua kilometers. Een mooie gelegenheid om dat recht te trekken en meteen een vinkje op de bucketlist te zetten.

In een scherpe totaaltijd van 6:53:36 legde hij de ruim 74 kilometer door het prachtige Achterhoekse coulissenlandschap af. Daarmee is de Fastest Known Time op het Scholtenpad ineens enorm aangescherpt. Klasse gedaan door onze Duitse clubgenoot!

De route en de details staan hier op Strava.

Slangenburgtrail 2019

(door Bianca Ruesink)

Ik heb al langer de wens gehad om een keer een trail te lopen.  Als ik zo de verhalen aan hoorde van andere ervaren traillopers hoe mooi het wel niet is om door de prachtige natuur te lopen die Nederland te bieden heeft en hoe fijn het wel niet is om niet op tijd te lopen, maar puur op gevoel en ondertussen ook nog te kunnen genieten van de natuur en van de rust om je heen en de vogels te horen fluiten. Alleen dat stukje al van ‘niet op tijd te hoeven lopen’, dat leek me al heerlijk!

Begrijp me niet verkeerd, ik loop graag wedstrijden maar ik kan ook enorm genieten van dit soort loopjes! Even niet te hoeven horen, welke tijd denk je te gaan lopen of wat is je pr op deze afstand? Ergens voel je dan toch wel een beetje die druk om te moeten presteren. Al leg ik die druk mezelf op want uiteindelijk MOET ik natuurlijk helemaal niks!

Toen ik de inschrijving voor de Slangenburgse trailrun voorbij zag komen dacht ik gelijk …..ja leuk , voor deze ga ik me inschrijven! Mooi dichtbij en een mooi begin om eens te proeven wat dat trailen nou precies inhoud. De afstand was voor mij ook geen twijfel, dat zou de 21km worden. Beetje uitdaging hou ik dan wel van. 😉

Gelijk daarna m’n ‘hardloopmoatie’ ge-appt of hij ook zin had om mee te gaan. Tenslotte is het met z’n twee altijd leuker als alleen!  Wel onder 1 voorwaarde om deze niet als wedstrijd te lopen, maar gewoon lekker kalm aan. Gelukkig kreeg ik hem zo gek om mee te gaan.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Op de valreep nog even een trailrugzakje besteld bij de Decathlon want het is toch wel fijn om je telefoon, een jasje, wat water en een gelletje mee te kunnen nemen. Deze kon ik dan ook gelijk uit testen. Het was effe zoeken met de auto maar uiteindelijk een half uur voor de start aangekomen bij de Pokkershutte in Ijzevoorde. 

Eenmaal binnen zagen we al een boel andere avajanen..waaronder Rinke ter Haar, Gerdy Hoornenborg, Angelique Vrijdag, Judith Huitink , Marieke ter Beeke en onze ultra trailloper Henrie Drenthel. Ik denk als Henrie er is dan moet het wel een hele mooie zijn! Oh zegt Henrie, deze is mooi maar ook een makkie. Ok denk ik das mooi, zeker om te beginnen hoeft het voor mij ook niet al te moeilijk haha. 

Startnummer opgehaald, rugzakje vast geklikt, nog een beetje kletsen met de rest en om iets over half 2 ging het startschot. Gaan met die banaan! De startnummers waren in groepjes gedeeld waardoor het geen massale start werd, lekker rustig.

We hadden er zin in! Temperatuur was prima, 15 graden dus de kleding keuze was vrij makkelijk. Korte broek en shirt en lange compressiekousen voor toch iets meer ondersteuning aangezien bijna alles onverhard is, dus ongelijk en nog een beetje modderig door de regen van de afgelopen dagen. 

De route was voor ons een echte verrassing.. stukjes langs de beek, singletracks door de bossen, drassige modderpaden, over boomstammen springen, onder de boomstammen door, ja ik kan niet overal overheen springen he! Soms was het even zoeken waar je moest lopen dan was het geen pad maar gewoon een heel struikenparade waar je door heen moest worstelen om de gele lintjes te volgen. Ik hoor nog achter me.. ‘man man dit is toch geen route!’  haha Ja Arno dat noemen ze dus een trail!

Genietend van de omgeving vlogen de eerste 10 km’s voorbij. En daar was de pauzeplek, een tafel vol met bekertjes water, bananen en stukjes koek lagen er.  Ik hoorde Henrie nog zeggen ..we nemen altijd rustig de tijd…even wat drinken en eten tussendoor. 

Dus wij dachten ook uitgebreid even te gaan ‘lunchen’ daar…’t is tenslotte geen wedstrijd toch? Tot dat de volgende lopers er aan kwamen  en snel naar de bekertjes vlogen..hup slok naar binnen, banaantje naar binnen propten en weer snel doorliepen! Arno en ik keken elkaar aan…oh gaat dat zo hier ! haha Dus besloten we om de lunch toch maar wat in te korten en ook weer gang te maken voor de volgende 11 km. 

Gelijk weer dravend door mooie zandpaden kwamen we Marieke en judith nog even achterop die ook gestaag door gingen met z’n 2. Nog even succes gewenst met de laaste loodjes en weer door. 

Toen langs het prachtige Kasteel van Slangenburg…ik denk ah weer een herkenbaar stukje. Voor de rest is het veel draaien en keren door het landschap niet wetend waar je in vredesnaam bent, nog meer boomstammetjes..struiken.. waar we bijna kruipend overheen moeten. Je moest goed kijken waar je je voeten neer zette. Zou wat zijn als je je enkel nog even omzwikt. Daarna weer proberen om je ritme te vinden om weer fijn door te kunnen lopen. 

M’n benen werden wel steeds zwaarder en kreeg steeds meer respect voor de trail lopers die regelmatig zulke afstanden lopen of nog vele km’s langer met zulke hindernissen. Toch wel lastiger dan ik dacht ,vooral om steeds weer je ritme te zoeken. En de zachte ondergrond maakt het ook best zwaar. 

Maar gelukkig konden we ook nog genieten al kletsend verder en een paar stops gemaakt om wat foto’s te schieten! Ook leuk voor je strava natuurlijk! De laaste 5km kreeg ik nog even onverwacht effe een klaai modder in m’n gezicht van de lange drel die zich even niet kon inhouden, dus daar had ik nog effe een appeltje mee te schillen. Hoppatee modder zat in de buurt dus flats ook zijn gezicht even van een moddermasker voorzien.  Wat zullen we straks stralend over de finish komen. 😊

Dikke schik met z’n 2 maar daardoor was de gang er wel helemaal uit. Effe ons zelf wat moed inpraten, kom op nog effe doorzetten. En ja hoor daar zagen we de finish!! yess we made it! Mijn eerste trail en die van Arno ook..ruim 20 km in the pocket! Wat was hij mooi en zeker voor herhaling vatbaar en goed georganiseerd!  Nu op zoek naar een andere mooie trail …suggesties zijn welkom!

Nu beentjes hoog en lekker nagenieten! 

4 Parken CityNighttrail

Donderdag 17 oktober een berichtje van Yvette: zullen we vanavond een rondje doen. Zelf ben ik niet zo’n fan van de baantraining (sorry trainers ligt niet aan jullie en ik weet dat het goed voor je is), dus de schoenen aan en op de fiets naar Yvette. Snel de hoofdlamp op en lopen maar. Al snel hebben we het over de 4 Parken CityNighttrail die voor de laatste keer gehouden wordt. Lijkt ons wel leuk om die een keer te lopen, het is in Arnhem dus redelijk dichtbij. Thuisgekomen snel overlegd en de afspraak staat.

Zondag avond 18.00 uur komt Yvette me ophalen en rijden we richting Arnhem. Na wat zoeken hebben we de startlocatie gevonden, net op het moment dat de canitrailers vertrekken voor hun 16 km. Er staan ongeveer 10 mannen en vrouwen bij de startstreep en we vragen of we nog mee mogen doen. Het mag, maar ze hebben geen blanco nummers  meer, dus starten we onder een andere naam: Patrick en Patrick. Schijnbaar zijn die niet op komen dagen.

We kleden ons om op de parkeerplaats, het is niet echt warm maar het is gelukkig wel droog. Dat was die middag wel anders .Dorothea Bil is de organisator van deze trail en dat kan ze goed. Samen met een hele schare vrijwilligers heeft ze een pracht loopje opgezet. Na wat welkomstwoorden kunnen we vertrekken. Het is allemaal heel losjes, geen startschot of tijdsregistratie. Nadat Yvette ook GPS verbinding heeft vertrekken wij voor de 16 km. We hebben ook al gelijk gezelschap van de achterloper, maar dat is niet erg. Ik heb haar als eens eerder ontmoet toen ik in december vorig jaar met Dorothea in Luxemburg heb gelopen.

Al kletsend gaan de eerste kilometers onder onze voeten heen. Heuveltje op, trapje op, er zit van alles in de route. Op een geven moment loop ik verkeerd en komen we een groepje met 3 lopers achterop. Al snel hebben we ze ingehaald. De achterloper blijft bij hun zoals het hoort en wij lopen samen verder. We steken een weg over met een verkeersregelaar als we opeens een lampje snel dichtbij zien komen, het is de achterloper. Het groepje mensen die wij ingehaald hadden waren van de 8 km en waren te vroeg gestart, dus sluit ze weer bij ons aan.

Dan ben ik Yvette en de achterloper opeens kwijt. Yvette was de grond van dichtbij aan het bekijken… Kan gebeuren, verder niks aan de hand dus we lopen rustig verder. Het is genieten, een prachtige route met goed verzorgde posten onderweg. Na ruim 2 uur komen we weer bij de finish onder luid gejuich van Dorothea.We praten nog wat na met andere deelnemers en nemen ons voor om de route ook nog eens overdag te lopen. Onderweg in de auto zeggen we dat we toch vaker een nighttrail moeten gaan lopen, het is echt leuk in het donkere bos.


Tot de volgende trail,
Groet Patrick en Patrick! (Yvette en Linda) 

Airborne Freedom Trail

Run to remember Freedom

14 september 2019.
Aan de rand van de bossen bij Papendal in Arnhem staan groepen mannen en vrouwen te wachten. Er wordt gezellig gekletst. Velen staan licht gespannen te wachten op wat komen gaat. In groepen van 60 personen tegelijk worden de deelnemers van de 18 en 28 km Airborne Freedom Trail uitgenodigd naar binnen te gaan in een bruine legertent. Binnengekomen volgt een korte uitleg. Een routebordje wordt getoond. De instructies zijn duidelijk. Niets is aan het toeval overgelaten. Er kan weinig misgaan.


Dan wordt de tent aan de voor- en achterkant gesloten. Het is nu donker. Er volgt een geluidsfragment. Ronkende vliegtuigmotoren. In een kort verhaal worden we meegenomen in het hoofd, de gedachten en het gevoel van een 18 jaar jonge parachutist op 17 september 1944. Boven bezet Nederland, een voor hem onbekend land, sprong hij uit het vliegtuig. Zoals hij waren er velen,  jonge jongens nog, ze vervulden hun plicht voor onze vrijheid. Ze sprongen, niet wetend waar naartoe en of er nog een morgen zou zijn.

De Airborne Freedom Trail is een prestatietocht met een historische lading. Een moderne manier van herdenken. We lopen op zoveel mogelijk onverharde paden vanaf een ‘droppingszone’ naar het centrum van Arnhem. Je loopt daarbij over historische grond. Op veel plekken waar je loopt is geschiedenis geschreven. Je streeft een doel na (het behalen van de brug), je treedt in de voetsporen van de mannen die soms het hoogste offer hebben moeten leveren voor onze vrijheid (bron: programmaboek Airborne Freedom Trail)

De lopers verlaten de tent en verkennen in een rustig tempo rennend het parcours. Meteen al valt de gemoedelijke sfeer op. Hoewel de één gemakkelijker loopt dan de ander, laten de trailmannen- en vrouwen elkaar voorgaan op de steile helling in het begin. Bukkend door de spoortunnel, zoeken twee loopsters in het donker steun bij elkaar. De deelnemers er achter wandelen geduldig achter hen tot de het einde van de tunnel veilig is bereikt.


Tijd telt niet. De organisatie registreert de persoonlijke tijden niet. Belangrijker is de sfeer, het genieten van de natuur, de beleving, het in je opnemen van de historische plekken en het prettige gezelschap van bekenden en onbekenden waarmee ervaringen worden gedeeld. Zo is er een gesprek tussen twee clubgenoten over een op handen zijnde carrièreswitch. Vóór hen luisteren twee dames mee en op een haar na wordt een nieuw baan aangeboden: Linkedin in de bossen.

Na 12 km (van de 18 km-route) komen de lopers aan bij het Airborne War Cemetery. Wie dat wil kan hier het houten kruisje plaatsen op de begraafplaats om de in 1944 omgekomen militairen te gedenken. Eén voor één wandelen de lopers de begraafplaats op, staan even stil bij de graven om respect te tonen en vervolgen hun weg door de bossen rond Arnhem.

Over de bospaden moet nog even fors worden geklommen. Een enkeling probeert nog naar boven te dribbelen. De meeste lopers sparen de kuiten voor de laatste kilometers door de stad. Daar is meer publiek en de lopers worden aangemoedigd. Het laatste deel langs de terrassen lonken de biertjes in de handen van de toeschouwers.

De finish bij de John Frostbrug komt in beeld. Bijna elke loper wordt met name genoemd bij binnenkomst. Uiteraard is dat gemakkelijk gedaan, doordat de naam met koeienletters op het startnummer staat, maar het voelt toch of iedereen je kent. Je bent geen nummer maar een naam.
Met die gedachte dringt de gedachte aan de gebeurtenis die we vandaag herdenken zich vanzelf weer op. De velen die voor ons als naamloze het leven lieten.

Met 9 deelnemers mochten wij Archeus op zaterdag 14 september vertegenwoordigen. Lianne, Dian, Monique, Jelle en Saskia liepen de 28 km. Angelique, Edwin, Henriëtte en Henk de 18.
De ervaringen waren divers, maar we keerden allen voldaan en een ervaring rijker huiswaarts.

Voor één van ons was de voldoening van het uitlopen van de 28 km extra groot, vanwege het doorzettingsvermogen dat nodig was om vanaf km 12 met kramp in de kuiten toch de gehele afstand te volbrengen. Respect!!

Hieronder nog de ervaringen van twee anderen:

‘Vandaag liep ik de Airborne Freedom Freedom trail. 75 jaar na de luchtlandingen bij Arnhem.
Lopen geeft mij een enorm gevoel van vrijheid. Ik kan kiezen of ik ver ga of hard, of ik duurloop of sprint, of ik links ga of rechts.  Soms loop ik zo lekker, dan vergeet ik alles om me heen.
Jij gaf mij echte vrijheid. De mogelijkheid om mijn mening te uiten, mijn overtuigingen te volgen, om links te stemmen of rechts te stemmen. En, hoe lang geleden ook, dat is iets dat we niet licht mogen vergeten. Ik heb aan je gedacht onderweg. Ik weet niet wie je was, je zult gemist zijn thuis door degenen die je lief hadden. Ik dank je voor het offer dat je gebracht hebt, opdat ik uit liefde gemaakt kon worden, in vrijheid ben opgegroeid en de waarde van vrijheid door kan geven aan mijn kinderen.’

‘Onbeschrijfelijk indrukwekkende trail. Kippenvel van start tot finish. Beleven, herdenken en tijdens het hardlopen stilstaan bij hen die zich hebben ingezet voor onze vrijheid.’

En tot slot deze anekdote:
‘Ze liep al neuriënd in een constant dribbeltempo soms voor en soms achter me. Een kleine tengere dame die zichtbaar genoot maar ook moeite had met de pittige klimmetjes over de stuwwallen rond Oosterbeek. Een beetje een bijzonder type die haar herkomst overduidelijk prijsgaf toen ze bij de zoveelste klim in een onvervalst Brits accent riep: Blimey, Holland is supposed to be flat!’

Bron AV Archeus