Trail des Fantomes

(door Eric Hoogerbrug)
Eindelijk was het voor mij na een jaar weer eens zo ver! 
Een trailrun/hike met de nodige hoogtemeters en naar mijn herinnering van vorig jaar prachtige natuur. Samen met Linda de Vries en Yvette Heusinkveld hadden we ons opgegeven voor de Trail des Fantomes in La Roche-en-Ardennes. Er was besloten dat we er de dag ervoor heen gingen en daar op het landgoed bij de start te kamperen. Het leek ons ook wel gezellig om tussen andere “trail-zolen” te verblijven om elkaars sterke verhalen en gezelligheid te ervaren. Na aankomst kwamen we erachter dat een geschikt plekje vinden voor de tenten best een uitdaging werd. We hadden namelijk keuzestress waar we ons plekje gingen claimen, aangezien we de volledige oppervlakte van 500 vierkante meter tot onze beschikking hadden. De organisatie had, net als vorig jaar, besloten om er een meerdaags evenement van te maken waardoor het deelnemersveld mooi gespreid van start kon gaan. Één van de corona-maatregelen die wat mij betreft mag blijven in de toekomst. 


Nadat we de tenten hadden geïnstalleerd zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid die na de heftige overstromingen wel geopend was en nadat we in het dorp Nisramont een Pizzeria hadden gespot hebben we de auto teruggebracht en te voet alvast een paar hoogtemeters gemaakt daar naartoe. Na het nuttigen van uitermate prettige Italiaanse schijven en wat tarwesmoothies en gefermenteerd druivensap zouden we “met een klein lusje” terug gaan naar de tenten. Dit werd uiteindelijk een voorverkenning  van een deel van het parcours, maar dan in tegengestelde richting. Ondanks de steile hellingen en de kruip-door-sluip-door-stukjes was de glimlach al niet meer van het gezicht te krijgen! 


Dat beloofde wat voor de volgende dag. Na een prima nacht met een nachtelijk concert van de lokale uil die het bos naast ons tot jachtgebied had verkozen, konden we maandagochtend officieel vanaf 10:00 uur van start gaan. Maar gezien het feit dat er heel weinig mensen van start zouden gaan en we beloofden om niemand in de weg te lopen mochten we gelukkig om 9:00 uur al op pad voor mijn 18km en de 24 km van de dames. We zouden tot het splitspunt samen oplopen en daar voor onze afstand verder gaan. Gaandeweg het zware parcours zaten er zoveel klimmetjes die een behoorlijke aanslag op de kuiten en hamstrings pleegden, sommigen zelfs met touwen om de afdaling wat veiliger en makkelijker te maken, dat er al snel stemmen opgingen dat die 18 km misschien voor ons “vlaklanders” eigenlijk al meer dan genoeg zou zijn. Met het voornemen om dan volgend jaar terug te komen om dan gezamenlijk de 24 km te gaan doen werd bij het keuzepunt de knoop doorgehakt en de 18 km route door alle drie gevolgd. 


We hebben de volle bijna 5 uur (inclusief krentenbol-lunch na de eerste beek oversteek) alleen maar genoten. Van de hellingen die soms echt steil omhoog gingen, de doorwadingen van de beek, de bossen en de magistrale vergezichten. Ook de ontmoetingen met andere lopers waren een leuke afwisseling onderweg. 
Trailrunners maken toch wat makkelijker even een kort praatje onderweg. Je gaat over het algemeen niet voor een Olympische recordtijd. Dit kan gezien het parcours ook niet echt. Even in perspectief: de snelste dames van zondag op de 42km deden er ruim 7 uur over en dat waren zeker niet de traagste dames….. 
Onze complimenten aan de organisatie van Sportevents.be! De routeaanduiding onderweg was perfect met pijlen aangegeven en de verzorgingsplaats was prima voorzien van de basic benodigdheden. De Garmin GPS kon de hele loop in de zak blijven zitten. 


Als campinggasten mochten we gebruik maken van de douchegelegenheid van het landgoed en daar hebben we dan ook heel dankbaar gebruik van gemaakt voordat we aan de thuisreis begonnen die door het verkeer in Luik en de hoosbui van een uur richting Keulen vooral voor chauffeur Linda een extra uitdaging werd. Na een voedzame Schnitzel mit Pommes und Mayo in het traditionele restaurant  Hunxe (ja, die met die trappen) zat het feest er weer op en kunnen we nu nog even nagenieten met de bijbehorende spierpijn. Zoals we al onderweg al besproken hadden: er is een hoop weakness mijn body aan het leaven. 
Maar het is het voor de volle 100% waard geweest!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *